Opinions

Il Gattopardo wist mij op een aantal gebieden zeer te verrassen. Allereerst de schoonheid van Claudia Cardinale. Hoewel ik wel weet hoe mooi zij is, wist zij mij ook in deze film te overdonderen. Wat dat betreft past zij mooi bij Alain Delon, die ook hier weet te overtuigen.

Maar de echt grote verrassing was Burt Lancaster. Ik moet toegeven dat ik nogal sceptisch was, en na de eerste scene was ik ook niet overtuigd. Maar langzaam werd de film, vooral dankzij Lancaster, steeds meeslepender. Het hoogtepunt uit zijn acteerleven bereikt Lancaster zonder twijfel in het laatste uur van deze film, prachtig en overtuigend. Hij geeft het karakter van de prins aanzien, klasse en stijl zoals zelden op het witte doek is gedaan.

De film als geheel weet ook te overtuigen. Onder andere mooie shots en prachtige muziek zorgen ervoor dat de film de volle drie uur weet te boeien. Het is jammer dat het politieke deel in de film mij minder kan boeien, maar een perfecte film ben ik dan ook nog niet tegengekomen.

Een naar mijn mening overgewaardeerde film. De film begint vrij aardig, maar naarmate de film vordert verslapt mijn aandacht steeds meer. Dit komt overigens niet door de acteurs, die goede prestaties afleveren. Het is meer het verhaal wat steeds minder kan verrassen, waarbij ik de muzikale onderbrekingen niet meereken. Ook het karakter van Sibel wordt steeds onrealistischer.

Misschien komt mij wat lagere waardering ook wel doordat ik weinig voelde voor het eigenlijke uitgangspunt van de film. Dit soort, in mijn ogen, onbegrijpelijke tradities zorgen in de 21e eeuw veelal voor problemen, zo ook hier.

Een vrije zwakke film, die mij geen enkel moment kon boeien. Ik weet dat het niet mijn favoriete genre is, maar toch had ik de hoop dat deze film mij zou kunnen verrassen. Helaas gebeurde dat niet. Het geheel ziet er vrij goedkoop uit, de acteurs komen totaal niet uit de verf en qua verhaal is het op een aantal momenten na weinig origineel.

Eens met danuz. Dit tweede deel is een stuk minder interessant dan het eerste deel. Blijkbaar gaat ze er automatisch van uit dat personages interessant genoeg zijn om een tweede deel aan te besteden en dat er in twee jaar tijd voldoende is gebeurd.

Wat dat betreft werk het niet als in de beroemde 7 Up serie. Desondanks waren een aantal levens best veranderd en daarom fascinerend genoeg om te zien hoe levens in zo'n korte tijd ingrijpend kunnen veranderen.

Na acht keer op mijn horloge te hebben gekeken, was de film dan eindelijk en gelukkig afgelopen. Het is vrij zeldzaam dat het mij geen bal uitmaakt hoe de film eindigt, maar dat was helaas nu wel het geval.

En waarom is een fantasy spektakelstuk van ca 100min saai? Dat is vrij simpel, een aantal saaie karakters veelal ingevuld door slechte acteurs. Ik had hierbij vooral moeite met de hoofdpersoon. Ze leek mij in deze film vooral een puberig meisje met stemmingswisselingen. Niet echt iemand waar ik mee kan leven. Verder was de film constant afstandelijk en kreeg ik nooit het epische fantasy gevoel waar ik naar op zoek was.

Wil een mogelijk vervolg van The Golden Compass slagen, dan ben ik bang dat er veel rolwisselingen moeten plaatsvinden. En daarmee bedoel ik niet alleen de acteurs.

Best een goede film, maar absoluut geen meesterwerk. Ik deel daarbij de kritiek van anderen. De verhalen verschillen wat mij betreft teveel van elkaar, waardoor een groter geheel totaal ontbreekt. Ook zijn niet alle verhalen even interessant.

Naast deze kritiek vond ik het camerawerk ook maar matig. Positief ben ik over het acteerwerk en ook over de ambitie die dit project uitstraalt. Uiteindelijk wordt het hoge niveau van voorgangers als Cidade de Deus nooit gehaald, maar een aardige poging is het zeker.

De eerste 70 minuten van de film waren bijna perfect. Goede acteurs, goed verhaal en ik zat op het puntje van mijn stoel. En toen kwam het verschijnsel van de laatste jaren....de plottwist inclusief flashbacks. Heel jammer, en wat mij betreft zeer overbodig. Toch weet Ben Affleck de film met dezelfde zeer goede stijl af te maken, maar toch blijf ik met gemengde gevoelens achter.

Wel leuk om deze film te hebben gezien. Ik kom hierdoor een beetje in de sfeer van de Olympische Spelen en de dames van het team krijgen ook een beetje een gezicht. De documentaire zelf is niet heel bijzonder en zeer standaard. De camera werkt puur als observator en helaas heb ik op een aantal momenten toch het gevoel gehad dat de camera op de echte interessante momenten uit is gegaan.

Le Grand Voyage is simpel in opzet, maar wel redelijk effectief in de uitwerking. De rollen worden goed ingevuld en het verhaal kan boeien tot het einde. De film weet een aantal clichés helaas niet te omzeilen en ook de rol van de vader is nogal eenzijdig.

Wat een leuke verassing bleek Il Grande Silenzio te zijn. De film is voor mij om verschillende redenen redelijk uniek. Het eerste wat bij mij opkomt, is uiteraard de geweldige finale. Ik had werkelijk niet verwacht dat het op deze manier zou eindigen. Ik heb zelden een finale gezien die zo zwart en zonder hoop op het scherm getoverd is. Silence had werkelijk geen kans, en hoewel de kijker hoopt op een wonder (zie het alternatieve einde) gebeurt dat niet. Wat mij betreft een geslaagd maar dus ook schokkend einde.

De film wordt gemaakt door de twee hoofdrolspelers. Vooral Klaus Kinski is werkelijk geweldig. Heerlijk dreigend en werkelijk een “killer”. Wat ook opvalt, is het prachtige camerawerk. Gek genoeg is de audio er wat amateuristisch erbij geplakt. Hier had ik eigenlijk wel moeite mee, net als met een aantal komische momenten, die wat overbodig op mij overkwamen.

Maar alles bij elkaar opgeteld is Il Grande Silenzio een unieke western met een wat standaard verhaal, maar een uniek slot. De karakters kennen we allemaal uit andere films, maar wat deze film uniek maakt is dat al deze karakters net iets extremer zijn.

Persoonlijk hou ik wel van dit soort films. Wat dat betreft vormt Grbavica geen uitzondering. Het is een echt drama dat in een langzame vorm wordt verteld. Het acteerwerk is goed en de meer technische aspecten zijn vrij saai. Toch kon ik mij hier niet aan storen en heb ik de film aandachtig uitgekeken. Overigens zonder dat de film veel emotie bij mij opriep. Het is dan ook absoluut geen meesterwerk zoals 4 luni, 3 saptamâni si 2 zile, maar slecht is het zeker niet.

Vandaag voor de derde keer Grizzly Man van Werner Herzog gezien. Normaal gesproken ben ik een groot liefhebber van Herzog en zijn manier van vertellen. Maar bij deze film heeft hij een aantal mindere keuzes gemaakt. Desondanks kom ik uit op een hoge waardering van 4,5* en daarbij is het een film die zich gemakkelijk leent voor een herziening.

De mindere keuzes die Herzog maakt betreffen naast zijn commentaar en het onnodig dramatiseren van het verhaal ook de inbreng van verschillende mensen/karakters. Helaas zijn de uitspraken en acties van die karakters veelal overdreven en fake. Dit doet afbreuk aan de documentaire die voor de rest prachtig is.

De film is geslaagd dankzij Timothy Treadwell. Mocht je een hekel aan de persoon Treadwell hebben, zal je de film niet kunnen waarderen. Op de één of andere manier begrijp ik zijn acties en gedrag wel een beetje. Niet dat ik mijzelf met hem kan identificeren, maar ik heb waardering voor zijn passie.

Daarnaast zijn de door Treadwell geschoten beelden uniek en vaak heel mooi. De beren, vossen en Treadwell zelf zorgen voor geniale momenten die verschillende emoties bij de kijker kunnen losmaken. Sommige momenten zijn vermakelijk en andere weer spannend of verrassend. Feit is wel dat zowel de vossen, beren als ook Treadwell zich allen onvoorspelbaar kunnen gedragen omdat zij hun eigen gevoel volgen. En hoewel ik de door Herzog getrokken conclusies aan het einde kan begrijpen, vind ik ook dat Treadwell deels geslaagd is in zijn opzet. Een speciale vermelding nog voor de goed gekozen muziek in een zonder twijfel unieke karakterschets en natuurfilm in één.

Zeker geen onaardige film, maar ook geen topper, zeker vergeleken met eerder genoemde genre-toppers als Once upon a time in America en A Bronx Tale. Met het verhaal zit het wel goed, en ook rollen als die van Palminteri werden goed gespeeld. Qua acteerwerk heb ik eigenlijk alleen problemen met Shia LaBeouf, wat van hem een aanstormend talent maakt is mij een raadsel. Lijkt mij eerder een speler voor romantische komedies.

En voor degene die de film hebben gezien: Waarom was Eric Roberts in deze film? In ieder geval niet voor zijn lengte, uiterlijk of postuur.

Mijn mening over Gummo is niet zo verdeeld als de meeste anderen die hier een review hebben geplaatst. Het klopt dat het verhaal in Gummo van zeer ondergeschikt belang is. Normaal gesproken kan ik mij hier wel in vinden, en kan ik de film als geheel zeer waarderen. Denk hierbij bijvoorbeeld aan Songs from the Second Floor. Maar in Gummo ontbreekt de echte reden voor deze fragmentarische structuur, of het moet de ego van de regisseur zijn met als doel een cultfilm te maken.

Mijn waardering voor de film is toch ruim voldoende, omdat de film een groot aantal scènes bevat die ik niet snel zal kunnen vergeten. Daarbij is de cinematografie in de film ook dik in orde, en zelfs onmisbaar in Gummo.