Opinions

Deze film kent een lekker broeierig sfeertje wat goed past binnen het thriller genre. Het verhaal heeft verder niet veel diepgang en neigt haast naar een dertien in een dozijn. Om die reden vind ik het niveau net benedenmaats om het met een voldoende te waarderen.

The Incredible Hulk is een prima popcorn film. Niet meer en niet minder. Heb me er enigszins best mee vermaakt ondanks dat dit genre mij niet echt fascineert.

Deze film is een fraaie parodie op James Bond met veel spektakel en gadgets. Qua humor moet je niet denken dat deze film zo sterk is, maar daarentegen is het wel een zeer onderhoudend verhaal. De film heeft geweldige actiescènes, briljante voice-over, een fantastisch script, geweldige personages en de animatie is super. Het is niet echt een film voor het jonge publiek en dat heeft te maken met het tempo en de actie van de film die niet echt op hen gericht is.

Indiana Jones and the Dial of Destiny is binnen de franchise een zeer onderhoudende film. Het verhaal is interessant genoeg en de cast heeft er duidelijk zin in. Heb me er kostelijk mee vermaakt.

Geweldige uitbeelding van twee jonge kinderen die door het lot geteisterd zijn, en ouderloos proberen te overleven in een achterstandswijk van Brooklyn. De film is intens en je gaat echt met de jongens meeleven. Aspecten als uitzichtloosheid en daarmee gepaarde teleurstellingen in mensen zijn moeilijk vatbaar voor kinderen. Toch krijgen de jongens hiermee te maken, zonder hun eigenwaarde te verliezen. Sommige situaties kunnen een mens sterker maken en dat geldt zelfs voor jonge kinderen.

Het is heel gemakkelijk om kritisch te gaan worden over films zoals deze en dat heeft dan eigenlijk inhoudelijk ook weinig zin. Het is ook gewoon weg niet meer dan een matig plot met flauwe actie en wraak op een groep kleuters die nergens dreigend zijn. Dit alles wordt omgoten met een vleugje humor, die helaas nergens echt raak is. De film kent wel een goed sfeertje en interessante typetjes, maar het komt allemaal niet goed genoeg uit de verf, helaas! Het is een remake van en een eerbetoon aan Yojimbo, maar of er over een eerbetoon gesproken mag worden dat lijkt me te betwijfelen.

Deze Nederlandse infiltratiefilm is weinig origineel en erg voorspelbaar. Ook mist het behoorlijk aan spanning en is er te weinig actie. Het ontbreken aan familiegevoel uit Samirs jeugd en wat hij bij de Marokkaanse drugsfamilie wel meekreeg, voelde niet echt en zijn spagaat versus loyaliteit kwam voor mij slecht tot uitdrukking. Ondank een Gouden Kalf in 2011 voor Nasrdin Dchar en zijn oeuvre tot nu toe, kan ik toch echt niet spreken van een noemenswaardige acteur. Sterker nog, ik vind het helemaal geen goede acteur.

Deze film lijdt behoorlijk aan een zeer oppervlakkig plot, maar een zeer getalenteerde cast weet deze misdaadfilm toch nog enigszins interessant aan de man te brengen. De karakterstudie is sterk, maar niet alle gebeurtenissen vanzelfsprekend. De speelduur is vrij lang en dat hoeft op zich geen probleem te zijn, als het spanningsniveau iets meer betekenis had gekregen. Het had simpelweg beter gekund.

The Informer was voor mij qua film een wat gemiddeld niveau. Blinkt nergens uit maar is aan de andere kant best onderhoudend. 113 minuten vermaak en daarna voor altijd vergeten. Ik snap b.t.w. niet dat mensen dit een gewelddadige film vinden binnen dit genre. Vond dat allemaal nog wel zwaar overtrokken.

Heerlijke film waarin de hand van Tarantino mij wel bevalt. Dit is dan ook serieus niet bij elke film het geval, maar bij deze wel. De verdeling van de film in hoofdstukken werkt hier prima en de ruime aandacht aan knotsgekke typetjes is hier aandachtig bestudeerd en uitgevoerd. Het geeft de mens een aparte kijk op een onderdeel uit de geschiedenis der mensheid.

Inside Man is een film die me qua misdaad goed bevalt maar qua drama wat minder uit de voeten komt. Hierdoor kakt het in het midden wat in. Wat meer actie of doorzettingsvermogen was daar wel nodig. Niettemin het verhaal is sterk en dat maakt veel goed.

Inside Man: Most Wanted is in alle opzichten een verzwakte versie van het eerste deel. Het is weinig vernieuwend en het acteerwerk is van mindere kwaliteit. Eigenlijk is het in zijn geheel van mindere kwaliteit. Mijns inziens een overbodig filmpje, dit.

Deze emotionele reis door het brein van een klein meisje is een uiterst origineel verhaal en heerlijk ontroerend van aard. Toch was me de uitgebeelde familie iets te idyllisch van aard en het einde van een zo origineel verhaal wat te abrupt(qua verklaring).

Insidious is een film die een zeer sterk begin kent. Je krijgt er serieus de rillingen van over de rug. Helaas weet het qua niveau niet vol te houden. Naar het einde toe wordt het allemaal wat slapjes.

Saai plot, flauwe voorspelbare schrikmomenten, slecht acteerwerk en een irritant deuntje.

Instant Family is een zeer menselijke film met een luchtig randje. Prima acteerwerk ligt ten grondslag van een zeer geslaagde film.

Dit tweede deel wat wederom een dystopische toekomst schetst met een corrupte regering moet gezien de hype van het genre van goede huizen komen. De gescheiden bevolking met enkele bijzondere mensen die niet gecontroleerd kunnen worden zullen aangepakt moeten worden. Het is helaas allemaal te mager en ik heb me gedurende de rit toch behoorlijk wat momenten zitten vervelen. De special effects waren prima maar het plot en de karakters te onbekookt van aard(op die van Peter vertolkt door Miles Teller na).

Ontzettend grote misvatting van een verhaal c.q. gewoon een film met een slecht script. Het uitgangspunt had Ben moeten zijn als protagonist, maar Ben heeft geen dilemma's of issues. Zijn verhaal is in de eerste vijf minuten van de film al ontmanteld. In de praktijk komt de film neer op de misère van Jules en haar strubbeling tussen werk en privé. Ben lijkt een barmhartige Samaritaan die toegewijd als klaagmuur lijkt te fungeren. Het is hierdoor allemaal eentonig en in het middenstuk van de film ronduit saai en langdradig. De film had meer betekenis kunnen krijgen als ze het bij de essentie hadden gehouden en dat is Ben als pensionaris terug op de werkvloer in een sterk gewijzigde tijd gebonden bedrijfscultuur. Het was hierdoor voor mij een lange zit en geen verdienstelijk geheel om naar te kijken.

De Nolan broeders hebben als scenarioschrijver en regisseur weer ongelooflijk weten te verrassen met deze sciencefictionfilm, die gebaseerd is op de wetenschappelijke theorieën van Kip Thorne. Ondanks de lange speelduur is het een zeer interessant script, wat zéér onderhoudend is. Het acteerwerk is echt van een ongelooflijk sterk niveau en het gegeven van tijddilatatie ontzettend sterk neergezet. De muziek uit de film werd gecomponeerd door Hans Zimmer en bij films als dit pakt dit ongelooflijk goed uit.

Interview with the Vampire is een lange film die nergens echt weet te vervelen. Het verhaal neemt je mee in het duistere en eenzame bestaan der vampiers. Het wist me kostelijk te vermaken.

Deze politieke komedie film is het tweede samenwerkingsverband van Seth Rogen en Evan Goldberg. De commotie omtrent deze film heeft waarschijnlijk het belangstellingsniveau verder omhoog getrokken, dan de film cinematografisch zelf voor mekaar had gekregen. Het is satire die teveel leunt op stereotype en hiermee goedkope humor, grappen en dialogen creëert. Daarbij is het verhaal allemaal te voorspelbaar en kent het weinig diepgang. Het samenwerkingsverband tussen deze twee regisseurs brengt helaas niet echt hoogstaande cinema op.

Into the Blue is een prima actiefilm volgens de boekjes. Weet nergens stout te worden en had voor mij dan ook regelmatig wat gaapmomentjes.

Deze sciencefiction film over de nabije toekomst en hoofdzakelijk gefilmd vanuit een huis binnen een afgelegen bos viel mij zwaar tegen. Hongersnood, eenzaamheid, ziektes en indringers liggen op de loer, maar het verhaal wist het niet krachtig te brengen. De film probeert medeleven voor de zusters uit te beelden, maar de personages werden gewoon onsympathiek neergezet waarbij enige band met hen kansloos werd. Het missen van een sterk uitgewerkt verhaal met karakterloze personages zorgde er bij mij voor dat het niet aangrijpend werd maar eerder een lange en vooral saaie zit. Waarschijnlijk ben ik na het zien van The Survivalist(2015) te verwend geraakt om deze pulp te kunnen appreciëren.

Deze rampenfilm viel mij vooral op door het visuele spektakel, waarbij de tornado's elkaar in hoog tempo aflossen. Helaas is dit zo een dertien in een dozijn film, die buiten dit visuele spektakel om weinig extra's te bieden heeft. Dit heeft eigenlijk te maken met de personages, waar je als kijker eigenlijk niet zo een hele sterke band mee opbouwt. Het kan je dus eigenlijk ook totaal niet schelen wat er met ze gebeurt en dit lijkt dan ook echt een zware misser te zijn. Maar de beelden van de tornado's zijn overweldigend en zeker wanneer ze van zo dichtbij op je afkomen. Maar om nu te zeggen dat deze film iets bij heeft gedragen binnen het rampengenre zeg ik toch volmondig 'nee'.

Het script van deze film is een meesterwerk in komedie geworden, waarbij het acteerwerk van het centrale duo en de chemie tussen deze beide heren de boventoon voert van het succes. Buiten de komedie om ligt er ook een diepgaande gedachte achter het geheel. Hierin is klassenverschil een van die thema's, wat dan ook zeer goed is uitgewerkt. Het pad van een rijke aristocraat en een ex-convict uit de periferie kruist elkaar en laat wonderen gebeuren. De film zuigt je mee in het verhaal en laat je samen met het centrale duo lachen en huilen. Dit is vooral te danken aan de sterke karakterontwikkeling en sympathie die het hiermee genereert.

Intruder lijkt mij een experiment van zijn tijd om het grotere werk te kunnen presenteren. De sfeer is prima maar de afwerking laat duidelijk te wensen na.

The Intruder is een thriller zoals een thriller hoort te zijn. Zeer geslaagde spanningsopbouw en je verveelt je geen seconde. Dennis Quaid is een serieuze freak, man oh man wat acteert hij hier de sterren van de hemel. Zeer kostelijk genoten van deze film.

Deze Zuid-Afrikaanse actiefilm over twee onderbetaalde agenten die in een wereld van corruptie proberen juist te blijven handelen is qua verhaal weinig vernieuwend. Toch maakt het camerawerk veel goed en dat is in de eerste scene al gelijk duidelijk te zien hoe knap dit is gedaan. Ook is de kleurenfilter met veelal geel en blauwe kleuren erg mooi tegen het veelal industriële decor. Ondanks dat het verhaal te standaard is en qua tempo eigenlijk te traag is, kent het wel wendingen en is het op momenten best spannend.

The Invisible Man (2020) is een meer dan prima uitgewerkte film die geen moment saai is. Het verhaal is ons allemaal bekend maar toch weet het in deze versie zeker weer te verrassen. Dat vind ik sowieso op zich zeer knap. Echte aanrader.

Deze film kent een lange opbouw om daarna in het laatste kwartier alles snel en gemakkelijk om zeep te helpen. Na het zien van de video is de openbaring van het plot duidelijk en wordt het hele verhaal nergens echt spannend of verrassend. Er zijn betere binnen het sekte genre.