Opinions

Film met een moedig thema wat qua uitwerking altijd om nauwkeurigheid vraagt. Op zich begint de film goed maar wanneer Noelle steeds brutaler wordt, begint de film zijn weg te verliezen. Alles word minder logisch en plotgaten worden al gauw een feit. Francesca Eastwood kan goed acteren, dat is een feit. De appel valt blijkbaar niet ver van de boom.

Visueel gezien zit dit relaas zeer fraai in mekaar en kom je bij deze Britse productie over een man en zijn cyborg niets tekort. In dit sobere en duistere tijdsperk ten tijde van oorlog, experimenteert defensie met kunstmatige intelligentie i.p.v. kernwapens. De interactie tussen mens en machine is hier vooral een boeiend schouwspel, waarbij deze productie de grenzen mooi opzoekt. Ondanks het klaarblijkelijk lage budget van de regisseur is het een fraaie film, waar je wel van moet houden. Als je van actie houdt, kun je deze sci-fi thriller beter overslaan.

mooi schouwspel tussen waan en werkelijkheid. Ontzettend krachtig wanneer deze waan werkelijkheid wordt. Vooral de hoer en de serveerster als enige -vrienden- in deze sombere ontdekkingstocht vanuit insomnia zijn mooie details. Ode aan Bale.

Sterke film van George Miller die gabaseerd is op het Western-genre, maar zich afspeelt in een dystopische toekomst. De film heeft ondanks het lage budget binnen de apocalyptische en post-apocalyptische fictie een grote stempel weten te drukken, wat op zich al indrukwekkend is. Dat het hier en daar amateuristisch overkomt klopt, maar het is met tijden inderdaad spannend en zeer onderhoudend.

Sterke film van George Miller die gabaseerd is op het Western-genre, maar zich afspeelt in een dystopische toekomst. De film heeft ondanks het lage budget binnen de apocalyptische en post-apocalyptische fictie een grote stempel weten te drukken, wat op zich al indrukwekkend is. Dat het hier en daar amateuristisch overkomt klopt, maar het is met tijden inderdaad spannend en zeer onderhoudend. Verhaaltechnisch vind ik het eerste deel wat plausibeler dan dit vervolg en om die reden helaas een halve ster minder dan deel een.

De stunts en actiescènes zijn spectaculair en het is een soort van non-stop rollercoaster met krankzinnige en vooral bloederige beelden. De groteske en brute antagonist Immortan Joe is een karikatuur op zich en ook Max en en Furiosa zijn sterk neergezet. Toch knaagt het bij mij bij de betekenis van deze non-stop road actie. Deze is zo generiek van aard, dat waneer je uitgebreid naar de wc gaat en terugkomt eigenlijk weinig gemist hebt. Niettemin is het een blockbuster van formaat, waar je zeker van zult genieten.

The Magnificent Seven is een vlotte film met leuke typetjes. Voor de verder rest niet echt uitblinkend. Prima vermaak.

Walt Disney's klassieker Doornroosje vanuit Malafide's zienswijze gespeeld door Angelina Jolie. Hiermee laat ze haar klasse zien en tilt ze de film naar een absoluut hoogtepunt. Het ongelooflijk verrassende script geschreven door dezelfde persoon die het script schreef voor Tim Burton's 'Alice in Wonderland' werkt hierin zeker mee tot het succes.

Maleficent: Mistress of Evil is visueel gezien een prima vervolg maar qua inhoud vond ik de film zwaar tegenvallen. Flinterdun verhaal wat me nergens echt boeide. Ik vond overigens dit deel veel te zwaar voor een film die zich mag schuilen onder de naam Disney.

Deze film is geregisseerd door Linkin Park bandlid Joe Hahn met Vincent D'Onofrio die als uitvoerend producent ook een van de hoofdrollen vertolkt. De film zou het verhaal moeten vertellen van vijf personen die door een noodlot elkaars paden kruisen. Het gaat om een seksuele perverseling, promiscue huisvrouw, desolate tiener, inhalige zakenman en de uiteindelijke schieter die blijkbaar alleen nog zou hebben geleefd voor methamfetamine. De film gaat in zijn geheel ten onder door de stuurloze karakterontwikkeling die essentieel is om de film te laten slagen. Je krijgt totaal geen binding met de personen en hun beweegredenen, laat staan enig begrip waarom de dader over gaat tot zo een daad. Dat ze allemaal issues hebben is een feit, maar daar is dan ook gelijk alles mee gezegd. Het lijkt alsof Joe Hahn trotser is op het gegeven dat hij een film heeft kunnen maken i.p.v. dat het hem om de inhoud en kwaliteit te doen is geweest. Halve ster voor de aftiteling en een hele ster voor de muziek van Linkin Park.

Bikkelharde actiefilm met Vin Diesel die dit soort films prima kan dragen. Cinematografisch prima in orde en de vaart blijft er goed in. Alles voldoet net iets boven de verwachtingen, want ik was aangenaam verrast. Ook na het herzien van deze film.

A man Called Otto een Amerikaanse remake op de Zweedse prent uit 2015. Als men dit als Amerikaanse film gaat waarderen kun je niet anders zeggen dat het gewoon een zeer degelijke film is. Amusementswaarde en sfeer zijn daar en je wordt prima vermaakt. Enige punt waar ik over viel is de cating van Tom Hanks. Hij doet het prima maar je weet dat deze man niet in de wieg is gelegd om een knorrig karakter gestalte te geven en dit spat er dan ook vanaf. Clint Eastwood laat in Gran Torino voor mij zien dat hij wel beschikt over de eigenschappen om zo'n rol als deze neer te zetten. Niettemin nogmaals, een prima film dat zeker.

The Man in the Iron Mask is een leuke kostuumfilm met een vlot verhaallijntje. De acteurs hebben er ook allemaal wel zin in. Echt bijzonder is het niet maar de sfeer en de beelden zijn gewoon goed.

Man in the Wilderness is een op papier vrij sombere film met weinig actie en dialoog. Het stelt de natuur voor als hels en bedreigend en daarin is het zeer zekers geslaagd. Richard Harris neemt je als kijker mee in zijn overlevingsavontuur en dat is zeer overtuigend gedaan. Zeer mooie beelden en goed acteerwerk.

Regiedebuut van Keanu Reeves wat niet zo heel erg goed uitpakt. De film weet nergens spanning op te bouwen en is vrij toonloos van aard. De decors zijn vrij aardig, maar komen visueel niet echt over. Begin van de gevechten zonder publiek zijn vrij aardig, maar daarna blijft er weinig over. Qua verhaal is de hele manier waarop Chen breekt met zijn tempel en meester, zijn foute geld investeert en weer verzoend zo onlogisch als het maar zijn kan. Verder doet Reeves mee in de film en is zijn personage vrij stijf en saai. Tijdens "zijn" gevecht komt hij ook over als een regisseur en dat zie je ook aan zijn vechtkunst. De choreografie is letterlijk en figuurlijk Matrix en dat maskeert nog enigszins de onkunde van Reeves op dit terrein. Mijn devies aan Reeves is toch echt te focussen op een aspect van de film i.p.v. zelf ook een rol te claimen. Het komt het geheel zeker niet ten goede.

Een typische onopvallende misdaad/thriller die prima te kijken valt, maar met een trage opbouw weinig energiek is. Het toch niet alledaagse plot kent twists die je als kijker snel voelt aankomen. Ondanks dat is het toch allemaal best vermakelijk en is het entertainment gehalte goed vertegenwoordigd. Prima heistfilm om te zien, maar die je daarna ook weer direct los zal laten.

Met deze remake van een gelijknamige film uit 1987 is Tony Scott op z'n best! Een podium waarop Denzel Washington en Dakota Fanning zich voortbewegen uit pure chemie. Hiermee zijn het boeiende en emotionele rollen die levensecht aanvoelen. De sympathie spat van het scherm en het zuigt je helemaal het verhaal in. De wat lange speelduur vliegt hierdoor voorbij en had het nog wel wat langer mogen zijn. Het aangrijpende verhaal over hebzucht en onschuld staat bij mij dik in de top tien van beste films aller tijden.

Levensecht verhaal wat qua feelgood reuze meevalt. Het is wat het is en de schaduw kant van het leven kan alleen maar rechtvaardigen als daar feelgood tegenover staat. Anders merk je er namelijk niets van. Het acteerwerk is echt knap. Het er zeker van genoten.

Een iedere film die gaat over het fantastische boek van Charles Dickens, A Christmas Carol kan haast niet mislukken. Ook deze interpretatie is werkelijk waar om van te smullen. Veel aandacht en liefde betaalt zich blijkbaar uit. Je kunt er geen genoeg van krijgen. Feliz Navidad!

Emotioneel zwaarbeladen film waarbij de emoties van de personages volgens mij niet allemaal realistisch waren. Ik zet sowieso altijd vraagtekens bij films die enkel op het sentiment willen drukken met een opeenstapeling van ellende, maar dat even ter zijde. Met wat meer diepgang van de karakters had deze film wat beter uit de verf gekomen. Bleef mij allemaal wat te oppervlakkig om het serieus te nemen.

The Manchurian Candidate is qua verhaal vrij aardig. Niet bijster intelligent maar enigszins origineel mag je het wel noemen. De uitwerking ervan is helaas magertjes. Het spanningsniveau wordt nergens echt opgezocht en alles is wat langdradig uitgewerkt.

Quinten Tarantino heeft zijn film 'Django Unchainted' gebaseerd op deze film. Waarschijnlijk kunnen we stellen dat alle films die de kwestie 'slavernij' behandelen op elkaar gebaseerd zijn.

Mij lijkt het toch meer te kloppen dat de film 'Django' uit 1966 de grootste bron was voor zijn verhaal.

Nu de film Mandingo. In berichten hierboven zegt men dat wanneer je nog niet wist wat slavernij inhield, het je door deze film wel duidelijk wordt.

Hier kan ik het niet mee eens zijn om de simpele reden dat deze film historisch gezien rammelt aan alle kanten. De prijs van de slaven uit de tijd waarin de film zich afspeelt was hoog. Zo hoog dat men slaven niet tot de dood liet vechten. Mandingo gevechten zijn om die reden historisch gezien niet erkent als een begrip.

Zoals hierboven aangegeven slaat de fantasie er zeker wel op los. Er wordt nogal wat gerommeld tussen de inferieure en opperwezens. Zo erg dat de ontucht een haast romantisch tafereel lijkt te worden.

Voor mij maakt dit alles de film tot een ongeloofwaardig verhaal waarbij ik niet precies besef waar het nu eigenlijk om draait.

Mandy is in alle opzichten een artistieke film te noemen. Een geweldige combinatie van rock-'n-roll-soundtracks, wraak en een vleugje occultisme loopt naadloos in elkaar over. Dit alles met veel geweld maar dan ook weer een perfecte combi met enige humor. Eigenlijk heeft deze film simpelweg ontzettend veel te bieden en heb er dan ook kostelijk van genoten.

Waarschijnlijk is dit geen film voor het grote publiek, maar heeft het wel een bijzondere uitstraling. Vooral door het grimmige karakter en de lust en het verraad van de karakters geeft het geheel een bijzondere sfeer. Ik kan me indenken dat het over de gehele speelduur misschien wat monotoon lijkt, maar de moord en het mysterie houdt je toch enigszins aan de buis gekluisterd. Adrien Brody zet een knappe prestatie neer, chapeau.

Met deze film tracht Cronenberg een satire jegens Hollywood neer te zetten. De elementen zoals agenten, acteurs en managers passen binnen het plaatje, maar echt bevattelijk, emotioneel en erg bondig is het niet. Het familiedrama lijkt allemaal behoorlijk over de top en voelt eerder aan als een grap i.p.v. het beoogde hedendaagse Hollywood visio. De cast kon me niet bekoren en verpest het voor de uitblinkers Julianne Moore en Mia Wasikowska.

Mara is een horror filmpje wat alle ingrediënten bezit om binnen het genre prima naar te kijken. Het springt nergens in uit maar doet ook nergens voor onder. Mara geeft zo nu en dan wat rillingen over de rug bij het verschijnen van het kwaad. Het gros werkt overigens plotpuntjes af dus dat lijkt mij een overbodige vermelding.

Zeer uitzonderlijke actie met mooie scenes maar jammer van een te slecht uitgewerkt plot. Onnodig ingewikkeld gemaakt met een toch voorspelbaar karakter. Karakterontwikkeling is vrij goed en hiermee het acteerwerk ook. Bruce ontbeert authenticiteit en voelt kunstmatig in elke scene. Cinematografie is echt prachtig en toch wel jammer dat deze heist toch niet over zo'n heel goed plot beschikt.

Deze film gaat over een jong meisje die voor bepaalde keuzes komt te staan waarbij het de mix tussen moed en kwetsbaarheid krachtig in beeld is gebracht. Het is een sterk script wat zonder wendingen of bochten qua karakter zeer realistisch overkomt. Kenmerkend hierbij is het meeslepende karakter van de film. De cast is ook ijzersterk en samen met sterk uitgewerkte script wordt het leven van de bolletjesslikkers inzichtelijk gemaakt.

Dat de eerste gastarbeiders eind jaren veertig en begin jaren vijftig een inferieur bestaan leiden in de lage landen is geen verhaal apart en kent ook hier een dubbel moraal. Dit verhaal bevat alle elementen van een doorsnee verhaal waarbij onmogelijke liefde, tegenslag en het vervullen van dromen centraal staan. Dat men destijds bang was dat de allochtonen "onze" vrouwen zouden afnemen, wat later de vrees voor "onze" banen werd, krijgt ook hier duidelijk gestalte. Het tempo, de sfeer en het decor maken het een fraai geheel. Passie en gedrevenheid en doorzettingsvermogen blijken hier de ingrediënten tot succes. Gezien de impact van het liedje "Marina" van Rocco Granata zorgde het er destijds in België voor, dat veel ouders hun dochter "Marina" noemden.

Film met een sterk verhaal wat voornamelijk gebaseerd is op de dialoog. Dit vereist goed acteerwerk en hierin is de film echt subliem. Het zet je behoorlijk aan het denken. In ic.m. A.I. werkelijk waar levensgetrouw in elkaar gezet.