Opinions

O.G. is een aardig gevangenisdrama waarin een zekere gebeurtenis roet in het eten gooit in aanloop naar de vrijlating van een gedetineerde. Het acteerwerk is prima in een traag voortkabbelend geheel. Echter vond ik het verhaal niet origineel en had telkens het gevoel dit verhaal al eens(waarschijnlijk vaker!) gezien te hebben. Zeer aannemelijk dat deze films binnen het genre beter waren dan deze.

Hier zijn woorden te veel om er enigszins bij stil te staan. Pulp van de hoogste plank. Sandra Bullock kan het geheel ook totaal niet dragen wat dan volgt is minder dan minder.

Ocean's Eleven is een film met weinig dynamiek en veel gezever door wat egootjes. Uiteindelijk kijk je naar een hoop lucht. Niet mijn ding.

Het oog is een film die zich vooral laat kenmerken door het vele aan plot en lange opbouw van het verhaal. Hierbij vindt er op een locatie tussen broer en zus een dialogen circus weer waar je U tegen kunt zeggen. Spanningsmomenten zijn er wel maar waren amper voelbaar. Om nu te spreken over een vernuftige vloek waarbij sprake is van ijzingwekkende horror en een psychologische meesterwerk, lijkt deze film toch behoorlijk te falen.

Zwaar zoet en overdreven sprookje. Het moralisme druipt er vanaf. Qua sprookjes magie heeft het weinig in huis en wil eerder moralistisch zijn dan sfeervol. Zware tegenvaller.

Waar de schoen bij mij in deze verfilming wringt is de manier waarop Thomas met zijn gave door het leven gaat. Thomas is adorabel vanaf het eerste begin en zijn gave lijkt zonder slag of stoot ten alle tijden in zijn voordeel te werken. Zelfs zijn jeugdliefde(een van de mooiste meisjes uit het dorp) staat in haar trouwjurk al om een -ja woord- aan het altaar op hem te wachten. Het maakt het hiermee allemaal wat te gemakkelijk en te eentonig van aard. De vijand in de vorm van Hensley lijkt een veelbelovende en mysterieuze aankondiging van het kwaad, maar het ontvouwt zich uiteindelijk en helaas in een simpele en smaakloze samenzwering zoals we die al menig keer gezien hebben. Ondanks de vrij aardige sfeer(gecreëerd door een goede voice-over) en de geweldige performance van Anton Yelchin mist de film spanning, is het voorspelbaar, veelal oppervlakkig en vaak allemaal net iets te sappig uitgebeeld. Het werk van Dean Koontz wordt door de invulling c.q. verbeelding van Stephen Sommers helaas wat tekort gedaan.

Stel pubers die helemaal los gaan om een grote klant binnen te halen. Heeft helemaal niets met kerst te maken. Zwaar afgezaagde humor van de bovenste plank.

An Officer and a Gentleman is een heerlijke drama/romantische film met een cast die er ook veel zin in heeft. Het verhaal is onderhoudend en het is grappig om te zien dat hoe Gere ook duidelijk zijn best doet dit qua niveau toch nog niet heel goed was qua acteerwerk.

Old Henry een film met een apart verhaal wat waanzinnig uiteen wordt gezet. Echt mooie opbouw met wenteling tegen een schitterend decor. De setting is echt geweldig en het acteerwerk levensecht. Kostelijk genoten van deze prent.

Deze remake gebaseerd op de gelijknamige Manga, is wederom wreed en luguber van aard. Confronterende waanzin wat ten tonele komt, middels een simpel en ongeloofwaardig plot. De setting van deze bijzondere ontdekkingsreis is strak en het verhaal wat sneller to the point. Josh Brolin is in mijn ogen perfect gecast en doet het zeer overtuigend. De toegevoegde waarde van Samuel L. Jackson laat ik in het midden, maar valt te verwachten als we het hebben over een Amerikaanse remake.

Het verhaal wat gebaseerd is op de Japanse Manga, is zeker wel een sterk uitgangspunt voor een film als deze. Het blijft hoe dan ook een sterk verhaal, waar je als filmmaker veel mee kunt. In tegenstelling tot de remake, is deze film meer drama en meer theater. Dat is iets typisch Aziatisch wat het aan de ene kant mooi maakt, en waar je van de andere kant wel van moet houden. De gecomponeerde muziek en de setting zijn prachtig verzorgd.

Wat op papier een kanshebber lijkt te zijn, is in de praktijk niet meer dan een matige prestatie. De uitwerking van het script rammelt op sommige punten en de film gaat gebukt onder slechte acteerprestaties. Het creëert gaandeweg het verhaal stereotypen en overdreven karikaturen, waarbij het tempo tevens tergend traag is en de diepgang maar mondjesmaat tot uiting komt. Als enige positieve uitzondering hierop is Ed Harris, maar hij kan in zijn eentje deze productie onmogelijk redden.

Once upon a Time in America de filosofische studie naar thema's als tijd, herinneringen, liefde, geweld en verraad wordt geprezen om z'n mooie cinematografie, wat bij mij ook zeker zo overkwam. De details en het complexe verhaal zijn zo mooi dat ik er ondanks de lange speelduur nog niet genoeg van kon krijgen. De drie periodes door elkaar verfilmd gaven veel afwisseling en liep naadloos over. Dit is echt een zeer bijzondere film.

Once upon a Time in Mexico is een film met een bijzonder arsenaal aan bekende acteurs tegen een schitterend decor. Helaas is daar ook een goed verhaal voor nodig. Ik voelde de inspiratie maar het kwam wat ongelukkig op het grote witte doek. Echt gemiste kans dit.

Hilarische karakters gespeeld door John Goodman en Bruce Willis. De chemie maakt sfeer en de droge humor is zeer acceptabel. Het verhaal is vrij eenvoudig maar de diverse subplotjes maken het vrijwel nooit saai, in tegendeel zelfs. Prima tussendoortje, niet meer, niet minder.

Once upon a Time in Hollywood is een prima niet alledaags werkje van Tarantino. Ik kan er kort over zijn(in tegenstelling tot de speelduur). De sfeer en het acteerwerk maken de lange speelduur enigszins acceptabel. Je moet er van houden, dan zit je hier goed. Als je niet zo houdt van films waarin op een laag tempo alles voorbij kabbelt dan moet je zeker niet kijken. Als je houdt van levensaspecten vertaald in een luchtig geheel met zwarte humor dan is dit zeker een film voor jou.

Meedogenloze prent van een kansarm gezin in een buitenwijk van Auckland. Typerend is de trotsheid op de afkomst van dit gezin, terwijl er in de praktijk niets dan ellende voortvloeit. Alles staat hierin in het teken van de Maori's, en krijgen we van ieders aandeel het verhaal te zien. Deze film die gebaseerd is op een boek van Alan Duff, is hierin zeer geslaagd en duidelijk realistisch van aard.

One Battle After Another is voor mij een film met mixed feelings. Onderhoudend plot, eigenzinnig acteerwerk en daarmee niet alledaags. Anderzijds veelal over de top, moeizame intro, plot twijfels en irrtiante achtergrond piano gerammel.

One Chance is qua biografie een uiterst geslaagde film. Zonder te hoeven beseffen dat dit allemaal op waarheid is berust krijg je als kijker gewoon een heerlijke film voorgeschoteld. Dat zijn mijns inziens de beste films die gebaseerd zijn op waargebeurde feiten.

Deze film is vrij clichématig waarbij het dan ook als kijker niet gemakkelijk is om onderscheid te kunnen maken tussen wat gemeend en niet gemeend is. Toch is het grimmige beeld wat nota bene gebaseerd is op de ervaring van een heuse invalskracht niet slecht. Dit maakt in die zin dan ook het clichébeeld rechtvaardig. Samuel L. Jackson is hierin een belangrijke schakel. Zijn rol is van grote betekenis en dit kan ik niet altijd bij hem als zijnde acteur in iedere film waarin hij speelt bevestigen.

One Flew over the Cuckoo's Nest is een film die valt en staat met het goede acteerwerk van de gehele cast met Jack Nicholson op de voorgrond. Dit maakt het allemaal erg puur en aantrekkelijk. Om dan maar gelijk met een hoge waardering de film neer te zetten vind ik persoonlijk wat ver gaan. Zo bijzonder was het nou ook weer niet.

Deze thriller heeft een sterk gespannen opbouw waarbij je haast gaat denken dat er iets bovennatuurlijks gaat plaatsvinden. Helaas blijft de spanning op een bepaalt moment steken en vindt er helaas op het einde geen krachtige plotwending plaats. Het wordt allemaal zeer voorspelbaar en het einde daarvan gaan er dertien in een dozijn.

Bijzonder stukje film met veel beelden en weinig woorden. Echt een rol die voor Gosling op het lijf is geschreven.

Beelden van het duistere Bangkok met nietszeggende personen in een donker decor met rode en groene tinten.

Na het kijken dacht ik echt in de zeik te zijn genomen. Het plot lijkt er naar te verwijzen dat je een snelle en harde misdaad film tegemoet gaat.

Door enkele zeer bijzondere scenes waar met martelingen verhaal wordt gehaald komt de misdaad factor zeker goed uit de verf. Het drama speelt zich af omtrent de rol van Julian die zich in het criminele milieu niet thuis lijkt te voelen. Zeker heeft hij geen boodschap aan de opdracht van zijn moeder. Zijn worsteling tussen de wens van zijn eigen persoon en die van zijn moeder maakt het ijzersterk.

Bij mij maakte de film pas echt indruk na de dag van het kijken. Hij is bij mij toch blijven hangen en dat maakt een film toch enigszins bijzonder.

Zeer ondergewaardeerde film als ik het hier uit dit forum mag opmaken. Warme film met levensechte thema's die sterk zijn neergezet. Mede dankzij zeer sterke karakterontwikkeling en scherpe dialogen. Acteerwerk verbluffend goed. Beetje jammer dat er hier mensen zijn die daar totaal aan voorbij gaan. Wat nou matig of futloos. Te ridicuul voor woorden. Moet het dan allemaal meer spektakel zijn, dat lijkt mij niet.

Zintuigelijk gezien een zeer interessante film. Verhaaltechnisch weinig imposant maar toch enigszins boeiend.

Only the Brave is een film die wat traag begint maar daarmee wel uitvoerig de tijd neemt om als kijker een band op te bouwen met de crew om vervolgens te zien wat hun werk werkelijk inhoudt en met zich mee kan brengen. Respect.

Only You is een mooi uitgewerkt stukje drama. Het onderwerp is op zich natuurlijk vrij delicaat maar juist dan zo moeilijk om het geloofwaardig te maken. Het verhaal is hier gewoon prima uitgewerkt met ontzettend goed acteerwerk als basis. Ik vond het een zeer mooie film.

Open Water is een film waarbij ik bij het vormen van mijn mening voor het eerst het ga omschrijven met een woord: kansloos!

Deze film is een realtime verhaal wat bv. ook gebruikt werd bij het maken van Phone Booth. Daar stopt ook meteen de vergelijking van deze twee films, aangezien Open Windows verre afstaat van een behoorlijke film. Het gehele camerawerk komt neurotisch over door de hak op de tak wendingen die het verhaal doorloopt. Ook de beelden die met name bestaan uit pop-ups van webcam en beveiligingscamera's zijn ronduit een slechte compilatie, wat hierbij niet in het voordeel werkt. Het beeld dat gewekt wordt over voyeurisme, stalken, hacken, chanteren en manipuleren wil hierdoor maar niet serieus overkomen, terwijl dit in essentie sterke begrippen zijn om een boeiend verhaal van te maken. Deze virtuoze misser maakt het dat het toch al slappe verhaal alleen maar erger wordt ervaren. Nacho Vigalondo ging een mooi experiment aan, maar had deze film beter moeten uitwerken, alvorens te lanceren. Hij had beter een stevige pornofilm kunnen maken met Frodo en Sasha Grey, wat zeker meer succes had opgeleverd. Mijn 1/2 ster gaat uit voor de aftiteling die het einde betekende van een wanproductie en mij daarmee een heus bevrijdingsgevoel gaf.

Het verhaal van Eichmann krijgt in deze film mijns inziens niet het karakter wat hoort bij dit monster. Als Duits SS-functionaris in het Derde Rijk en een van de hoofdverantwoordelijken voor de massamoord op de Joden. Dit hoeft niet perse nodig te zijn als de film verder een interessant plot heeft te bieden. Ik vond het allemaal vrij saai en in die zin werd er weinig gecompenseerd.