Opinions

Marked for Death is een Seagal film zoals die voor hem hoort te zijn. Dit was nog enigszins kwaliteit alvorens er alle pulp werd gemaakt. Heerlijke film.

The Marksman is een film waar in grote lijnen eigenlijk niets op valt aan te merken. Als je het hebt over het kartel genre dan durf ik toch wel te beweren dat deze film vrij zoutloos was. M.a.w. het had dan van mij wat ruwer gemogen. Dit neigt in die zin meer naar zo'n film als The Mule en daar vind ik dan Liam Neeson weer net iets te jong voor. Nogmaals als film niets op aan te merken, maar het had als genre-film wat ruwer gemogen.

Marley & Me is een film die op diverse vlakken wel wat heeft te bieden. Velen zullen zichzelf erin wel herkennen. Omdat het zoveel te bieden heeft compenseert het dat je nog niet niet in slaap valt van het acteerwerk van Owen Wilson.

Oud rechercheur en Interpol vissen in elkaars vijver en gaan uiteindelijk samen de strijd aan, om een ongewone zaak op te lossen. Op zich is het best een aardig verhaal, met een ontdekkingstocht naar een niet alledaags ritueel uitgevoerd door een Internationale organisatie. Helaas is de opbouw zeer traag en is het duistere geheim niet zo geheimzinnig als men pretendeert.

Marriage Story is een lekker stukje drama wat qua originaliteit te wensen na laat. Het verhaal wordt versterkt door het ijzersterke acteerwerk. Zonder deze toevoeging was de film mijns inziens zeker niet zo geslaagd. De clichés zijn lekker luchtig en humor wordt lekker in balans getrokken met de nodige drama. Prima film.

Martyrs is een wat vreemd filmpje wat qua strekking zeker geen dagelijkse kost is. Het kon me niet helemaal vatten en qua gruwelijkheid vond ik het allemaal wel meevallen. Althans als ik hier de berichten lees denk je nou nou nu komt het. Zwaar overdreven maar dat is mijn mening.

Film over een thema wat jaarlijks in Afrika een ongekend grote (kinder)sterfte veroorzaakt. Deze tv-film draagt op eigen wijze mee om de ziekte onder de aandacht te brengen. Wanneer ik dit verhaal ook als film ga beoordelen ben ik er eigenlijk niet zo heel erg van onder de indruk. Het begint allemaal als een sprookje en resulteert uiteindelijk in de dood van de twee jongens. Op zich is dit eerste gedeelte van de film zeer ingrijpend. Wat volgt is het geheel van ontmoeten, verwerken en het voorspelbare doel van veel geld om de ziekte te kunnen bestrijden centraal staan. Waar het eerste gedeelte krachtig was, lijkt het tweede gedeelte zo standaard en de behoefte te hebben snel te willen eindigen. Overigens zet James Woods een sterkte rol neer als vader en is de muziek van Michael Brook zeer geslaagd.

Master and Commander: The Far Side of the World is een vooral interessante film wat betreft drama. Er wordt goed geacteerd en je leeft dan ook echt mee met de bemanning. Verder is het allemaal wat dun maar goed het houdt je toch bezig omdat er enige vaart in zit.

Joaquin Phoenix in de rol als de getraumatiseerde marinier Freddie Quell en Philip Seymour Hoffman in de rol als de zelfverklaarde profeet / charismatisch sekteleider Lancaster Dodd.

Film omvat de ontmoeting tussen beide heren en het vertrouwen wat Freddie ontwikkeld in -zijn meester- Lancaster. De film is met het oppervlakkig plot vrij gering van aard, maar heeft daarentegen een lange speelduur. Toch met deze twee karakters in de hoofdrol en bijhorende dialogen dragen ze de film naar een uitzonderlijk hoog niveau.

Freddie met zijn driftbuien en bijhorende geesteszieke lachje, zijn in combinatie met zijn krankjorume mimiek echt subliem. Lancaster als overtuigd profeet niet van zijn dogma's weg te slaan en, een overtuigend sekteleider pur sang.

De hele film vraag ik me af; waar gaat het heen met deze twee heren? Uiteindelijk mondt het zich toch uit in eenvoud, en vond ik het daarmee echt geniaal.

Masters of the Universe de film uit 1987 moet je vooral in de lijn van de franchise niet al te serieus nemen. Het is een erg grappige film waarbij het grappige vooral naar voren komt uit al het klungelige wat waarneembaar is. Een echte MOTU fan zal hier niet veel mee kunnen, haha.

Het zachtere kantje van Ridley Scott levert met deze film een duidelijke bijdrage in zijn bijzondere oeuvre. Nicolas Cage is de gevierde man die met zijn gave om dwangmatig gedrag zegen te laten vieren, een duidelijk neurotisch personage gestalte weet te geven. Het verhaal is geestig en verveelt geen seconde. De twist zit erg goed in elkaar en maakt de film helemaal compleet.

Matilda heb ik op jonge leeftijd als boek gelezen en de auteur was een van mijn favoriete. Op latere leeftijd ging ik de film kijken en mijn fantasie raakte gauw op. M.a.w. ik vond het boek beter dan de film. Het kan ook zeker met de leeftijd te maken hebben maar dat wil lang niet de enige factor zijn.

The Mauritanian is een trage film met weinig momenten die echt kracht geven aan het geheel. Op zich weet een ieder wat voor impact deze aanslagen hebben gehad. Waarbij meerdere partijen het leven zijn ontnomen(letterlijk en figuurlijk). Hier wordt de film wat kracht bijgezet met acteurs als Jodie Foster nadrukkelijk op de voorgrond. Ik vond het op de een of andere manier allemaal niet goed werken.

Max Payne is een film waarbij ik het spel zelf nooit heb gespeeld. Buiten die kennis om staat de film prima op zichzelf wanneer je als leek kijkt. Allemaal niet heel bijzonder maar prima wegkijker.

Sfeervolle film waarin prachtig geacteerd wordt en het deprimerende uitzicht op de Russische politie sterk is uitgebeeld. Helaas wordt het verhaal gedurende de film steeds slechter en blijft de morele kwestie alleen nog het vraagstuk wat de film draagt. In mijn ogen te weinig en eigenlijk best jammer, want de potentie tot een goede film leek het bij aanvang zeker te hebben.

Dit eerste deel van de tetralogie over een duister experiment waaraan tienerjongeren moeten deelnemen is zeker wel een vermakelijke film. Deze sciencefictionfilm kent een simpel verhaal wat zeker haar tekortkomingen kent, maar het is onderhoudend en met vlagen lekker duister en spannend. Visueel gezien is het zeker knap in mekaar gezet en daarmee creëert het een sterke sfeer, waarbij je als kijker jezelf voortdurend afvraagt waar het heengaat. Het mysterie wordt aan het einde enigszins ontbloot en roept gelijk weer een arsenaal met nieuwe vraagtekens op. Het volgende deel laat hopelijk niet lang op zich wachten.

In dit sequel zitten zeker wel intense actievolle scènes, is het acteerwerk prima en zijn de visuals dik in orde. Toch voelde het verhaal zelf behoorlijk aan als een zinloos avontuur, waarbij veel onnodige momenten zijn vastgelegd die deze film zeker niet ten goede kwam. De vraagtekens uit deel een krijgen nagenoeg geen antwoorden en men moet eigenlijk maar genoegen nemen met een grote zombieplaag, wat voor mij werkte als een grote deceptie.

Een misdaad/thriller is hier eigenlijk niet op z'n plek. Dit verhaal past prima thuis binnen het genre drama. Hierin speelt het verleden een belangrijke rol. Met vele flashbacks ontrafelt zich uiteindelijk een duister geheim. Het acteerwerk is van goede kwaliteit en met name dat van David Morse. Helaas is de verhaallijn vrij simpel van aard, en zijn er niet echt verrassingen. Al met al toch een redelijke film.

Deze film zal op dit moment niet het niveau bereiken van een genreklassieker want het mist behoorlijk wat diepgang. Het goede acteerwerk en de chemie tussen de hoofdrolspelers maakte hierin veel goed en blijkt het toch een romcom van formaat te zijn. De suïcidale neigingen van de patiënt blijven toch zeer oppervlakkig en niet genoeg toereikend genoeg om er als kijker iets mee te kunnen. Omdat dit een vrij beladen onderwerp is, had dit toch beter uitgewerkt mogen worden.

The Mechanic is een film die met weinig woorden qua beeldmateriaal ontzettend sterk een geheel weet neer te zetten. Charles Bronson en Jan-Michael Vincent zijn helden voor mijn tijd maar in die zin dan ook gewoon tijdloos. Zij maken deze film zeker compleet.

Deze film voelde voor mij behoorlijk aan als een onnodig sequel. Het valt te omschrijven als een mix tussen Terminator enerzijds en James Bond anderzijds. Ondanks dit vrij generieke plot toch sterke actie en zeker genoeg voor de echte Statham fans.

Meet the Fockers in alle opzichten een zeer geslaagde film. Helaas moet deze film er mee dealen dat zijn voorganger nieuw en net een vleugje meer sprankeling bezit. Dat is dan ook het enige minpuntje.

Meet the Parents is een komedie die zich vooral weet te onderscheiden(in positieve zin) door de chemie tussen De Niro en Stiller. Deze twee zorgen dat de uiterst geslaagde grappen ook voelbaar zijn. Geniale film die je ieder jaar kunt zien en wederom in een deuk zal liggen.

Prima film die geheel verloopt via de boekjes. Dit is niet echt een film waar je kritisch over moet wezen. Een bak popcorn en een fles bier en je hebt even wat hersenloos plezier.

Memento een film met een goed concept en mooi bedacht. De uitwerking slecht want het is gewoon een saai verhaal. De protagonist is ook weinig tot niet boeiend. Zijn aandoening komt je na een half uur al de strot uit.

Zo Amerikaans als deze Japanse vertolking aanvoelt is het toch genieten van schitterende plaatjes die kunstzinnig aanvoelen voor het zintuigelijke vermogen van de mens. Sommige keuzes zijn te gemakkelijk en haast jammer maar over het algemeen is het toch een vrij nette film die voor het grotere publiek op deze manier vrij toegankelijk blijkt te zijn.

Men at Work is een film van en met Emilio Estevez. I.p.v. creatieve gedachtes om je naam te veranderen heeft zoon lief zich gestort in het regisseren van bijster leuke films. Vader mag trots zijn. Dit is voor mij echt een jaren negentig klassieker.

Men of Honor is een film die op alle fronten veel aandacht heeft gekregen. Daardoor is het ook zo'n goede film.

The Menu is een film die graag de draak steekt met de criticasters en gevestigde orde van de restaurantwereld. Het idee is lekker luchtig en enigszins vermakelijk. Toch vind ik het allemaal ver gezocht en de uitwerking verre van geslaagd. De typetjes en de manier van het aan de man brengen kwam bij mij toch wat slapjes over. Aan het einde toch het gevoel van: dit was het net niet, helaas.

The Mercenary is een ietwat houterige film qua uitvoering en heeft als basis een niet bijster origineel verhaal. Toch is het enigszins prima te behappen. Niet goed, niet slecht.