Opinions

Een (te) kleine film, geheel gedragen door de solo-rol van het meisje, wiens gedachten ons steeds als monoloog door de film leiden. Het begin was aardig, lijkt een avontuurlijke film te beloven, maar pas met het laatste kwartier wordt het een beetje interessant. Een te kleine film voor mijn smaak. 2* a 2,5*.

Niet best, zacht uitgedrukt. Onlangs kwam het op TV voorbij, anders zou ik deze nooit gezien hebben. Het is een film dat gebaseerd is op de gelijknamige en matige TV-serie Águila Roja - IMDb, en door dezelfde regisseur is geregisseerd. "Águila Roja", oftewel Red Eagle speelt hier een gemaskerde held uit de middeleeuwen.

Red Eagle, The Movie had zo een (slechte) aflevering uit die TV-serie kunnen zijn geweest, en ook al mag het officieel geen TV-film heten, dat is het natuurlijk wel, en zelfs eentje van B-niveau. Een bioscoopfilm maken gaat deze matige TV-regisseur niet zo goed af, en een bioscoopwaardige film is dit dus eerlijk gezegd ook niet geworden.

Als trekpleister hebben we topmodel Martina Klein. Ik snap best dat het in haar zit om te poseren steeds als ze een camera ziet, maar dat pakt niet zo goed uit als je een film aan het opnemen bent. Jammer dat de regie haar niet uitgelegd heeft dat poseren en acteren niet hetzelfde is, haar acteerervaring in spotjes voor gezichtscrèmes werpt hier geen vruchten af. Maar goed, ze poseert wel steeds heel mooi voor de camera. Eerlijk gezegd acteert ze niet eens zo slecht als je haar prestatie vergelijkt met die van de professionele acteurs in deze film.

Verder is het op alle fronten niet best, slecht camerawerk, slechte belichting, geen sfeer, domme dialogen, etc. Ook het script is niet al te best, al merk je daar pas na drie kwartier iets van, want de eerste 45 minuten zijn behoorlijk doelloos en valt een script niet te ontdekken.. Die eerste 45 minuten dienen alleen maar als opvulling.

Wat de film verder te bieden heeft is vooral dat je kunt lachen om een slechte film die zichzelf wél serieus neemt. De costuums lijken wel bij de plaatselijke carnavalsvereniging te zijn gehuurd, en het heeft qua kwaliteit wat weg van een parodie op films die zich in de middeleeuwen afspelen, ook al is het helemaal niet zo bedoeld. Ook de niet watervaste make-up is niet best, zelden een film gezien waar tranen door de make-up een kleurtje krijgen. Een beetje humor zit er wel in, de meest grappige scène is wanneer de kleding van een pater bij een deur klemt en we zijn billen zien. Hilarisch, hoe komen ze erop! En omdat het zo leuk is besluit de regisseur om het niet daarbij te laten en zien we even later opnieuw de billen van de pater! Hihi!

0,5*

Een bijzondere film is het wel, deze Buñuel. En eindelijk eentje met een voldoende hoeveelheid surrealisme die ik ten onrechte in al zijn films verwachtte, want eerlijk gezegd stellen zijn langspeelfilms mij wat surrealisme betreft erg teleur, en dat doet deze niet. Los van de loslopende handen, beren, schapen en kippepoten zit het surrealisme al meteen in het script verweven en is het uitgangspunt van de film al een surrealistisch gegeven. Wat minder bijzonder is, is om een gezelschap te zien die om wat voor reden dan ook (of zonder reden) ergens vast is komen te zitten, dat is tegenwoordig in ieder geval een heel bekend en gewoon concept in films, en wat Buñuel die gezelschap laat meemaken (de afbraak van de bourgeoisie) is qua gebeurtenissen helemaal niet bijzonder ten opzichte van dergelijke films. Vind het overigens prima materiaal voor een toneelstuk, beter dan voor een film eigenlijk. Dat de mensen het slachtoffer worden van hun eigen denkwijze en gebruiken en dat ze daardoor vast komen te zitten maakt van de film toch wel een beetje een psychologische horror.

Buñuel had het liever in Parijs of Londen opgenomen, en ik moet zeggen dat Parijs waarschijnlijk een betere locatie zou zijn geweest om het verwerpelijke van de bourgeoisie (niet voor niets een Frans woord) tot uiting te laten komen.

Het einde maakt volgens mij wel veel duidelijk. Buñuel's hekel aan de kerk is denk ik wel algemeen bekend (en als je weet wat de kerk in Spanje o.a. onder Franco uitgehaald heeft dan is dat ook heel normaal) maar is denk ik wel cruciaal om het einde en misschien zelfs de hele film te begrijpen. De ontknoping, de boodschap van de laatste scène, waarin je een kudde makke schapen naar de kerk ziet lopen zodra ze de kerkklokken horen luiden lijkt me wel helder, en ik vermoed dat de geblinddoekte schaap van eerder in de film daar ook verband mee houdt. Ik zie daar ook een stukje herkenning in wat betreft dat hele middenstuk, de mensen, streng vasthoudend aan hun normen en gebruiken, zitten vast, in dit geval in de kerk, en slagen er niet in om het te verlaten. En dan valt misschien de titel "The Exterminating Angel" (een term uit de Bijbel) ook op zijn plaats. Dat is in ieder geval wat ik als een plausibele interpretatie zie.

Jammer dat het middenstuk tegenwoordig niet zo bijzonder is, daardoor neigde ik heel de tijd niet verder dan de 3* te komen, maar door het einde geef ik het toch een halve ster extra. Met 3,5* is dit dus de beste, en meest surrealistische, Buñuel die ik tot nu toe heb gezien.

Iets beter dan Women on the Verge..., deze film voelt minder chaotisch en meer evenwichtig aan, al overheerst het komische thema alsmede felle kleuren. Het is een film die zich laat bekijken en waar drama (de grote afwezige in zijn eerdere films) een beetje haar intrede doet. Moet zeggen dat ik nog steeds niet door Almodóvar's vroege werken ben overtuigd. De film is overigens een door Almodóvar vrij geïnterpreteerde komische remake van The Collector (1965). Bijna 3*.

Erg fijne en waargebeurde costuumdrama over roerige tijden, voor het volk, en voor koningshuizen. De film staat stil bij een historische gebeurtenis, de zoektocht naar een vreedzame oplossing voor de oorlog tussen Spanje, met een onstabiele koning, en Frankrijk. Een oorlog die later eindigde en waarbij er stukjes Vlaanderen (Duinkerke) en Spanje (Noord-Catalonië) naar Frankrijk gingen, toen er op een minuscuul riviereiland op de grens tussen Spanje en Frankrijk de vrede werd gesloten.

L'Échange des Princesses vertelt de waargebeurde historische uitwisseling van prinsessen tussen de Spaanse en de Franse koningshuizen, waarbij een 6-jarige Spaanse prinses, en een Franse puberende prinses, aan het andere koningshuis werden uitgehuwelijkt. Vooral die puberende, dwarse prinses zorgt voor de komische noot in deze film. Welkome humor in deze overigens wel serieuze film die een realistische blik op die tijd van oorlog en inquisitie probeert te geven. Hoewel je zou verwachten dat de uitwisseling het einde van de film vormt, is dat juist het begin waardoor het verhaal veel ruimer is dan je verwacht, wat de film behoorlijk onvoorspelbaar maakt, mits je de exacte geschiedenis niet kent.

Costuums, fijne decors en fraaie landschappen worden niet geschuwd, wat het een hele fijne kijkervaring maakt. Interessant, degelijk, boeiend en het kijkt fijn weg. 4*.

Redelijke film die als uitgangspunt twee waargebeurde feiten heeft, de moord op straatkinderen in de stad Candelaria in 1993, en de ontvoering van een stadsbus. Via een fictief verhaal breit de film beide gebeurtenissen aan elkaar, en dat fictief verhaal doet wat mij betreft niet veel meer dan dat, want dat fictief verhaal wist me niet te raken. Ondanks de af en toe heftige gebeurtenissen kwam het allemaal nogal afstandig op me over. Het niveau van Cidade de Deus haalt het niet voor mijn gevoel. Het sterkste van de film vond ik vooral wanneer het over de ontvoering van de bus gaat, ben wel benieuwd naar de docu. 3*

Degelijk. Een aardige komedie waarin de hoofdpersoon zijn paard een leven binnen de stierenarena wil sparen en daarom besluit om het te kopen en mee naar de hoofdstad te brengen. Die hoofdstad is inmiddels 'modern' geworden en een paard stallen blijkt een lastige opgave in een stad waar paardenstallen omgebouwd zijn tot parkeergarages.

De film is kwalitatief prima in orde, zowel wat de acteerprestaties, script en dialogen betreft. Daarnaast is het een tijdsdocument geworden die een kijkje biedt in het Madrid van destijds. De humor werkt aardig, maar de film vindt zijn waarde vooral in de kwaliteit en als tijdsdocument. Mooie toepasselijke en nostalgische titel trouwens. 3.5*

Had deze zeer gewaardeerde Uruguayaanse film toch wel beter verwacht, ik had ook gehoopt dat er wat meer te lachen viel. Het viel in de prijzen in Montreal en in Mexico. Het verhaal is heel eenvoudig, rechttoe rechtaan, en niet echt bijzonder. De cast doet het goed, en ook de dialogen zijn wel aardig. Maar de film kent geen uitschieters ten opzichte van andere films. Wellicht is het een van de betere Uruguayaanse films, maar ten opzichte van films uit andere Latijns Amerikaanse landen blinkt deze niet echt uit. 3,0*

Coming of age op het Argentijnse platteland. Bijzondere film die vooral wat het plattelandsleven betreft authentiek aandoet. Veel kan er over deze rustige film zonder spoilertags niet gezegd worden, acteerprestaties zijn uitstekend en het kleine meisje (Guadalupe Alonso als Jorgelina) spat van het scherm. Dan maar verder in spoilertags.

De film deed me erg denken aan Tomboy (2011) al heeft die film veel meer dan deze een documentaireachtige vorm en is de hoofdrolspe(e)l(st)er een stuk minder charismatisch dan hier. De titel met een dubbele betekenis, letterlijk betekent het de laatste zomer van La Boyita (=de caravan, waarvan we in de aftiteling zien dat het door een omgevallen boom aan haar einde is gekomen), gaat over de laatste zomer als kind van het meisje voor wie La Boyita een soort speelhuisje is geweest, over het einde van de kindertijd dus.

Wat er met Mario mis is wordt volgens mij in de film duidelijk verteld, 'hij' is een meisje met een onbehandeld overschot aan mannelijke hormonen waardoor hij voor jongetje wordt aangezien. Ik kan me goed voorstellen dat het op het uitgerekte Argentijnse platteland zo aan toe kan gaan, dit soort 'problemen' worden (of werden) binnen de familie gehouden. Mario's vader wordt duidelijk als boer neergezet die niet veel verstand van andere zaken lijkt te hebben, of er in ieder geval niets van af wil weten.

Aan het einde stoorde ik me niet, de film gaat immers over Jorgelina, en Mario heeft slechts een bijrol daarin. De zomer, de boyita, en de kindertijd van Jorgelina komen ten einde, en daarmee is de film af.

Het dierenleed uit de film vond ik niet echt overdreven, het toont hoe het op het (Argentijnse) platteland aan toe gaat. in de film wordt een koe geslacht, misschien overbodig om dat te tonen, maar het is niets anders dan dat, en eenmaal op de barbecue zijn we het dierenleed snel vergeten.


Bijzondere film. 3,5*

Teleurstellende en overbodige film die, wat mij betreft, de opgewekte verwachtingen bij lange niet nakomt.

Na zoveel Amerikaanse rampenfilms leek een apocalyptische Barcelona mij wel wat. En die krijgen we ook te zien: ondergronds wel te verstaan. Het grootste deel van de film speelt zich namelijk af in metrotunnels en rioolbuizen. Logisch bij een film waar mensen niet buiten durven komen, maar toch was dit de eerste teleurstelling die ik te verwerken kreeg. De bovengrondse plaatjes van een apocalyptisch Barcelona zijn op een hand te tellen, en bestaan uit lege straten of panoramische blikken vanuit de verte, waarbij keurig wat rookwolken aan zijn toegevoegd. De meest indrukwekkende plaatjes zitten dan ook reeds in de trailer verwerkt.

Eerlijk gezegd was dat niet de eerste teleurstelling, die kwam namelijk meer door het warrig begin. Het duurt even voor je er erg in hebt dat je naar een film zit te kijken waar heden en verleden middels niet van elkaar te onderscheiden flashbacks door elkaar lopen. In een film zonder inleiding, waar je het verhaal nog niet kent, en ook niet de personages, is dat wellicht niet de beste manier om de film mee te laten beginnen

De volgende teleurstelling kwam vrij snel: het script. Behalve matig en leeg, is het creatief in negatieve zin. Zo wordt onnodig veel tijd besteed aan een GPS-apparaat, want "de versterkers werken niet, daardoor werkt de GPS van je mobiel niet, maar de GPS-apparaten werken met satelieten, en die werken nog wel". En zo´n GPS is natuurlijk zeer belangrijk als we eenmaal de metrotunnels en rioleringen binnengaan. Ik maar denken dat zo´n ding niet werkt zodra je een dak boven je hoofd hebt, blijkt dat het tientallen meters onder grond en cement uitstekend funktioneert! Tsja, wel wat geleerd natuurlijk.

Dat de uitgang van een ondergrondse metrotunnel (weliswaar via een trappenhuis) uitkomt in de bovenste verdiepingen van een wolkenkrabber was voor mij ook een verassing. Zo zijn er nog wel meer dingetjes die mij telkens uit het verhaal wisten te halen.

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Samengevat: als rampenfilm is het zwak en heeft niets nieuws te bieden, een erg slecht script, langdradig, verzandt in bijzaken, en heeft geen aandacht voor de details.