Opinions

Tegenvallend.

Van Sam Mendes verwacht ik meer. Keurig in beeld gebracht door Roger Deakins, dat zeker, maar inhoudelijk weet Mendes er nauwelijks iets interessant van te maken. Het is geen echte sfeerschets, het is evenmin geslaagd als drama over de psychische toestand van een schizofrene vrouw. Ook de racismekaart wordt uitgespeeld, maar ook die verzandt in knullige clichés. De romance komt er niet echt uit...

Behalve focus mist de film ook pit. Saai zou ik het niet noemen, maar ik mis wel punch. Empire of Light blijft nagenoeg de gehele speelduur op eenzelfde grijs toontje doorkabbelen. Uiteindelijk gebeurt er wel wat, maar ik mis hoogtepunten, een duidelijke climax. Het is allemaal te flauw. Zonde, want Mendes kan echt wel beter dan 'gewoon' een mooi uitziende film maken.

2,5

Matig.

Empire Of The Sun is een wat vlak drama waarin de fantasie van een kind de oorlog op een tweede plan plaatst. Misschien mede daardoor mist de film een rauwer kantje. 80% van de film speelt zich af in een gevangenenkamp, dan had ik ook wat zwaardere scènes verwacht.

Christian Bale laat zien wat in z'n mars te hebben, maar écht spectaculair is het nu ook niet echt en die ballon gaat voor iedereen wel op. John Malkovich doet ook niets mis, maar krijgt evenzeer weinig ruimte om echt uit te blinken.

Anno 1987 was dit wellicht wat nieuws, maar na films als War Horse e.d. doet dit aan als een doorsnee Steven Spielberg. Hij kleurt mooi binnen de lijntjes. De fantasie van het kind hoort aandoenlijk te zijn en zal bij de meerderheid ook wel werken, ik vind het allemaal wat braaf en zoutloos. De vergelijking die ik erbij haal is misschien niet 100% maar Guillermo del Toro doet het met Pan's Labyrinth toch stukken beter: de fantasie van het kind staat naast de oorlog, terwijl die effectief gruwelijk is. Ik mis die hardheid hier. Dat het dan niet de bedoeling is geweest van Spielberg doet er m.i. niet toe.

2,5

Matig.

The Breakfast Club, maar dan de jaren negentig-variant. Even vervelend dus als die film wanneer het op het coming of age gedeelte aankomt. Beetje getormenteerde jongvolwassenen die moeilijk doen voor niks. Hier en daar een muzikale montage ertussen geflikkerd om de boel te ontluchten en met Rex Manning een, op papier althans, welgekomen 'indringer'. Het soort film is niet per se mijn dada, maar de setting maakt wel een en ander goed, waardoor ik deze toch een stuk gemakkelijker te verteren vind dan The Breakfast Club. Mijn score blijft evenwel gevleid.

2,5

Redelijk.

En las Estrellas is een kort maar vrij sfeervol werkje. Het drama is vrij zwaar, maar mede door de korte speelduur wordt dat nergens lamlendig. De wisselwerking tussen vader en zoon is tragikomisch genoeg om de schwung er wat in te houden. De film-in-de-film levert wat leuke beelden en decorstukken op - er zitten ongetwijfeld knipogen in naar het pre-CGI-tijdperk die mij ontgaan zijn, maar het zorgt wel mee voor een sympathiek drama.

3

Zo-zo.

Bij momenten aardig filmpje, maar men heeft toch iets te veel uit hetzelfde vaatje getapt als Coco. Niet alleen qua stijl is dit leentjebuur (al is dat kleurenspel wel mooi gedaan), ook inhoudelijk speelt het familiale wederom een erg nadrukkelijke rol. Zo erg dat er eigenlijk niet echt een antagonist is en men eigenlijk een half verhaaltje afhaspelt (kon de intro nóg drukker?) waar het moraaltje, naar goede gewoonte, er erg dik op ligt. Men had het niet zeemzoeter kunnen maken, en dat zegt al wat, want het komt immers uit de Disney-stal. De liedjes zijn ook niet echt van dat niveau dat ze me zullen bijblijven. Meer zelfs, nog geen 48 uur later moet ik al behoorlijk diep graven in de donkere krochten van mijn geheugen.

2,5

Mja.

Het is weer eens iets anders, maar ik vind het honderd keer niks; men had beter bij de animatie van in het begin gebleven. De live-action is als knipoog op een paar momentjes wel leuk, maar dat overdreven gedoe werkt niet zo.

Dat heeft onvermijdelijk ook z'n weerslag op de cast.. Doet zo'n Amy Adams het slecht? Neen, tuurlijk niet. Ik vind ze gewoon vervelend, dat hoge stemmetje etc. Hetzelfde geldt voor elk castlid. Enkel James Marsden kon ik nog wel hebben, wellicht omwille van de lompheid van z'n personage.

Leuke animatie, minder leuke live-action. De mix zorgt alleszins voor een onvergetelijke filmervaring, iets wat helaas niet in mijn voordeel is. Het zingen en de kitsch komen me al snel de keel uit. De digitale wezen(tje)s zijn vrij lelijk, zeker die draak. Hoofdpijn-CGI.

1,5

Gemiddeld.

Iets te lang uitgerekt, dit stoffig drama over een driehoeksverhouding. Het heeft allemaal net te weinig om het lijf, iets wat al heel snel duidelijk wordt als de hoofdpersonages na een minuut of 10 al liggen te rollebollen, nog geen minuut nadat ze elkaar ontmoetten.

Dat het dan uiteindelijk een 1u40 duurt, heeft weinig zin. Bovendien zet Ralph Fiennes een ontzettend irritante kwal neer en vind ik ook Julianne Moore en Stephen Rea, ondanks degelijk acteerwerk, weinig interessant. Om in dit soort drama's de pijn en verbittering te voelen is enige binding met de personages een must. Dat ontbreekt hier quasi volledig, de geslaagde sfeersetting ten spijt.

Kleine 3

Mja.

End Of Watch tracht ietsjes anders te zijn dan de gemiddelde politiefilm, maar als aan alle Hollywoodclichés voldaan wordt, is dat moeilijk te geloven. Zeker die gangsters werken ontzettend op de zenuwen, wat een gedrocht die bende. Hen voor en na elk woord "fuck" laten zeggen, is ook niet echt slim.
Met het einde had men wat ballen kunnen tonen door beide heren dood te laten - in dat geval had ik nog een kleffe videoboodschap van de zwangere vriendin verwacht -, nu volgt er nog een klef filmpje om te laten zien hoe goed ze wel niet bevriend waren en hoe erg het allemaal wel niet is. Vals sentiment in z'n puurste vorm.

Dat betekent echter niet dat Jake Gyllenhaal en/of Michael Peña slecht acteren. Chemie is er wel en ook individueel staan ze hun mannetje, al vind ik Gyllenhaal net iets beter. Peña is mij net iets te veel een gezicht dat overal opduikt en onopvallend weer verdwijnt.

De handheld camera probeert wat authenticiteit op te wekken, maar de camerastandpunten kloppen niet altijd. Zoiets is geen probleem, maar laat dan niet uitschijnen dat er een soort documentaire gemaakt wordt want dat is het niet. Dat de gangsters ook hun dagboek bijhouden knaagt de geloofwaardigheid nog wat extra aan. En dan het aantal fuck's.. Tenenkrommend en een groot manco in een verder onderhoudend actiefilmpje.

3

Goed.

Sterk overlevingsdrama, met Jodie Comer op haar best. Groot pluspunt is dat het allemaal behoorlijk realistisch kan zijn en het er ook zo uitziet. Geen dure CGI, wat vaak voor een plastic look zorgt. Wel gewoon regen. Klinkt banaal, maar werkt wel goed. De keuze voor een kletsnat Engeland zet de deprimerende toon serieus wat kracht bij. Af ent oe is het even kijken hoe enkele verplichte nummertjes - goede mensen, iets minder goede mensen, .. - ingepast geraken, maar al bij al houdt regisseur Mahal Belo het behoorlijk rechtlijnig.

3,5

Mwah.

Zo'n films die steunen op zgn. mindfucks vind ik sowieso wat pretentieus en ook deze film heeft dat. Op het einde had ik weer maar eens het gevoel - en dit was het? Zoveel tamtam om iets eenvoudigs, dat in dat geval ook totaal niet ingewikkeld verteld wordt. Dat laatste is wel positief - hoe minder ophef en zgn. mysterie rond een "ultieme twist", hoe beter.

Jake Gyllenhaal acteert redelijk goed, al vind ik zijn twee rollen zo ver uit elkaar liggen dat het moeilijk is om hem subliem te vinden. De ene is ingehouden, de andere uitgelaten; hèhè.

Sarah Gadon - die mij tot nu onbekend was - komt het beste uit de hoek, zij heeft niets nodig om veel te zeggen.

Denis Villeneuve zorgt voor wat bevreemdende elementen - de gelige filter en vooral de soundtrack zijn geslaagd. Met de spinnen wordt een extra toets ingeschakeld om wat paranoia op te wekken en in dat opzicht vind ik het laatste shot wel geslaagd. Enkel de poeha die rond de film heerst is wat misplaatst - die is er vooral voor niks.

Kleine 3

Uitstekende oorlogsthriller.

Ik was al lang aan het twijfelen of ik deze al had gezien toen ik jong(er) was. De eind-scene en de scène met het rooster zaten nog vers in het geheugen. Maar ik wist dus niet van welke film die kwamen. Aangezien ik toch gokte op deze, effe geleend van een maat en meteen gekeken.

Het verhaal moet het vooral hebben van de uitstekende momenten tussen beide sluipschutters. Het romantische gedoe erbij hoefde niet per se (deed me trouwens aan Pearl Harbour, ook al uit 2001, denken), maar stoorde nu ook niet. Zowel de harde kant van de oorlog als de wat meer menselijke gang van zaken komen goed aan bod. Dit gehele sluipschuttergebeuren vind ik ook pakken interessanter dan een oorlogsfilm vol choatische actie, schieten en brullen. Het aantal bombardementen is hier wat minder en daardoor hebben zij ook meer kracht.

Jude Law is een uitstekende acteur en zet een goeie rol neer. Hetzelfde geldt voor Joseph Fiennes (al vind ik z'n broertje Ralph toch wat beter). Beste rollen waren echter voor Ed Harris (wat lijkt die op Daniel Craig, zeg) en vooral Rachel Weisz. Zij geeft haar op het eerste zicht clichématige rol inhoud en haar samenspel met Jude Law was echt mooi om te zien. Hoe meer ik van haar zie, hoe meer zij mij kan bekoren.

Bij momenten geweldige spanning. Het sluipschuttergedoe wordt prima in beeld gebracht, ook het tactische. De sfeer is dus geweldig geslaagd. De aankleding is prima. Het aantal harde, rauwe momenten is redelijk schaars, maar dat had net z'n charme. Geen emmers bloed, maar wel realistisch.

Enig puntje van kritiek is inderdaad de taal. Ik moet geen Russisch horen, maar Duits had toch wel gemogen. Het taalgebruik viel nogal op doordat met Jude Law, Rachel Weisz en Joseph Fiennes voor Britse acteurs gekozen werd. Lag er bij momenten nogal dik op. Maar storen? Neen.

Krappe, doch verdiende 4,5.

Redelijk.

Tony Scott slaat voor mij de plank wel al eens mis met z'n films na 2000, waarbij hij à volonté zenuwachtige editing en dito camerawerk koppelt een hoop hippe filtertjes. Met Enemy of the State houdt hij zich redelijk in - wellicht waren de middelen anno 1998 een beetje beperkter?

Het levert in ieder geval de meest volwassen film op die ik tot dusver van hem gezien heb, zeker qua onderwerp. De uitwerking is een wat ingetogen versie van de Scott na 2000 en dat levert voor mij althans een aangenamere film op. Nog steeds aan een hoog tempo, nog steeds met wat snelle cuts, maar oké, het is een voortvarende actiefilm natuurlijk. Op deze manier kan ik het wel hebben.

Om de boel beladen genoeg te houden kan Scott gelukkig ook rekenen op een aardige cast. Will Smith doet het goed, maar ook zo'n Jon Voight is toch wel een belangrijke steunpilaar. De buitenbeentjes à la Jack Black als techneut zijn dan weer wat minder.

Maar al bij al een vermakelijke actiethriller. Voor mij één van de betere Scotts die ik tot dusver gezien heb (en dat zijn 9 stuks).

3

Weinig memorabel.

Na 2 geslaagde delen is dit derde deel toch een stapje terug. Ondanks de korte speelduur is het net te saai en Clint Eastwood verliest een eerste keer z'n nonchalante vibe, misschien ook omdat zijn koppeling aan een schooljuffrouwtje zowel zijn personage als de rest van de film geen deugd doet. Matig.

2,5

Leeg.

Ik ben wel te porren voor liefdesdrama's in een oorlogssetting die via een raamvertelling gepresenteerd worden. The English Patient is echter een fikse tegenvaller.
Vooral de leegte is niet te beschrijven. De Almasy is een dikke klootzak. Wat de schrijvers bij zijn personage dachten is mij niet geheel duidelijk, wat Katharine in hem ziet nog minder. Hij is kil en zijn liefdesscènes beestachtig op de slechte manier. Zijn lot heeft me dan ook geen enkel moment kunnen boeien.
En dan worden er ook nog eens compleet overbodige zijplotjes bijgegooid, zoals Hana's romance met die Indiër. Waarom, waarom, waarom?

Het acteerwerk is er ook naar. De cast die op papier genoeg kwaliteit in de rangen heeft, valt tegen. Kristin Scott Thomas is de enige die mij is bevallen; zij straalt leven uit, met de twijfels die daarbij horen. Ralph Fiennes slaat de bal compleet mis en zet een personage neer waar zelfs Voldemort sympathiek bij is.
Juliette Binoche is matig - die twee, drie huilscènes zijn hilarisch -, hetzelfde geldt voor Colin Firth. Willem Dafoe zet nog een goed (maar ook hier weer: overbodig) rolletje neer.

Daarmee kom ik bij Anthony Minghella. Met The Talented Mr. Ripley en Cold Mountain heeft hij m.i. goede films afgeleverd (mét stevige speelduur), maar hier zit gewoon geen leven is. Dan kunnen de locaties nog zo aanspreken (en uitstekend in beeld gebracht zijn), ik heb mij slechts twee keer betrokken gevoeld met een personage (de duimafhakscène en de scène in bad). Dank u, Scott Thomas/ Dafoe.

Spijtige tegenvaller.
2

Oef.

Ongeveer een minuut of 20 kan men, onder impuls van jong gezicht Milie Bobby Brown, een fris filmpje brengen. Ook al heeft het eigenlijk niks met Arthur Conan Doyle's erfenis te maken, het concept had in het beste geval nog een leuke tussendoor opgeleverd.

Maar na dat begin, gaat het steil bergaf. De twee plotjes staan naast elkaar en leiden eigenlijk heel de tijd af, in plaats van dat er rond één plot iets deftig gedaan wordt. Uiteindelijk gaat het nergens over. De film heeft geen enkel hoogtepunt of toffe detective-scènes. Het gaat wel vooruit, evenwel zonder indruk te maken. De finale sleept zich naar het einde, een einde waar ik heel blij om was.

1,5

Vreselijk.

En dat had ik niet bepaald verwacht na het zien van The Way Of The Dragon. Die film heeft een paar dingen die hier volledig ontbreken: tempo en humor.

Enter The Dragon doet meermaals denken aan de al even saaie Bondfilms met Roger Moore. Vechten komt er amper in voor: de intro duurt zowat een uur en zelfs dan is het wachten tot het einde eer er een zwak vuurtje in de pan schiet.

Bruce Lee valt overigens niets te verwijten. Naast zijn geweldige energie is hij de enige die zichzelf met een korreltje zout neemt. Wanneer de actie aan de beurt is, is dat voor hem het sein om als een losgeslagen, psychopatische brulaap rond te springen. Helaas heeft hij minder screentime dan verwacht.

Dat Enter The Dragon er gedateerd uitziet, kan ik door de vingers zien. Hetgeen me dan weer wel tegenvalt is de actie. Niet alleen is er een tekort aan, de actie die er effectief is is ontzettend zwak in beeld gebracht. Lee is zo'n vinnig en pezig ventje, maar daar is amper iets van te merken. Figuranten lopen hem voor de voeten, we zien een close-up van zijn brullende gezicht en daar is de volgende figurant weer. Hoe zij uiteindelijk uit de weg geruimd worden is amper te volgen.

Slecht, héél slecht.

1

Amusant.

Hoewel het nogal doorsnee begint, biedt Entrapment naar het einde toe enkele amusante twists. Heel geloofwaardig is het allemaal niet, maar dat doet er in dit soort films niet toe.
De twist op het einde als blijkt dat Mac onder één hoedje met de FBI speelde is nog wel verrassend, maar de film had dan moeten eindigen, met dat shot van Mac die uiteindelijk alleen op dat bankje achterblijft.

Sean Connery is hier duidelijk niet fit genoeg - wat uiteraard geen schande is voor een ouwe vent, maar of het een goeie casting is laat ik in het midden. Het oogt allemaal wat moeizaam.
Van Catherine Zeta-Jones ben ik wel redelijk geschrokken. Ik had haar al eerder zien acteren (de Zorro-films) en overtuigd was ik nog niet. Hier doet ze - een paar zwakke momenten daargelaten - best goed. En ze is natuurlijk ook een prachtige verschijning.
Het bijrolletje van Ving Rhames is wat magertjes.

De diefstallen zijn niet altijd even cool. Bepaalde scènes (zoals Mac en Gin die op die kabel klauteren) zien er niet echt goed uit.
De speelduur mocht ook wat minder lang zijn, maar het wordt nergens saai, hoor.

3,5

Mooi.

Op een rustige vooravond in het weekend kan ik wel eens genieten van een documentaire. Die moet dan voornamelijk fraai gefilmde taferelen voorschotelen en liefst dan ook van dieren waar ikzelf toch ietwat affectie voor voel. Yellowstone is bovendien een tot de verbeelding sprekend stukje natuur waar documentairemakers maar al te graag gebruik van maken. Zo ook hier. Ik heb alleszins genoten.

4

Best oké.

Van de eerste film kan ik mij niet bijster veel herinneren, maar de drie sterren die ik het gaf, lijken mij ook een faire score voor deze sequel. Denzel Washington mag immers z'n ding doen als actiester, hetgeen hem in deze setting wel goed af gaat. Antoine Fuqua zorgt immers voor een redelijk kil aandoend sfeertje, iets wat net genoeg ondersteuning biedt voor het magere plot, wat een bijna gênant zijsprongetje maakt met de band tussen McCall en Miles. De bijwijlen lelijke CGI doet uiteindelijk niet zo veel af van de degelijke actiefilm die The Equalizer 2 wilt zijn en ook gewoon is. Wat mij betreft een prima tussendoortje.

3

Best oké.

Denzel Washington kan hier een rolletje neerzetten dat hem wel aardig ligt. Met een regisseur als Antoine Fuqua is het ook wel duidelijk wat voor film je als kijker kan en mag verwachten. De actie is prima, hoewel het plotje niets voorstelt en het ook een tikje te lang duurt. Dik anderhalf uur lijkt me meestal wel voldoende voor dit soort wraakthrillers.

3

Mooi.

Qua opzet niet de eerste film waarin een controlerende maatschappij gevoelens opzij tracht te schuiven. Ook niet de laatste. Dus van originaliteit moet Equals het niet per se hebben.

De film scoort wel punten op andere vlakken. Audiovisueel is het namelijk een pareltje. Al is dat met Drake Doremus aan het roer geen grote verrassing. Het is gewoon een bevestiging na al wat ik reeds van hem gezien heb.

Toffe, steriele vormgeving ook. Zeer kil. Strak in beeld gebracht ook. De vertolkingen van Nicholas Hoult en Kristen Stewart kunnen mij dan weer niet imponeren. Van onderlinge chemie is weinig sprake en zeker Stewart teert te veel op haar droeftoeter.

Niettemin zuigt de film je steeds dieper mee en met die geweldige soundtrack erbij heb ik toch een zeer genietbare kijkervaring gehad.

3,5

Mja.

Eigenlijk is deze film grandioos mislukt. Men wil een samenleving laten zien waar emoties verboden zijn, om vervolgens niets anders te tonen dan emoties, niet in het minst van zij die emoties willen bannen. Sowieso had ik mijn twijfels bij het concept: mensen zijn niet in staat géén emoties te tonen.
Soit, dat terzijde rest een vermakelijke actieprent, zonder verrassingen en met wat domme dingetjes hier en daar, maar vervelen zit er gelukkig niet bij.

De cast is onevenwichtig. Christian Bale, Sean Bean en Emily Watson zijn stuk voor stuk acteurs die ik wel kan hebben; Bale is echter niet altijd op z'n best terwijl Bean en Watson te kleine rolletjes hebben. Taye Diggs en 'Father' (de tweede) hebben me veeleer op de zenuwen gewerkt.

Even ergerlijk als het concept dat mislukt zijn de actiescènes, waarbij opmerkelijke schietbewegingen afgewisseld worden door één of andere Oosterse samuraistijl. De combinatie die het oplevert vind ik allesbehalve overtuigend, iets wat ook wel te wijten is aan de choreo's en de manier waarop men het allemaal in beeld brengt. Wanneer er naar het einde toe ook nog eens rock ondergestoken wordt (om de Danny Elfman-achtige soundtrack variatie te geven?) is het hek helemaal van de dam, dan wordt de kille futuristische omgeving teniet gedaan.

Kleine 3

Matig.

Het plot klinkt heel dwaas en dat is hetgeen mij aansprak om te kijken. En dat absurde is ook wel een tijd echt leuk. De film is niet heel grappig, maar wel gewoon absurd en dwaas. De acteur die Hitler vertolkt doet dat fantastisch en hij levert enkele geweldige scènes af.

Echter neemt de film dan te zeer een statement in en die politieke vingertjes mogen van mij in welke situatie dan ook achterwege gelaten worden. Het kon wellicht niet anders, maar het doet voor mij afbreuk aan een film die goed begon als satire, maar dan helaas een lesje wordt

2,5

Heb nu de eerste boeken gelezen, en ik concludeer: wat voor rotzooi is deze film?

Zet met het verhaal van de boeken een goeie regisseur achter de camera's, wat goeie acteurs (zelfs Jeremy Irons speelde niet altijd zoals ik van hem gewoon ben), en een redelijk budget, het wordt een fantastische fantasy-film. Maar dit? Pffft.

Plat.

Doorsneethrillertje van iets en niks. Aaron Eckhart is niet charismatisch genoeg, maar dat hij zich in een doordeweeks complotje moet voortbewegen helpt er ook niet aan mee. Voor "de Belg" kan dit nog een feest der herkenning zijn (station van Antwerpen, Brussel, ..), maar ik kom niet graag in die steden dus dat gaat voor mij ook al niet op.

2

Gewoontjes.

Zeer 90ies aandoende film. Arnold Schwarzenegger staat zoals altijd voor een zeker niveau, maar is in een iets te serieuze film aanbeland. Eentje die, zo lijkt het, wil aanleunen bij eerdere actieprenten met futuristische trekjes uit z'n oeuvre, maar nooit dezelfde charme haalt.

2,5

Degelijk.

Ik ben doorgaans niet zo voor Julia Roberts. Kennelijk won ze 20 jaar geleden wel een Oscar voor haar rol, maar ik ben evenmin een tamme volger van Oscarwinnende films. Nu goed, Steven Soderbergh kan ik doorgaans wel smaken, dus toch maar eens een kans gegeven en dat is nog redelijk meegevallen.

Vooreerst: Roberts doet het gewoon goed. In mijn ideale wereld had ze wellicht geen Oscar gewonnen, maar dat terzijde; ze heeft de spotlight volledig op zich en slaagt er ook gewoon in de film te dragen. In principe wordt ze daar niet echt in geholpen, want hoewel Soderbergh het visueel aantrekkelijk houdt - filtertje hier en daar - is het een te lang uitgesponnen drama. De zaak spreekt voor zich en dat maken de logische afwikkelingen in het tweede uur ook duidelijk.

Met een minuutje of 20 korter had ik het allemaal wellicht ietsje meer kunnen waarderen, maar ook nu is het uiteindelijk degelijk genoeg voor een avondje film.

3

UItstekend.

Don Siegel maakt over de ganse lijn een onderhoudende gevangenisfilm. Het is allemaal weinig spectaculair, maar wel solide - de immer roestige Clint Eastwood past perfect in dit plaatje. De film wordt gekenmerkt door een aangenaam kabbelend tempo. De spanningsopbouw is in een aantal scènes vakkundig geregisseerd. Het grijze sfeertje krijgt, op het einde, er een zekere dimensie bij. Na afloop heb ik mij toch even bijgegoogeld over Frank Morris en zijn kompanen. Toch straf dat de uitkomst nooit bekend is geworden.

4

Gemiste kans.

Het uitgangspunt - (een deel van) New York als 'natuurlijke' gevangenis - klinkt boeiend en zou tot veel hebben kunnen leiden. Helaas vind ik het hier maar magertjes uitgewerkt. Plissken die zijn vrijheid kan terugwinnen door de president te redden is wat simpel, maar zelfs dan nog valt er meer uit te halen.

Kurt Russell probeert de coolheid zelve te zijn, maar faalt daarin. Zijn 'The name's Snake.' wordt telkens lachwekkend afgeleverd.
Lee Van Cleef en Donald Pleasance doen het nog wel redelijk, Ernest Borgnine en Isaac Hayes zijn vervangbaar.

De locaties steken mij eveneens tegen. Er is nergens iets van New York te herkennen. Mocht er trouwens iets van New York te herkennen zijn, is dat nog eens extra moeilijk gemaakt door de slechte belichting. Veel te veel scènes zijn amper kijkbaar omdat het zo donker is.

1,5

Tegenvallertje.

Gezien de vrij sterke beoordelingen had ik e.e.a. verwacht maar voor mij komt Escape Plan nooit in een goed ritme. Alles is vrij vlak: het lome begin, de tijd in de gevangenis waarbij de spanning van de verplichte verkenningstochtjes totaal ontbreekt, en de ontsnapping.
Gelukkig zijn oneliners ook verplichte kost en daar scoort de film voornamelijk zijn punten mee.

Zelfs na 6 maanden met talloze nationaliteiten Engels te hebben gesproken versta ik nog steeds maar de helft van wat Sylvester Stallone brabbelt. Gelukkig mag Arnold Schwarzenegger wat in het rond vloeken en het is dan ook dankzij hem dat Sly relatief weinig irritatie bij mij opwekte. Naast Schwarzenegger is ook James Caviezel best op dreef als ultieme gladjanus.

Het cachot lijkt op eerste gezicht wel leuk met die glazen cellen, maar als geheel vind ik het net iets te chaotisch ogen. Wel een leuke twist is de ontdekking dat het om een boot gaat.
Actie ziet er verder best goed uit. Vooral de slomo met Arnie op het einde is tof, al is het ook simpel scoren, natuurlijk.

2,5