Opinions

geanimeerde tragi-komedie met wat leuke grapjes, maar vooral een triestige insteek. het is behoorlijk rechtlijnig en mist snelheid, maar het opvallendste was het gebrek aan dialoog (en zijn slechts enkele stukje gesproken tekst). de film moet het meer hebben van de manier van animatie; de omgevingen zijn relatief normaal te noemen, waar alle mensen echter als karikaturen worden uitgebeeld. helaas voelde ik me toch tot geen enkele karakter echt aangetrokken, behalve de geweldige hond.

de losse grapjes (oma met de driewieler op de helling) zijn net te weinig om het te laten boeien, hoewel het naar het einde toe ietsje beter wordt. al met al beetje teleurstellend en te weinig onderhoudend, maar voor 80 minuutjes, ach, het is weer eens wat anders. ik pleit voor een spin-off met de hond

Lang lang geleden wel eens gezien, maar nu een nieuwe kijkbeurt na het zien van de docu over Tarantino's films. Bij de begincredits is het toch wel smullen als je al die waanzinnige namen langs ziet komen, waarbij een deel nog in zijn beginrollen zat (zoals Gadolfini, die een écht leuke rol bleek te hebben) en waarschijnlijk de kortste, minst herkenbare rol voor Jackson
Het eerste deel van de film kwam ik met moeite door, want romances, bleeeh. Veel te sappig en smooth en ongeloofwaardig. Gelukkig komt de echte misdaad er daarna in. Het verhaal is niet perse heel bijzonder en al vaker gezien in bepaalde vormen. Maar dan, als Walken op bezoek komt bij Hopper, is daar duidelijk de hand van Tarantino te zien; wat een dialoog, heerlijk.
Gaandeweg gaan we mee in het geweld, met zo'n absurde Tarantino-shootout als slotstuk. Het karakter van Slater stond me tegen omdat zijn gedrag niet echt geloofwaardig was als stripwinkelbediende waarvan de baas een hoer moet regelen om hem een leuke dag te bezorgen en de avond met de dame zijn mooiste ooit was. En als dat dan verklaart moet worden door 'wat je allemaal voor de liefde doet', dan zou ik er eigenlijk nog een halfje af moeten halen. Verder genoeg toffe scenes en dialogen en het talent van de schrijver is duidelijk, maar ik zou het geen hoogdraver noemen.
Oh, en de marimba-soundtrack van Zimmer is echt ver-schrik-ke-lijk. Hoe krijgen ze het verzonnen, past voor geen meter. De laatste paar minuten zijn ook drama, waarschijnlijk moest dat om al het geweld een beetje in balans te brengen ofzo. Laat Slater gewoon doodgaan en klaar.

Droog en traag. Shots van een minuut met stilstaande camera op een gebeurtenis zoals lezen en een slok nemen zijn geen uitzodering. Aandachtig probeer ik dan op kleine details te letten, maar in de meeste gevallen maakte dat weinig uit. Het verhaal houdt het simpel, geen diepere lagen, gewoon van A naar B. Tekst is vrijwel afwezig (wat kun je veel visueel doen), het doet soms aan als een mime-spel. Best wat ingrediënten dus om het saai te maken.
De kracht zit hem in het droogkomische wat daarmee teweeg brengt. In het begin twijfel je nog even of je naar een persiflage zit te kijken, maar het is natuurlijk ook een film uit een ander tijdperk. En dit nou echt hét beeld van Finland en zijn ijskonijnen, of tóch de hand van de regisseur. Het debiele van bijvoorbeeld als muurbloempje bij je eerste seks meteen zwanger worden kan wat vervelend rechtlijnig aandoen, maar als je het in het perspectief van absurdisme zet, past het beter. Een handvol scenes geven een fijne dosis subtiele zwarte humor, maar meer dan een glimlach wordt het niet. De scene waar ze de versierder met een lieve lach een scheutje gif geeft is het hoogtepunt, daar hadden we meer van mogen zijn.
En toch wel een plotgaatje voor de toch niet onbelangrijke rattengif; volgens mij is dat spul zeker niet smakeloos en zou opgemerkt worden, en werkt het niet zo a la minute.
Wel aardig, met potentie, maar toch wat te afstandelijk en traag om echt interessant te zijn.

Een soort timetravel voor dummies. Het mysterieuze zit hem in het sf-conceptje, wat gewoon gebeurd en voor de rest weinig om het lijf heeft. Het eerste kwartier gaat veel te snel om goed in de film te komen en dat geldt ook zeker voor deze 'twist': vlindertje achterna op de straat, ineens in het groen, een tunneltje van 10 meter en we zijn 5 jaar terug. Het drama doet wat goedkoop aan en het acteerwerk is redelijk houterig en standaard, zelfs van Mikkelsen. Schwarz is wel prettig op beeld. Naar het einde toe wordt het wat interessanter, maar het slot is dan weer beetje sneu (echt, die wisselende blikken tussen hem en haar terwijl hij gewurgd wordt in een racende auto...really?), inclusief cartoonesk instortende tunnel.
Ik had overal het gevoel dat er meer in zat, maar heel vervelend om te kijken was het niet. Misschien toch al teveel soortgelijke films gezien. (5,5)

Positief verrast wel. Het toeristische - en gezinsleven worden in een fijn cynisch daglicht gezet, wát een pretje. Er ontrolt zich een (gezins)drama, maar ondanks de pittige onderwerpen wordt het geheel met een dusdanige lichtvoetigheid en soms droogklotigheid verteld, dat dat niet de overhand neemt. Let wel, niet op de over-the-top of parodie-wijze. Maar, soort van onderkoeld.
Dat komt met name door de uiterst natuurlijke, geloofwaardige en overtuigde wijze waarop de karakters overkomen. Het voelt écht, juist ook door de kleine herkenbare gebaartjes, op vrijwel alles wat langskomt (ok, op één scene na, met de jankbui, dat was té). De trage scenes zijn soms wat moeilijk doorheen te komen, maar de ongemakkelijkheid die daar soms mee gepaard gaan, zorgen wel voor de gewenste sfeer.
Naar het einde toe zijn niet alle scenes even sterk meer -veel beelden overigens wel-, en komt het tikkie moraal wel naar voren, maar dat mag de pret niet drukken.
Zo typerend ook de aandacht voor allerlei mechanische geluidjes.

Niet best, maar dat was ook wel enigszins mijn verwachting, dat scheelt. Ik had zin in een hersenloze wegkijker met wat visueel vermaak, en dat kwam grotendeels uit. Echt zo'n film waar je weinig van moet verwachten en dan is het prima. Het tempo blijft er aardig in en dus voldoende actiescenes en daar moet het het van hebben. Geen hoogdravende GCI, maar voldoende om in meegezogen te worden (ha).

Verder is het verhaal flinterdun, staat stijf van de clichés, oppervlakkigheid en Hollywood-feelgood. Gevalletje om van te kokhalzen. Maar goed, ik had ook weinig verwacht en het dan is het ietsje makkelijker te verorberen. Verder weinig woorden aan te verspillen. Morgen weer vergeten dit.

Gewoon nee. Het tijdlus-principe is bekend en kan nog steeds leuk uitgevoerd worden. Echter wordt dit een wel heel politiek 'gekleurd' filmpje, volledig vanuit het oogpunt van BLM-aanhangers. George Floyd all over en wordt ook letterlijk genoemd. De blanke man is boos en racistisch en de donkere het slachtoffer. We weten het wel. Even lijkt het erop dat ze in een -al even tenenkrommend- goed gesprek komen, maar zelfs dan wordt hij -nu helemaal zonder reden- neergeschoten. Slaat echt nergens op. Dit hele onderwerp is één grote tijdlus, over and over again. Maar in VS vinden ze dit geweldig (Oscar...)