Opinions

Een romcom met een morele boodschap die we kennen van A Christmas Carol, maar dan zonder de geesten. Een luchtige film met de nodige charme, maar verder wel voorspelbaar en niet echt sterke figuren. Het kijkt wel allemaal gezellig, maar volgt de formule wel heer hard. Slecht wordt het nooit, maar het geraakt ook niet boven het gemiddelde.

Eigenaardig dat dit een Franse film is, gezien de originele gebeurtenissen plaats vonden in de VS, Massachusetts. Maar kom, het kan misschien een goed beeld geven van de situatie, tenslotte is tienermoederschap geen louter Amerikaans voorval. Het wordt trouwens ook tegengesproken dat het in het echt om een 'pact' zou gaan, wel dat de jonge tieners elkaar vonden en met het idee speelden om samen de kinderen op te voeden.

De film focust zich toch wat op de verkeerde dingen. Het begin is goed, als het mooie van het moederschap naar boven komt. Weg van de school, tijd voor liefde en iets van zichzelf. Gaandeweg komt mooi in beeld dat de tieners in groep de mooie dingen zien en thuis vervallen in eenzaamheid waar het zachtjes doordringt dat er geen weg terug meer is. Later in de film had ik van de filmmakers een grotere slag verwacht. Zowel de shock van de tieners wat de gevolgen zijn van hun onbeschermde vrijpartij en anderzijds de grote vraag hoe dit had voorkomen worden. Al dan niet met een pasklaar antwoord. Maar er moet toch frustratie geweest zijn van zowel de school als de ouders.

Eén van de leraars zegt dat het van deze tijd is en dat alleenstaande moeders geen issue meer zijn. Toch schokkend om dit te moeten horen van een leraar. Al is dit een grootse discussie die best naast de film kan gevoerd worden, maar wel een onderwerp is dat steeds op tafel moet liggen.

De film zelf kent een goed begin, maar stelt gaandeweg teleur. Hier had ik veel meer van verwacht. Misschien was het idee te zwak, maar een film rond tienermoeders met de juiste insteek kan zeker werken. Ik wil in zo'n film merken dat het allesbehalve rozengeur en maneschijn is om als kind zelf een kind te krijgen. Dat tieners goed beseffen wat de gevolgen kunnen zijn.

Je zou denken dat een parodie op die slechte sexcomedy's net het tegenovergestelde effect zou geven. Maar het is gewoon een nog slechter geacteerde versie daarvan. Beetje eigen aan Asylum natuurlijk, maar toch...

Er zijn veel films over oorlogen, maar als het gaat over de eerste wereldoorlog zijn ze nog meer dan bij andere oorlogsfilms vrij geromantiseerd. Uitzonderingen zullen All quiet on the western front natuurlijk of Paths of glory. Je zou denken dat zo'n film al in 2018 zou uitkomen, 100 jaar na het einde van de oorlog.

In België dragen we nog meer dan Nederland de geschiedenis van WOI mee. De sporen zijn nog zichtbaar in de Westhoek. De film brengt ons naar Frankrijk, maar qua opstelling met de loopgraven en het compleet vernielde dorpje, zit dit op dezelfde lijn als in België. In de film krijg je nog meer het gevoel mee van de gruwel van de oorlog, de kilometerlange loopgraven, het gevecht om elke meter, het leven in het moment omdat de oorlog al het verleden uit leek te wissen en er geen tijd was om te denken aan morgen. De keuze van de lange montage (buiten enkele knips) zorgt ervoor dat je wordt meegenomen in de vaart en de keuzes die soms snel moeten gemaakt worden. Je ziet het standpunt van het hoofdpersonage wat het verhaal zeer plaatselijk maakt.

Zeer knap gemaakt, al doen de bekende acteurs in de bijrollen de aandacht wat wegnemen. Het verhaal zelf mocht iets ruwer, wat harder. Maar de aankleding is alvast zeer sterk. Historisch is het kader wel juist, maar de strategie en de verhalen iets minder correct. Er is altijd dichterlijke vrijheid in de filmwereld natuurlijk, zo correct moet het niet zijn. Maar als je een film als dit wil maken om de belevenis zo veel mogelijk weer te geven, speelt dat voor een stuk toch mee. In elk geval wel een indrukwekkende film en zeker één van de beste over WOI.

Achteraf gezien heeft deze film de richting van de franchise bepaald. De eerste film was een klassieker met vooral de interactie tussen Paul Walker en Vin Diesel. De film was vooral goed door wat drama toe te voegen. En met het wegvallen van Vin Diesel in de sequel en het gevaar van herhaling werd de focus gelegd op dat wat de fans graag zien: snelle auto's. En met Tyrese Gibson werd wat humor in huis gehaald. Met de terugkeer van Vin Diesel (en later Gibson) werd het superteam oa gevormd dat we de laatste films te zien kregen. De lage score is vooral gegeven door het gemis van Vin Diesel. Misschien niet onterecht. Maar de film is zeker niet zo slecht als doet uitschijnen. Het lijkt wat op The Italian Job, maar dan met meer focus op gepimpte auto's dan op de job zelf. Bovendien begint het hier nog meer dan bij z'n voorganger over de top te gaan. Dat is voor velen wennen, ook te zien aan de commentaar bij films als Transformers. Soms mag het wel eens ietsje meer zijn.

Eva Mendes loopt er helaas maar wat bij en ietwat drama mag soms wel. Leuke bijfiguren zijn trouwens ook Suki en Tej. De film zit nog wat zoekende tussen het eerste deel en de latere films met het grotere team en de extravagante achtervolgingen. Maar valt best mee.

Leuke luchtige actiefilm die verder ook niet meer voorstelt. Denzel Washington en Mark Wahlberg zijn geknipt voor dit genre en vullen elkaar mooi aan. De tegenspelers stellen weinig voor, maar zijn ook niet verkeerd. Het resultaat is een film met de nodige actie en humor, net wat je kan verwachten van dit soort films. Gezellige popcorn.

De film heeft vooral Jules Verne als troef, een schrijver die avonturenverhalen afleverde van topniveau. Grootse fantasie en meestal nog dicht bij de waarheid als hij toekomstbeelden (zoals deze duikboot) weergaf. Duikboten waren er al wel in zijn tijd, maar niet zoals de Nautilus. Minpunt voor mij persoonlijk is de aanwezigheid van Kirk Douglas. Na vele films kan ik de man nog steeds niet apprecieren.

De andere rollen zijn best wel goed en vooral Nemo heeft de nodige charisma. Peter Lorre had ik eerst niet herkend, toch anders dan we van hem gewoon zijn. Het mooiste is het interieur van de Nautilus. Geen wonder dat deze setting als attractie nog steeds in de parken van Disney te bewonderen is. De scènes onder water waren waarschijnlijk in hun tijd indrukwekkend, maar komen toch wel wat gedateerd over. En ook de ontmoeting bij de eilanden is niet zo speciaal en soms zelfs wat gênant discrimineren. Gewoonlijk kan ik dit perfect in zijn tijdsgeest zien, maar hier zag ik er de fun toch niet in.

De film is duidelijk van Disney. Geen slecht werk en een mooie ode aan Jules Verne. Disney durft wel verder af te wijken van boekverfilmingen. Ook bij de animaties. Maar het moet gezegd worden dat het toch gedateerd is. En dat had ik veel minder bij tijdgenoten als Journey to the Center of the Earth (1959) en Around the World in Eighty Days (1956). Geen Disneyfilms by the way.

Een film die wel eens leuk om zien is, maar de charme mist dat het verhaal nodig heeft. Vervang Kirk Douglas, gooi wat meer fantasie onder water en de eilanden (zonder het boek te verloochenen) en je hebt een heel andere film. Misschien na al de sprookjesverfilmingen van tegenwoordig tijd voor een Jules Verne verfilming rage?

Moeilijk te vatten film waarvan ik niet goed weet wat ik er van moet vinden. In elk geval geen 5* waard zoals hier wel meer voor gegeven wordt. Het filosofische gedoe kan dan wel goed bedoeld zijn van Kubrick, filosofie is helaas niet iets wat ik direct in een film zoek. Zeker niet als je gaat filosoferen over iets als de evolutietheorie of het hiernamaals of wat Kubrick er ook mag mee bedoelen. Hij lanceert eigenlijk een hoop ideeën zodat je als kijker alle kanten op kan gaan.

Op zich wel complimenten voor Kubrick als regisseur. In een film waar niks gebeurd lukt het toch ietwat structuur te brengen en er een gehele film van te maken. Alleen beginnen de lange scenes waarin een ruimteschip minutenlang rondzweeft echt wel te vervelen. Nog een nadeel is de muziek. Het genre is goed gekozen en pas zeker bij dergelijke film. Maar dan wel niks commercieel als Johan Strauss. En de scene met de muziek van Richard Strauss was idd heel mooi, maar Kubrick melkt het idee uit gebruikt het teveel in de film. Ook heb ik een hekel aan de LSD-getinte kaleidoscopische kleurentrips.

Een film voor wie er meer in wil zoeken, of van filosofie houdt (is bij mij beperkt aan de toog). De film zal wel z'n invloed hebben gehad op latere filmmakers, maar ik ben geen latere filmmaker maar een gewone filmliefhebber. Toch niet van deze helaas. 2* voor de cinematografie, de belichting, het decor en de sommige goeie scenes tussen het rondzweven door.

Een typisch filmpje van Emmerich dat zelfs naar die normen licht teleurstelt. De film is een blauwdruk van The day after tomorrow met opnieuw Amerika die alles gaat oplossen, 1 man die alles ontdekt en dan een hoop special effects met tussendoor geinige oneliners. Alleen duurt het hier een pak langer voor de actie echt begint. Bij The day after tomorrow had je nog af en toe een teaser en werd deels de spanning wat opgebouwd. Eens alles begint is het wel leuk om zien. Al had ik nergens een gevoel van geloofwaardigheid. Bij The day after tomorrow (om nog maar eens het vergelijk te maken) zat je met het element van opwarming van de aarde en een mogelijke ijstijd. Theorieën waar de wetenschap ook mee bezig is. Bij 2012 gaat het louter om een bijgelovig standpunt van de Maya's en een hoop freaken met een bordje die het einde van de wereld aankondigen.

Na een tijdje krijgen we toch nog wat humor. Ik denk aan verdoken verwijzingen als 'We gonna need a bigger plane' (Jaws) of de premier van Italië die er voor kiest om bij z'n landgenoten te blijven (hmm... Berlusconi). De staatshoofden zijn ook gekozen op basis van het handjevol landen dat de VS kent. Canada? Europese Unie? Scandinavië? ...

Een blockbuster die uiteindelijk niet slecht is, maar waar al betere films van bestaan. En zeker niet de beste film van Emmerich.

Ik had onlangs In the mood for love nog eens opgezet en het werd dus ook tijd om 2046 te herzien. Heel lang geleden gezien en ondertussen wat filmrijper geworden. Maar ook met In the mood for love in gedachten vallen de puzzelstukjes wat vlotter in elkaar.

2046 is een melancholische film over lust en liefde. Over onbeantwoorde liefde en vervlogen dromen. Aangekleed met de mooiste kleuren en camerabeelden, aangevuld met passende muziek. De film straalt gewoon poëzie uit en neemt je mee naar kamer 2046 die voor Chow Mo-wan doet dromen, maar uiteindelijk weet hij dat je nooit terug naar het verleden kan gaan.

Een heerlijke film die bij herziening veel meer blijft hangen. Voor mij is In the mood for love nog beter, maar deze film laat zien dat de regisseur weet wat filmmaken is. Hopelijk mogen we nog wel eens een film van hem verwachten. Gelukkig heeft cinematograaf Christopher Doyle een hoger filmtempo.

Leuke film die nooit echt een hoog niveau haalt, maar wel de hele tijd weet te entertainen. Spacey staat wat op de achtergrond en doet niet veel met z'n rol, terwijl het vooral de jongeren zijn die de show stelen. Maar zelfs daar vervallen ze veelal in stereotypen om echt te blijven hangen. Toch nog een onderhoudende film geworden die zeker de moeite is om te kijken.

Ik heb bij mijn eerdere recensie de vergelijking al gemaakt van het latere Babel. 21 grams is een mooi voorbeeld van een creatief idee dat later veel beter werd uitgewerkt en daardoor quasi irrelevant geworden is. Het is een leuk idee om een film te maken, de puzzels door elkaar te schudden en zo de kijker stuk voor stuk de essentie van het verhaal mee te geven.

Helaas is het verhaal al van begin af aan overduidelijk en laat het buiten die creatieve puzzel niets aan de verbeelding over. De impact bij mozaïekfilms (Crash, Babel, Magnolia) of terugspoelfilms (Irréversible, Memento) is toch iets groter en gaandeweg kom je dingen te weten doordat de puzzel dan pas valt. Of komen verhaallijn veel mooier samen. Iets was ik mis in 21 grams.

Qua acteerwerk schiet enkel Del Toro er boven uit. Penn en Watts vallen mee, maar hebben al veel beter gedaan. Als dit verhaal gewoon gefilmd was, is het een enorm saai gedoe. Het enige wat de film recht houdt is het creatieve idee van de puzzelfilm. Het einde is zelfs cheesy.

Mooie film dus, maar ook niet meer. Toch nog ietwat origineel gemaakt, maar als je Babel ziet merk je toch het verschil enorm.

Ik kende de serie niet en het is pas achteraf dat ik de link legde met de cameo van Johnny Depp. 21 Jump Street is op zich wel een leuke film geworden. Komedie is nu eenmaal moeilijk, maar hier lukt het toch wel af en toe. Het is een film geworden voor een breed publiek en zal ook niet meteen boven het gemiddelde overstijgen. Maar voor een moment lachen is dit meer dan genoeg.

Koen Mortier kon me wel overtuigen met Ex-Drummer. Een cynische film met een gezond absurdisme dat we in Vlaanderen niet gewoon zijn. Hopelijk zou 22 mei ook weer een schot in de roos zijn. Niet dus!

Deze film mist alle goeie elementen van Ex-Drummer. Geen cynische humor meer en Mortier gebruikt wel enkele leuke effecten om het mooier te maken, maar het is veel van hetzelfde en het resultaat is een irritanten prozacfilm. Ex-Drummer had duidelijk de humor van Brusselmas en de schrijvers achter 22 Mei missen duidelijk talent.

De film ziet er visueel wel aardig uit, en zal vooral liefhebbers van Calvaire bekoren die houden van deze durf-ni-te-lachen-films waarbij elke vorm van optimisme er chirurgisch is geamputeerd. Mijn ding dus duidelijk niet, maar 't zal wel z'n publiek hebben.

De helft van de animatie bestaat uit aftiteling. De andere helft uit een weinig inspirerend verhaaltje. Ironisch, omdat het hoofdpersonage net inspiratie wil voorkomen bij enkele zieltjes zodat ze niet naar Aarde zouden gaan. Zelfs de kortfilms van Pixar houden het veilig door te gaan voor een prequel ipv een eigen kort verhaaltje. Het oogt meer als een geknipte scène uit Soul die terecht de film niet gehaald heeft.

Na de herziening van Fight Club wou ik deze 25th hour met Edward Norton ook nog eens opnieuw bekijken. Deze herziening is me beter bevallen. Een geweldige film met een rustige sfeer met een mix van filosofische peptalk en een zenuwachtige trieste spanning rond afscheid nemen. De gebeurtenis rond 9/11 wordt door sommigen hier afgeschoten. Niet dat het een meerwaarde geeft, maar het sluit wel mooi aan bij de film dus why not. Ik had slechts enkele momenten dat het niet echt werkte. Zoals die onozele agent en dat belachelijk geprek rond de 99% vrijgezel.

Norton is geweldig in vorm. Dit zijn rollen waarin ik hem graag zie. Veel charisma maar toch vrij rustig als een man met levenservaring. Het sluit aan met z'n andere glansrol in American History X. Hoffman zal nooit mijn favoriet acteur zijn. Misschien is er wel een reden waarom hij nooit de hoofdrol krijgt. Pepper doet het niet slecht als een Matthew McConaughey guppy en Cox is goed in dit soort kleine rollen. Rosario Dawson en Paquin zijn ook wel goed gecast in hun respectievelijke rollen. Een andere grote troef is regisseur Spike Lee die veel open laat in de film en het nog durft om in de 21e eeuw met een commerciele film als dit het tempo laag te houden om zo sfeer op te bouwen. Minder evident. Op de juiste momenten komt hij met een creatieve uithaal zonder te willen experimenteren met technieken.

Prachtige film dus, zelfs 10 jaar. Misschien hier daar wat ingekort, maar dat zijn de details die je bij veel films wil bijschaven. Ik behoud in elk geval mijn score. De film staat er nog steeds.

Eigenlijk toont de documentaire aan dat Club 27 een mythe is. Uit de rijke muziekgeschiedenis zijn er 6 grote namen die stierven op 27 jaar. Uiteraard zijn er nog namen, denk aan Robert Johnson of Kristen Pfaff. Maar dan ga je al richting minder bekende namen. Wel is het zo dat veel muziekartiesten op jonge leeftijd gestorven zijn door drugs of alcohol.

De docu probeert te tonen hoe het komt dat de druk zo hoog is dat het voor deze sterren fataal werd op hun 27 jaar. Je krijgt vooral een babbeluurtje met weliswaar enkele bijpassende archiefbeelden. Het stoorde dat je de hele tijd een muziekje hoorde dat niet diende als ondersteuning, maar vooral gericht naar een kijker die snel afgeleid is en daarom met muziek het gevoel te hebben dat er toch de hele tijd iets gebeurt in beeld.

Een verfrissing in het genre. Geen zwalpende zombies met de armen vooruit die er toch in slagen om een weglopend slachtoffer in te halen. Wel snelle en agressieve zombies/geïnfecteerde mensen waardoor de spanning groter is. Ook schept Danny Boyle een sterk beeld van een verlaten en paranoia wereld. Overal kan het gevaar schuilen. Doe er dan nog de prachtige score bij en je hebt een zombiefilm die boven het gemiddelde uitsteekt en zelfs één van de betere thrillers van het jaar geworden is.

De aanpak is ook beter. Geen verlaten kerkhof, maar wel een verlaten grootstad, mensen die een infectie opgelopen hebben, militaire acties, ... Een echte aanrader.

De film blijft toch wel sterk staan. Ik maakte mij de bedenking dat de bende van de Walking Dead het met deze zombies geen dag zou uithouden. Om het met de woorden van Daft Punk te zeggen: Harder, Better, Faster, Stronger. 28 weeks later bouwt verder op 28 days later, zonder hetzelfde te brengen. De personages zijn niet zwart/wit en eigenlijk kan gewoon alles gebeuren hier. Dat maakt alles ietwat onvoorspelbaar. De verhaallijn rond Robert Carlyle is wat teveel toeval misschien, maar langs de andere kant zitten we wel met een film over zombies. Waarom zorgen maken over geloofwaardigheid... Leuk kom een hoop bekende namen te zien in het begin van hun carrière: Idris Elba, Rose Byrne en Jeremy Renner.

Een nieuw deel in de bekende zombiereeks en de film kan rekenen op een mooie cast. Het begint allemaal cliché en de film loopt zich gaandeweg helemaal verloren. Het komt ook zo low budget en amateuristisch over. Nergens echt spanning, de cast heeft er weinig zin in en visueel is het een ramp. Aan de reacties zijn is het een love it or hate it film. Voor mij is dit alvast niet bestemd.

Beetje jeugdnostalgie, al heeft het wel iets. Nergens speciaal en de film speelt ook echt op safe. Maar hij is uiteindelijk nog wel genietbaar en vooral aan te raden als familiefilm. Nadien ging de lol er af bij Three men and a girl als de baby ouder werd. Maar het blijft een product van de 80's.

Na het aangename Three Men and a Baby kwam dit vervolg. Gelukkig nog met dezelfde cast die nog voor dat beetje chemie zorgt. Het resultaat is een mindere films geworden dan z'n voorganger maar nog wel goed genoeg als familiefilm. Het is geen must om deze film te zien, maar er zijn er zeker slechtere.

De film is bedoeld voor kinderen die hier waarschijnlijk wel van zullen genieten. Het script is niet sterk genoeg om ook bij volwassenen aan te slaan. Af en toe een grapje, maar helaas allemaal nogal flauw moet ik zeggen. Al zijn er zeker slechtere films.

Ik ben niet echt fan van Robert Altman, maar MASH en McCabe & Mrs. Miller vielen nog wel mee. Daarom de film een kans gegeven. De twee hoofdrollen Shelley Duval en Sissy Spacek geven samen een vreemde vibe in de film. Het geheel boeide me niet echt en de muziek viel dik tegen. Wel af en toe mooie shots en Duval en Spacek zijn op zich niet slecht natuurlijk. Het kijkt als een gedateerde film.

Ik had ook eerst de remake gezien om daarna het origineel op te zoeken. De remake vond ik al sterk, dus wat zou dat geven bij het originele verhaal. Op de eerste plaats is dit een western met een sterk maar eenvoudig verhaal. De accenten tussen deze en de 2007-versie liggen wat anders, maar het resultaat mag er evengoed zijn. De film is mooi gemaakt. Ook al is het zwart-wit, de beelden zijn zeer mooi. Gelukkig maar, want ik zie net als Vinokourov graag westerns in de typische broeierige kleuren. Maar deze 3:10 to Yuma is een soort blues-western waarin het zwart-wit op zich wel werkt. Samen met de spaarzame muziek (vrij weinig voor een Amerikaanse western) wordt zo de spanning stilaan opgebouwd.

De beste western zal het niet worden, maar het mag wel mee bovenaan staan. De film is gewoon goed in wat het wil doen, meer niet. Complimenten aan de cast en de regisseur die van dit verhaal een boeiende film hebben gemaakt.

Een western die los staat van de spaghettiwesterns. Deze is geloofwaardiger en is niet enkel een sfeerweergave, maar bevat ook sterke acteerprestaties. De spanning is soms heel goed in beeld gebracht. Denk aan de trein die aankomt op een vertragend tempo.

In tegenstelling tot andere westerns, krijgen de hoofdkarakters hier meer diepgang. De motivatie van Dan Evans beweegredenen, de constante twijfel waar hij goed mee doet. Elk dilemma is niet vanzelfsprekend, maar wordt in vraag gesteld. De actiescènes zijn hier tussen goed in opgenomen, wat de film tot één van de betere westerns maakt van de laatste jaren.

Prachtig van beeld en Hartnett zit in een film waarin hij wel past. Het genre is weer in trek. Verrassing is ook dat de overlevende niet zoals je zou verwachten in het politiebureau wapens verzamelen en al die wezens afknallen. Dat helpt toch niet, zodat je als kijker ook afwacht hoe men het 'probleem' gaat aanpakken. Originele invalshoek voor een verhaallijn dat je zowiezo niet aux serieus moet nemen. Maar de film oogt mooi, is spannend en absoluut een plezier om naar te kijken. Verwacht geen Shake Spear, maar pure ontspanning.

Zack Snyder liet van zich horen in 2004 door met Dawn of the Dead één van de betere remakes te maken. Jaren later maakt hij een zootje van DC met een reeks slechte verfilmingen waar alleen de Snyder-fans blij mee waren en zelf smeekten om een Snyder-cut, wat gewoon meer van het slechte betekende. Maar met 300 heeft hij wel alle touwtjes in handen en kan hij van de gelijknamige comic-serie een heerlijke film maken. Het is een comic-verfilming en weet dat zo ook te vertalen naar het scherm. Wat over top dus, maar tegelijk krijgen we toch meerdere shots die heerlijke schilderijtjes (of plaatjes uit een comic) zijn.

Uiteraard is het over de top. Het gaat over een comic naar een Griekse legende, het is geen geschiedenisverhaal. Het past hier net om heroïsch en bombastisch te zijn. Het gaat over de Spartanen! De effecten voelen hier en daar wel wat gedateerd aan en het mocht nog net iets meer zijn. Maar verder blijft dit een leuke film.

Geen echte hoogvlier dit en minder indrukwekkend dan 300. Wel is deze film geloofwaardiger en ligt de nadruk meer op tactiek en authenticiteit. Het acteerwerk is wel vrij pover en de film zelf kent ook weinig charme. Waar 300 uitblonk in geweld, probeert men hier nog een romantische zijverhaal er bij te sleuren. Typisch voor films uit die tijd natuurlijk.

Na de Schotse Leonidas is het nu tijd voor een Amerikaanse versie. Samen met Xerxes ook de enige interessante figuren in de film. De film geeft een beter beeld van de historische feiten (voor zover die dan kloppen natuurlijk), maar daar is dan ook alles mee gezegd.

300 was leuk om zien en had een stijl die paste bij de film die het uiteindelijk geworden is. De sequel neemt de stijl over, maar weet er niet echt mee om te gaan. Bij de intro zijn we al 10 minuten verder en de vertelster is nog altijd bezig met haar verhaal om alles te kaderen. Vervolgens gaat het van veldslag naar veldslag. Geen opbouw meer en daardoor worden die gevechten ook niet episch. Je moet werken naar een apotheose. Terwijl de vorige film stelselmatig opbouwde en al van begin af aan op een eigen manier indruk maakte, blijft dat hier weg. De zeescènes zijn rommelig en een speer door iemand's hoofd maakt ondertussen geen indruk meer.

Rommelige film dat het niveau van de voorganger niet kan evenaren.