Opinions

De film had volgens mij nog een beperkte bioscooprelease, maar verder vooral streaming en daar lijkt het wel voor gemaakt. Een weinig creatieve film die op papier wel zou werken (James Bond/Charlie's Angels verhaal met een internationale groep vrouwen en een blik bekende actrices) maar de film valt al snel in clichés, heeft een zeer pover verhaal en de regisseur heeft niet echt de film in handen. Laat staan dat hij er iets bijzonder mee doet. Simon Kenberg was ook de regisseur van Dark Phoenix. Misschien moet hij eens een andere hobby zoeken.

Het werd tijd om deze film te herzien. Deze film had ik ooit gezien in een tijd dat ik films die niet in het Engels of Nederlands waren, afschreef als alternatief en te experimenteel naar mijn smaak. Een onozel vooroordeel dat ondertussen gelukkig al ettelijke jaren uit de wereld is geholpen.

Betty Blue heeft alles in huis om (voor mij toch) een topper te worden. De combinatie van de muziek met de verliefde sfeer zorgt voor een rollway op wolkjes. Er zijn uiteraard films die visueel sterker zijn of memorabelere scènes. Maar hier past alles bij elkaar als gegoten. Sterke regie en acteerwerk met een lengte (heb de director's cut gezien) die in deze film zeker niet te lang is.

37°2 le matin is een zeer mooie film geworden die je doet meeslepen in een mix van zwoele passie, verliefdheid, carpe diem, levensgenieten, humor en veel meer. Het valt me trouwens op dat Betty Dalle hier in haar debuutrol met gemak de aandacht kan trekken. Niet per se vanwege het naakt, maar ze heeft toch een grote dosis sexappeal. Ze deed me wat denken aan actrices als Nastassja Kinski en Milla Jovovich.

Na herziening toch terecht gepromoveerd naar 5*. De kijkbeurt was een adembenemende filmavond. Lang geleden dat ik nog zo van een film genoten heb.

Een Hitchcock die ik niet meteen kende uit z'n beginperiode. Je merkt al hier en daar zijn gekende stijl en als hij echt los gaat, is het ook genieten. Denk aan de treinscène of vlucht met de auto. Het verhaal, dat van een boek komt, is op zich niet slecht maar kan op zich weinig boeien. Misschien wel omdat het ondertussen al zoveel gedaan werd. Maar de aankleding is wel herkenbaar. Naast North by northwest (dat Hitchcock gemaakt heeft met inspiratie van deze film) zie ik ook wat James Bond elementen. Uiteindelijk wel een goeie film geworden.

Niets speciaal. Matige tienerfilm met helden in een typische verhaal waarvan er zoveel zijn. En net als in de eerste film irriteert Ioan Gruffudd met enorm. Die 2 andere gasten van de 4 zijn nog af en toe 'grappig' als je dat woord wel kan gebruiken hier en Alba heeft haar looks. De film is goed om eens te bekijken met verstand op 0 maar daar blijft het dan ook bij. De Silver Surfer doet me trouwens enorm denken aan de Green Goblin van Spiderman. En Victor von Doom is een ripoff van de Senator uit Star Wars.

Niet echt een aanrader dus.

We waren met z'n vieren naar de film gaan zien. Omdat de dames geen horror of thriller wilden zien, werd het maar een komedie (om geen romantisch gedoe te moeten ondergaan) De avond zelf was wel gezellig, maar deze film had niet perse gehoeven.

We (de jongens natuurlijk) waren een kwartier later in de zaal omdat het lang aanschuiven was bij het snoep. Blijkbaar hadden we niets gemist, en ik denk dat we beter tot het einde bij de snoep hadden blijven staan.

Veel verhaal is er niet, en het grootste deel van de grappen zijn tienergrappen over sex en toebehoren...

1,5 sterretje

Het leven van een 40-jarige vrouw in Harlem. Die worstelt met een combinatie van ouder worden, vooroordelen over zwarte Amerikanen, het leven van de showbizz dat na 1 succes terug kan verdwijnen, het overlijden van haar moeder, ... Een punt waarin ze moeilijk keuzes moet maken en zichzelf wat kwijt is geraakt. Een soort mockumentary misschien met Radha Blank die zowel regie als hoofdrol op zich nam, en het wat raden is tot in hoe verre ze zichzelf speelt.

Of dit de echte Radha is maakt mij niet uit, de filmfiguur Radha is in elk geval boeiend genoeg. Cinematografisch wordt het geheel wat herleid naar zwart/wit, maar het is op zich niet slecht. Het zorgt ook wat mee dat de focus nog meer op het hoofdpersonage komt te liggen. Vooral een interessant script, de film zelf zoekt soms haar weg. Maar het verhaal en de thema's zijn wel de moeite.

Een film zonder echte diepgang, maar ik heb toch genoten van de shoot-out. De makers mikten gelukkig op de nodige actie en bijhorend vuurwerk ipv er een saaie tv-film van te maken met 90% onovertuigende dialogen. Of het in het echt ook zo gegaan is, zal wel te betwijfelen zijn, maar de film werkt wel moet ik toegeven. Een aangename verrassing.

Haaienfilms zijn een genre op zich, met dank aan Jaws. Al zijn de meeste films die erna kwamen eerder b-thrillers. De ene al wat beter dan de andere. 47 Meter Down is op zich vrij voorspelbaar, maar als je van het genre houdt, krijg je wat je kan verwachten. De haaien zijn niet slecht gedaan, er is voldoende spanning en we krijgen de nodige schrikmomenten. Nooit echt bijzonder, maar ook niet vervelend.

Veel genoemd als eerste buddy cop film, wat de regisseur wel grappig vond gezien dit geen 2 agenten zijn en grootste deel van de film absoluut geen buddy's. Maar de film heeft het genre wel een boost gegeven in de jaren '80. Dat niet alleen, we zien veel van Reggie Hammond terug in Axel Foley. Sommige scènes zouden ook in de Beverly Hills Cop films passen.

Alhoewel de film begin jaren '80 al gemaakt werd, voelt het soms aan als een parodie op het genre. De dialogen zijn niet altijd zo goed, personages wat cheesy en zo'n typisch 80's Amerikaans politiekantoor met een schreeuwende commissaris en macho gedoe tussen de agenten. De dialogen tussen Nick Nolte en Eddie Murphy zouden vooral geïmproviseerd zijn, wat je wel merkt. Het is veel meer naturel. Het is geen Lethal Weapon, maar er is wat charisma tussen beide personages.

Het is een luchtige 80's actiefilm. Je ziet vanaf de jaren '90 en vooral 21ste eeuw dat de actie en het geweld braver zijn geworden om zogezegd een groot publiek te bereiken. Maar dan schiet er niet veel over. Ook 48 Hrs moet je niet zien vanwege de dialogen of het verhaal. Maar om de no nonsens knokpartijen, er vallen nog wel eens doden als er geschoten wordt, een hoop vloekwoorden en met wat geluk een vleugje naakt hier en daar.

Complimenten ook aan James Horner. De muziek is geen Oscarmateriaal, maar past perfect bij de film en zorgt voor de nodige sfeer. Ik hou wel van dit soort scores.

Spike Lee wil hard een boodschap brengen met deze film. Een boodschap die nodig is en vooral dat gedeelte van de film is tegelijk interessant maar ook visueel niet altijd even mooi gedaan. Al was het niet slecht om die zijsprongetjes te maken naar foto's en beelden van bestaande figuren en gebeurtenissen. Het is eerder interessant dan mooi op die manier. Er wordt ook aandacht besteed aan de clichés rond de oorlog in Vietnam, die hier trouwens de Amerikaanse oorlog wordt genoemd en niet de Vietnam-oorlog. Het aandeel van Afro-Amerikanen in de oorlog, de voorstelling van de oorlog in Hollywood en de oorlog die ondertussen in het eigen Amerika werd uitgevochten. Los van de film zelf is dit zeker boeiend om te zien.

Het voelt nochtans wat raar aan. De boodschap zat centraal en de creativiteit om het te verfilmen staat op de 2e plaats. Bovendien zit er nog een veel te lang 2e verhaal tussen rond die schat, wat de vaart uit de film haalt maar ook zo hard afwijkt van de boodschap die Lee wou vertellen. En zonder boodschap is dit zeker niet de beste film van de regisseur. Een wat kortere film en geen Delroy Lindo hadden de film beter gedaan. Wel een film vol goede ideeën en intenties.

Ontspannende film zonder echte hoogtepunten, maar anderzijds ook praktisch geen slechte momenten. Dus zeker een aanrader voor een gezellig-in-de-zetel-zitten-avond met een leuk filmpje.

Ik had geen flauw idee waarover de film ging toen ik hier aan begon. Puur op basis van korte inhoud, poster en actrice. En het viel zeer goed mee. Een mix tussen Walking Dead, Invasion of the body snatchers en War of the worlds. Spannende entertainment, zonder meer. Een blockbuster om van te genieten. Pas gaandeweg toen vooral kinderen de hoofdrollen speelden, had ik wat door dat dit opnieuw een tienerfranchise is zoals we met Hunger Games, Insurgent of Maze Runner hebben. Desondanks is deze film zeker niet slecht. Er zal wel een vervolg komen, maar zoals bij de meeste tienerfranchises het geval is, zakt dan de serie in elkaar als een pudding. Deel 1 was dan toch nog genieten.

Een typische Michael Bay en dat is voor de liefhebbers een pluspunt en voor de haters een reden om deze links te laten liggen. Nog meer bij deze film zie je het gebrek aan een deftig script en werkt het vooral als er vaart in de film komt. Dan is het weer genieten van de heerlijk overdreven actie en de bijhorende humor. Bay doet niets creatief, het is gewoon een opdracht als een ander. Maar met voldoende geld in zak speelt hij op safe en dat levert een goeie popcornfilm op.

Visueel ziet het er allemaal wel goed uit, al zijn we wel wat gewoon tegenwoordig en mogen we blij zijn dat blockbusters hun budget niet verprutsen aan weinig creatieve CGI. Qua looks ziet het er goed uit, maar nooit bijzonder. Hoofdrol van dienst is Adam Driver die eens een tussendoortje doet. Een film die wegkijkt met wat chips in de hand. Maar je ook al weer vergeten bent eens je de cinema buiten bent. Verhaal is er amper en de actie en spanning is helaas toch wat te voorspelbaar. Slecht is het nooit, maar gewoon vrij saai.

Dit pas in het rijtje van de vele B-actiefilms met bekende namen als JCVD, Stallone, Seagal, Schwarzenegger etc. Doorsnee verhalen, meestal vijanden die vroeger achter het ijzeren gordijn zouden geleefd hebben, een mooie sidekick en wat oneliners. Niets speciaal en zeker geen hoogstaande cinema. Maar wel entertaiment als je van het genre houdt. Snipes hoort wel in dit rijtje thuis en ondanks alles is het toch een leuke actiefilm geworden. Eén van 13 in een dozijn, maar er zijn veel slechtere films. Wat achtervolgingen, schietpartijen, mooi volk en enkele oerdomme agenten met een Oh-My-God-gehalte. Junkfoodcinema.

Ik ben wel fan van Eminem, zeker de periode 2000-2002 met prachtige platen en oa deze film. Een semi-biopic, maar het gaat gelukkig niet over Eminem zelf maar eerder de sfeer en het beeld van de rapper en zijn wereldje. Dat geeft eigenlijk best een sterk resultaat, tegenover andere muzikale biopics die vooral mikken op feiten maar de juiste sfeer niet kunnen weergeven. Ik betwijfel of Eminem ooit een grote acteur zou geworden zijn, maar deze rol is wel op zijn lijf geschreven.

Het verhaal begint misschien nogal clichématig, maar toch zit ik er meteen in. Niet alleen de muzikale urban pop maar ook de armoede wordt goed gebracht. Wat clichés lijken te zijn, zijn best wel waarheden. Het is zowat leven van dag tot dag en een kleine droom van bvb een demo met muziek te kunnen opnemen is één van de weinig lichtpuntjes die een mens verder trekt.

Ik had best een hoge score toen ik de eerste keer deze film zag (toen ook al 4.5*) en ik vroeg me toch tijdens de film af of dat niet wat hoog was en een half puntje mocht zakken. Vanaf het moment dat Rabbit muziek gaat schrijven wordt de film omhoog getilt en vooral het laatste half uur zit zo goed dat ik bij mijn oordeel blijf. De liefde voor de muziek speelt denkelijk ook wel mee, waardoor ik films als deze of bvb Dangerous Minds (voor zover je beide films kan vergelijken) best wel kan smaken. Het verhaal gaat z'n gewone gangetje, maar ik vond de weergave en de omkleding enorm goed gedaan.

Mijn eerste film van Fellini met een opener om u tegen te zeggen. Prachtige sfeer die me helemaal aan de 60's deed denken. (voor zover ik dat - geboren in 1978 - kan beoordelen natuurlijk). Maar Fellini toonde daar een talent van fantasie en mooie beelden. Helaas houdt hij dat niveau na de opening niet meer vol.

De film toont een ietwat biografisch beeld van de man over een regisseur met een gebrek aan inspiratie, terwijl de mensen om hem wel op volle toeren draaien en er alles voor over hebben om geld te verdienen, om in de film mee te spelen, of om een interview los te krijgen voor de krant. Dat drukke gedoe vat ik wel, maar komt als kijker na een tijd wel vervelend over. Misschien is de missie van Fellini daarmee geslaagd, maar dat is niet meteen het gevoel dat ik als kijker wil overhouden na het kijken van een film. Het gestalk van de entourage wordt afgewisseld met enkele creatieve dromen/ideeën van de regisseur. Helaas komen die net te weinig voor en ook daar zijn ze niet altijd even geslaagd.

8 1/2 is een wat opvallende film, maar ik had nog meer aandacht aan de creativiteit verwacht. De fim begon dan nog wel zo goed, waarom ging Fellini op die manier niet verder? De film duurt veel te lang, waardoor het met momenten niet alleen vervelend, maar ook wat te druk wordt en je er eerder zenuwachtig van wordt. Hij raakt het publiek dus, maar om de verkeerde redenen.

Deze film heeft niets te maken met het eerste deel, enkel de naam en dan nummer er aangeplakt. Door het triestige acteertalent is er ook nergens spanning. Af en toe krijg je nog hoop dat het betert, maar helaas. Geen film die onthouden wordt.

Een mager verhaal dat met momenten wordt goed gemaakt door de juiste sfeerzetting. Alleen kan het dat niet altijd blijven waarmaken en is het geheel een zoveelste apocalypse-verhaal met robots. Beetje Terminator meets Wall-E. Al is de uitwerking gelukkig minder kinderachtig. Meestal wel boeiend gemaakt, maar af en toe merk je wel de gaten in de film. Die zullen we maar toeschuiven aan een minder budget in verhouding met Pixar en consoorten. Al is het wel een opvallende prent geworden met een mooie stijl. Niet geschikt voor kinderen (in de zin van niet boeiend voor kinderen) al wringt het verhaal soms. Maar uiteindelijk heb ik toch wel genoten.

Een wat controversiële film waar de het gegeven van expliciete seks de overhand neemt bij de algemene beoordeling van deze film. Deze film kan je wat vergelijken met Lucia y el sexo en probeert een beeld over een relatie tussen twee mensen te schetsen. Op zich niet onlogisch dat daar dan ook seks aan te pas komt. Dat levert een geloofwaardige sfeer op van een mooie relatie tussen twee mensen. Wel miste ik op den duur wel de verrassing, omdat het steeds weer het zelfde thema was. En dan rijst nog de vraag of dit op zich wel boeiend genoeg is om los van de mooie sfeer, als kijker interessant te vinden.

Resultaat is een mooie film, al zullen velen hier zich niet zo in vinden. Maar echt speciaal was het ook niet. Zo mooi als de liefdesscènes waren, zo slecht waren de muziekfragmenten in beeld gebracht. Jammer, want de muziek paste er eigenlijk wel bij. Toch nog een score net boven net boven een voldoende voor de sfeer en de muziek zelf dan.

Moeilijk te beoordelen. Als sociale aanklacht is dit moeilijk te vergelijk met de toestand in de Lage Landen. Sociale zekerheid, rechtspraak, bijstand, uithuiszetting, ... is allemaal anders. Bovendien woont Andrew Garfields personage niet in een klein huis waar hij wordt uitgezet, maar in een groot huis dat hij bovendien kocht met een lening van de bank. Een verschil met een echt sociaal drama als I, Daniel Blake bvb.

Het verhaal gaat richting The Devil's Advocate met toch wat de zoektocht tussen rijk worden en vasthouden aan een eigen moraal. 99 homes is het verschil tussen 1 huis om in te wonen en 100 huizen om rijk te willen zijn. De boodschap die de film wil meegeven komt bij mij dan ook niet helemaal over helaas. Maar het verhaal zelf is niet slecht en de acteurs doen hun best. Zodat het toch een boeiende film is.

Een kruising tussen Orange is the New Black en een spaghettiwestern. Een cultfilm eind jaren '60 met een laag budget en nog bedoeld voor een volwassen publiek. Weinig verhaal en toch heeft het wel iets. De gevangenen lopen allemaal rond zonder broek en met hun haar steeds mooi opgemaakt.

Bij de acteurs een paar (relatief) bekende gezichten: Herbert Lom (Pink Panther reeks), Mercedes McCambridge (Giant en Johnny Guitar), Maria Schell (Superman) en Luciana Paluzzi (Thunderball). Hun acteerwerk heeft wat theatraal (door het slechte acteren) wat het juist zo leuk maakt. Die directrice met de ijzeren hand (rol door Mercedes McCambridge) zou zo uit een oude Bondfilm kunnen komen. Nogal fout, maar wel leuk om te zien.

Je ziet natuurlijk dat het slecht gemaakt is en dat het niet meer is dan een groep mooie vrouwen in een eiland. En toch heeft het iets. De muziek is sfeervol en je wordt ondanks het gebrek aan kwaliteit toch een beetje gefascineerd door deze film.

De Nouvelle Vague heeft bij mij moeten groeien en die waardering is er deels wel gekomen dankzij de Agnes Varda, Louis Malle en Truffaut samen met de Italiaanse tijdsgenoten. Maar de laatste jaren ook van Godard kunnen genieten. À Bout de Souffle is een heerlijke film in Parijs met Belmondo en Seberg die de film zonder probleem dragen. Ze stralen veel chemie uit, extra versterkt door de regie van Godard. Het overdondert niet, in het genre zijn betere films te zien. Maar het is toch een mooie klassiekers met een man achter de camera die oog heeft voor wat hij in beeld wil brengen.

Een film die blijkbaar toch de intentie heeft om meer te willen zijn dan een softporno. De seksuele zoektocht van een vrouw die na een stukgelopen relatie heel onzeker is. Helaas vervalt de film al snel in een filosofische praatbak en staan helaas de seksscènes (erotiek is het niet echt) een beetje als een tang op een varken. Het is allemaal wat geforceerd. De muziek doet nog wat z'n best om sfeer te creëren, maar is uiteindelijk niet meer dan muzak. Hier had ik toch iets meer van verwacht...

Beatrice Dalle was de erotische spil in de film 37° 2 le matin (Betty Blue) al zou je dat in huidige foto's van de actrice niet echt aangeven dat ze een model en sekssymbool was. Meer dan 20 jaar blijft ze iets mysterieus hebben, al is het nu als psychopathische moordenares. De film is relatief kort en windt er ook geen doekjes om. Direct sfeer en horror, geen romantiek of flauwe humor.

De toon is al snel gezet als de zwangere Sarah in haar zetel zit en je achter haar in het deurgat de silhouet van de indringster ziet om dan weer te verdwijnen. En eens het spel losbreekt, weet de maker goed dat de doos nu open is en je niet meer met verrassingen moet komen, maar met harde horror. Zelfs dan voel je voor een stuk wat er gaat komen en toch blijft het spannend. Horror zonder franjes die niet voor gevoelige kijkers is.

Ik ga Émilie Dequenne nog associëren met depressieve rollen. Ik kende de actrice van haar debuutfilm Rosetta, niet meteen de meest rooskleurige film. 13 jaar later zie ik ze opnieuw in deze À perdre la raison. Ik begrijp wel waar deze film naar toe wil gaan, maar het komt eerder over als een postnatale depressie. Murielle heeft duidelijk moeite met de kinderen en het wordt haar allemaal te veel. Ze vervreemd van haar omgeving.

Het einde kan ik wel volgen, dat is zeer goed gedaan en toch ook de essentie van deze film. Het is de aanloop die voor veel vragen zorgt. Op zich niets mis mee, maar in deze film zorgt het enkel voor te veel vaagheid. Dat ligt aan het script, Dequenne doet het zeker goed.

Een jong koppel dat al schrijvend het verleden overloopt en familiale issues verwerkt. Door de opzet van het koppel in het heden, wordt er op een mooie manier gepingpongd tussen de verschillende periodes. Julio Medem (Sex and Lucia, Room in Rome, Lovers of the Arctic Circle) heeft de film dan wel voor Netflix gemaakt, hij brengt nog steeds vuur in zijn films. Het is een iets te lange film en kan de sfeer niet altijd vast houden. Maar op de juiste momenten zorgt Medem voor mooie beelden en heerlijke muziek. Uiteindelijk werkt de mix van drama en passie wel met de nodige intrige.

Een herkenbare van de 80's Almodóvar. Voor de 5e keer werkt hij samen met Antonio Banderas, die ook duidelijk goed op z'n plaats zit. Het zou tot 2011 duren voor ze terug samen een film maakten. Maar ook de rest van de cast is voor de regisseur niet nieuw, hij werkt wel meer samen met acteurs en actrices voor meerdere films.

De film is vrij speels en de ontvoering zorgt zowel voor de nodige spanning als voor boeiende scènes tussen Banderas en Abril. Dankzij de kitch en het macho-personage van Banderas valt de film nooit stil. Daardoor is de film beter dan gedacht. Bijzonder wordt het nooit, maar door regie en cast is het nog best de moeite. En muziek van Ennio Morricone die er zijn enige nominatie bij de Goya Awards ooit voor kreeg.

De film ziet er uit alsof Dreamworks en Studio Ghibli samen een film hebben gemaakt en zoveel compromissen moesten sluiten aan de tekentafel dat ze beiden verliezen. Maar uiteindelijk is het een film van Studio Ghibli zelf. De studio die elke film opnieuw uitpakt met de nodige charme en een wat eigenzinnige tekenstijl die meer te bieden heeft dan de meeste Disney vehikels. Veel sterke animatie die bestaat uit 3D en CGI is er toch niet en ook hier mis je de nodige sfeer. Het wordt vrij afstandelijk en dat is vooral bij een Ghibli eens te jammer. De lat ligt er toch al wat hoger, dus is het eens te pijnlijk om dit te zien.

Langs de andere kant heeft de film wel een mooi verhaal en zie je af en toe een opflakkering van Ghibli met een fragmenten die wel mooi gedaan zijn. Helaas zijn die te zeldzaam. Benieuwd of deze film net als de rest de tand des tijds zal doorstaan, als die al niet in de vergeethoek geraakt. En Ghibli moet zich bij de volgende film terug herpakken.

Tja, ik had een SF actie verwacht, maar dit is eerder een rommeltje met zo'n typisch verhaal en zo'n lelijke dragqueenkostumering met veel kleurtjes. Dit is echt mijn ding niet, al had ik toch nog een beetje de hoop een film te zien in de stijl van Ultraviolet. Maar Charlize Theron is geen Milla Jovovich en ondanks haar mooie verschijn en letterlijk passende pakje, straalt ze weinig uit. Dit is duidelijk haar genre niet. Geen aangename film dus en eerder een lange zit bij een kruideloze fantasiefilm.