Opinions

Een wat aparte film van Sorrentino. Cinematografie wordt wat opzij geduwd door het verhaal om zijn autobiografisch leven meer naar voor te schuiven. Visueel blijft het wel mooi, maar het is wat minder dan we van de regisseur gewoon zijn. De titel lijkt te verwijzen naar Maradona, ik heb totaal niets met voetbal, dus de impact van een grote voetbalster mis ik wellicht wat. Het leven van Sorrentino kent kleurrijke figuren in het levendige Napels. Dat zorgt voor een mooie film, maar gaandeweg wordt het nogal zwaarmoedig. Liefhebbers van de regisseur zullen hier best wel van genieten, maar voor mij is het zeker niet zijn beste film.

Als ik het goed gelezen heb, zat veel van deze kortfilm in de eerste langspeelfilm van Tati: Jour de fête. Maar ook hier werkt het al. De humor van Tati is geweldig. Met zijn grote gestalte weet hij een zeer eigen fysieke humor neer te zetten. Gaandeweg laat hij de dialogen nog meer vallen en de beelden gewoon zelf spreken. De postbode is hilarisch! Absurde en weliswaar wat voorspelbare humor, maar het ritme zit best fijn. Dat zal altijd wel een troef zijn in zijn films. Leuke film!

Aparte film, want de focus ligt vooral op de relatie tussen de gevangenisdirecteur en een jonge gevangene. De achtergrond ervan is eigenlijk weggelaten. Dit is idd echt gebeurd, maar een scheve schaats komt wel meer voor. De gevangen Anna, gespeeld door Adèle, is de zeer jonge Sorour Arbabzadeh die 17 of 18 jaar was als ze de gevangenis in ging. En dan nog wel als lid van een bende die een man die een rijke jood ontvoerde. Arbabzadeh was het jonge lokaas dat de rijke man moest verleiden naar een hotel, waar de ontvoering zou plaats vinden. In de gevangenis kreeg ze een relatie met de uiteraard oudere gevangenisdirecteur, ironisch genoeg is blijkbaar sex met een gevangene niet strafbaar in Frankrijk maar waren het de gunsten die hij haar verleende die hem de das omdeden. En dan was er nog een cipier die het zaakje wou uitbrengen maar ook verliefd werd op de jongen Sorour. De gevangenisdirecteur mocht nu zelf even naar de gevangenis en schreef het boek waarop de film gebaseerd is.

Om maar aan te geven dat de film interessanter kon gebracht worden. Het boek zelf komt natuurlijk van die gevangenisdirecteur die niet inziet wat hij verkeerd gedaan heeft. Voor hem is het allemaal een korte passionele relatie geweest. En dat is de film eigenlijk kort samengevat. En dat is jammer, want er zit eigenlijk niet veel meer in, in deze film. Guillaume Gallienne en Adèle Exarchopoulos zijn goeie acteurs, die helaas niets te doen hebben. Vooral Gallienne weet niet echt wat te doen met zijn rol. Adèle doet het een pak beter. Het is jammer te zien dat ze niet in betere films te zien is dan dit.

Slecht is de film niet, gewoon veel te doorsnee. Er zal teveel geleund zijn op het boek. En misschien heeft auteur Florent Gonçalves - die ook meewerkte aan het script - zijn eisen gesteld om zijn boek en ervaringen te laten verfilmen zodat hij wel content is met het resultaat, maar de kijker wat minder jammer genoeg.

Ik hou wel van dit soort broeierige films. Het is blijkbaar een aparte genre van warme Franse films met een Femme Fatale in de hoofdrol die alle aandacht gewoon naar zich zuigt: La Piscine, Manon des sources, 37°2 le matin, Swimming Pool, ... Dit keer is het genieten van Isabelle Adjani. Met een charmante setting van een gesloten conservatief dorpje waar de muziek weerklinkt en men jeux-de-boules speelt op het plein. Voor mij heel herkenbaar is het nummer Roses de Picardie. En verder nog muziek van Yves Montand.

Het verhaal is wel meer dan een mooie actrice in een hete film. Het verhaal wordt stilaan intrigrerend als onze schoonheid een geheim met zich meedraagt en vooral hoe ze daarmee gaandeweg omgaat, wat niet altijd volgens plan gaat. Terecht verschillende prijzen gewonnen deze film. Dat Adjani meer kan dan acteren bewees ze later met 2 nominaties als beste actrice bij de Academy Awards.

Een Belgisch antwoord op de artistiek verantwoorde erotische films van de jaren '60 en begin jaren '70. Passende muziek dus, hipsters en het nodige naakt. Er zit misschien wel wat sfeer in deze film, maar het komt toch gedateerd over en heeft ook weinig meer te bieden. De film is ook ineens gedaan zonder er een einde aan te breien. Er zijn slechter films, maar boeiend kan je dit niet noemen.

Helaas zeer actueel is deze film over abortus in de jaren '60. De film gaat niet over de ethische vragen die je je zou kunnen stellen, maar wel de harde realiteit dat abortus gewoon illegaal was en sowieso een groot gezondheidsrisico. Over het feit dat een jonge vrouw haar wereld ziet instorten en dan bijkomend zelfs niet terecht kan bij vrienden of familie. Dokters zijn niet te vertrouwen en zelfs iemand die zou helpen kan een celstraf krijgen. Ondertussen tikt de tijd maar verder. In een omgeving (nog meer in die jaren '60) waarin een kind krijgen - en zeker als jonge alleenstaande moeder - per definitie betekende dat je huisvrouw werd zonder maar enige optie voor studies of carrière.

De camera zit dicht bij het hoofdpersonage. Anamaria Vartolomei draagt de film zonder meer. Het is een film geworden waarin zo duidelijk gemaakt wordt dat de impact van abortus enorm is en niet zomaar iets is wat je zomaar op 5 minuten oplost omdat je per ongeluk zwanger bent geworden. Een harde realiteit die sterk in beeld is gebracht. Hopelijk komt die tijd nooit meer terug.

Mijn 5e Miike, al viel deze toch best tegen. De aanloop in de film is wel heel lang, al voelde het wel eerst aan als een sfeerzetting. Maar door het te lang rekken er van, verdween de spanning toch wel. Tegen dat het goed en wel begon was het voor mij al te laat. Een weinig boeiende film die gaandeweg misschien wel wat shockt, maar ik hou meer van het absurde van Miike dan de pure horror. Het is ook nogal chaotisch en ik heb nog geen idee wat de bedoeling eigenlijk was. Dat hoeft ook niet per se, maar het voelt wel als een gemis als 3/4e van de film eerder een drama is.

Het vergelijk met Cidade de Deus is snel gemaakt, maar deze Last Stop mist dat ietsje meer. De film laat in elk geval een andere kant van Brazilië zien, die evengoed minder mooi was in Cidade de Deus, maar misschien toch nog wat minder romantisch wordt voorgesteld. Het is op zich wel confronterend hoe dicht de armoede daar wel bij de steden is. En als je merkt hoe moeilijk het is om uit de goot te komen. Politie doet er ook niet veel aan trouwens. Met wat geluk worden de kinderen gearresteerd, maar meestal worden ze gewoon ineen geslagen als ze een last zijn. De film is een verhaal van een jongen die stap voor stap de schaarse goeie dingen ziet verdwijnen. Zijn vriend, zijn vriendin, zijn moeder, de vrouw van de opvang, de andere kinderen die mee op straat leven, ... Zijn leven dat bestaat uit het 'nu doen, denken komt later' zal hem vrij snel nekken. In dit geval op bus 174, bij andere jongeren komt er wel iets anders dat hij een lang leven voorkomt.

De film is op zich wel boeiend en de moeite om te zien. Maar het mist net dat epische om echt geweldig te zijn.