Opinions

Van Damme en Lundgren tegenover elkaar, beiden in topvorm. Toch wat betreft spierballen en overgetrainde looks, een pak minder qua acteerwerk. We komen in een soort Robocop versie terecht met supersoldaten. En een enthousiaste journaliste om er toch een vrouw bij te hebben. Het vervolg is één grote achtervolging met de nodige actie. Veel stelt dat niet voor, maar in die tijd kon het nog heerlijk ruw en zijn zo'n films niet gemaakt voor pubers of preutse Amerikanen. Er zijn veel betere films in het genre, maar er is genoeg entertainment en wie houdt van dergelijke 'Expendable'films, komt hier zeker aan z'n trekken.

Beetje leeg gevoel achtergelaten deze film. Het gegeven is wel goed gevonden. Een idee dat al veel gebruikt is, maar hier nog meer dan anders focust op de vraag WIE de personages zijn en iets minder op wat er gaat komen. Leuk voor een kortfilm, maar te weinig voor een volledige film. Bovendien worden de plotwendingen en verrassingselementen nogal geforceerd gebracht. De maker probeert wel de kijker af en toe op een verkeerd been te zetten. Maar dan toch niet hard genoeg geprobeerd. Het einde is ook maar zielig, vergeleken met de rest. Leuk B-filmpje, maar meer niet.

Voor elke goeie rol die Liam Neeson speelt is er wel een film waarin hij totaal de mist ingaat. Unknown valt gelukkig in de 'goeie' categorie. Het verhaal deed me in eerste instantie denken aan de reeks Nowhere Man waarin een man naar de wc gaat, terugkomt en niemand hem nog kent. Z'n vrouw, z'n familie, z'n werk, ... Gaandeweg gaat Unknown een andere richting uit wat de film wel spannend houdt. De film is mooi gemaakt met enkele goeie acteerprestaties. Maar het wil nergens echt extra uitblinken als film. Het had allemaal net iets meer gemogen en ik miste de echte wow-momenten. Resultaat is een kwalitatief uitgewerkte thriller, maar het mist de frisse elementen om een echte topper te worden.

Tod Browning maakt een horrorverhaal met daarin een liefdesverhaal. De horror werkt wel doordat het verhaal bestaat uit de rivaliteit tussen twee mannen voor een vrouw. Doe er nog een passende setting bij in het circus met de nodige freaks (Browning maakte later immers Dracula en Freaks). De regisseur komt zelf uit een circusverleden en zal er ongetwijfeld inspiratie hebben opgedaan.

Een filmstijl die na al die jaren wat gedateerd is. Hoe vooruitstrevend en invloedrijk veel films uit de silent periode zijn, meestal zijn ze ook voorbijgestreefd door nieuwere technieken en de manier van acteren en regisseren. Maar het ziet er nog best goed uit in deze film en het theatrale past ook wel bij het genre. Vooral een jonge Joan Crawford valt op. Toen nog als jonge mooie twintiger. Ze werd wat als opvolger van Clara Bow gezien en zou in tegenstelling tot Bow wel de stap naar de geluidsfilm met veel succes omarmen en de nodige prijzen winnen.

Iets minder bij herziening. De cast is vrij voorspelbaar met Jet Li als vechtersbaas, Bob Hoskins als bad guy en Morgan Freeman in een zoveelste variant als oudere mentor-figuur. Qua gevechten is het niet zoveel bijzonder, al weet Jet Li wel hoe hij een hoop slechteriken moet aftroeven. Regisseur Louis Leterrier had eerder succes met The Transporter die hij maakte met Corey Yuen, nota bene een regisseur die 6 Jet Li films gemaakt heeft. Bij Unleashed is hij er wel niet bij.

Unleashed is geen slechte film en doet het beter dan de gemiddelde westerse martial arts film. Naast de gevechten krijgen we nog een aangenaam verhaaltje. Als je ziet naar de namen achter de schermen die ook mee zorgden voor The Transporter (schrijver Luc Besson, cinematografie van Pierre Morel, regie Louis Leterrier) had ik dit toch beter gekund.

Het verhaal van een jonge joodse vrouw die vlucht uit de orthodoxe samenleving van een gemeenschap joden in Brooklyn. Een tak van het jodendom dat zeer strikt omgaat met de regels. Regels die belangrijker zijn dan de samenleving erbuiten of zelfs je eigen familie. Maar ook een manier van leven waar we als niet-jood (te) weinig van afweten.

Het verhaal is gebaseerd op het leven van schrijfster Deborah Feldman, die trouwens nooit het jodendom zelf de rug heeft gekeerd, maar wel de orthodoxe manier van leven ervan. In 4 afleveringen zien we de clash tussen een progressieve samenleving bij enkele kunstzinnige studenten. Alsof het leven buiten de orthodoxe samenleving er zo zou uitzien. Het zou mooi zijn natuurlijk, maar ook niet-joden zijn helaas nog te conservatief op verschillende vlakken.

De serie laat op de eerste plaats enkele gewoonten en regels zien, die vreemd lijken als niet-jood. Het toont ons een wereld waarvan ik me kan voorstellen dat ik me er nooit zou thuis voelen. Maar ik ben er ook niet opgegroeid natuurlijk. Maar vanuit mijn persoonlijke visie (en ik ben zelf katholiek - dus ook religieus - opgevoed) zijn hier bepaalde regels en normen en waarden die botsen met de mijne. De film gaat hier ook niet zo heel ver in. Het toont de wereld van de orthodoxe joden en het spiegelbeeld van een progressieve groep jongen mensen in een grootstad. Met daartussen Esty die vlucht uit de ene wereld en een plaats zoekt in de andere. Echt kritisch wordt het nooit, maar het toont al veel meer dan we voordien te zien kregen in dit soort toegankelijke media. Voor de orthodoxe joden zal het hier al te ver gegaan zijn, al mag het van mij iets verder gaan om de zeer strenge religie te kunnen begrijpen. De serie is geen dialoog, maar een beeld van iemand die beide werelden kent. Met de wetenschap dat ze gevlucht is uit één van die werelden.

Als serie is het niet bepaald creatief, maar het is best wel interessant. Shira Haas doet het zeer goed hier. En doordat de serie niet te ver wil gaan in het thema, is het ook een toegankelijke en commerciële serie geworden. Het kan een opening maken van een verder debat. Naar wederzijds begrip tussen een gemeenschap met eigen regels die midden in een samenleving woont met andere normen en waarden.

Echt wel goeie actiefilm met een sterke Snipes. Zeker een aanrader. 3 sterren

WOI zal uiteraard voor veel Vlamingen zeer emotioneel geweest zijn en nog dichter bij huis. Maar je mag ook niet vergeten dat de huidige oudere generatie Vlamingen WO II nog bewust hebben meegemaakt, terwijl dat bij WOI al een minderheid is.

Al is het geen kwestie van wat de ergste oorlog was voor de Vlamingen, beide oorlogen hebben een zware tol geëist. Wat mij betreft zou een film van WOI (waar er minder van zijn dan WOII) niet slecht zijn om ook die gruwelijke oorlog in het geheugen te blijven houden.

Na tal van mindere rollen ben ik blij om Samuel L. Jackson nog eens in topvorm te zien. Helaas moet dat dan wel in een een weinig boeiende film. Het idee is wel leuk, maar er wordt veel te weinig mee gedaan. Moss is verre van een interessant personage en de regisseur had de film gerust wat mogen kruiden. Nu zit je naar een hoop martelingen te kijken, waarvan het grootste deel nog niet expliciet in beeld trouwens, zodat je niet echt meeleeft. Geen visueel pareltje, geen ongemakkelijk gevoel, geen spanning wat er gaat komen, ... Het enige pluspunt is eigenlijk het acteerwerk van zowel Jackson als Sheen. Ergens was ik misschien wel benieuwd wat er met die bommen ging gebeuren, maar het blijft Hollywood en grote verrassingen had deze film niet. Voor Amerikaans entertainment was dit dan weer te zwak.

JCVD in de 21e eeuw is een absolute aanrader. De man gaat er op vooruit na enkele jaren stilte op het witte doek. Qua verhaal is het natuurlijk vrij standaard, al mag dat wel voor dit genre. Maar Van Damme toont dit keer dat hij ook ietwat kan acteren en zorgt voor actiefilm zoals het hoort. Verder moet je dit soort film niet verder analyseren, maar er gewoon van genieten!

Brian De Palma mixt de film noir en een historisch epische film met de nodige westernelementen. Het is soms wat veel afgeborsteld, maar het blijft een heerlijke blockbuster met een topcast, passende muziek en enkele iconische scènes. Een film waar ik mee ben opgegroeid.

Sean Connery kreeg hiervoor een Oscar, zeker niet onterecht. Jammer dat het enkel bij deze film is gebleven, maar het is ook niet zomaar een goedmakertje. Het is heerlijk theatraal met de nodige bombastische aankleding. Maar dat hoort er wel bij moet ik zeggen. Het is geen historisch correct film, maar een strijd tussen de goeie en de slechte, met helden en moordenaars, met spannende gebeurtenissen en de nodige drama. Heerlijke cinema.

Op zich geen slechte film, maar ik begrijp de vele lovende recensies niet echt. Echte humor ontbreekt in deze film en de film moet het vooral van de gedetailleerde animatie en de wow-momentjes hebben. Net als Wall-E kon dit mij niet bekoren. Daarin mis ik wel de frisse fantasy van Toy Story, Monsters Inc, The Incredibles, Cars en Ratatouille. Die vogel is nogal flauw, het avontuur is vrij voorspelbaar en de enige humor komt nog van de honden. De film heeft voldoende kwaliteit om het nog boeiend te houden tot het einde, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Op naar de volgende Pixar...

Een film met een leuk uitgangspunt, dat helaas nooit tot z'n recht komt door de slechte kwaliteit van zowel film als acteerwerk en een bijhorend laag budget. Wat overbodige film voor snelle tussendoorhap, maar geen must see film.

Deze film zit tussen Ex Machina en Robocop. Al had het ook een aflevering kunnen zijn uit Black Mirror. Less is more en Leigh Whannell toont aan dat hij een goeie regisseur is. Zijn 2e film als regisseur na Insidious 3 waar je toch rekening moet houden met een franchise. Benieuwd of hij dat niveau kan behouden en niet in de gekende val trapt als hij de kans krijgt om met een groter budget te werken.

Logan Marshall-Green zit ook goed in de hoofdrol, dat soms toch wel wat choreografie nodig heeft. De combinatie zorgt voor een boeiend SF-verhaaltje en kent de nodige pit en zwarte humor. Meer van dit graag!

Zeer zoete komedie die vrij druk overkomt. Niet echt mijn ding, al hoor ik denkelijk toch niet tot het doelpubliek. Een film dat ook niet echt verrast en gewoon voortkabbelt. Geen slechte film, eerder een lege vervelende doos zonder inhoud.

Een tienerslashermovie met de vraag 'whodunit'. Ik hou wel van het thema rond stadslegendes dat de film leuk aankleed. Verder is het wel wat opnieuw van het zelfde als I know what you did last summer, maar als het goed gedaan is kan dat nog wel een leuke film opleveren. En dat is hier wel het geval.

Ik denk dat men met deze film een soort The Ring of Grudge wilde maken enerzijds en toch nog de Urban Legends behouden anderzijds. En geen van beiden richtingen is er goed in geslaagd, waardoor deze film een heel pak minder is dan z'n voorgangers. De sfeer van de stadslegends zoals in de vorige delen is een pak minder en lijkt gewoon bijkomstig zelfs. Of de slachtoffers nu neergeschoten werden of via stadslegendes stierven maakt hier niet veel verschil...

Ik leerde Urbanus kennen als de man met zijn zaalshows met liedjes en grappen en de succesvolle films Hector en Koko Flanel. Gaandeweg had je ook de strips die best goed waren, al haakte ik na enkele jaren wel af met ouder te worden. Toch benieuwd naar deze animatiefilm naar de strips, met de hoop dat het de nostalgie wat terug zou brengen of de humor waar Urbanus bekend om is (was).

Dat is toch een teleurstelling. Ik denk dat de strips met de jaren een ander publiek hebben aangetrokken. En dat is toch verschillend dan de oudere fans van Urbanus. Het lijkt ook wel dat het teveel tegelijk wil doen. Een verhaal dat geschikt is voor een stripverhaal, de nodige moppen, er nog een liedje bij, wat cameo's zoals de hittentitten en ongelofelijk veel pis en kak. Je moet toch wat voorgeschiedenis hebben van de strips (niet dat het ZO moeilijk te volgen is) omdat er weinig aandacht aan veel personages wordt geschonken. Bovendien komen de hoofdrollen weinig uit de verf.

De film mikt waarschijnlijk op de huidige fans van de strips, wat zeker niet slecht is. Maar het mist daardoor wel de creativiteit om een breder publiek te bereiken. Het raakt ook niet bij de nostalgische kijker. En puur als animatie houdt het aan de strips, maar is het als animatie weinig creatief. Het lukt niet echt om de Vlaamse striphelden naar het grote doek te brengen. Ondanks hun populariteit.

Us, geen grootse film, maar wel een film die schittert in haar eenvoud. Het is dan ook meer een griezelverhaal dan een echte horror. Lupita Nyong'o is toch wel een actrice om in 't oog te houden. Naast enkele lichte rollen in Black Panther en Star Wars liet ze al zien wat ze kan in 12 Years a Slave, dat haar terecht een Oscar opleverde. Goed om te zien dat ze nadien niet enkel voor blockbusters koos, maar ook rollen waar ze meer kan uithalen zoals hier in Us. Ik hoop dat ze nog meer kansen als dit krijgt.

Us begint wel goed met de nodige mysterie. Misschien hier en daar voor de hand liggend, maar als je je wil laten meenemen in de film werkt het wel. Het is geen pure horror en het verhaal bloeit dan ook snel open. Maar dat mag wel. Het plot is nu ook weer niet ZO bijzonder. Al blijft deze prent zeker hangen. Best van genoten.

Eén van de mooiere Disney shorts uit de fabriek die vooral 'hip' wil zijn. Us Again is een klein pareltje dat je meeneemt op een jazzreis van een oud koppel dat mijmert naar vroeger. Vroeger lijkt voorbij, of toch niet...? Mooi gemaakt. De creativiteit die Disney in dit soort films mist met beeld, al is het technisch zeker niet slecht, maakt het gelukkig goed met warmte en ontroering.

Een film met de looks van een arthouse, maar de sfeer van een betere horrorfilm. Geen tieners zoals we gewoon zijn in Amerikaanse films en series, maar jonge kinderen. Visueel wordt je dan misschien niet meteen getriggerd, de gebeurtenissen zijn hard en de muziek zorgt voor de nodige sfeer. De jonge acteurs doen het best goed. Films met kinderen zijn geen evidentie. Maar net doordat het nog zo'n kleine kinderen zijn, krijg je die zweem van onschuldigheid waar toch wel meer achter zit. Ik zat in elk geval van begin tot einde met volle aandacht te kijken.

Deze filmklassieker steunt hoofdzakelijk op enkele bekende filmquotes en vooral het plot natuurlijk. Dat zorgt helaas wel dat de film bij een herziening vrij snel als een pudding in elkaar zakt. Al wil ik de film niet meteen afschieten, hij kan nog altijd teren op een heerlijke cast en het verhaal zelf valt nog wel wat mee. Langs de andere kant is het toch wel mager buiten het plot en is de film ook niet echt visueel de moeite. De beelden zijn ondertussen sterk verouderd. Dat is wel meer bij de films van Bryan Singer.

De film lijkt in het begin op Elephant, de film van Gus Van Sant over de schietpartij in de Columbine High School in 1999. Van Sant maakte die film met lange shots. Bij Utøya 22. Juli gaat Erik Poppe nog verder om alles in 1 lang shot te maken. Net als Victoria uit 2015, al is daar dan ook meteen alles mee gezegd. Wat je wel hebt bij dit soort films is dat je niet snel van personage kan wisselen of even overgaan naar een andere scène op een andere plaats. Je gaat als kijker mee met de camera die in deze film 1 hoofdpersonage volgt.

De film kiest duidelijk voor de slachtoffers en de angst die ze doorgemaakt hebben. Je krijgt de dader zo goed als niet te zien en zelfs bij de verwijzing naar de echte feiten worden wel cijfers weergegeven, maar geen naam van de dader. Het gaat tenslotte niet om hem, maar om de slachtoffers die overleden, gewond of getraumatiseerd zijn.

De film moet het uiteraard niet hebben van een plot. Je weet wat er gebeurd is op het eiland. Poppe kan zeer goed de sfeer weergeven (wat ik toch veronderstel als buitenstaander). De impact is overweldigend als de geweerschoten klinken. Ze komen ook van overal, net zoals de jongeren dat zo ervaren hebben. Met de eerste vragen wat er juist gebeurt, of het wel echt is, geen idee wat het beste is: vluchten of zich verstoppen, …

Ik lees hier enkele berichten dat de impact van deze film groter is dan de nieuwsberichten. Poppe is er in geslaagd om de gebeurtenissen duidelijk weer te geven zoals ze waren, zonder de sensatie op te zoeken. De dader staat verre van centraal. En de personages in de film zijn niet echt gekend (weinig namen gekend en geen uitgebreide achtergrond), wat je in veel films ziet om sympathie met het personage op te bouwen. Dat doet er niet toe, we kennen die slachtoffers evengoed niet. Het gaat over jongeren die met de angst zitten omdat een extremist aan het schieten is en andere jongeren rond hen sterven of gewond raken. Dat is sowieso erg, wie die mensen ook mogen zijn.

Indrukwekkende film!