Opinions

Anderson slaagd erin om tranen uit mijn ogen te laten komen. Zelfs bij herzienning.
Deze film is sterk en straalt zijn kracht zeer goed uit, die 3 uren zijn echt niks van mocht er zelfs nog 2 uren bij zijn. Het blijft gewoon van begin tot einde intressant. Vanaf de intro had ik al meteen zeer goede hoop, een film over toeval moet wel leuk zijn. En bij de aftiteling wist ik één ding: this is one of the best movies ever!

Er zijn zeer veel dingen die mij heel hard bijblijven, zoals de muziek van Aimee Mann. Erg goede zangeres en de muziek is zeer mooi gebruikt in dit meesterwerk. Het gaf een extra sfeertje, en dan die Wise Up scéne: Prachtig

Dan blijft het verhaal mij bij, zoals ik daarjuist al vermelde straalt dat kracht uit. Het blijft intressant en met de zeer goede acteerprastaties is het bijna perfect te noemen.
Ik was wel zeer verwonderd over Tom Cruise die hier zijn beste rol ooit speelt, hij ging er wel echt in op vooral die scéne dat hij langst zijn vader's sterfbed staat.

De kikkerregen is ook nog zo'n scéne die mij bij blijft, het gad zoeits apparts aan het einde, en zeker met al die drama's die er dan gebeuren. Best wel treurig!

Wel ik kan blijven goed praten over deze film, daarom staat ook in men top 10. En daar blijft die staan! Al 2 keer gezien en heb weer zin om hem te zien. 3 uur puut genieten. Goud waard. 5*

Herziening van een film die een zeer specifieke indruk heeft achtergelaten 2 jaar geleden. Een herziening die dus ook gevaarlijk was, want stel dat het nu eens niet die indruk meer zou nalaten. Maar ook het is cinema die inspeelt op gevoel, ervaring, het ondergaan en meeleven van emoties. Iets waarbij je meestal in een bepaalde stemming moet zitten.

Ik was eerst wel blij om te zien dat Verhoeven hem zou draaien in zijn filmclub. Op groot doek zag ik de herziening meer zitten dan thuis op het kleine scherm. Grandrieux maakt dan ook vooral films die het beste werken met goed sterke audio en op een groot scherm. Zijn manier van filmmaken berust dan ook op sfeer, op de huid filmen en auditief versterkt het geheel door een mysterieuze soundtrack of toevoegingen van atmosferische achtergrond muziek.

Maar genoeg over het objectieve, nu over naar het subjectief gedeelte van mijn ervaring. Malgré la nuit ervoer ik 2 jaar geleden zijnde als een meesterwerk, een film dat blijft spoken in je hoofd en zelfs doet wakker liggen bij nacht. Een film waarbij ik soms mijn adem moest inhouden, waar ik kippenvel kreeg en vooral stil van werd na afloop. Dus een ervaring om nooit te vergeten. Een 2de keer is dan natuurlijk gevaarlijk maar eigenlijk verliep dat zeer goed. Want Malgré la nuit blijft een zeer desoriënterende film. Beelden zijn zeer intiem op de huid gefilmd, ruimtes worden bijna nooit in zijn geheel getoond. Het verhaal wordt vrij fragmentarisch verteld, het onthuld nooit een geheel. Iets wat ik denk dat Grandrieux doet om onze fantasie aan het werken te zetten. Wij die zelf aanvullingen doen op wat ontbreekt en dat draagt ook mee aan de beleving. Het is een film die we allemaal op een eigen manier ervaren. Er is dan ook bijna geen houvast, het is een storm die op je af komt van 2 uur en half, een storm van intimiteit, pijn, verlies. Maar ook van liefde, seksualiteit en soms zelfs sprankjes van hoop.

Het blijft dus een unieke ervaring en nog steeds dat gevoel van 2 jaar geleden. Iets wat ik niet durfde te verwachten. En dat maakt dat deze film nog een stijgt in kwaliteit voor mijn gevoel. Het is geen film voor iedereen. Het is geen luchtig escapisme voor te ondergaan. Ik durf hem zelfs nauwelijks aan te raden, zo fragiel vind ik het allemaal.

En toch ga ik hier de volle mep 5* aan geven. Zo'n unieke filmbeleving als dit maak ik niet snel mee.

Een feelgood musical dat mij wel goed amuseerden.

Ik had deze eens gezien in de bioscoop, ik had wel eens zin om de oude nummers va de band Abba te horen in nieuwe versie.

Ik hou wel van de muziek maar ik vond sommige liedjes een verkrachte versie van de oude . Toch erg leuk ineen gestoken maar er was 1 erg groot minpunt: erg weinig verhaal.

Het verhaal viel een beetje mee maar ik weet van musicals dat je nooit teveel verhaal erin moet zoeken behalve dan bij Sweeney Todd wat weer iets heel anders is.

De humor vond ik wat flauw maar er zaten wel grappige stukjes in maar wel iets te weinig grappen.

3 sterren waard

What the hell!

Nog nooit zo'n rampzalig geval als dit gezien. Heb me echt er door moeten sleuren om dit af te kijken. Dit geval duurt dan maar 70 minuten maar het lijkt eindeloos. Na een half uur was ik al hopeloos aan het verlangen naar het einde. De film bevat niks goed, alles is zo gegantisch fout dat ik soms spontaan in de lach schoot. Vooral om de afschuwelijke acteerprestaties, ik maar denken dat het niveau niet lager kon na het zien van een aantal parodie films maar dan zijn die nog iets meer waard dan dit waardeloos stuk.

Het verhaal was ook niet echt super te noemen, was echt oersaai.

De montage en kleurgebruik waren ook verschrikkelijk.

En zo kan ik blijven doorgaan!

Van zelf sprekend een 0,5*!

Dit hoort gewoon te staan in alle floplijsten.

Limburg, een mooie provincie met veel prachtige plaatsen. Waaronder de mijnterril, een plaats waar veel mensen gaan wandelen voor een mooi uitzicht. Maar waar ze niet altijd bij stilstaan is dat die mooie plekken een geschiedenis hebben, een gitzwarte, zware geschiedenis.

Veel mensen immigreerden naar België voor een job in de koolmijnen, een veelbelovend vooruitzicht voor vele, een tegenvaller voor ieder.

Het werk was zwaar, ongezond en vaak kwamen ze maar moeilijk rond met het geld wat ze kregen. En hier begint dus ook het verhaal van Rocco Granata.

Marina verteld het verhaal van een jongen vol dromen, maar de kansen om deze droom waar te maken waren klein. Mijnwerkers tekende vaak contracten met minder mooie vooruitzichten en dat gelde niet alleen voor hun.

Rocco gaat dan ook een hele evolutie moeten doormaken in het verhaal voor die grote muzikale droom waar te maken. Maar dit is natuurlijk een parcour met vallen en opstaan.

Marina is een zeer goed scenario die een mooie balans heeft tussen enerzijds het vertellen van het verhaal rond de mijnen en anderzijds over Rocco Granata. Een scenario dat uiteindelijk ook blijft boeien en het publiek prikkelt. Alles werkt en maakt de film een erg toegankelijke film die fijn wegkijkt.

Stijn Coninx heeft ook zijn best gedaan. Hij zorgt dat alles erg geloofwaardig op beeld komt. Vaak met goede misé en scenes. Alleen laat hij één steek vallen: Matteo Simoni zijn hees praten. Hier werkt Coninx iets te fel volgens het boekje en wilt Granata zo echt mogelijk laten worden. Dit door Simoni te doen laten praten als hem. Maar het klinkt niet en neemt een heel stuk van het natuurlijke af. Maar aan de andere kant is zijn Italiaans weer erg overtuigend. Ook even mijn hoedje af voor Cristiaan Campagna die de kinderversie speelt. Zeer sterk gedaan met heel veel overtuiging.

Nog één klein ding omtrent beeldkaders. Het is een emotioneel verhaal vol momenten dat de acteurs hun eigen volledig moeten geven. Hier kon het versterkt worden door meer gebruik van close-ups. Zo zit de kijker toch nog net iets meer in de emotie. Tranen zijn dan meer zichtbaar en de blikken kunnen dan laten zien dat dit meer dan gemeend is. Toch een element wat hier in ontbrak.

Nu is de vraag natuurlijk of deze film zijn status nu waard is. Het antwoord: ja en nee. Door zijn erg goed scenario geraak je zo in de film, kijkt perfect weg. Maar nee door een paar foute beslissingen die mij soms tegen staken.

7/10

wat een film

Een uur lang deed de film het geweldig, een zeer spannend begin met misterieuze en zieke beelden. Ik had niet verwacht dat het allemaal zo ging zijn. Na dat uur zwakte de film voor mij volledig af. Ik vond het toen maar overdreven maar toch best wel een heeel onverwachte wending. En die wending had naar mijn mening heel anders mogen zijn. Het werd mij soms zelfs te erg dat ik hem wou afzette. Maar ik moest het einde weten.

Het acteerwerk was best goed en sterk maar te veel geschreeuw in de film. Ook te veel gore momenten vind ik, dat maakte het mij ook al moeilijk.

Het eerste uur blijft nog steeds het grote pluspunt daarom ook 3.5 sterren.

Meesterlijke film.

Deze moest ik echt eens zien en ik wist gewoon dat het niet kon floppen. En het flopt zeker niet integendeel het is zelfs fantastisch. Ik hoe echt van animatie films en deze is een zeer bijzonder geval. Het verhaal is toch best wel een serieus onderwerp maar toch heb ik heel vaak echt kunnen lachen.

De soundtrack is ook echt mooi en past volledig in de sfeer.

Kortom 4.5* voor dit kleine meesterwerk. Kan bij herzienning zeker 5* worden.

Spectaculaire film met de beste aktie die ik in mijn leven heb gezien. Ik hou wel van een misterieuze sfeer die op het begin aanwezig was. Dat bouwd de spanning op. Het einde was zo goed als perfect, erg leuk verhaal en zeeeeeeeer orgineel.

Ik begrijp de slechte reacties niet zo goed, het is toch een spannende film met veel pit in. Ik vond het verhaal ook erg goed gevonden.

Een erg leuke film van Drake & Josh.

Erg grappig hoe die 2 met elkaar omgaan.

Zeker de moeite waard.

(Ik heb wel een slechte periode uitgekozen voor hem toe te voegen )

yeaahhh !!! eerste toevoeging

Wat een ongelofelijk fijne herziening was dit!

Ik ben deze keer gegaan voor de bijna 3 uur durende director's cut. En ja deze cut kan ik ook van harte aanraden voor de liefhebbers. Deze film vloog weer vooruit en het was super enerverend. Het gaat nog een stukje dieper en laat nog een extra ritueel zien. Het enige minpuntje was misschien dat het wat teveel bleef rondcirkelen rond de relatie van Dani en Christian, waardoor het soms op dat gebied wat eenzijdig was. En toch leer je ook weer wat extra's bij in de lange versie.
Maar het extra ritueel is bevreemdend als hel en een intensief kantje. En knipoogt ook op het einde naar wat er met Connie gebeurt is.

De werken van Ari Aster zijn duidelijk niet voor iedereen. Ik heb vaak het gevoel de film heel anders te ervaren dan de vele reacties die ik lees en hoor. Deze film zit gewoon bomvol voor een oplettende kijker. En dat draagt enorm veel bij aan sfeer en achtergrond rond deze gemeenschap.
Het is ook een onderwerp wat mij enorm boeit, ik hou gewoon van sektes en bevreemdende gemeenschappen, met hun heel eigen overtuigingen, rituelen.
Natuurlijk vergroot deze film het uit, tot het onsubtiele aan toe. Maar Aster weet deze film zo cool aan te kleden, zo kleurrijk te maken en laat je even wonen in dit stukje ongekend grondgebied.

A24 brengt horror weer terug in een boeiende vorm, zonder jumpscares, onnodig saaie uitgemolken plots of vreselijk uitziende CGI creaturen. Het brengt emotionele horror op de markt.
Robert Eggers en Ari Aster zijn voor mij de 2 regisseurs van het moment! En ik kijk enorm uit naar nieuwe projecten.

4.5*

Philip K. Dick is naar mijn mening een groot man voor de literatuur geweest. Hij wist het sci-fi genre een heel nieuwe beleving te geven. Zijn verhalen zijn steeds intelligent geschreven en enorm vooruitstrevend. De verfilmingen daarentegen weten het niet altijd even goed waar te maken. Total Recall (de originele versie uiteraard) en Blade Runner waren twee absolute meesterwerken. Maar Spielberg maakt het toch net iets 'te' Hollywoodiaans.

Minority Report opent erg sterk met een spannende originele scene. Na de opening weet de film zijn niveau niet meer te houden. Enerzijds door een enorm lelijk exterieur dat veel te chaotisch gemaakt is. En anderzijds omdat Spielberg geen sfeer kan aanhouden in de films. Zeker te denken aan de nogal stuntelige achtervolgingsscène.

Maar na die vreselijke scene krikt hij het toch terug op en houd hij een mooi constante met de suspense.

Het weet uiteindelijk toch te boeien tot het einde met kleine up's en down's. Maar het is zeker eens leuke entertainment. En ook ben ik zeer blij dat er niet teveel lelijke exterieurscènes in zaten.

3.5*

Wat een film !!!

Het is 1 van de strafste gevallen van film die ik ooit heb gezien. Erg spannend en intens, je leeft gewoon mee met het verhaal. De film heeft een perfect speeluur voor dit soort films dus je blijft geboeit van de eerste seconde tot de laatste.

Echt een aanrader voor fans van thrillers.

Een ijzersterke film.

Ik ben niet meteen een grote fan van monsterfilms maar deze deed het wel erg goed. Het verhaal is gewoon er spannend, je zit bijna elke minuut op het puntje van je stoel. Het is een film die je zeker tot het einde moet kijken. Het einde was zeer zeker onverwacht en totaal GEEN cliché, wat ik dus goed vond.

Een dikke aanrader.

Overlaatst gezien voor de eerste keer. Ik had nog nooit een Charlie Chaplin gezien (minpunten voor mij ). Deze was meteen een pracht exemplaar voor mij. Gewoon briljant voor die tijd. Prachtig verhaal met veel humor.

Een aanrader voor jong en oud, mensen die van klassiekers houden: THIS IS A MUST TO SEE!

Ben benieuwd naar mijn volgende Chaplin film.

Deze film was een pure gok. Ik wist totaal niet wat ik genomen had, ik hou wel eens van een verassing. Het resultaat was echter wel maar gewoontjes. Mooi maar niet om te zeggen dat het geweldig is. Een veel te lang begin maar uiteindelijk in het bos is het wel mooi. Maar toch vind ik de film veel te traag naar mijn zin. Het anderhalf uur boeide mij niet 100%.

De acteerprestaties zijn wel sterk vooral de bejaarde man speelde een erg sterke rol.

Ik hou het op 3*.

Ik vond het een nogal saaie film, niet zoveel pit in. Het einde viel dan toch nog wel mee.

Gisteren deze gezien op Film Fest Gent. Maar jammer genoeg wat teleurgesteld. De trailer liet heel veel mooie beelden zien en die belofte kwam uit. Maar hij liet ook een interessant verhaal zien, wat helaas minder waar bleek te zijn.

Mr. Turner is zeker geen oninteressant figuur maar Mike Leigh maakt hem wel zo. Er zitten een hoop scenes in die compleet overbodig waren en vooral alles maar veel te lang rekten. Na de film heb je dus nog geen enkel idee hoe die drijfveer en fascinatie voor kunst bij hem ontstond. Zijn inspiratiebronnen zijn zeer oppervlakkig geschetst. Het enige wat we gedurende 2 uur en half te zien krijgen is een grommend mannetje met speciale trekjes.

Maar er is ook een positieve kant aan de film. Zoals ik al eerder aanhaalde, de film ziet er prachtig uit. Het camerawerk en belichting is werkelijk af, dus chapeau voor de DOP.

Het acteerwerk van Spall mag gezegd worden dat het zeker geloofwaardig was, een mooie rol.

En ten slotte, het tijdsbeeld van de film wordt mooi geschetst met prachtige decors.

3*

From What is Before is een bijzondere kijkervaring, 5 uur en half leef je mee in een klein afgelegen dorpje midden ergens in de bergen van Filipijnen. En daar zit Diaz met zijn voordeel: de locaties. Die leveren werkelijk prachtige en sfeervolle beelden op. Vaak met verstomming zitten te kijken naar de prachtige beelden. En dat is dan ook wel het sterkste punt van de film.

Het nadeel vond ik dat Diaz wat te afstandelijk was en zijn manier van shots maken continue herhaald. Heel de 5 uur en half zien we geen één close-up of medium shot ofzo. Allemaal van vrij ver en dat maakt alles erg afstandelijk.

Nog een nadeel is dat het geluid niet altijd even geslaagd was en soms de film een amateuristische feel gaf die mij uit de film haalde.

Maar toch boeide het mij wel de hele speelduur door. Het slorpt je wel op zodat je de sleepduur vergeet. Zelf heb ik hem in 2 keer gezien maar toch is het ergens aan te raden het volledig in 1 keer te kijken. Een hele uitdaging, maar zeker te doen!

Mijn eerste ervaring met Diaz is voor een groot gedeelte geslaagd, maar hoef nu toch een tijdje niets meer van deze man te zien.

Mijn eerste Lynch.

Ik had er hoge verwachtingen van. Na alle goede commentaren te lezen, veel van gehoord te hebben dacht ik maar eens een poging te gaan wagen. En de film viel erg goed mee.

Van begin tot einde bleef ik geïntresserd meeleven in het verhaal. De sfeer van deze film is echt fantastisch en de acteerprestaties zijn erg goed.

Naar het einde toe: het laatste half uur (waar ik al gewaarschuwd voor werd) was een moeilijke zit. Volledig verwarrend. Dus ik ga deze film zeker nog een paar keer zien voor het te begrijpen.

De muziek: mooie soundtracks die wel erg sfeervol zijn.

Lynch heeft mij verwonderd, ik ben nu benieuwd naar meer van zijn werken.

4,5

Dark Universe, het nieuwe project van Universal waar de laatste tijd veel over te lezen was. Zelf ben ik een liefhebber van het monsterfilm genre. In de goede oude tijd was dit uiteraard een heel ander principe als nu. Wat toen werd gezien als een subgenre in horror, lijkt het nu meer doorgetrokken te worden naar avonturen en actiefilms. Dit zou kunnen werken als de producenten meer zouden toelaten en de films R-rated zouden zijn. Maar jammer genoeg zijn ze wat braafjes bij Universal en houden ze het op films zonder pit.

En dat is ook meteen het eerste grote probleem aan The Mummy. Het lijkt alsof Kurtzman zich moet inhouden. Een paar sterke sfeerscenes krijgen we voorgeschoteld maar voor de rest werd de horror snel ondermijnd. Het potentieel is voelbaar en dat maakt dat de The Mummy zeker geen afschuwelijk onding wordt.

Ik vrees echter dat Dark Universe teveel Marvel gehalte wilt uitstralen, waar ik sowieso geen fan van ben. Hollywood is een fabriek geworden met hoge productie en vooral doelend naar hoge winst. Verfrissing is jammer genoeg ver zoek. En daar lijdt deze film ook enorm aan.

Niet alleen de producenten hebben er voor gezorgd voor de matigheid in deze film maar ook de regisseur zelf. Ik had het gevoel dat hij bij de rustige stukken vaak zijn controle verloor. Waardoor het met momenten erg oppervlakkig en zielloos aanvoelde. Gelukkig zit er voldoende suspense in, waardoor het niet te akward wordt.

The Mummy is een vermakelijke film voor een bioscoopavondje. Maar meer is het zeker niet. Dark Universe zal zich moeten bewijzen bij de volgende films, die hopelijk meer duister zullen zijn en meer diepgang zullen krijgen.

2.5*