Opinions

Niet mijn genre, maar wel een grappig filmpje. Butler Yetch moet duidelijk Peter Lorre uitbeelden en ik zou toch werkelijk menen dat de stem van Felix, het neefje van baron Boris von Frankenstein, werd ingesproken door James Stewart.

Leuke film, niet meer en niet minder.
Verwijzing naar Castaway was een leuk grapje.

Ook geinig: Als Alex wild wordt en Marty voor biefstukje aanziet en hem wil grijpen (vlak voor dat ie met een kokosnoot wordt uitgeschakeld), hoor je duidelijk in de muziek de tune van National Geographic...

Het lijkt wel niet eenvoudig om een 'volwassenenfilm' te maken met in de (of een) hoofdrol een kind. Maar al te vaak vervalt men in een soort kinderavonturenfilm, die inderdaad voor kinderen leuk kan zijn, maar toch een beetje het doel voorbij schiet.

Ook 'The Magnet' is niet helemaal vrij van dit euvel. Desalniettemin is deze film leuk genoeg. Geen grappen en grollen, maar fijne en subtiele humor. Geen uitgesproken typetjes, maar gewone mensen met hun kleine eigenaardige trekjes.

Toch weer een fijn werkje uit de Ealing Studios.

"A Musical Fantasy" (Ken Darby Chorus) 0,5*

"A Jazz Interlude" (Benny Goodman + orkest) 4*

"Ballade in Blue"(Andy Russell) 0,5*

"A Musical Recitation" (Jerry Colonna, Casey at the Bat) 3,5*

"Ballade Ballet" (Riabouchinskaya + Lichine, Two Silhouettes) 0,5*

"Fairy Tale with Music" (Sterling Holloway) 3,5*

"After You've Gone" (Goodman Quartet) 2,5*

"A Love Story" (The Andrews Sisters, Johnny Fedora and Alice Blue Bonnet) 4,5*

"Opera Pathetique" (Nelson Eddy, The Singing Whale) 3,0*

Gemiddeld: 2,5*

Alexander Mackendrick + Alec Guinness + Joan Greenwood =

Tot mijn verbazing ben ik hier niet alleen de eerste die een berichtje plaatst, maar ben ik zelfs de eerste stemmer.

Dus wat zal ik ervan zeggen? Ik heb wel genoten van deze versie van Don Quixote. Jammer dat men ervoor gekozen heeft om hier een musical-versie van te maken. Sommige liedjes zijn erg goed en passend, maar andere komen juist weer heel geforceerd over.

Het acteerwerk maakt echter heel veel goed. Peter O'Toole en Sophia Loren spelen hun theatrale rollen met verve. Daarbij is de entourage ronduit prachtig. De vorm waarin in het welbekende verhaal gegoten is, is erg leuk gevonden. Het switchen tussen de realiteit in de kerker en fantasiewereld buiten, die voortdurend in elkaar over lopen, werkt bijzonder goed.

Helaas duurde de film een half uurtje te lang, waarbij, juist tijdens sommige liedjes, de verveling toeslaat. Maar de rating op IMDb is overigens wel erg laag. Na een mooi einde komt de film bij mij toch uit op een ruime 3,5* (nét geen 4*).

Sancho: "They say one madman makes a hundred and love makes a thousand."

Aldonza: "What does that mean?"

Sancho: "I'm not sure."

Het verhaal op zich is leuk genoeg, over een man die theoretisch alles over sportvissen weet, maar in werkelijkheid nog nooit een hengel heeft aangeraakt. Ook de diverse bijrollen zijn vermakelijk en leuk gespeeld.

Helaas wordt de film voor mij geheel verknald door het volstrekt belachelijke liefdesplot wat er doorheen is gedraaid.

Het is werkelijk onbegrijpelijk dat Willoughby (Rock Hudson) zijn knappe en nergens onredelijke verloofde Tex (Charlene Holt) laat vallen voor een superirritant kreng als Abigail (Paula Prentiss).

Abigail is namelijk niet leuk, niet grappig, niet lief, en het enige wat ze kan is af en toe heel zielig gaan zitten janken, wat echter mijn irritatie slechts deed groeien. Jammer.

Ach ja, Michael Moore is niet eerlijk en zijn documentaires zijn manipulatief en suggestief gemonteerd. What's new? Door het kijken van Manufacturing Dissent ben ik niet veel wijzer geworden, echt schokkende zaken blijven uit, Moore houdt er niet van om zelf het onderwerp van onderzoek te zijn en wil daarom geen interviews geven.

Maar dat wisten we toch allemaal al? Alleen wat achtergrondinformatie over Moore's eerdere film Roger & Me was nieuw voor mij, maar verder heeft deze film weinig toegevoegde waarde. 2,5*

Bij deze film van bijna 5¾ uur (344 minuten volgens mijn DVD) heb ik mij niet één minuut verveeld...

Een fantastische sfeer, heerlijke personages en prachtige fotografie; van huiveringwekkende, duistere regen tot gouden zonneschijn in een frisgroene natuur. Boeiend van begin tot het einde! Natuurlijk, voor wie bekend is met de verhalen van Charles Dickens, is het niet moeilijk om de uitkomst te raden: de goeden zullen worden beloond en de slechteriken gaan dood of worden vernederd en leren daarmee hun lesje. En tóch kom je dan op de weg naar die uitkomst toe weer voor verrassingen te staan. Ik ben echt geen kenner, maar zelfs een leek ziet dat het acteerwerk van torenhoog niveau is. En verder, ... je moet er gewoon de tijd voor (willen) nemen om alleen maar genieten van dit prachtige verhaal.

Volgens mij is dit Dickens zoals het Dickens het bedoeld heeft.

Leuke swashbuckle-film met een mooi verhaal en voldoende humor.

Die parende slakken zijn echt behoorlijk ranzig.

111 minuten lang op het puntje van je stoel, met een grijns op je gezicht, alleen maar genieten. De welhaast onvermijdelijke Ghibli-magie, die me in Tonari no Totoro wat teveel werd, werkt hier perfect. Het musiceerstukje is een kippenvelmomentje. Gewoon een briljantje, niet minder dan 5 sterren en linea recta naar mijn top 10. Nou alleen nog dat liedje uit mijn hoofd zien te krijgen "... country road".

Hoewel ik het niemand kan aanraden, is deze film hier legaal te dl. Wat mij betreft tijdverspilling, maar je weet nooit welke fanaten toch de moeite willen nemen om dit gedrocht te zien. Het verhaal valt nog wel mee, maar vooral het acteerwerk is om te huilen.

Dit is een leuke film met werkelijk prachtige muziek. Serieus en humoristisch is redelijk goed uitgebalanceerd. En tot slot een niet persé verrassend, maar wel bevredigend einde.

Mmm, wat mij betreft wel een sympathiek filmpje, maar af en toe wel een beetje schreeuwerig en het plot liep m.i. niet helemaal lekker. Dan vond ik "Hail the Conquering Hero" uit hetzelfde jaar toch wel een stuk beter. Maar toch wel 3* waard.

Bar slecht, warrig, dom verhaal, onsympatieke hoofdrolspelers, langdradig, niet grappig, niet spannend, belabberde actiescènes, een pijl die duidelijk zichtbaar meters naast wordt geschoten, maar toch raak is, etc. etc. Het enige wat ik eigenlijk nog wel leuk vond, was dat een flink deel van de film zich afspeelt in Amsterdam.

Molière is een meesterlijk kostuumdrama met een perfecte balans tussen romantiek, humor en drama. En dat is dan ook meteen waar de film over gaat. De fotografie is adembenemend mooi en het acteerwerk is subliem. Vooral Romain Duris en Laura Morante acteren fantastisch, maar door die speciaal te noemen doe je bijna de anderen te kort, want stuk voor stuk zetten alle acteurs een top-prestatie neer.

Buikpijn van het lachen wanneer die badkuip naar beneden dondert en Tom Hanks maar keihard blijft staan lachen... Maar dat is dan ook meteen het hoogtepunt van de film.

By the way, hoezo Keaton?

Dat is dan in dit geval niet nodig, hoor. Dit is een ingetogen film zonder opgedrongen moraaltje, over een slager, die zich tijdens de Duitse bezetting afzijdig wil houden en die ten koste van alles onpartijdig wil blijven, maar dan toch een keuze zal moeten maken. De toon van de film is vrij luchtig, wordt nergens echt zwaar en is m.i. niet moraliserend of belerend. Dus als je daar bang voor was, kan ik je gerust stellen.

Als zwarte komedie vind ik deze film toch niet helemaal geslaagd, omdat de film nergens echt "zwart" wordt en omdat Chaplin blijkbaar een balans zocht tussen komedie en drama, in plaats van werkelijk te kiezen voor óf een bijtende komedie óf een scherp drama.

Het begin van de film is wel aardig en het middenstuk, vooral met Martha Raye (zij speelt hier Annabella Bonheur), die ik graag mag zien, vond ik het leukst. Maar naar het einde toe leek het alsof het stopje eruit werd getrokken en de film langzaam gorgelend leegliep. En - zoals Jordy hierboven al zei - het moraaltje waarmee Chaplin op het laatst nog even op de proppen komt, slaat de plank finaal mis.

Het was leuk geprobeerd, maar ja, zwarte komedies moeten we m.i. ook aan de Britten overlaten.

Na het uitstekende "Those Magnificent Men..." vond ik dit toch wel een tegenvaller. Nogal rommelig opgezet, teveel personages, matige fotografie/belichting en weinig leuke humor. De (1:78, regio 1) dvd-release is overigens ook niet om over naar huis te schrijven, het lijkt soms gewoon VHS-kwaliteit.

Met de propaganda in deze film valt het wel mee eigenlijk, in die zin dat er geen Nazi-ideëen worden gepropageerd. Wel druipt het nationalisme en patriotisme er vanaf, maar ja, daar konden (en kunnen) ze in Amerika ook wat van. Ik zie deze film dan ook meer als een voortvloeisel uit de Eerste Wereldoorlog, dan als voorbode van de Tweede Wereldoorlog.

Het verhaal over de oude vader en de vijf volwassen zonen dient in deze film eigenlijk alleen maar als kapstok om Fernandel zoveel mogelijk typetjes te laten spelen. Zowel de vader als de zonen worden stuk voor stuk door hem vertolkt, wat de ene keer beter werkt dan de andere keer.

Wat mij vooral een beetje stoorde was de lange speelduur. Nergens wordt maar enige moeite gedaan om wat vaart in het verhaal te brengen, waardoor de verschillende scènes maar blijven voortsukkelen.

Uiteindelijk bestaat de film gewoon uit vijf verschillende verhalen die op het einde enigszins geforceerd bij elkaar komen. De verhaallijn met Fernandel als Désiré sprong er uit, mede door een prachtige rol van Louis de Funès. De andere verhaallijnen zijn een beetje van hetzelfde laken een pak: wel vermakelijk, maar nogal langdradig. Alleen de laatste scène waarin Fernandel een kwinkslag maakt richting zijn eigen optreden als pater Don Camillo duurt gelukkig niet zo lang.

Nadat ik enige tijd geleden aangenaam verrast werd door My Fellow Americans, wilde ik wel wat meer zien van James Garner. Nu had ik niet heel veel zin in deze film, want het verhaal lokte me niet echt aan. Maar.. gelukkig viel het niet tegen.

James Garner (hij deed me hier een beetje denken aan Jack Lemmon) acteert fantastisch als arme echtgenoot, die tussen twee vuren is belandt. Daarbij speelt Doris Day één van de beste rollen die ik haar ooit zag spelen. Behalve een liedje bij het slapengaan van de kinderen, zingt ze in deze film overigens niet.

De begin- en eindscène met de rechter zijn inderdaad hoogtepunten in de film, hilarisch gewoon! Sowieso veel leuke bijrollen in de film, zoals Thelma Ritter als Garner's moeder en Chuck Connors als de playboy Stephen Burkett. Ook zit de film vol met leuke quotes.

- I charge you $25!

- Can he do that?

- He's the judge. He can do anything...

3,5*

Natuurlijk hoeft een film, en zeker een komedie, niet altijd helemaal realistisch en geloofwaardig te zijn, maar deze film slaat werkelijk alles.

Meneer arriveert met niets dan zijn kleren op een onbewoond eiland, maar heeft na anderhalve maand een kast van een boomhuis gebouwd. Meneer heeft geen enkele moeite, niets kan hem deren en alles doet hem in een schaterlach uitbarsten.

Daarbij heeft meneer via een niet persé diervriendelijk, maar wél ingenieus systeem, stromend water, ja ja warm én koud, met zelfgemaakte kranen en al! Meneer heeft een heuse kabelbaan gebouwd. Meneer heeft een aapje die werkelijk alles kan, van de geit melken tot aan de boter karnen. Meneer heeft een visnet gevlochten, waarvan in vredesnaam? inclusief een lanceerinstallatie, en van de eerste de beste vangst kan bijna een heel dorp leven.

En als klap op de vuurpijl weet meneer warempel een werkende radio in elkaar te zetten met behulp van twee lampjes en een schelp. Ja, dááág.

2* (en dan ben ik nog gul)

Helemaal mee eens, vooral Kenneth Branagh in een glansrol. En dan het samenspel tussen die twee, heerlijk gewoon, een genot om naar te kijken!

Ik vond alleen Robert Sean Leonard (Claudio) en Kate Beckinsale (Hero) maar matigjes acteren. Ook grappig: één van de oudere dames (Ursula) vond ik sprekend lijken op Emma Thompson, en IMDb geeft het antwoord, Phyllida Law is inderdaad haar moeder.

3*

Deze klucht is inderdaad wel érg lichtvoetig en er had zeker meer ingezeten. Na afloop was ik toch niet helemaal tevreden, maar aan de de andere kant heb ik me uitstekend vermaakt. Le Mur de l'Atlantique is een frisse film met leuke karakters. Als je hem niet te serieus neemt, dan heb je een gezellige avond!

Dus 3,5* vind ik hem wel waard. En kapp bedankt voor het lenen!

Volgens mij is dit mijn 12de film met Mrs. Rutherford, maar dan nu mijn eerste film waarin zij verschijnt als Miss Marple. Zij is inderdaad geknipt voor deze rol als ietwat excentrieke dame op leeftijd, die het eenvoudig altijd beter weet dan de politie. Mijn welgemeende dank gaat uit naar mijn grote vriend Hannibal voor deze tip.

Een bijzonder leuke film. Ben het helemaal eens met bovenstaande posts, kan er weinig meer aan toevoegen. Rutherford op d'r best.

4*

Op zich wel een vermakelijke film met een leuk verhaal, maar hij had een uurtje korter kunnen duren.

Redelijke western met een beetje doorsnee plotje. M.i. zeker niet de beste van Ford, maar als Ford hem niet gemaakt had, was het waarschijnlijk helemaal niks geweest. Mature vind ik altijd een beetje overacteren, maar gelukkig doet Fonda het eigenlijk altijd wel goed. De vrouwelijke (bij)rollen hadden me weer eens gestolen kunnen worden, maar ja, die zijn dan blijkbaar weer nodig voor het verhaal.

Het zal me niet vaak overkomen en zeker niet bij een film met Cary Grant, maar in dit geval vond ik eerlijk gezegd de remake leuker dan het origineel. Dat ligt overigens niet aan Grant en ook niet aan Irene Dunne, maar meer aan de bijrollen. Daarbij vond ik de dialogen in de remake wat scherper, in de stijl van Neil Simon, en daar hou ik wel van.

Origineel (vooral door Grant en Irene Dunne) en remake krijgen overigens hetzelfde cijfer van mij, maar als film in zijn geheel heeft de laatste mijn lichte voorkeur.