Opinions

Hadaka no Shima is m.i. neorealisme ten voeten uit. Helaas is dat aan mij echter niet zo besteed. Het ontbreken van dialogen helpt nou eenmaal niet om enige binding te krijgen van de hoofdpersonen, het blijft veel te afstandelijk en de muziek, met dat telkens terugkerende fluitje, wekte ronduit irritatie op. Jammer, want de locatie en de fotografie was mooi genoeg.

Terwijl 'Hotaru no Haka' ontroert en tot nadenken brengt, komt 'Hadashi no Gen' aan als een moker, keihard en ongenadig.

Had het niet verwacht, maar Hairspray bleek een verrukkelijke back to the sixties film, met heerlijke muziek en een fantastische finale. Trouwens, niet John Travolta, zoals ik had gedacht, maar Nikki Blonsky steelt letterlijk en figuurlijk de show! Walken, Pfeiffer en Latifah spelen uitstekend, zoals je mag verwachten, maar ik was ook aangenaam verrast door Amanda Bynes en Zac Efron.

Mijn eerste lange film met Wheeler & Woolsey, een stel druktemakers zoals je kunt verwachten van dit soort typetjes in die tijd. Zoals bij bijv. Laurel & Hardy en Abbott & Costello ging het vaak om de herhaling, dus als je meer van een bepaald duo zag, ga/ging je dingen herkennen. En dat was nu juist waarop de mensen zaten te wachten.

Tegenvaller, nauwelijks grappig en de film duurde veels te lang. Burt was wel redelijk, maar z'n tegenspeelster was een buitengewoon irritant personage. Lee Remick is de naam om te onthouden (en in de toekomst te mijden).

Danny Kaye is weer sulbiem, maar die ellenlange, strontvervelende balletvoorstelling verpest het jammer genoeg voor mij.

Leuke variant op de aloude sprookjes, waarvan er, naast Assepoester, meerdere aan bod komen. Een grappig verhaal met leuke personages en ook de animatie is wel best eigenlijk.

Grappig, een film die begint met "KONEC" oftewel "The End" en die het hele levensverhaal van slager Bedrich Frydrych achterstevoren vertelt. Ik vond het idee wel geinig, maar ik verwachtte dat een achteruit gespeeld filmpje wel snel zou vervelen en dat de lol er snel af zou zijn. Maar niets is minder waar.

Het verhaal en de dialogen zitten goed in elkaar, zodat er als het ware een compleet nieuw verhaal ontstaat. Normaal afgespeeld een macaber verhaaltje, maar nu een gitzwarte komedie met hilarische momenten. Wat te denken van een vrouw die een banaan uit haar mond haalt en de schil weer dichtvouwt? Of mensen die stukken taart of zelfs hele koekjes uit hun mond toveren en die vervolgens netjes op de schaal leggen?

Het enige wat nog enige chronologie in de film tracht aan te brengen is de voive-over (hier van de hoofdpersoon) die alle niet-kloppende zaken met zoveel overtuiging verklaart, dat je alles zelf ook logisch gaat vinden. Hij ziet een sterfgeval als een geboorte, hij ziet zijn bruiloft als mogelijkheid om zijn lastige vrouw terug te geven aan haar ouders en hun baby geeft zoveel melk dat zij daarvan kunnen leven.

Ik snap die lage waardering op IMDb (weer eens) niet zo. Hoewel geen meesterwerk, is deze film goed genietbaar en leuk vermaak.

Mijn verwachtingen waren, door de negatieve recensies, laag en daarom viel het alleen maar mee. Op het acteerwerk van Anthony Quinn is, evenals op dat van mevrouw Loren, weinig aan te merken. En ook de bijrollen worden goed vertolkt.

Misschien verwachtte men een hilarische dijenkletser en inderdaad, dát is deze film dus niet. Het is meer een goede mix tussen drama, romantiek en komedie, en dat verpakt in een western.

Het verhaal volgt de pasaangetreden president Truman, die meteen voor één van de meest moeilijke beslissingen van zijn carrière wordt geplaatst, en anderszijds de verhoudingen tussen de militaire staf en de politiek in Japan.

Het plot van deze film kan in 2 of 3 zinnen verteld worden, maar dat neemt niet weg dat Hobson's Choice een heerlijke film is met toch een mooi verhaal.

Het is prachtig om te zien hoe Willie Mossop (letterlijk) opklimt op de maatschappelijjke ladder en transformeert van een schuchtere werkman tot een zelfbewuste kerel, die dan vervolgens weer schrikt van zijn eigen moed.

Ook de familieperikelen in huize Hobson, waarbij vader Henry Horatio Hobson zijn dochters blijkbaar niet meer aan kan, zijn grappig om te zien. Charles Laughton is geknipt voor de rol van een ontstelde vader, die moet ontdekken dat vooral zijn oudste dochter hem boven het hoofd is gegroeid.

En dan die kneuterigheid waarmee in de film wordt omgegaan met bijv. de huwelijksnacht! Hilarisch gewoon. Dat is nou Britse humor waarvan ik kan genieten.

Hold That Ghost is weer één van de leukere films van het duo Abbott en Costello. Van dit soort spookverhaaltjes zijn natuurlijk in de loop der jaren duizend-en-één films gemaakt, maar ach, deze is best aardig. Ik heb zelfs een paar keer hardop moeten lachen, zoals tijdens de dansscène met Lou Costello en Joan Davis.

De boodschap die steevast bij dit soort films de boventoon voert kennen we ondertussen wel, bla bla bla,maar de beelden in deze documentaire zijn van fabelachtige schoonheid.

Oké, het verhaal is een beetje mager, maar wel redelijk geacteerd en juist vanwege de korte lengte is de film m.i. goed kijkbaar. Voor Marilyn Monroe, die er hier (nog) lief en onschuldig uitziet, hoef je de film niet te kijken, want ze komt maar een paar minuten in beeld. Maar ik vond het al met al toch wel leuk. Zo slecht als hier wordt gesuggereerd is de film nu ook weer niet, 3 ruime sterren heeft ie wat mij betreft wel verdiend.

Ja, hoe zal ik het zeggen? Deze film schetst meeslepend beeld van een mijndorpje in het begin van de vorige eeuw: De mannen trekken 's morgens in een eindeloze stoet naar de mijnen, waarvan de hele leefgemeenschap afhankelijk is. De vrouwen kunnen niets anders dan berustend wachten, hopend en biddend dat hun mannen en zoons 's avonds weer in diezelfde stoet aanwezig zullen zijn.

Vakbonden zijn er niet, van het communisme heeft nog niemand gehoord en de driftkoppen worden in toom gehouden door de bezadigden. Mooi om te zien dat de thuisgekomen mannen het vuil van de mijn van hun lichamen wassen, als het ware om even geen mijnwerker te zijn, alsof ze daarmee een statement willen maken en laten zien dat zij niet alleen mijnwerker zijn, maar ook gewoon mens en vader, broer en zoon.

De vergelijking met The Grapes of Wrath vind ik wel passen. Ik weet niet of ik hier het woord neo-realisme mag gebruiken, maar persoonlijk moest ik ook denken aan La Terra Trema:

De uitzichtloosheid van de situatie en daar tegenover de (wils)kracht en het eergevoel van de schijnbaar machteloze mensen.

En kom nou FK, je laat je toch niet afschrikken door een titel?

Jaren geleden had ik deze film al eens gezien, toen ik blijkbaar nog niet helemaal up to de Britse humor was. Ik vond de film destijds niet vreselijk slecht, maar meer dan een 2,5* zat er toch niet in. Gisteravond daarom eens een herziening gewaagd en met goed resultaat. Voorlopig verhoogd met een dikke punt en ik sluit niet uit dat de score in de toekomst nog verder gaat stijgen.

Oké, het is dan misschien wel geen script van Neil Simon, maar toch heb ik wel genoten van deze vooral lekker onzinnige film. Jack Lemmon speelt grappig, zoals altijd en ook Virna Lisi, Terry-Thomas en Eddie Mayehoff zijn geinig genoeg. Deze komedie verdient echt wel een wat hogere score, hoor.

Goed begin, maar verder nogal warrig en een matig einde. Jones en Del Toro spelen eigenlijk best goed, alleen de mateloos irritante rol van Connie Nielsen verknalde voor mij de film een beetje.