Opinions

Een echte liefhebber van Abbott en Costello? Neuh.. dat nou ook weer niet. Maar af en toe kijk ik er wel eens eentje als tussendoortje. Die twee zijn in ieder geval een stuk beter te genieten dan de Three Stooges. Daarbij zijn hun filmpjes altijd lekker kort én de kinderen vinden ze prachtig. Trouwens, Lou Costello heeft waarschijnlijk goed gekeken naar Oliver Hardy, want heel veel maniertjes lijken wel gekopieerd.

In the Foreign Legion is wel één van de leukste van Abbott en Costello die ik tot nu toe zag.

Dit meesterwerkje levert een wel heel bijzondere kijkervaring op. Ik heb niet vaak zoiets fascinerends qua filmstijl gezien als in deze film. Ik wist zelfs niet eens dat dit soort silhouettenfilms bestonden, shame on me.

Hoewel deze manier van filmen er logischerwijs nogal plat uitziet, hebben de makers door het juiste gebruik van kleuren een verbazingwekkende diepte in de beelden weten te scheppen. Werkelijk niet te geloven wat voor een prachtige plaatjes er in deze film voor komen. Dat kun je niet uitleggen en iemand die dit niet gezien heeft, kan het zich niet voorstellen. Nee, dit moet je gewoon zien.

De score is bijzonder mooi en past goed bij dit oosterse sprookje. In de versie die ik zag, een opname uit 1999, werd de muziek van Wolfgang Zeller uitgevoerd door het Deutsches Filmorchester Babelsberg.

Een leuke, onderhoudende film, waarin losjes en natuurlijk wordt geacteerd, met een goede afwisseling van spanning en humor. Het verhaal, dat gebaseerd is op waargebeurde feiten, blijft interessant en boeiend tot het laatste moment.

Speciaal bewaard voor m'n duizendste stem.

Bijtende film-noir met een pakkend verhaal. Het verschil tussen de situatie ín de grot en daarbuiten is goed weergegeven.

De sensatiebelustheid van het publiek en de media is onthutstend, waardoor je zelfs als kijker een gevoel van schaamte niet kan onderdrukken.

Zowel de titel 'Ace in the Hole' als de titel 'The Big Carnival' zijn beide goed gekozen.

Vermakelijke, typisch Britse komedie, in de stijl van Dad's Army (ook van Norman Cohen). Degenen die van DA konden genieten, kunnen vermoedelijk ook deze film wel waarderen. Zolang je geen geniaal doordachte, intellectuele humor verwacht, maar eenvoudig blij wordt van een Britse klucht, dan zit je hier goed.

Deze documentaire laat een dubbel gevoel achter. Aan de ene kant is het interessant om beelden van Afrika uit die tijd te zien. Aan de andere kant is het gênant en beschamend om te zien hoe in deze film andere culturen worden benaderd. In één zin wordt genoemd hoe men op zoek gaat naar de grootste der dieren (de olifanten) en de kleinste der mensen (de Pygmeeën). Bij de selectie van de inlandse dragers kiest men enkelingen uit verschillende stammen die elkaars taal niet spreken, zodat ze niet allemaal tegelijkertijd in opstand kunnen komen. En de blanke filmmakers reageren bijna lakoniek wanneer door hun schuld een inboorling door een leeuw wordt gedood. Het was duidelijk dat men de gefilmde stammen beschouwde als minderwaardig en hen slechts gebruikte als vermakelijk filmobject. De narrator moet dan ook herhaaldelijk grinniken om die domme zwartjes en zijn 'grapjes' zijn ronduit banaal. De korte gesprekjes tussen de filmmakers zijn vreselijk 'onspontaan' en buitengewoon slecht geacteerd. De natuurbeelden maken de film echter best wel interessant en het kijken waard. Tevens mooie slow motion-beelden van verschillende dieren, zoals rennende giraffen.

Deze film is hier gratis en legaal te downloaden.

Fascinerend, beklemmend, waanzinnig, zomaar wat woorden die bij me opkomen na het zien van deze film. Net als Fitzcarraldo is dit een film die je gewoon moet ervaren, ondergaan. Wát een regisseur die Herzog en wát een acteur die Kinski. Als je de kans krijgt: niet twijfelen, maar kijken!

Ik kan wel beginnen met quotes uit de film te citeren, maar dan is werkelijk het einde zoek. De ene hilarische quote na de andere krijg je voor je kiezen en de dialogen zijn om je te bescheuren. En dan helemaal aan het einde: “Due to the graphic nature of this film, it should not have been watched by young children.” Hahaha!

Amazing Grace is een prachtige film met een schitterende score. Het verhaal is degelijk en aangrijpend, vooral ook de scènes met Albert Finney als priester John Newton. Het acteerwerk is sowieso van hoog niveau en ook de fotografie is prachtig mooi. Amazing Grace heeft tevens één van de mooiste eindes die ik ooit heb gezien, de uitvoering van dat muziekstuk, meesterlijk gewoon!

4,5*

Ach, ik vind die Rob Schneider nog best te pruimen als komisch acteur, maar de film zelf sloeg nergens op. Een paar leuke stukjes zoals met de orang-oetan. Ook John C. McGinley, als jaloerse politiesergeant Sisk, was wel grappig, evenals die excuusneger. Maar verder was het allemaal maar van bedenkelijk niveau, met die geitjesgrap als absoluut dieptepunt.

Ik ken me voorstellen dat liefhebbers van de serie hier met volle teugen van kunnen genieten. De makers hebben geen enkele moeite gedaan om er een begrijpelijk verhaal van te maken, maar dat maakt het juist wel leuk, zelfs leuker dan ik had gedacht. Voor een niet-kenner zoals ik, wordt het echter na een tijdje toch een beetje teveel van het goede, maar een 2,5* wil ik er wel aan kwijt.

Redelijk onderhoudende komedie over een charmante dievegge, die op gelijke voet wordt terug betaald door een crimineel heerschap. Leuke opzet, ook de setting, maar het overschot aan bijrollen maken het rommelig en soms ook onoverzichtelijk.

Normaal houd ik er niet van wanneer filmmakers afwijken van het boek. Aan de andere kant snap ik dat een letterlijke weergave van een stripboek misschien niet leuk genoeg is. In dat geval kun je natuurlijk ook net zo goed het stripboek gaan lezen.

Bij Astérix et les Vikings had ik echter weinig moeite met de toegevoegde elementen, vooral omdat de film desondanks een echt Asterix & Obelix-sfeertje ademt.

De grappen met de 'moderne' Hippix zijn inderdaad te makkelijk en al te vaak gemaakt, maar bijvoorbeeld de vrouw van de vikingbaas, Vikea genaamd , die aan haar man die op rooftocht gaat, een verlanglijstje met gewenste meubels meegeeft, is natuurlijk best geinig gevonden.

Het verhaal is tot en met de eerste lancering best goed, maar daarna wordt het allemaal een beetje teveel Hollywood en nogal onaannemelijk. Jammer dat de film moet eindigen met een (natuurlijk geslaagde) tweede lancering en een geforceerd happy end. Wat dat betreft hadden ze er beter een komedie van kunnen maken, dan had het allemaal wat minder uitgemaakt. Nu is The Astronaut Farmer jammer genoeg niets anders dan een mooi gefilmd, maar geheel ongeloofwaardig feelgood-drama.

Ik had hoge verwachtingen van deze docu, maar helaas zijn ze niet uitgekomen. De beelden zijn welliswaar mooi, maar nergens echt spectaculair. Daarbij vond ik de tussentitels maar filosofische poeha, dat had van mij ook niet gehoeven. Nee, dan vond en vind ik Deep Blue (2003) toch een stuk beter.