Opinions

Wat een heerlijke screwball-komedie! Cary Grant schittert in zijn rol als de artiest, die wordt opgescheept met een verliefde jongedame die voor hem toch veel te jong is. Hilarische stukjes zijn bijv. de picnic, waar Grant zich als uitgelaten schooljongen gedraagt, en de scène in het restaurant, wat een romantisch etentje voor twee had moeten zijn, maar waar zo'n beetje alle betrokkenen ten tonele verschijnen.

Ik had alweer een tijdje geen films met Cary Grant gezien, maar, wow zeg, wat een formidabel acteur was dat toch. Ook hier speelt hij weer de sterren van de hemel!

Degenen die met volle teugen genoten hebben van de perikelen rond de recente overnamestrijd van ABN Amro, zullen ook deze film waarschijnlijk wel kunnen waarderen. Ik zelf vond er weinig aan, vooral ook omdat ik een grappige film had verwacht. Maar de nodige snedige oneliners of opmerkingen van iemand die bijdehand wil zijn, maken van een drama als dit nog geen komedie.

Daarbij snapte ik geen hol van de vele besprekingen. Wat is nu exact de relatie tussen de verschillende betrokken partijen? En wat zijn hun belangen? De film doet weinig moeite om maar enigszins duidelijkheid te verschaffen in de materie, waardoor het voor een leek wel een erg lange zit wordt. Ik heb hem met heel veel moeite uitgekeken en ik wil hem ook never ever meer zien.

Laat niemand zich misleiden door de Doris Day musical-achtige poster, want deze film is toch wel heel wat anders.

Het is alweer een tijdje geleden dat ik zo heb moeten lachen als bij deze film. Met een hilarische screenplay van - hoe kan het ook anders - Neil Simon. De film begint rustig met veel grinnik-momenten en later wordt het alleen maar grappiger. Dat begint met de eerste echtelijke ruzie en daarna raakt het verhaal in een stroomversnelling met het ene hilarische moment na het andere, met als hoogtepunt de dronken Robert Redford in het park. Ik kwam niet meer bij!

Zowel Jane Fonda als Redford vertolken hun rollen fantastisch, maar ook de bijrollen zijn niet minder. Van mij een dikke vette 5* voor Barefoot in the Park!

Leuk verhaal over binnenvaartschippers, lichtvoetig maar gelukkig zonder flauwe grappen en daarbij prachtig mooi en fris geschoten! Werkelijk een plaatje om te zien, mooi tijdsbeeld en een even mooie omgeving, met fotografie à la Haanstra en Rademakers.

De animatie is goed en het kleurgebruik is prachtig. Het verhaal(tje) is zo eentje van 12 in een dozijn, maar best vermakelijk. Net als de soundtrack, met verschillende leuke liedjes. Maar...

Stoere mannelijke koeien met uiers? Ach, de stadse kindertjes van tegenwoordig weten toch niet beter, moet men gedacht hebben. Wat een onvergeeflijke blunder!*)

*) Zelfs Otis cq. Kevin James, oftewel Doug, mijn held van King of Queens, is uitgerust met een uier. Een regelrechte schande is het!

Haha, inderdaad zeg, en dat in 1966... Ik wist niet wat ik zag. Wat ongelooflijk slecht, dit kan toch gewoon niet waar zijn? Mijn twee zoontjes van 3 en 5 weten samen tijdens het spelen nog spannender taferelen te vertonen dan de twee euh... superhelden in deze film. Het was zo erg dat ik telkens weer benieuwd was wat de volgende dramatische stunt zou zijn, daarom toch nog wel 2*.

Ik heb al verschillende speelfilms over de slag om Engeland gezien, maar de échte archiefbeelden, zoals in deze documentaire, zijn toch nog steeds indrukwekkend en aangrijpend genoeg.

Propaganda (volgens het woordenboek: 'systematische werkzaamheid om aanhangers te winnen voor zekere principes') is deze film m.i. niet. Eerder is dit reportage waarin de behaalde resultaten van de Engelsen met enige optimisme worden bekeken, om de geallieerden een hart onder de riem te steken.

Een indrukwekkend document over het verloop van de Tweede Wereldoorlog in Rusland tot zover. Hoewel natuurlijk te classificeren als (slijm)propaganda, is deze documentaire uiterst interessant en duidelijk verteld, met vele animaties, die een goed beeld geven van de situatie. Voor iedereen die geïnteresseerd is in de geschiedenis van WWII is deze film het kijken waard.

Wanneer ik nu achteraf de bovenstaande commentaren lees, moet ik toegeven dat de Battle of the Bulge inderdaad niet de meest realistische oorlogsfilm is. Maar eerlijk gezegd heb ik me gisteravond uitstekend vermaakt bij deze film. Ik kan me echt niet storen aan engels-met-accent-pratende Duitsers, die je overigens in zoveel (vooral wat oudere) films tegenkomt. En ook van de speelduur, waar ik vooraf een beetje tegenaan hikte, heb ik geen last gehad. Dus ondanks de genoemde bezwaren en (terecht opgemerkte) onvolkomenheden, blijft mijn 3,5* gewoon staan.

Ik snap werkelijk geen lor van de (onder)waardering op IMDb. Naar mijn bescheiden mening is dit gewoon een fantastische, sfeervolle komedie met zowel subtiele als wat meer voor de hand liggende humor, zonder flauw of oubollig te worden. Een komedie met een zwart randje in de stijl van Kind Hearts, om van te genieten.

Fotografisch is deze film adembenemend mooi. Het schrijnende verhaal is aangrijpend en wordt sober, maar goed verteld. Daarbij is de score werkelijk schitterend. Een film die boeit van begin tot eind, met een krachtige boodschap die het doel niet voorbijschiet.

Na het zien van The Nutty Professor (1963) van en met Jerry Lewis, had ik niet zoveel vertrouwen meer in dit debuut van hem. Maar eerlijk gezegd valt deze film nog wel mee.

Het concept, een reeks losstaande sketches waarin Lewis telkens als piccolo een (bij)rol speelt, is best leuk gedaan. Gelukkig heeft hij zich niet laten verleiden tot makkelijke platte humor, maar blijven de grappen leuk, en soms zelfs erg goed bedacht.

Maar helaas kan ik Jerry Lewis zelf, met zijn zogenaamde gekke bekkentrekkerij (ik vermoed dat Jim Carrey goed naar hem gekeken heeft), vaak gewoon niet grappig vinden. Hij is m.i. dan toch een beetje een egotripper, die zichzelf wel erg leuk vindt.

De eerste film van Judy Holliday die ik heb gezien, blijkt tevens haar laatste te zijn geweest. Bijzonder treurig dat deze getalenteerde actrice in 1965 is gestorven aan borstkanker.

Bells Are Ringing is erg leuk. Behalve het hierboven omschreven plot, bevat het verhaal meerdere zijsporen, die tegen het einde van de film, allemaal min of meer bij elkaar komen. Gezien de tijdsduur is het best een lange zit, maar vervelend wordt het niet.

Judy Holliday is aangenamer om naar kijken dan bijv. Doris Day in soortgelijke rollen en Dean Martin is gewoon goed!

Fijne film met zowel drama als humor, die het moet hebben van het acteerwerk en de dialogen. De film is daarin dan ook goed geslaagd.

De verhaallijn van Fred (Dana Andrews) - Marie (Virginia Mayo) - Peggy (Teresa Wright) vond ik het minst, maar de andere lijnen maakten alles goed.

De chemistry tussen Fredric March en Myrna Loy deed me denken aan het duo Walter Pidgeon/Greer Garson in Mrs. Miniver, maar ook een beetje aan Clark Gable en Claudette Colbert in It Happened One Night. Gewoon verrukkelijk om te zien! Vooral het stuk dat zij van de ene nachtclub naar de andere zwerven en Al steeds dronkener wordt, met alle gevolgen van dien, is genieten!

En last but not least, hoewel het meestal niet my cup of tea is, moet ik toegeven dat de scènes tussen Homer en Wilma behoren de meest romantische scènes die ik ooit heb gezien.

In tegenstelling tot de eerste twee delen, is de sfeer in deze derde film nogal grimmig. Op een paar grappige stukjes na, is er verder nauwelijks sprake van komedie. Jammer, ik vond het een tegenvaller.

Vermakelijk misdaadfilmpje met een jonge Cary Grant die goed zijn best doet. Joan Bennett acteert wat minder goed en het verhaal is soms een beetje warrig, maar het mag allemaal de pret niet drukken.

Malcolm St. Clair heeft zeker een paar leuke films met Laurel & Hardy gemaakt, waaronder deze. Helaas zijn die films niet zo bekend (en niet zo goed verkrijgbaar) als bijv. die van J.W. Horne en Hal Roach.

De frisse regie van St. Clair levert toegankelijke films op, waarin de talenten van het vermakelijke duo goed te zien zijn. Zo ook in The Big Noise, voorzien van een grappig verhaal, voldoende slapstick en een fijne speelduur, niet te lang, niet te kort, maar precies goed.

Grappige film over een jongen met teveel fantasie, wiens leven aan elkaar hangt van de leugens die hij met het grootste gemak uit zijn mouw schudt. Natuurlijk komt Billy door al die onwaarheden steeds vaker in penibele situaties terecht.

Geinig ook hoe hij dergelijke pijnlijke situaties 'oplost' door met zijn (denkbeeldige) machinegeweer iedereen overhoop te schieten die hem het vuur aan de schenen legt. Da's inderdaad ook een manier.

Prachtige film die is voorzien van een even prachtige soundtrack, hoofdakelijk wordt gezongen door Sam Shepard himself!

Geen film waar je vrolijk van wordt, bijwijlen ook nog saai en tergend langzaam. Maar het goede acteerwerk en het bizarre, bijna ongelooflijke verhaal, zorgt ervoor dat de film een behoorlijke indruk achterlaat.

Deze film is gebaseerd op een waar gebeurd verhaal, hoe is het mogelijk!

Ik weet natuurlijk niet wat jij onder een prima scan verstaat, maar ik vond dat er niks mis mee was. Inderdaad full screen, maar ik heb me er niet aan gestoord, omdat ik toch niet het idee had dat er veel weggesneden was. Misschien geen haarscherp beeld, maar ook zeker niet slecht. Daarbij zijn de kleuren prachtig en ziet de uitgave er wel verzorgd uit.

Audio: English, Spanish

Subs: English hoh

Oh ja, en het was nog een leuke film ook.

Mooi geschoten film, met prachtige kleuren. Bijna niet te geloven dat de film uit 1966 stamt. Vooral de natuuropnamen zijn bijzonder mooi. Het acteerwerk is echter matigjes en aan het verhaal heb ik me jammer genoeg een beetje lopen ergeren.

Je verwacht toch wel wat meer verstand van mensen die nota bene in die contreien wonen. Iedere nincompoop kan begrijpen dat je een leeuw niet tot in lengte van dagen als huisdier kunt houden. Gejank en sentimenteel gedoe wanneer men dan tenslotte toch afscheid moet nemen, is niets minder dan hun eigen schuld, veroorzaakt door misplaatste liefde. En vooral ook door egoïstisch gedrag, want men denkt in de eerste plaats aan zichzelf en niet in het belang van het dier.

Ook de manier waarop men omgaat met het dier is volstrekt belachelijk. Zo naïef en onnozel kan niemand zijn. Nog erger dan van die hondenbezitters die met stellligheid blijven zeggen dat hun lieverdje écht niks doet. Nee, natuurlijk niet, maar één keer moet altijd de eerste keer zijn. Hè, hoe kan dat nou? Dat doet ie anders nóóit... Dan is het vast de eigen schuld van degene die door hun schatje gebeten werd.

In deze film gaat het dan niet op die manier fout, maar ik heb me wel aan dat soort gedrag zitten irriteren. De enige die m.i. normaal reageert is John, hun baas, die nogal bang is voor Elsa de leeuw. Die reactie is tenminste natuurlijk, want een leeuw blijft nu eenmaal een roofdier en 100% vertrouwen kun je het naar mijn mening nooit.

He, wat een lage score hier. Gezien het feit dat deze film uit 1992 komt, doet ie misschien een beetje vreemd aan, maar hij is duidelijk gebaseerd op de Marx Brothers. En dat is m.i. nog redelijk goed gelukt ook, vooral Turturro's imitatie van (of misschien beter gezegd: ode aan) Groucho is treffend. Met die informatie in het achterhoord is Brain Donors (ik heb trouwens geen idee waar die titel op slaat) een vermakelijke film, met vele herkenbare situaties (uit de Marx Bros. films, bedoel ik dan).

Schwejk is een simpele ziel die goedgemutst en vooral naïef door het leven hobbelt. Het lot knijpt af en toe een oogje dicht en Schwejk heeft dat niet eens in de gaten. Het doet een beetje denken aan Forrest Gump. Rühmann speelt voortreffelijk en dat maakt de film heerlijk om naar te kijken. Prachtige quotes ook...

Der Eerste Weltkrieg - Der "Kleine" Weltkrieg wurde er nachher genannt, aber für die Soldaten die gestorben sind war er groß genug...

Mooi ook hoe Schwejk helemaal aan het einde van de film weer zijn stamcafé binnenstapt, gaat zitten en verzucht: "Mensch, diesen Krieg werde ich wochenlang nicht vergessen..."

Ik vond deze als screwball comedy minder geslaagd, maar als klassieke romcom ging-ie wel. Maar haalt het toch bij lange na niet bij It Happened One Night.

Wat een tegenvaller! De kijker moet het maar heel gewoon vinden dat een getrouwde, volwassen vent de hele tijd zit te vozen met zijn jongste schoonzusje, dat volgens het verhaal haar kindheid nog maar net ontgroeid is. Dat hij tussen neus en lippen maar even van zijn vrouw (die m.i. echt niet één keer irritant was of deed) gaat scheiden en dan op het eind het jongste zusje komt ophalen om ervandoor te gaan is blijkbaar ook normaal.
Warner Baxter als Dan Brooks kon bij mij werkelijk geen enkele sympathie opwekken, want hij is gewoon niets anders dan een egoïstische zak.

1 puntje voor Whitey, Col. Pettigrew en een bazige hospita met de bijnaam Vinegar Puss.
En 1 puntje voor de paardenrace, die op het einde nog best spannend gemonteerd is.

Verschillende leden van de cast zijn (country)musici wat de muzikale bijdragen in de film natuurlijk ten goede komt, want zover ik kan beoordelen worden de meeste liedjes ook echt gezongen/gespeeld. Daardoor zijn echter de acteerprestaties soms aan de matige kant.

Voor mensen die niet van countrymuziek houden is deze film waarschijnlijk niet de juiste keuze, terwijl de liefhebbers van country misschien juist wel wat meer muziek zouden willen horen.

Wat er dan overblijft is een standaard drama-filmpje, over een gescheiden stel met een puberende dochter, waarvan het einde wel te raden valt.

Oké, het is misschien niet een film die je van en bij Clint Eastwood zou hebben verwacht, maar ik vond het toch een bijzonder aangenaam melodrama waar ik met plezier naar gekeken heb. Ik was zelfs van plan alleen maar de eerste helft te kijken, maar voor dat ik het wist was het alweer half één en was de film voorbij.

Eastwood vind ik overigens altijd wel goed, maar een echte ladykiller is hij natuurlijk niet. Juist bijna het tegenovergestelde en daarom is hier zijn haat-liefde-chemie met Sondra Locke dan ook extra vermakelijk om te zien.

Wat een prachtige frisse films maakten die Boulting broertjes toch! Ook deze film is fotografisch weer een plaatje, met uitstekende belichting en oog voor detail! Dit is nou precies waar die Briiten goed in zijn. Vervolgens ook nog eens een leuk verhaal, met fijne humor, dus bleef er weinig te wensen over. 4*

Een dertien-in-een-dozijn-verhaaltje met onaantrekkelijke spelers en matig filmwerk. Aan de andere kant voert wel de typische Britse humor de boventoon en schroomt men de zelfspot niet. Iemand op imdb noemde de film: "One of the silliest films I've seen." Dat snap ik wel een beetje, ja.

Gitzwarte komedie met eigenlijk wel een onverwachte afloop. Grappen zijn soms subtiel, maar ook vaak genoeg erg flauw. Maar alles bij elkaar opgeteld is "Burke and Hare" toch wel een vermakelijke en typisch Britse film in een prachtige setting.

"I once trusted a fart..."

"Bury My Heart at Wounded Knee" is een interessant, maar vooral schrijnend, historisch document, waarin men tracht de waarheid boven tafel te krijgen. Omdat het echter als een gedramatiseerd verhaal wordt gebracht, is het natuurlijk de vraag in hoeverre alles geschiedkundig juist is. Maar één ding is zeker: dit is een gitzwarte bladzijde in de Amerikaanse geschiedenis... en men heeft er niets van geleerd.