Opinions

Goed verhaal, fantastische muziek en een adembenemend einde.

Nogal flauw en braaf inderdaad. En wat daarbij vooral op je zenuwen gaat werken, is Norman's vervelende tegenspeelster. Bah, wat een irritant typetje speelt die, zeg. Norman Wisdom is altijd wel leuk, maar dit is zeker niet zijn beste film.

Wederom een sterke Leone, misschien wat verschillend van zijn eerdere werk, maar desondanks pakkend en mooi gebracht. Tijdens de treincrash zat ik letterlijk met open mond te kijken. Ook het acteerwerk is het vermelden waard, vooral van Rod Steiger als Juan Miranda. Ik heb nog niet vaak zo'n goede performance gezien. Prachtig gewoon!

Nadat ik erg onder de indruk was van Gold Diggers of 1933, moest natuurlijk ook de versie van 1935 eraan geloven. Maar helaas, zo goed als die uit 1933 is deze zeker niet. Veel braver, saaier en minder inventief. Het plot is gewoon een plat liefdesverhaaltje over wat verschillende stelletjes, die natuurlijk allemaal gelukkig en wel bij elkaar komen. Een boottochtje, een liefdesliedje, je kent het allemaal wel.

Waar je in G.D.o.1933 vanaf het begin en vooral in het laatste deel werd overspoeld door choreografisch spektakel, moet je hier op een houtje bijten. Alleen aan het einde van de film krijg je een massale dansscène voorgeschoteld, die er overigens wel eventjes mooi uitziet, maar die dan weer erg vreemd afloopt (ik vond het in ieder geval, bij een dergelijk frivool dansnummer, nogal raar en niet echt passend zo'n dramatisch einde, dat dat meisje van het balkon valt).

Nee, terwijl ik bij Gold Diggers of 1933 toch was verbluft door het visuele spektakel, heb ik me hier eigenlijk een beetje zitten vervelen.

Ondanks dat Marlene Dietrich op sommige momenten acteert als een natte krant, kun je duidelijk zien dat zij met volle teugen geniet van deze rol als halfwilde zigeunerin. Door de gerichte belichting lijken haar ogen, afwisselend begerig en furieus glinsterend, soms wel zelf licht te geven, waardoor haar gezichtuitdrukkingen worden geaccentueerd.

Het samenspel tussen Dietrich en Ray Milland, die met elan speelt en me regelmatig deed denken aan Cary Grant, is gewoon genieten geblazen! Hoe hij bij haar terecht komt en zij hem meteen wil inpalmen, waar hij helemaal niet op zit te wachten, maar waaraan hij uiteindelijk toch geen weerstand kan blijven bieden.. is een genot om te zien! De film blijft vrij luchtig, is nog wel een beetje spannend, maar wordt niet te zwaar.

Inderdaad, deze film breekt ook geen lans voor het communisme of socialisme, maar pleit m.i. voor het juiste gebruik van het medium televisie, dat informerend en educatief moet zijn en daarbij objectief en zelfs onpartijdig. Het onderwerp had hier net zo goed iets anders kunnen zijn i.p.v. het McCarthy vs. communisme item.

De kernzaak is dat men alle (staats)zaken, zonder uitzondering, aan de kaak kan en mag stellen, en dat men bij het maken van televisieprogramma's niet bij de min of geringste druk van buitenaf hoeft weg te vluchten in makkelijk, neutraal entertainment.

Onderhoudende film over zowel de vrijheid als de plicht van de pers.

Nou, ik heb iedere "Jane Austen" gezien die er bestaat en hoewel deze films ook in de categorie drama vallen, kan ik je verzekeren dat romantische drama's als van Austen, werkelijk niks te maken hebben met een film als deze.

Een vergelijking tussen beide (soort) films is er dan ook met de haren bijgesleept en volledig onterecht.

Gezien het jaartal waarin deze film gemaakt is, kun je wel een beetje respect hebben voor de grappen en grollen die men ten koste van de Nazi's durfde te maken.

Toch is Will Hay met zijn drukke geschreeuw vaak wat teveel van het goede. Tijdens zijn uitstapje als spion in Duitsland vergist (en verraad) hij zich bij elk tweede woord, maar de Nazi's zijn (natuurlijk) in dien mate gespeend van enige vorm van intelligentie dat niemand hem weet te ontmaskeren.

Dit vind ik één van de minste Dickens verhalen. Ik kende het al omdat ik een tijd geleden de versie uit 1974 met Michael York en Sarah Miles heb gezien.

De reden waarom ik deze film kocht, was dan ook de regie van David Lean en omdat o.a. Alec Guinness erin meespeelt.

Het verhaal blijft voor mij toch het grootste struikelblok. Op één of andere manier spreekt het gewoon niet aan en blijven de karakters, op enkele uitzonderingen na, bijna onpersoonlijk. De uitzonderingen betreffen de werkelijke goede en innemende mensen als Joe Gargery en Biddy, Herbert Pocket en Abel Magwitch.

In de loop van de film wordt het verhaal wel wat vriendelijker, waardoor het meer emotie krijgt en pakkender wordt.

De fotografie is daarbij prachtig en het acteerwerk gewoon goed.

Niks teleurstellend! Juist een bijzonder vermakelijke film van het tweetal. Het leukste stukje is wanneer Stanley's aanstekelijke lach voorbijkomt. Ik kreeg meteen weer zin in Fra Diavolo!

Het was een ware beproeving om Bob Hope (toch wel één van favoriete acteurs in dit tijdperk en genre) te zien spelen in deze inspiratieloos geschoten film. De locaties halen niet eens het niveau van een lokale toneelvereniging, waardoor de film saai (en ook somber) oogt. Daarbij is de humor ver te zoeken en ontbreekt de nodige chemie tussen Hope en Fleming. Deze film kan geen drol gekost hebben en zal waarschijnlijk nog minder hebben opgebracht. Ik geef nog 2* voor Bob Hope, maar verder kon ik weinig positiefs ontdekken.

The Green Man is een fijne zwarte komedie, met een leuke rol voor Alastair Sim als Hawkins, de freelance huurmoordenaar.

Sidney Gilliat en Frank Launder, regisseurs van o.a. de St. Trinian-films, schreven en produceerden deze film. George Cole, die ook in de eerste vier St. Trinians speelt, heeft hier een grappige rol als William Blake, een huis-aan-huis verkoper van stofzuigers, waarbij vooral de wisselwerking met Ann Vincent (Jill Adams) erg leuk is.

Reginald Willoughby-Cruft, de geaffecteerde verloofde van Ann en tevens een gedistingeerd nieuwslezer, die steeds meer geschokt raakt door het onbetamelijke gedrag van zijn aanstaande, is een perfect passende rol voor Colin Gordon.

Klinkt misschien een beetje cru, maar ik ben het er wel 100% mee eens.

Evenals met deze reactie trouwens:

Het verhaal is misschien iets minder, maar op sommige momenten vond ik deze nog hilarischer dan het eerste deel. Daarom net als deel 1 ook hier 3,5*.