Opinions

Goeie western, alleen dat verhaallijntje met die pubermeid had er uit gemogen.

Panda Kopanda is een heerlijk kinderfilmpje van Takahata. Het verhaal is eenvoudig en de tekenstijl simplistisch, maar wel o zo leuk. Ik weet niet of dat de bedoeling was, maar het kleine meisje Mimiko, de hoofdpersoon van deze tekenfilm, lijkt wel een soort Pipi Langkous. Dit is duidelijk bedoeld voor de kleintjes onder ons en voor die doelgroep verdient de film toch zeker wel een 3,5*.

Redelijke actiefilm over een interesaant onderwerp, namelijk de eerste contacten tussen Europeanen en Native-Amerikanen. Ik heb geen idee wat ik allemaal moet geloven en wat waarheidsgetrouw is in deze film, maar een degelijke documentaire is het zeker niet en dat is nog bijzonder eufemistisch uitgedrukt.

De kostuums zijn echter prachtig. De Vikingen zien er angstaanjagend uit en worden consequent ondersteund door wilde-dier-geluiden, om het allemaal nog eens wat smeuïger te maken. Maar daarom niet getreurd, want de film spannend genoeg en het acteerwerk is best redelijk, zodat ik de film zonder moeite kon uitkijken.

Jammer genoeg hebben de landschapsbeelden, voor zover het echt beelden van landschap zijn, nogal wat digitale bewerking ondergaan, want op sommige momenten lijkt men te zijn terecht gekomen in de computerspel. Dat had wel wat beter gekund.

Ook het einde is zo ongeloofwaardig als maar kan. Meneer de ex-viking leidt de vijandige vikingen tot bovenop een berg. Daar komt een lawine over hen heen, maar wie komt een tijdje later als enige overlevende het dorp binnen strompelen? Tuurlijk, hoe kan het ook anders...

De dreigende spanning, gevoed door machteloosheid, wordt opgevoerd in een climax, met de executie als schokkend hoogtepunt, ... waarna het leven weer doorgaat, zoals een rivier die na een donderende waterval, weer zijn weg zoekt en langzaam weer tot rust komt.

Nogal een onsamenhangend rommeltje, deze film. Louis De Funès is natuurlijk wel leuk genoeg, evenals André (Robert Dhéry) die op het laatst, aan het ziekbed van De Funès, wel wat weg had van Stan Laurel.

Maar ondanks dat een matig geheel. Da's jammer, want met een goed sluitend verhaal was er meer uit te halen geweest.

Leuk filmpje van Charlie Chaplin in zijn meest bekende verschijning als zwerver. Een ontsnapte gevangene die zich verkleed als dominee levert voldoende stof op om de film vermakelijk te houden.

Charlie's halfbroer Syd Chaplin heeft meerdere rollen in de film, namelijk als jongeman die er met zijn vriendin vandoor wil gaan, als treinconducteur en als vader van een heel irritant jongetje (dit jongetje is in werkelijkheid het zoontje van de acteur die de dief Howard speelt).

The Pilgrim bevat een leuke soundtrack, waaronder "I'm Bound For Texas", geschreven en gecomponeerd voor Chaplin zelf en hier gezongen door Matt Monro.

Stikt natuurlijk van de clichés, maar gelukkig zonder al te flauwe of platvoerse grappen. Tevens niet te langdradig en de insteek is best leuk, dus wat mij betreft wel 3* waard.

Oh mén, wat een belabberd acteerwerk (o.a. die ontzettend sneue nep-fransman met z'n zogenaamde accent, net als die vrouwen die werkelijk gespeend zijn van enig acteertalent), knullige CGI, meermaals een scheve horizon, kneuterige beeldovergangen alsof je naar een foute PowerPoint presentatie zit te kijken, special effects die gewoon te zielig voor woorden zijn, potsierlijke kostuums, en een belachelijk verhaal; Jim Hawkins wordt vanaf 2 meter afstand met een kruitpistool neergeschoten en staat even later zonder schrammetje weer op om verder te vechten. En oh, was die chinees een meisje?? Nou, dat zag ik inderdaad écht pas toen d'r hoed afviel! En dan hebben we het nog niet eens over de tenenkrommende oneliners, die die benaming overigens niet eens mogen dragen. Mijn advies: als je mogelijkheid hebt, niet kijken!

Inderdaad zeg, ook op mij maakte Robert Williams in ieder geval zoveel indruk, dat ik direct na het zien van deze film even op IMDb ging kijken in welke films hij nog meer gespeeld heeft. Maar helaas...

Ontzettend jammer, hoor. Hij speelt zijn rol als Stew Smith met zoveel flair. Hij is grappig wanneer hij cynisch is en hij is cynisch wanneer hij grappig is. Wát een talent.

Wat een fantastische kijkervaring!

Ik had al eens een trailer van Playtime gezien, maar die kon mijn interesse voor de film nou niet persé vergroten. Vooral enkele getoonde scènes van het feestgedruis uit het laatste deel van de film, komen in de trailer nogal abrupt en daardoor druk over.
In de film zelf wordt echter langzaam naar die scènes toegewerkt en zijn ze juist heerlijk om naar te kijken.

Tegen het einde van de film, wanneer er voor de zoveelste keer iemand van zijn kruk dondert (die ze dan maar in een omgekeerde kruk zetten, zodat ie niet meer kan omvallen), kreeg ik zowaar de slappe lach.

Fotografisch is deze film prachtig (al die perspectieven!), gewoon een genot om naar te kijken. Vooralsnog 4 dikke sterren, met mogelijk te zijner tijd een verhoging.

Politiquerías staat op nr. 8 van de Laurel & Hardy DVD-serie van Universal Pictures UK.

Ik heb de film gisteren gezien. Deze extended versie van Chickens Come Home is uitgebreid met enkele interesante scènes, namelijk de optredens van een paar goochelaars die hun verbluffende kunsten vertonen, waarmee Oliver Hardy zijn belangrijke gasten die avond wil vermaken.

Het meest fascinerend vond ik nog wel Hadji Ali, een Egyptenaar die de imposante bijnaam "The Amazing Regurgitator" droeg. De beste man drinkt in deze film o.a. liters water en laat dat vervolgens in stralen weer (vanuit zijn maag) uit zijn mond komen. Ook slikt hij handenvol noten in, die hij even later één voor één weer regurgeerd en netjes op een schaaltje deponeert. Erg grappig om te zien, maar het lijkt me toch geen gezonde bezigheid.

Trivia op IMDb: Hadji Ali was a sideshow curiosity world reknown for his ability to swallow various household items, wash them down with water, and then as audience members called out specific items, he would regurgitate them as requested.

"willemmovie" heeft het hierboven al mooi verwoord.

Klein, fijn en intiem. Daarbij uitstekend geacteerd. Heerlijk filmpje.

1* voor het vermakelijke verhaal. Enige tijd geleden zijn enkele vrouwen ontsnapt aan de overheersing van de man. Met een stel kinderen hebben zij zich verstopt in het oerwoud en nu zijn de kinderen opgegroeid tot 6 jongedames die - lang leve de beeldspraak - hun mannetje staan! Om echter hun stam(metje) voor de ondergang te behoeden, hebben zij mannen nodig. Met behulp van hun slingers en knuppeltjes weten de schoonheden al snel drie stoere mannen te bemachtigen, die even later gedwee voor kapper en masseur spelen. Maar... gelukkig weet Engor te ontvluchten aan het vrouwelijk geweld en na herstelt te zijn van zijn wonden, gaat hij op pad om zijn broeders te redden. Natuurlijk heeft hij buiten de sluwheid van de dames gerekend, want ook hij valt ten prooi aan hun machtswellust. Het noodlot is Engor echter goedgezind want juist hém valt de eer te beurt om het vuur uit te vinden en met behulp van een brandende fakkel zijn even later de rollen omgedraaid: de mannen zijn weer in ere herstelt en de vrouwen mogen hun spreekwoordelijke schort weer voorbinden. Een gezamelijke vijand, in de vorm van een angstaanjagende reus, zorgt er tenslotte voor dat de mannen en vrouwen eindelijk naast elkaar, in vrede*) verder leven.

*) ...voor zolang dat duurt.

Over het geheel genomen vind ik deze Pride & Prejudice nét ietsje minder dan de versie uit 1995. Maar het verhaal blijft mooi en is ook hier weer prachtig verfilmd.

Een typische Bob Hope-film waarin hij weer de ene snedige opmerking na de andere afvuurt. Wat een verbale kunstenaar was die man toch. Alsof hij al die oneliners zo uit zijn mouw schudt, knap hoor. Ik ben wel een fan van hem. Als ik goed geteld heb, is dit mijn 27ste Bob Hope-film en ik mag hem nog steeds graag zien en horen.

Ik vond die Scott maar een saaie kerel. Ik vroeg me soms af of ie zelf eigenlijk wel wist waar ie mee bezig was. Reilly daarentegen was dan een stuk leuker. Het verhaal stelt inderdaad niet veel voor, maar aan de andere kant maakt dat de film ook wel weer realistisch(er). Zeker geen dijenkletser, maar wel vermakelijk genoeg (met grappen zoals dat winkelwagentje en dat geintje met die sauce) voor een drietje.

Weird filmpje, hoor. Het onderwerp is leuk genoeg, maar de uitvoering is minder. Het idee van personages die, regelrecht in de camera kijkend, met en tegen de verteller spreken, is de eerste tien minuten grappig, maar daarna wordt het vervelend. Het plot is sowieso al warrig, maar dan begint de verteller zijn literaire vrijheid te misbruiken, door zijn hoofdpersonage in allerei onzinnige situaties te droppen. Natuurlijk is dit grappig bedoeld, maar in feite is het niets anders dan dezelfde grap keer op keer herhalen. Jammer, want er had gewoon meer in gezeten.

Hoewel inderdaad enigszins gedateerd wat betreft het thema (met name de angst voor het communisme en links activisme), komt deze mockumentary toch behoorlijk hard aan. Ook vandaag de dag is in sommige landen dergelijk onrecht en (politie)geweld immers nog aan de orde van de dag. De boodschap van de film is dus ook nu nog actueel genoeg.