Opinions

Ze leren het toch nooit af met die aliens ! Ondanks de typische hollywoodiaanse ingrediënten, blijven eind van de wereld scenario's fascinerend om naar te kijken. Het verhaal verveelde me in elk geval niet.

De tweede helft werd tergend traag, tot het geheel zich nog even herneemt op het einde. Dit is het type films dat ik persoonlijk een beetje beu begin te worden (ondanks het verhaal dat me echt wel aanspreekt) wegens een jeukend déjà-vu gevoel. Proyas speelt op veilig en doet geen inspanningen om van de conventies van de blockbusterfilm af te stappen, waardoor de film weinig verrassingen voor mij over had. Typisch een film die een 4 à 5* kick geeft en dan bij herziening als een pijl de diepte in duikt

En trouwens : hoe wist Cage in Godsnaam dat de coördinaten voor die laatste ramp onder een deur verborgen zaten of is er mij iets ontgaan?

Zo ervaar ik het ook, al helt het uiteindelijk net iets meer naar drama
Erg ontgoocheld. Keaton blijft een zwaargewicht wat acteren betreft, als regisseur bakt hij er weinig van. Dit is echt een verhaal waar ik onmogelijk kon in meegaan. Een aan Creutzfeld-Jakob lijdende huurmoordenaar schiet per ongeluk zijn collega dood tijdens een klus, en daarna komt zijn zoon aan de deur bellen dat hij ook iemand heeft vermoord. Daarna wordt het een soep van jewelste, maar er wordt wel naar een mooi en gepast einde toegewerkt. Al Pacino is nog eens te zien in een onopvallend bijrolletje. Geen aanrader.

80% slow motion beelden en wel 20 keer de hemel filmen, het begint op de duur de keel uit te hangen. Visueel is het niet aan mij besteed. Waar deze film wel sterk in is, is de duik in ieders hoofd met de bekentenissen waarin de achtergronden en motieven van eenieder uiteengezet worden. Ik werd zonder meer meegezogen in de diepste en donkerste hoekjes van iemands ziel. Verder is het een onderdompeling in menselijk leed, droefenis en dood wat de klok slaat en dat maakt het tot een zware kijkervaring die bovendien flirt met ongeloofwaardigheid ( het einde, Nao die zich laat verwilderen en eigenlijk het volledige idee dat een volwassene wraakgevoelens van deze omvang zou hebben tegenover een minderjarige). Maar er is ook een complexere kijk rond moeder-zoon verhoudingen, groepsgedrag, onwetendheid en menselijke zwakte die nog niet volledig tot me doorgedrongen is. Ik houd een cijfer daarom toch nog even in beraad

In mijn korte recensie van The Caller (2011) (3*) zei ik dat dit wel een goede remake kon opleveren. Wel hier hebben we 'm dan. Grosso modo hetzelfde verhaal, maar wel iets beter dan het origineel vond ik. Kol weet de spanning iets beter te vatten en wanneer er veranderingen in de tijdslijn gebeuren, krijg je enkele leuke FX te zien. Visueel iets aantrekkelijker dus. Dit blijft een leuk verhaal waarbij de twists opnieuw goed werken. Ongeloofwaardig? Jazeker... elke tijdsparadoxen is eigenlijk ongeloofwaardig.

Het deed me weinig. Denemarken jaren '70: een koppel richt een commune op om uit de kosten te raken, maar het initiatief drijft hen onherroepelijk uiteen. Eigenlijk vond ik het intrekken van de minnares van Erik nogal een ongeloofwaardig feit in de hele film. De reactie van Anna hierop was er eerder één van acceptatie dan van woede en afwijzing, omdat vrije liefde nu éénmaal bij een commune hoort. Maar is dat wel zo? Het onderwerp is wat magertjes uitgewerkt en ook geen groots acteerwerk met uitzondering van Trine Dyrholm als Anna. Na het fantastische Jagten een veel mindere film van Vinterberg.

Dit kwam inderdaad ook bij mij op, al vind ik de Q serie nog een stuk grimmiger. Poolse krimi over een barmeisje in een discotheek die vermoord wordt teruggevonden op een strand. Haar lippen zijn weggesneden. Intrigerend begin en als misdaadfilm best leuk, zeker wanneer die getikte mafiabaas erbij komt kijken, maar de film mist de nodige spanning omdat er al veel te vroeg in het verhaal teveel wordt weggegeven via flashbacks, en één en ander iets te doorzichtig is voor een doorwinterd publiek. Zo mag je zeker zijn dat de mafiabaas eigenlijk niks te maken heeft met Monika's dood en dat er nog een twist op komst is. Je hebt al snel het gevoel dat je dit al eens eerder gezien hebt. Maar alsnog vond ik het een erg degelijke misdaadfilm met prima acteerwerk die me zeker niet is tegengevallen.

Super-boring!

Mist de vereiste spanning, verveelt met nietszeggende personages en wiegt je in slaap met flutdialoog en op de koop toe komt het creatuur niet vol in beeld. Alles om een horrorfilm om zeep te helpen. Het verhaal lijkt nog het meest op een aftreksel van The Thing. Gelukkig op visueel vlak nog net te doen, met een laatste half uur waarin de film eindelijk nog 's uit de lethargische toestand raakt. Veel vond ik er niet aan.

De één heeft macht, de ander heeft moed

Droevig en soms hartverscheurend verhaal over machtsmisbruik in een Deens weeshuis eind jaren 60, dat meer leek op een nazi werkkamp. Hoewel directeur Heck er anders over denkt, is er niks dat de mishandelingen rechtvaardigt die de kinderen moeten ondergaan in naam van een goede disciplinaire opvoeding. Nu vond ik sommige elementen zwak naar voren komen, daar het steeds Erik en Elmer zijn die het mikpunt worden van het geweld. De andere kinderen worden nauwelijks uitgewerkt; ze staan er meestal bij en kijken ernaar. Het tuchtpersoneel is ook vrij ééndimensionaal neergezet. Maar het is toch erg goed gespeeld en het gevoel van machteloosheid en onrecht grijpt naar de strot. In de marge wordt vaak naar Elmer's droom om astronaut te worden verwezen, een manier om de dagelijkse ellende door te komen en op betere tijden te hopen.

Was één van de genomineerden voor de beste buitenlandse film op de Oscars. Het verhaal van de avonturier Thor Heyerdahl op de Kon-Tiki is één van de grote expedities van de 20ste eeuw. De film speelt op veilig, wil iedereen tevreden stellen; het vlot vaart gezapig van Callao naar de Tuamotu eilanden met een klein stormpje en enkele haaien onderweg. Dat Heyerdahl en zijn vrouw op een scheiding afstevenen lijkt hem niet echt te deren . Mooie film...met te weinig inhoudelijke meerwaarde om indruk te maken.

Heel mooi gedaan. Imponerend, bombastisch. Op het vlak van special effects hebben ze alles uit de kast gehaald wat uit de kast gehaald kon worden. Maar wat een ramp van een verhaal met militaristische onzin, locals die geen woord zeggen en een Kong die de belangrijkste schakel vormt in een heel bijzonder ecosysteem. Eigenlijk is deze film niet meer dan het uitbuiten van de beroemde reuzenaap door hem te degraderen tot actiepersonage. Meer dan een explosieve kermis van visual effects is het niet geworden. Maar is het daarom slecht? Niet echt, maar het mist wel dat ietsje extra wat ik in bvb Peter Jacksons film wel terugvond. Kleine 3*

Spannende film over politieke machtsspelletjes in verkiezingsperiode en een journalist die er buiten zijn wil in verstrikt raakt. Sober in beeld gebracht maar vlot en eenvoudig verteld zonder ingewikkelde wendingen en zonder teveel politiek jargon. Leuk vond ik dat de journalist er plots een buddy bij krijgt om hem te helpen de onsympathieke politicus Dreier in diskrediet te brengen. Een buddy voegt voor mij altijd iets toe aan een film, al is dit waarschijnlijk onbewust. Het resultaat mag in ieder geval gezien worden.Vorig jaar liet regisseur Arcel trouwens van zijn allerbeste zijde zien met het uitstekende "A Royal Affair" (4,5*)

Het was niet de bedoeling dat de jongeren in een soort strafkamp terechtkwamen. Bastoy moest een tuchtinstelling worden, waar ze terug op het rechte pad werden gezet met lessen en arbeid. De managers hadden het anders gezien en maakten er een keiharde gevangenis van, waar zelfs Alcatraz gevangenen bij zouden verbleken... Misschien ietsje overdreven gesteld maar de gang van zaken in Bastoy toont een falend disciplinair systeem. En zoals elk falend disciplinair systeem eindigt het in een hopeloze opstand.

De karakters zijn geweldig : in de eerste plaats Erling, die al van het begin af gebrand is om te vluchten. Hij is sterk en heeft een onbuigzame wil. En Olav, de favoriet van de directeur, die onder druk van een tragische gebeurtenis zijn gehoorzaamheid laat varen. En Skarsgard als de droge, ijzige directeur, die zich als een God waant op zijn eiland, ver van de mensheid. Ook de Noorse acteur Kristoffer Joner als de rechterhand van de directeur maakt vaak indruk.

Wat het meeste indruk maakte bij mij was zelfs nog wat anders ... de laatste tien minuten, die het drama compleet maakten. Geen tijdloos meesterwerk en met een plot dat al menig maal bewerkt werd in het verleden maar verbazend goed uit de doeken gedaan en met een dramatisch effect dat niet ontbreekt. Dit is voor mij eentje om vlug te herzien.

Aardig tussendoortje maar meer ook niet. Het lijkt erop dat de film nationalistisch getint is, waarbij de Noren hun doorslaggevende bijdrage aan de overwinning tegen Nazi Duitsland willen onderstrepen. De arctische konvooien richting Moermansk dienden immers om Stalingrad van wapens te bevoorraden, en de gevolgen van deze slag kennen we allemaal uit de schoolboeken.

Ik verwachtte wat meer actie, dat zeker, maar de verschillende gevaren waaraan het kwetsbare schip wordt blootgesteld worden aan de man gebracht met enkele spannende scènes. De twee hoofdrolspelers (de kapitein Skar en zijn rechterhand Mork) doen het niet onaardig, en als je denkt dat er een Bounty achtige wending zit aan te komen, ben je eraan voor de moeite.

Niet sterk. Ik verwachtte meer van deze dark fantasy klassieker. Deze verfilming mist iets heel belangrijks en dat is de echte sfeer van tovenarij en zwarte magie. Dat lukte bij Tim Burton wel in Sleepy Hollow, waarom lukt dat hier niet? Achja, budgetrestricties! Een houten gebouwtje, zakken met beenderen om te vermalen, en besneeuwde landschappen zijn heus niet genoeg om die sfeer te scheppen. Bovendien lijken ook de special effects tussen pot en pint gemaakt, wat Krabat zelfs een redelijk B-film cachet oplevert. Maar goede FX had de film nog enigszins kunnen redden

Ik kan me best inbeelden dat kinderen hier weinig pret aan beleven. Daarvoor is het te somber, onheilspellend en ook veel te serieus gebracht. De magie spat niet van het scherm en zelfs de Meester komt over als een gewone oude vent die nu en dan eens op zijn pantoffels komt aanrukken om de boel te managen. Valt wel uit te zitten maar dat is het dan ook.

Lijkt wel een kruising tussen Fargo en Payback. Een voorbeeldige burger gaat een misdaadsyndicaat te lijf nadat zijn enige zoon sterft door een overdosis drugs. Dit gaat zoals verwacht gepaard met een flinke dosis geweld waarbij de lijken zich aan sneltempo opstapelen. Heb het toch wel moeilijk om dit een komedie te noemen (wat voor mij films zijn waar humor dominerend is), ik vond het een misdaadfilm pur sang met een streep pekzwarte humor.

Ik snap wel waar de humor zit, maar dit is niet meer dan de finishing touch van de regisseur, het kleine extraatje dat hij aan zijn film geeft. Een regisseur (en zijn cinematograaf) die trouwens goed weet hoe hij de mooie winterse landschappen in beeld moet brengen. Ik heb hier veel goeds gezien : Skarsgaard was een oppervlakkig personage, meer dan moorden doet hij hier niet en er worden hem weinig karaktereigenschappen toegekend. De gangsterbaas vond ik wel goed neergezet en de hele situatie begon steeds absurder te worden. Een dikke aanrader wat mij betreft maar ik ben dan ook verlekkerd op dit soort films.

Scheiden voor dummies

Intussen zijn we alweer 40 jaar verder en is scheiden bijna net zo natuurlijk als een pint drinken. Gelukkig bestaat er nog een film als deze die ons eraan herinnert dat scheiden best een pijnlijke zaak is, vooral voor het kind. De impact van een scheiding op de ontwikkeling van het kind vind ik zelfs vandaag nog ferm onderschat door scheidende ouders en iets waar men soms nogal lichtvoetig over doet. Het scheidingsscenario in Kramer vs Kramer is het meest klassieke maar de regisseur weet toch alle implicaties ervan in beeld te brengen. Hoffman in een mooie rol, misschien een tikkeltje hypernerveus (ja, met de eieren).

Ik heb ook de indruk dat de makers niet echt dezelfde meevoelendheid aan de dag legden voor de vrouwelijke rolinvulling in een relatie, waardoor het op bepaalde momenten een wat eenzijdige benadering is van de vader-zoon relatie. Maar goed, ik snap de jaren '70 cultuur nog wel: vrouwenemancipatie stond nog in de kinderschoenen en was zelfs nog tot ver in de jaren '80 redelijk taboe.

Deze film durfde het onderwerp aan te snijden en het pakte goed uit.

Flauw. Een ellenlange serie horror en kerstclichés die al vlug tegenvallen, speelgoed met tanden, een stoer omaatje die het opneemt tegen een gebocheld kerstmanmonster. Vond het in zijn geheel een onbevredigende film; voor kinderen zeker veel te eng, maar voor wie uit is op een goede horror is dit ook wel teleurstellend.

Een hard maar ook mooi drama over de zinloosheid van rassenhaat in de neo-nazistische kringen. De film volgt één van hun leden, Marisa, die na de haat op de weg naar de bevrijding gaat en zich ontfermt over een afghaanse jongen. De schoonheid zit hem voor mij in het geloof dat de regisseur heeft dat haatdragende mensen zoals neo-nazi's kunnen veranderen en kiest voor een altruistische benadering.

Een tweede personage, Svenja, ligt thuis hard onder de knoet en zoekt haar toevlucht bij dezelfde neo-nazi's; ze is het spiegelbeeld van Marisa en bevindt zich op het punt waar Marisa zich zelf bevond vijf jaar eerder. Geen film die je voor de gezelligheid bekijkt, dan wel voor de emotie-oproepende acteerprestaties. De film heeft ook een heel sterk einde.

Een vergeten fantasyfilm die er nog net doorkan. Het verhaal is doodsimpel: prinses redden uit de klauwen van een monster, een gevaarlijke tocht ondernemen met een bont gezelschap dat alsmaar groter wordt. Het ruikt Tolkien achtig en cliché in het kwadraat. Ook de held is een weinig indrukwekkende figuur, gespeeld door een onbekende TV-acteur Ken Marshall. De special effects zien er bij momenten bijzonder gedateerd uit. Het einde, wat een apotheose zou moeten zijn, vond ik nogal knullig in beeld gebracht. Krull kent ook enkele erg sterke momenten hoor: de hele scène met de tovenaar die de Widow of the Web gaan opzoeken vond ik meesterlijk zelfs. Veruit het hoogtepunt van de film voor mij. En op het vlak van decors scoort de film erg sterk van begin tot eind. Ondanks de beperkte middelen en de simpele technologie uit die tijd is Krull een behoorlijk resultaat.

Eén van de weinige horrors samen met X en Terrifier 2 die op mijn lijst staan voor dit jaar.
Redelijk gestoorde splatter horror over een virus dat mensen in moordzuchtige psychopaten en verkrachters verandert. Gaat behoorlijk ver.. de stevige maag is echt wel nodig... maar een scheut humor wordt niet vergeten ... De president die op het TV-scherm vermoord wordt met een granaat vond ik best grappig. Bij horrorfans zal dit waarschijnlijk hoog aangeschreven staan, en eerlijk is eerlijk, ik was niet ontgoocheld over de SFX al ontbreekt het her en der wel aan realisme. Scène met het brandblusapparaat is 100% gejat uit Irréversible. Ik mis persoonlijk een iets sterkere inhoud (plot) maar ik weet dat dit voor de meesten die dit zullen bekijken worst zal wezen ... Toch amusant hoor... 3*

Zag er uit als het resultaat van monnikenwerk en grafisch ziet het er prachtig uit. Echter vond ik dit verhaal meer geschikt voor een iets ouder publiek. Kinderen zullen imo de achterliggende symboliek moeilijker vatten. Dat is misschien ook het probleem waarom de film niet het gewenste succes boekte. Zelf vond ik het bijzonder origineel. Een heldendicht op Oosterse wijze, met origami en waarin het verhaal van een grote samoerai nog een staartje krijgt. Een legende dat opnieuw tot leven komt. De zoektocht naar het harnas is veruit het kroonstuk van de film, maar daarnaast kon ik ook de lekker droge humor waarderen tussen de aap en de kever. Heeft hier wel de nodige kritiek omdat het afwijkt van andere animes door meer vertellend te zijn. Toch eens proberen zou ik zeggen. Ik weet echter niet of ik dit een film voor kinderen vind.

Eigenaardige film over een eenzame en mentaal gestoorde jonge vrouw die op zoek gaat naar de schat die Buscemi heeft begraven in de film Fargo. . Het levert een wat bizar en mistroostig psychologisch drama op over een vrouw die tot het absurde doel wil gaan die ze zichzelf heeft gesteld. Ik vond het helemaal niet saai, daarvoor word je te intens meegezogen in de bizarre leefwereld van Kumiko. Van een anonieme Japanse stad die aan de lopende band eenzaten produceert tot de winterse vlakten van Minnesota waar ze dan wel weer de nodige hulp en steun krijgt. Maar als kritiekpunt vond ik het Kumiko-personage eigenlijk nogal lomp (net als de muziek die eerder bij een horrorfilm past) en weinig geloofwaardig neergezet, maar het einde voelde in ieder geval wel correct aan ... Leuk om eens te zien.

Niks nieuws onder de zon. Het is zonder meer het alom gekende verhaal van de onderdrukte boeren tegen de moordzuchtige en plunderende adel. Echt origineel is het plot niet en verrassen doet het ook niet echt. Het is wel mooi geregisseerd en zoals terecht reeds opgemerkt, probeerden de makers een "western" sfeer te scheppen. De Morricone achtige muziek liegt er niet om. Het is ook allemaal boeiend genoeg om er toch makkelijk in mee te gaan. De film trekt zich wat moeizaam op gang maar de tweede helft was redelijk gewelddadig en er zitten enkele spectaculair ogende scènes in. Ik ben het zowat eens met de conclusie van mijn voorganger: standaard in zijn genre maar visueel wel mooi uitgewerkt waardoor ik me wel heb vermaakt.

Vinterberg slaagt erin om een goede verfilming te maken, los van (te) veel sentiment en met een goed midden tussen menselijk drama en onderwaterthriller.Velen klagen over gebrek aan spanning maar dit soort waargebeurde drama's heeft daar totaal geen nood aan vind ik. Precies 20 jaar na de feiten kon ik me nog maar weinig herinneren van het hele gebeuren, behalve dat iedereen omkwam. En toch, meer dan eens leek de redding binnen handbereik maar hadden dan ook veel pech.

Het legt toch veel bloot over een verouderde Russische vloot en dito militaire hiërarchie : slecht onderhouden apparatuur, lekkende torpedo's, een marine met oude mannetjes aan de top dat vooral uitblinkt in geheimdoenerij en leugens. Dit is het soort drama's dat alleen maar verliezers kent op het einde.

Ik twijfelde er nog aan of Vinterberg, als arthouse regisseur, hier wel de juiste man voor was, maar hij bleek in ieder geval vakkundig genoeg om de geheugens terug op te frissen met een grootschaliger film dan men gewend is van hem. Ik vond het een prima en sterke film die het drama op een neutrale manier vanuit verschillende perspectieven benadert.

Afdeling Q

Inderdaad een aangename verrassing deze Scandinavische film, én boekverfilming. Twee nogal stereotiepe flikken rakelen een oude verdwijning op en komen op het spoor van een killer. Kent zeker een aantal incoherenties die in de weg staan, lijkt vast en zeker meer op een aflevering van een misdaadserie maar toch bleef het voor mij spannend tot het einde en bleef alles to-the-point zonder nutteloze zijsprongen of plotcomplicaties. De film is van begin tot eind opgebouwd als een klassieke zoektocht naar een slachtoffer en poogt niet om origineel te zijn (wat ik hier als positief ervaar). Een kleine geslaagde thriller zonder pretenties, misschien met net iets te weinig ambitie want de aanpak was best goed. Hopelijk volgen nog zaken van afdeling Q...