Opinions

Lijkt wel door het amateur toneelensemble van om de hoek gemaakt. Nee, dit is puur tijdverlies. Ik hoop dat Fien Troch nooit mijn comment leest, want ik wil mijn landgenote niet kwetsen en blijven aanmoedigen. We kunnen geen talent genoeg hebben, maar dit is echt wel iets voor een heel select publiek. Bovendien vond ik het ook geen moment uitdagend of prikkelend.

De emotieloze smoelen, de statische huiskamershots, minimale dialogen, monotone ambient, een deprimerende stemming... Maar daarom is dit nog niet uitzonderlijk. Vlaanderen heeft al veel goeds geleverd de jongste tijd ... doch dit vind ik arthouse om de arthouse. Bvb die scène waar Kid en de oom in een speelgoedwinkel op de grond liggen te worstelen... dat komt zo ongelooflijk gemaakt over. Ik zeg u : gooi stront tegen de muur en er zal altijd wel iemand zijn die het kunst vindt.

Nonstop actie rond een kidnapping van een jongen die ontaardt in een achtervolging door de moeder achter de kidnappers. Veel domme dingen ook ; hoe kan die jongen, die aanvankelijk bij de man in de auto zat op het einde in het huis van de vrouw terechtgekomen zijn?? . En hoe kom je er als moeder bij om de auto te gaan rammen waar je ontvoerde zoon in zit? Dat de plotfouten ondanks het flinterdunne verhaaltje zo gigantisch zijn vind ik onbegrijpelijk. Het is verder wel leuk zolang het duurt maar dit is verre van een topper.

Gisteren op Arte meegepikt en daar heb ik geen spijt van. Een hartverwarmende tragikomische film over Masao, een klein jongetje, wiens vader overleden is en wiens moeder elders naartoe gegaan is om te werken. Het zomerverlof begint : terwijl zijn kameraadjes met hun ouders op vakantie vertrekken, blijft Masao achter bij zijn oma, klaar om zich twee maand lang te vervelen. Gelukkig stuurt een buurvrouw van oma haar asociale man Kikujiro (een ex-yakuza vermoedelijk) de baan op met Masao om hem naar zijn moeder te brengen. Wat volgt is een rustige roadmovie waarin beiden van de ene grappige situatie in de andere vallen. Lachen heb ik wel gedaan met sommige kwajongensstreken van Kikujiro. Het gedrag van die gast was soms niet normaal. Er zit een zweem melancholie in door de ouderloze jongen, maar Kitano maakt het niet te zwaar. Met die volstrekt kinderachtige spelletjes (die alien ) mocht het wat minder lang duren al vond ik het wel goed ingepast in de film. Een erg aangename film die het moet hebben van de atypische personages, de creatieve regie en de humor.

Gure thriller met een gewelddadige sfeer die geleidelijk escaleert. Verstandig van de regisseur om de nodige aandacht te besteden aan opbouw en een gezinnetje te schetsen waarin reeds de zaden van het geweld geplant zijn (heel goede tafelscène met die twee koppels). Ook de vriendschap tussen twee huurmoordenaars wordt op de proef gesteld.

Het geweld is ruw maar over de gehele film gezien schaars en het einde komt eerder vreemd over dan echt shockerend. . Ik vond dat einde niet bij de rest van het verhaal passen al waren er natuurlijk al voortekenen met die Fiona dat er iets zou gebeuren. Ook voor die genoemde escalatie van geweld is er op het eerste zich geen duidelijke aanzet behalve dan misschien de extreme gespannenheid bij Jay door zijn gezinsproblemen. Maar zelfs dan kan ik me niet inbeelden dat je als een beest tekeer gaat. Niet slecht en volledig conform met de Britse filmstijl maar ik had een beter afgewerkte finale verwacht.

Goede neo-noir van Dahl. Jammer dat deze regisseur niet meer actief is. De film barst van de twists en kent hier en daar wel enige voorspelbaarheid maar dan nog vind ik het mooi in elkaar gepast. Naast de twists ook veel americana : road 66 plaatjes, oude chryslers, casino's, hebzucht en moord. Voor dit soort films loop ik altijd wel warm. Kilmer zit hier helaas wat suf te acteren. Gelukkig niet zo erg want veel berust op Dahls regietalent en inspiratie die de oude noir classics terug tot leven brengt...

Ach viel mij nog mee. Verhaal was bij het haar getrokken maar het first person shooter concept schepte wel een eigen sfeer en zorgde op enkele momenten voor een aparte ervaring. Leuk om eens gezien te hebben.

Vlotte gangsterfilm zonder franjes... veel explosies en liquidaties zoals bij een echte misdaadfilm hoort. Niet al te veel diepgang ook... die harde Ierse kerel en de Italianen zijn zo stereotiep als maar kan, al is het hele verhaal van de Cleveland mafia oorlog echt gebeurd. Het verloop van de film is erg herkenbaar en werd al zovele malen voorgedaan dat het allemaal niet vernieuwend overkomt. Deze film kon even goed "Goodfellas II : Cleveland" geheten hebben. Als maffiafilm vond ik dit helemaal niet verkeerd.

Een film met Statham en "based on a true story". Moet je dit nu net iets serieuzer nemen dan andere Statham films? Marketingtrucje hoor: dit is gewoon een doorsnee actiefilm met alle clichés erop en eraan, gaande van buitenlandse inmenging in een vergeten oorlog tot een irritante romance tussen Statham en een blonde spetter. Niet echt goed, maar voor wie niet genoeg kan krijgen van Statham of dertien-in-een-dozijn actieflicks is dit nog eentje om op de lijst te zetten. Wat me vooral zal bijblijven is de aanwezigheid van De Niro.

Tegenvallende van Peckinpah. Komt moeizaam op gang en heeft een gebrek aan veel : actie, spanning, interessante personages. Het zat er allemaal niet in. Peckinpah is anders wel een prima regisseur, en dat zie je ook hier : de scènes zijn verzorgd geschoten en "gedateerd" is geen woord dat ik bij hem zou gebruiken. Er wordt gewoon teveel aandacht besteed aan die revalidatie van Locken waardoor de film uit balans raakt .. na een uur zit er nog geen schot in de zaak. Daarna moet Locken een Japanse zakenman of politieker beschermen tegen huurlingen en de yakuza, waarbij hij ge-doublecrossed wordt, maar ook dat wist me niet echt meer mee te krijgen. Wat ben ik vreselijk ontgoocheld in deze film zeg.

Killer Inside Me.. wat is het geworden? Een sfeervol geschoten film-noir die helaas een te grote afstand schept tussen de kijker en Lou Ford. Het verhaal faalt als karakterstudie, is niet interessant en het kon me eigenlijk weinig schelen waar de film op het eind naar toe ging... Het gaat vooral mis met de immer saaie Affleck (de man toont in al zijn films weinig emoties en praat altijd op dat zagerige toontje alsof hij ieder moment in slaap kan doezelen). Het einde vond ik bijzonder zwak en voelde aan alsof het niet klopte in de film. Komaan zeg : als je bijna tot moes wordt geslaan door Ford, dan hou je er minstens een trauma aan over. Maar nee, daar staat Alba weer en krijgt ze nog eens een messteek op de koop toe. Ik zie deze hier op MM toch wel floppen en vond het voor mijn part geen leuk filmmoment. En ja, misschien was Jessica Alba die billenkoek kreeg nog het beste aan heel die film.

Geschifte zwarte komedie met brutale scènes. Friedkin is, zo blijkt opnieuw, niet de braafste regisseur en trekt zich doorgaans weinig aan van censuur. Zijn reputatie is gevestigd en hij hoeft zich geen zorgen te maken dat zijn publiek thuis blijft.

Met Killer Joe schotelt hij ons een gezin voor zonder moreel besef. Moeder laten vermoorden, zus eventjes uitlenen aan een huurmoordenaar, stiefmoeder verwelkomt stiefzoon met een harige foef onder zijn neus. Het is dit totaal gebrek aan enige ratio in ieders handelingen die de film ook tot een comedy maken. Joe geniet van de macht die hij heeft over dit stelletje sukkels en hij gebruikt het ook.

De harde en ongemakkelijke finale met wat men ooit de legendarische kippenboutscène zal noemen is een topper en over de hele film zijn de dialogen geweldig. Ook over de acteurs valt weinig te klagen... ze doen het allemaal erg voortreffelijk. Vooral McConaughey, die fantastisch is als de psychopatische flik met cowboy trekjes. Alleen jammer dat Friedkin ondanks alle troeven die hij in handen had er toch geen memorabele klassieker heeft kunnen van maken. Een cultfilm zie ik dat nog wel worden.

Je hebt goede cult en je hebt slechte cult. Dit vond ik passen in de categorie goede cult. Het ziet er goedkoop uit doch het blijft erg vermakelijk. Ik betrapte me er op dat ik zat uit te kijken naar de volgende vondst met die enge clowns. John Vernon was geweldig als radicale flik en de scène met die clown op de driewieler heeft het status van een klassieker . De moeite waard om eens te zien. Ik vond dit wel meer een zuivere komedie, maar ik kan me voorstellen dat mensen met clownsvrees hier vol afgrijzen zullen naar kijken. Te goedkoop om goed te zijn, te amusant om slecht te zijn.

If I'm effective, its because of one simple thing: I .. don't... give... a .... fuck!

Een profkiller mist zijn doelwit tijdens een klus in Parijs en wordt daarna zelf doelwit. De modus operandi van de killer wordt hier tot in de puntjes gevolgd en grotendeels via voice-over verteld. Je moet er wel van houden, want het valt daarbovenop vaak in herhaling hoe berekenend, gefocust en methodisch je te werk moet gaan. Fassbender met zijn lange gestalte en gevoelloze blik doet het hier wel goed maar het verhaal was me net iets te dunnetjes. Sla nooit de vriendin van een killer bont en blauw moet hier blijkbaar de boodschap zijn. Na een traag en veel te lange intro in Parijs wordt het geleidelijk aan spannender wanneer de killer zijn skills moet aanwenden om zijn eigen lijf te redden maar eigenlijk lijkt hij in de verste verte nooit echt in gevaar te komen (op één keer na dan) en vroeg ik me af of er wel iets te redden viel. Kleine 3,5* wegens onderhoudend, maar ik had van Fincher wel wat meer verwacht.

Vrij klassieke film-noir, die je niet onmiddellijk aan Kubrick zou toeschrijven. Voor een beginnende regisseur vrij netjes in beeld gezet en soms ook al van knap camerawerk voorzien. Het misdaad/romantiek verhaal is niks speciaals maar wel behoorlijk goed uitgewerkt. Kubrick had naast regie en fotografie ook de controle over de editing. Killer's Kiss is hierdoor de "rise of a master". Vorige week 4K UHD uitgebracht bij Kino Lorber.

Weerzinwekkende hebzucht staat centraal in Scorsese's laatste film. Hij verlaat zijn geliefde New York nog eens om een plattelands crime drama te regisseren... Het boek en de Osage Indian Murders moeten zwaar indruk gemaakt hebben op de man om er een film van maar liefst 200 minuten van te maken, en er dan nog als cameo een slotbeschouwing bij te formuleren. DiCaprio en De Niro zitten voor de verandering in baddie rollen voor wie je de hele film met enige walging naar zit te kijken.

De lokale patriarch Hale is een man die op een kille manier over lijken gaat om zichzelf te verrijken met erfrechten op olie; maakt niet uit hoeveel mensen hij moet laten mollen. De moorden zijn bijzonder crapuleus en smerig, te meer omdat de slachtoffers familieleden zijn van de opdrachtgevers. De neef Ernest is op zich geen moordenaar van inborst, en zijn liefde voor Mollie wordt als oprecht getoond, maar hij laat zich domineren door zijn oom die op hem inbeukt als een sekteleider, hem overtuigend dat alles wat hij doet zo moet geschieden als ware het gods wil. Ongelooflijk tot wat mensen in staat zijn voor geld... Zo zullen er nog wel rondlopen in onze maatschappij denk ik dan.

Toch kreunt de film onvermijdelijk onder zijn lengte; het is en blijft een fikse zit. Gelukkig is Scorsese een prima verteller en weet hij die lengte met zijn onuitputbare talent draaglijk te maken. Met dank aan zijn charismatische leads, waarbij ik nu ook nog eens Jesse Plemons wil toevoegen als de FBI agent, die pas na twee uur op het toneel verschijnt maar altijd een film versterkt met een stille krachtige présence. De harteloosheid van beide hoofdpersonages en de hypocriete houding van de blanken tegenover de Osage gaven me een zuur gevoel. Dit is werkelijk een erg somber verhaal waarin venijnig gepoogd wordt om een inheemse cultuur uit te wissen en droog te plunderen.

Dit is de enige film die over de Cambodiaanse burgeroorlog handelt. Gelukkig is het een zeer goede film die het conflict uit verschillende hoeken bekijkt. De intensiteit van de vriendschap tussen Schanberg en zijn tolk Dith Pran komt levensecht over. De film staat ook erg kritisch tegenover het Amerikaanse beleid terzake en gaat dieper in met juiste feiten over het Khmer regime zelf. In alle opzichten geslaagd !

Film over de onvermijdelijkheid van het brengen van een offer als boetedoening voor een zonde . Is een moderne hervertelling van de tragedie "Iphigenia in aulis" uit de Griekse mythologie. Dat had ik vooraf in een artikel over de film gelezen. Daar ligt ook de verklaring voor de titel. De film is absoluut "feel bad" met een onbehaaglijke en drukkende sfeer, met soms vreemde dialogen, en haalt van begin tot eind beelden uit tragedie en mystiek. De moeder die de voeten kust van Martin is daar één voorbeeld van (gebaar van aanbidding van de mens voor een superieur onwankelbaar wezen die over leven en dood kan beslissen) . Vond het ondanks dat dergelijke allegorieën niet echt mijn favoriete films zijn, wel sterk geacteerd en absorberend tot de laatste minuut. Het wordt alsmaar irreëler maar met net genoeg grip op de werkelijkheid om toch een relatief breed publiek te kunnen bereiken. Maar alle pogingen om deze film (te) letterlijk te bevatten zijn gedoemd tot falen.

Inderdaad in het vakje "sadistische overheidsexperimenten" te rangschikken. En het is nog niet eens zo'n slechte film geworden. Ik vond het einde vrij verrassend. Soms mist dit type films een doel, zoals "Cube" waarbij je nooit het waarom weet. In Killing Room krijg je wel een uitleg. Ik vond dat die zelfs nog steekhield ook, en realisme toevoegde aan het verhaal, wat je in "Cube" en "Saw" niet had. Het is ook minder brutaal dan "Das Experiment".

Stormare, met zijn psychopatenkop, is opnieuw verontrustend in zijn rol en geeft er een opvallend duister kantje aan. De rollen van de vier proefkonijnen zijn een beetje ondankbaar; wel leuk om te gissen wie er nog zal overschieten. Het experiment is kil, klinisch, berekend, gecontroleerd gebracht... en dit maakt het allemaal zo akelig.

Degelijk misdaadfilmpje waarin de onderdrukte echtgenote van een rijke bouwondernemer de moord op haar man begint te overwegen samen met de lokale deputy sheriff, haar minnaar. De film speelt zich af in een Californisch kustdorpje wat her en der voor wat sfeer zorgt, zeker in de finale in de duinen. Met nog een simpel vroeg rolletje voor Kiefer Sutherland. Deze film was veel beter dan ik verwachtte al zit het script soms wat slordig in mekaar.

Yummie Stanley Kubricks debuut-langspeelfilm was al direct een schot in de roos. Die man had toch talent hoor. Het relaas van de planning en de uitvoering van een roof. De film is niet meer dan dat. Kubrick weet er echter meer dan dat van te maken. De planning is doordacht, tot in de puntjes en de perfectie georganiseerd, en narratief koos Kubrick voor een niet-chronologische opbouw. En het loont : door de bijdrage van iedere gangster te bekijken aan de roof, krijg je een totaaloverzicht van hoe het allemaal gelopen is.

Kubrick laat daarna de wet van Murphy spelen na de geslaagde roof in een uitstekende tweede helft. Ik zat letterlijk aan het scherm gekluisterd. Ook het einde is om je duimen van af te likken... alsook Coleen Gray

Deftig geregisseerde tragikomedie die het accent legt op de verschillen tussen Koerden en Arabieren, via een roadmovie, waarbij een Koerdische soldaat (in het Iraaks leger) en een Arabische Irakese chauffeur met elkaar moeten optrekken, wanneer ze samen het lijk van een martelaar naar huis moeten brengen.

Het wrede Saddam regime wordt in karikatuur getrokken met wat fijne smakelijke humor (bvb de dialogen bij de wegversperringen). Wat de relatie tussen Ako en de chauffeur betreft, die liet me wat op mijn honger. Ze praten eigenlijk vrij weinig met elkaar en tot interessante dialogen komt het nooit. Ze vinden elkaar sympathiek, maar kunnen hun etnische verschillen niet overbruggen. Het gebrek aan communicatie tussen de twee volkeren is dan ook de kern van de hele Koerdische kwestie volgens Saleem.

Ondanks de flauwe karakterontwikkelingen lukt het hem wel om met mooie beelden, met afstand van politieke opinie, en met gevoel voor humor zijn kijk te geven op het conflict.

Typische Ghibli achtige inhoud waar romantiek, realisme, spiritualiteit en fantasy met elkaar verweven zijn. Het deed minder met mij dan ik verwachtte en dat vooral door een iets te gecompliceerd verhaal met niet-chronologisch verloop en verschillende tijdslijnen waar ik mijn hoofd moest op breken, maar de beelden waren van een indrukwekkende schoonheid, daar is geen twijfel over. Shinkai legt in navolging van Miyazaki, de lat hoog, maar zijn films zijn voor mij steeds een trapje lager.

Niet zomaar een film. Eén van de grootste Japanse box-office hits (weliswaar door omzet in het buitenland gerealiseerd) ooit, en intussen reeds door John Woo geremaked onder de titel Manhunt. Hier verwachtte ik wel wat van. Is eigenlijk niet meer dan het klassieke "Fugitive" concept, waarin een man valselijk beschuldigd wordt en op de vlucht slaat. Terwijl hij de politie moet ontglippen gaat hij op zoek naar de waarheid. Niet echt een verrassend en vernieuwend plot, maar de makers waren redelijk ambitieus en wilden grootse spektakelscènes opzetten. Dat lukt helaas niet altijd : de beer is een acteur in een pak (ziet er erg belachelijk uit) en voor de crash van een Cessna in de oceaan gebruikte men een miniatuurmodel in één of ander vijvertje. Toch schrijf ik deze avonturen/actiefilm niet helemaal af, want ondanks de 150 min. zit er een flink tempo in en Ken Takakura is niet van de minste acteurs. Gewoon mooi meegenomen om hem nog 's aan het werk te zien.

Niet veel nieuws onder de zon, maar dat hoeft ook niet. Miyazaki gebruikt dezelfde bouwstenen als in andere van zijn films. De fantasiewereld staat gelijk aan een persoonlijke transitie van punt A naar punt B waarin een hoofdpersonage inzichten verwerft en als mens fundamentele veranderingen ondergaat. Wat mij vooral opviel is de manier waarop Mahito onverschillig en koud omgaat met Natsuko, de nieuwe vrouw van zijn vader (en ook zijn tante). Dit omdat hij de herinnering aan zijn overleden moeder niet kan verwerken. Wanneer Natsuko verdwijnt voelt hij zich schuldig en wil haar vinden. Hij wil zijn negatieve gevoelens omzetten in iets positiefs.

Dit gezegd zijnde vind ik die films van Miyazaki, in tegenstelling tot anderen, erg ingewikkeld en opgeblazen met soms moeilijke symboliek. We moeten het ermee doen. De één boeit het misschien niet maar naar gewoon bewegende tekeningetjes kijken boeit mij dan weer niet. De eenvoudige tekenstijl is iets minder mijn ding (is al sinds de jaren 80 hetzelfde gebleven) en de complexiteit vind ik altijd wat knagen aan de kwotering, maar Miyazaki blijft een fenomeen apart al was het maar door zijn poëtische en verbeeldingrijke kijk op de wereld rondom hem.

Dit moet toch één van de origineelste films zijn die ik ooit heb gezien, en dat zeg ik niet vaak. Een tragikomedie die ook de satire niet schuwt. De man en de vrouw zijn twee zelfde types personages; kluizenaars die hun draai niet vinden in de maatschappij. Verschil is dat de jonge vrouw binnengekluisterd zit, terwijl de man een hikikomori bestaan leidt in open lucht, op een eilandje in een stadsrivier waar hij na een mislukte zelfmoordpoging aanspoelde. Hij behelpt zich creatief met wat er op het eiland aanwezig is en vindt voldoening in zijn manier van leven. Intussen wordt hij geobserveerd vanuit een flat door de jonge vrouw met een telelens, die hem toevallig heeft gespot.

Op een non-verbale manier komt een connectie tussen hen tot stand en dat komt via enkele sterke scènes naar voren : één van de meest intense vond ik de man die zijn zelfgeproduceerde maaltijd begon te eten, nadat hij een levering van zijn lievelingsmaaltijd (verzonden door de jonge vrouw) geweigerd had; hij wilde absoluut bewijzen dat hij de maatschappij niet nodig had. De emoties in die scène waren enorm sterk. Natuurlijk gaat deze film ook over ongelukkige individuën en eenzaamheid, en dat is een serieus probleem aan het worden in enkele Aziatische landen. De regisseur blijft verrassend hoopvol en trakteert met een geweldig mooi einde. Ga ik zeker nog 's bekijken! Staat ook op het randje om onze geliefde top 250 te halen.

Deze horrorfilm hoort een klassieker in het genre te zijn. Lang geleden dat ik nog zo'n goede monsterfilm zag. De special effects zijn van hoog niveau voor een B-film en het plot weet te boeien, wat ik niet vaak heb met horrors. Wordt ook goed opgebouwd en naar het einde gaat het helemaal los met enkele smerige scènes. Zitten ook enkele van de pot gerukte dingen in ... hoe kan dat monster in een watermeloen kruipen zonder dat die meloen beschadigd is?

En ja, de 3-disc Synapse DVD/Blu Ray is met zijn 50 euro erg prijzig... is dan ook gelimiteerd tot 3500 copies. Ik heb de investering gedaan en het is absoluut een must als je jezelf een pleziertje wil gunnen met een zeldzame uitgave.

Guy Ritchie... ik vreesde er al wat voor en dat was gegrond. Wat een zielloze medieval fantasy versie. Hunnam totaal miscast om te beginnen. Hij laat geen enkele indruk na als Arthur. De legende van koning Arthur helemaal op zijn kop gedraaid, de nerveuze Ritchie trucjes die normaal wel werken in Sherlock Holmes of Snatch voelen hier helemaal misplaatst aan. Ook de toon is verkeerd. Komische elementen vind ik niet passen in een koning Arthur verhaal: dit moet eerder donker, dramatisch, fatalistisch zijn. Wat een ramp! Veruit de slechtste blockbuster dit jaar.

Lang niet zo slecht als het gemiddelde aangeeft. Het bijbelse verhaal wordt zonder toeters en bellen getrouw verteld, zelfs iets te snel ondanks de lange speelduur. Het verhaal rond het verraad van zijn zoon Absolom wordt snel en zonder diepgang afgewerkt. De eerste helft vond ik een heel stuk beter dan de tweede helft.

Gere in zo'n film, dat gaat echt niet. Edward Woodward als koning Saul valt veel beter op in de positieve zin. Er kon ook flink wat gedaan worden om dit verhaal nog een stuk boeiender te maken. Deze film was commercieel een complete flop : de tijden van de Bijbelfilms waren definitief voorbij en het was gewoon een slechte keuze om dit in de jaren '80 te maken.

Jackson blijft trouw aan de versie uit 1933 en zorgt voor een adembenemende prent. Hij legde sterk de nadruk op het stuk op Skull Island, en voegde er elementen toe die recht uit "Jurassic Park" lijken te komen. Dat was ook al het geval in de oorspronkelijke versie dus geen verwijten. Hoewel je weet dat het digitaal is, laat je je meeslepen. De shots op Skull Island en de eindscène op de Empire State Building zijn grandioos en steken de mythe in een jonger kleedje. Jackson heeft er in elk geval voor gezorgd dat "King Kong" nog enkele generaties zal overgedragen worden. Zijn visuele flair maakte van deze remake de meest volledige en volmaakte versie die er is. Dit is hoe Cooper het zich ingebeeld moet hebben.

De aap is ditmaal levensecht, waar hij in de eerste film totaal ongeloofwaardig overkwam, en in de tweede te log en mechanisch was. Ditmaal krijgen we een realistische aap die ijzersterk is, vliegensvlug en bij momenten beangstigend. Naomi Watts doet denken aan Fay Wray, de actrice die Ann Darrow in 1933 vertolkte. Ze draagt hetzelfde witte kleedje, en heeft dezelfde blik vol medelijden in de tragedische scènes. Ik vond haar prima gecast in de rol.

Toch is de film niet perfect. Het overdadige gebruik van CGI en de lengte van de film (3 uur) zijn misschien wel de twee enige zwakke punten. Sommige scènes (op de boot) zijn niet nutteloos, maar remmen het tempo wat af. De CGI doet wonderen maar als het overdadig wordt gebruikt beginnen er schoonheidsfoutjes op te duiken. "King Kong" van Peter Jackson is een geweldige film, die ver boven mijn verwachtingen lag !

Voor fans van De Niro. Wat een geweldige rol van hem. Zelden zo'n lastige gast als Rupert Pupkin gezien, een onbeduidende narcist op zoek naar erkenning, en die gedreven is om deel uit te maken van de show van een erg populaire TV presentator, Jerry Langford, gespeeld door de komiek Jerry Lewis. De film is op zich grappig van toon, maar hetgeen de film vertelt is eigenlijk beangstigend. It's no laughing matter. De idolatrie van celebrities wordt in de zeik gezet maar het is dat element van hersenspoeling, van volgzaamheid, die de oplettende kijker wat ongemakkelijk moet doen schuiven. Pas op het einde, wanneer zijn moment van glorie zich voltrekt, begrijpen we beter Pupkins antecedenten en wordt er eigenlijk hard gelachen met wat een dieptriest levensverhaal is.. Goed einde ook. Eén van Scorseses beste films.