Opinions

Ontroerende coming of age over opgroeien tijdens de economische crisis van de jaren '30 in de V.S. De malaise is goed voelbaar: Aaron (prachtig geacteerd door Bradford!) en zijn ouders dreigen uit het hotel gezet te worden, het broertje wordt ondergebracht bij andere familieleden en de andere bewoners op de verdieping proberen het hoofd boven water te houden. Eén van die medebewoners is Lester, een leuk rolletje van Adrian Brody, maar je hebt ook het epileptische buurmeisje dat binnengesloten leeft en mr. Mungo die met een hoertje samenleeft. De film bereikt een climax wanneer Aaron helemaal alleen komt te staan in het gebouw. De toon is vrij somber en de armoede sijpelt langzaam maar zeker binnen op het witte doek.

Dit drama over een straatracer en zijn muziekmakende vriendjes vond ik teleurstellend. Het voelde aan als een slechte seventies film. Verwacht geen "Fast&Furious" toestanden. De actiescènes die zich boven Los Angeles afspelen zijn ondermaats, het ééntonige hoofdpersonage met zijn stoere poses valt flink tegen en ook die vriendjes met hun domme songs boeien weinig. Een film om vlug te vergeten; enkel Dennis Hopper is hier nog een welkom lichtpuntje in een zoveelste rol als halve gek.

Nog best te pruimen zolang je maar geen Indiana Jones toestanden verwacht.

Gelukkig beter dan die gelijknamige Cannon film uit de jaren '80. Werd ook volledig in Afrika geschoten, dat rond 1950 nog bijna volledig door Europa gekoloniseerd was. Dit is niet echt een zoektocht naar een schat zoals je zou denken, maar wel naar een verdwenen avonturier. Quatermain wordt door diens vrouw ingehuurd om de gevaarlijke expeditie te leiden. Als avonturenfilm is het wat je kan verwachten : wilde dieren en dreigende stammen. Ik kan me inbeelden dat de Victoriaanse auteur Rider Haggard net als vele tijdgenoten, gefascineerd moet geweest zijn door de mythes en mysteries van het tribale zwarte continent.

Dit is ongetwijfeld een gedrocht van een film. Cannon's actiefilms kunnen er vaak nog wel door maar deze vreselijke ripoff van Indiana Jones slaat op alle vlak de plank mis. Vlakke personages, slechte editing, krampachtig acteerwerk, abominabele special effects, vermoeiende humor. En in de kookpot zie je mooi de plastic groentjes drijven . Chamberlain een flauw afkooksel van Indy. Sharon Stone is hier niet te harden en doet de hele tijd super-geforceerd. Wat bij Harrison Ford en Kate Capshaw voor elkaar kregen, lukt hier langs geen kanten. Twee positieve punten wel : de mooi score van Goldsmith en de gefilmde scènes ter plaatse die er zowaar nog in slagen om avontuurlijk exotisme op te wekken. Voor het overige is dit een verschrikking voor (bijna) elke filmliefhebber.

Er valt weinig verkeerd te zeggen over The King, een adaptatie van Shakespeare. Ziet er goed uit maar het is ook een beetje een duffe film omdat geen enkel risico genomen wordt en platgetreden paden nooit worden verlaten. Het is gewoon wat je kan verwachten van een historisch epos: verraad, oorlogsscènes en een jonge koning die zich moet bewijzen. Chalamet zet Henry V wel goed neer naar mijn mening; hij kan de onzekerheid van de beginnende vorst goed vormgeven en zijn steun in Falstaff (Edgerton) houdt daar zeker mee verband. Er wordt langzaam opgebouwd naar de climax van de film, de slag van Azincourt, waar de Fransen in de pan gehakt werden. Het is nog steeds historisch onduidelijk waarom Henry na zo'n verpletterende overwinning terugkeerde naar Engeland in plaats van verder op te rukken. Al heeft de film wel een eigen antwoord klaar

Niet gedacht dat het zo goed zou zijn. Vooral het uitmuntende acteerwerk en een boeiend verteld verhaal tillen de film op een hoog niveau. Zowel Logue als de minder bekende zijde van George VI zijn interessant uit de doeken gedaan. Het is op één of andere manier aanstekelijk met een fijn laagje humor erbovenop. Ook het historische decor over troonsafstand van zijn broer, de nakende wereldoorlog en een kijk op zijn gezinsleven zorgen ervoor dat dit kleine fait divers uit zijn leven goed gekaderd worden. Van de kant van Logue vond ik het opmerkelijk dat hij alleen maar zijn mensenkennis gebruikte om te "genezen" . Het is evenwel de eindscène, de befaamde speech die voor kippenvel zorgt. De koning heeft niet alleen zijn woorden, maar ook zijn waardigheid teruggevonden. . Dit is een film met impact. Prachtig!

Tweede van de drie delen van deze mangaverfilming. Hoe goed de eerste film was (4*) hoe onbeduidend deze sequel is. Jammer. Dit komt omdat hier afgestapt wordt van een avonturenfilm en er gekozen wordt voor slecht werkend oorlogsdrama In de eerste film werd de rechtmatige Qin heerser terug op de troon gezet. Hier moet de koning zijn grondgebied met militaire kracht verdedigen tegen zijn vijanden, de Wei. Povere plotlijntjes, een irritant hoofdpersonage die "de beste generaal van de wereld" wil zijn en episch uitziende maar ook inspiratieloze battles maken dit absoluut niet boeiend.

Alweer een goede aflevering in één van de betere filmreeksen. Staat wat los van de eerste drie films en speelt zich af honderden jaren na het verval van de beschaving door de Simian Flu. Caesar is al lang overleden maar nog niet vergeten. De apen leven in verschillende klans; zij zijn de nieuwe beschaving al is er sprake van enige verdeeldheid. De films zijn altijd een beetje politiek geweest zo ook deze... Als avonturenfilm zit het snor; voldoende actie en mooie decors, waarin de sporen van menselijke aanwezigheid amper nog zichtbaar zijn. Mensen zijn er nog wel maar ze zijn bijlange niet meer de dominante soort. Een fijn verhaal met enkele spitsvondige ideeën, een klare verhaalstijl en een vormgeving waar je even stil van wordt (dat scheepswrak). Ik vond het een bijzonder geslaagde toevoeging aan de reeks.

Deze vierde film is één en al actie en spektakel. Generaal Ohki, de generaal met de breedste epauletten die ik ooit heb gezien, krijgt hier voor het eerst een centrale rol in het wildst van het slagveld om het op te nemen tegen zijn nemesis, Hoken. De geschiedenis van die haat tussen beiden wordt uitgebreid uit de doeken gedaan. De adoratie voor die Ohki scheert alweer hoge toppen.
De manga niet kennende is het mij niet duidelijk of dit de laatste Kingdom film is of niet, zeker omdat het einde niet echt een vrolijke afloop is voor het Qin rijk.

Het Shin personage zit iets meer aan de zijlijn dan in de vorige films en ik was daar wel een beetje blij om, want ik vind die acteur erg vervelend. Een intense vierde film was het wel maar de hele serie is voor mij wisselend in kwaliteit. Soms teveel show en te hoog onzingehalte. Bvb plots wordt de veldslag onderbroken om te gaan supporteren in een duel tussen twee generaals... Dan in de eerste film waren er fantasy elementen die daarna helemaal verdwijnen in de volgende films.

Ik vond dit derde deel net een stuk beter dan het vorige. Alles is meer in balans. Deze film is in twee stukken opgedeeld. Het eerste vertelt hoe de gegijzelde Qin prins uit de Zhao staat kon ontsnappen met behulp van enkele bondgenoten. Dit leverde best een intense achtervolging op. Het tweede gaat over de veldslag waarbij de Qin legers het oprukkende Zhao leger een halt willen toeroepen. De super-generaal Ouki speelt hier een grotere rol in als aanvoerder van Qin. Positief is dat de veldslag duidelijker omschreven is en je ditmaal tenminste weet wat er allemaal gebeurt op het slagveld. Uiteraard heeft wannabe generaal Shin een cruciale rol om de overwinning te forceren. Het einde bestaat uit een cliffhanger die een vierde film aankondigt.
Echter zijn de meeste personages alweer erg vervelend. Die Shin doet me wat denken aan Cristiano Ronaldo. Zo'n strebertje die als een kleuter loopt te mokken als het hem niet meezit en super-gemotiveerd is om de trofee te pakken. Ook die Ouki, die bij elke gelegenheid opgehemeld wordt viel me soms tegen, met dat zelfzekere lachje. Naar ik begreep wordt hij ook in de manga op die manier afgebeeld.

De veldslag ontbreekt alweer pijnlijk aan realisme. Met een knots tien soldaten tegelijk neermeppen, over linies springen, zigzaggen tussen tegenstanders alsof je met een rugby match bezig bent. Het ziet er vrij ongeloofwaardig uit. Nogal makkelijk hoe een eenheid van 100 man doordringt door een leger van 20.000 man om dan nog de aanvoerder te doden . De mix van geschiedenis (de eenmaking van China) en gestileerde manga actie werkt niet altijd goed en dat onevenwicht is eigenlijk de zwakte van die hele serie.

Portret van een familie kleptocraten die ten allen koste de macht in de Filippijnen wil herwinnen. Verontrustend. Het helpt ook niet dat Duterte, die loyauteiten heeft aan de Marcos familie, daar achter de schermen aan meebouwt. Imelda Marcos is een vreselijk mens; terwijl ze alleen maar om rijkdom en weelde geeft, ziet men haar hypocriet voor de camera bankbiljetten uitdelen aan de armen, alsof ze daarmee de problemen oplost. Dan die dieren die ze liet overbrengen uit Kenia naar een Filippijns eiland om daarna de bewoners te verjagen. Of wat dacht je van haar buitenlandse vriendjes waar ze zo lovend over praat : Mao, Khadafi, Saddam. De Marcos familie is voor het land een nare droom waar ze maar niet uit ontwaken. Na dertig jaar zijn deze staatsplunderaars zich met volle kracht terug een weg naar de macht aan het banen. En het slechtste is dat Imelda vindt dat er niks aan de hand is en dat het de voorbije decennia alleen maar slechter is geworden zonder haar en haar familie. De grote kaakslag voor de Filippijn is de herbegrafenis van de dictator Marcos als militaire held. Een sterke docu die heel goed de achterliggende dynamiek van het Filippijns politiek arena weergeeft.

Matig. De humor was helemaal mijn ding niet, maar als coming of age was het iets meer geslaagd en dieper dan je zou vermoeden. Drie jongeren gaan in een hut in het bos leven om te ontsnappen aan de ouderlijke druk, de oorzaak van hun zorgen. Daar ondergaan ze ervaringen die hen tot "mannen" maken, zoals verantwoordelijkheid opnemen, voor zichzelf zorgen. Op het einde is Joe duidelijk in staat om een gesprek over relaties te voeren met zijn vader. De film is ook eerlijk in de zin dat ook de ouders een transformatie doormaken in de manier waarop ze naar hun zoons kijken. Ten dele geslaagd door de nuchtere kijk op het volwassen worden maar de flauwe humor hoefde voor mij niet.

Deze gedateerde spektakelfilm uit de oude doos mag vrij origineel zijn om gevluchte Maya's in contact te brengen met Indianen, het kon me niet erg boeien. Het veel te evidente verloop is hier grotendeels schuldig aan, maar ook de meligheid waarmee dergelijke films doordrenkt zijn. Brynner is er als de krijger met de blinkende geoliede huid, Fields als lustobject en Chakiris als de edele koning. En zo heeft iedereen mooi zijn plaatsje in een film die nooit van deze archaïsche stereotypes afwijkt.

Tegenvallende sequel op een nochtans erg vermakelijk eerste deel (3,5*). Veel verkeerde keuzes die me niet konden bekoren: Elton John, Julianne Moore als baddie, de dood van Merlijn , een onwelkome Jeff Bridges die ik niet kan luchten in komedies en vooral de overaanwezige en irritante bombastische muziek, gelukkig met enkele country-georiënteerde tracks ertussen. Ook het plot is niet zo sterk als in de eerste film en de humor-meter piekt slechts sporadisch. Wel sterke en goed gemaakte actiescène maar echt grandioos vermaakt heb ik me niet

Soort van James Bond parodie die gelukkig nooit teveel in de flauwe humor gaat ploeteren en me nergens het onaaangename gevoel van een rasechte komedie gaf. De focus blijft op actie en spektakel en dat vond ik maar goed ook. Ik vind dit eigenlijk niet zoveel verschillen van Kickass : zero to hero formule, een sullige bad guy, uitzinnig geweld ( de kerkscène was adembenemend ), de familie die rechtstreeks bij de gebeurtenissen betrokken is. Maar vond Kickass een flink stuk sterker pionieren in dit soort absurde superhero movies. Een paar grote namen in de cast met Mark Strong opnieuw, maar ook Caine, Jackson en een onherkenbare Mark Hamill. Wat me wel koppijn bezorgde was de bombastische veel te aanwezige "spektakelfilm-muziek". Heel erg over the top, een idioot en onzinnig plot maar zeker amusant.

Geslaagd met onderscheiding.
In essentie een vrij voorspelbare film over de opkomst van de eerste keizer van China, maar dit wordt verpakt als een avontuurlijke en hippe film met een vleug fantasy, die vertrekt van een huisslaafje die ervan droomt om een grote generaal te worden. Dus meer een luchtige avonturenfilm dan een oorlogsfilm zoals Red Cliff, die zichzelf té serieus nam met strategisch gemekker. En dat loont!

Sommige scènes vond ik erg gaaf, zoals Shin en de koning het bergvolk ontmoeten. Belachelijker was die als uil vermomde vrouw. In zo'n films moet er altijd zo'n sullig personage zitten blijkbaar. Ik heb me van begin tot einde vermaakt. Eén van de betere in dit genre. Een kleine 4*

Rommelige en vreselijk foute Bronson-flick uit het dubieuze Cannon repertoire, waarin teenage fantasieën en kinderprostitutie in een onevenwichtig verhaal aan elkaar hangen. Enkele grappige momenten wel, zoals die hele laatste scène en die scène waar Duke zijn horloge moet opvreten . Het zijplot met die Aziaat wordt zelfs niet tot het einde uitgewerkt, terwijl ik in het begin dacht dat die man een centrale rol zou spelen. Samengevat blijft dit een erg matige film met relatief weinig actie. En als de actie komt, dan is het echt wel slecht. Idioot en vermakelijk tegelijkertijd : dat levert een 2,5* op, en dat is erg gul van mij.

Niet te geloven dat dit van de hand van de regisseur van "Guns of Navarone" en "Cape Fear" is.

Goed verhaal in deze misdaadfilm. Victor Mature in één van zijn grotere rollen en een opmerkelijke debuutrol voor Richard Widmark als schofterige sadist met de gemene lach. Ik vond het alweer sterk in elkaar geknutseld, met een vroegere dief die een tweede kans krijgt van de assistant D.A. die sympathie voor hem heeft omdat hij twee dochtertjes heeft. In ruil voor een voorwaardelijke vrijlating moet hij andere misdadigers uit het milieu verlinken. Waar het naartoe gaat is snel duidelijk maar Kiss of Death is een aangenaam misdaaddrama met droom-acteerwerk.en een leuke finale.

Kiss of the Dragon is synoniem voor matigheid. Jet Li in een mindere film, waarin zijn duo met Bridget Fonda helemaal niks voorstelt. De bad guy is zo overdreven neergezet dat het aan het lachwekkende grenst. Veel goeds kan ik niet over die film kwijt. Behalve dan de veel te zeldzame martial arts scènes waarvan de beste in de laatste tien minuten zitten. Net als mijn lasagne van daarnet ligt de film me wat zwaar op de maag.

Babenco's bekendste, Hurts beste.

De film speelt zich af in een gevangenis in Sao Paulo. Twee celgenoten, een homo die betrapt werd op sex met een minderjarige, en een politiek dissident die tot bekentenissen gemarteld werd, worden elkaars steun en toeverlaat. Het is allemaal William Hurt die de klok slaat in deze film vond ik. Echt een rol die tot het uiterste gespeeld wordt. Zijn complex personage roept na afloop veel vragen op. Uiteindelijk is de film een eigentijdse versie van de "film in de film" die Molina vertelt aan Valentin tevens een goede rol van de veel te vroeg overleden Raul Julia. Onder de oppervlakte is Babenco's drama (gebaseerd op een boek) ook anti regeringskritiek op de dictatoriale regimes die Brazilië heeft moeten doormaken. Gevangenissen en repressie staan altijd wel in the picture in zijn films. Ik vond andere films van hem, nl Pixote (3,5*) en Carandiru (4*) diepere indruk maken daarom 3*.

Vond hem ook niet zo super. Toen ik hem voor het eerst zag zou ik er meer aan gegeven hebben. Ik wist nu helaas wel nog wie de serial killer Casanova was en ja, als ik me dat nog kon herinneren, dan is er van veel spanning geen sprake. Zegt ook veel over de lage herzieningswaarde van deze film.
Er zitten een paar aardige scènes in (de ontsnapping van Ashley Judd, de finale) maar het is vooral een redelijk matig formulewerk geworden met alle genreclichés erop en eraan.

Halfje eraf na herziening. Dat de tante Felice niet zuiver is werd al in de eerste scène weggegeven maar hoe zich dat zou openbaren, dat was nog niet onmiddellijk duidelijk. Het is in ieder geval eens wat anders dan zombies, vampieren of serial killers. De film wordt voor het overige bevolkt door een schare matige acteurs/actrices (hoewel Salenger wel mag gezien worden in badpak), en de film doet er te lang over vooraleer het eindelijk een beetje spannend wordt.

Pluspunten :

- Gevoelig verhaal met respect voor de islam. Er wordt aandacht besteed aan de waarden en tegenwaarden in de moslimcultuur en met name boetedoening en familiale relaties. Ook sterke en progressiefdenkende vrouwen worden uitgebeeld in plaats van onderdrukte anonieme dames.

- Ook visueel goed gebracht. Geeft een getrouwe indruk van Afghanistan.

- Sterke rollen, zelfs van de kinderen.

Minpunten :

Ik kan er geen bedenken. Dit is een kanjer van een film.

Plattelandsdrama over een weduwnaar en zijn drie dochters in een afgelegen dorp. De man stuurde zijn dochters als dienstmeiden naar de stad met het vooruitzicht op een beter bestaan maar om redenen die geleidelijk aan in de film verteld worden, zijn ze terug in hun geboortedorp beland. En daar is het niet prettig leven : het is hard en ééntonig werken, er zitten rovers in de buurt en door de geïsoleerde ligging is gezondheidszorg amper toegankelijk. Nu en dan zie je ook de dorpsgekkin koprolletjes maken. Zo'n figuur heb je altijd in dit soort dorpen. De sfeer van dit familiedrama wordt alsmaar bedompter en naar het einde toe krijg je ondanks de prachtige plaatjes van de wilde natuurlijke ligging, echt geen zin om daar je leven door te brengen. Het is allemaal erg sober opgezet maar de dialogen verveelden mij niet en geven een inkijk over de "hardships" waar die plattelandsmensen mee te maken hebben. Mooi gefilmd en goed geacteerd, maar als je dit soort film niet gewend bent zal het wellicht wel eventjes doorbijten zijn.

Superfilm! Een thriller met een flinke dosis zwarte humor in, maar ook een hoop spannende scènes en twists zoals het een dergelijke film betaamt. Goed idee dat het hier om een politie-inspecteur gaat die zich in alle bochten wringt om een doodslag en een vluchtmisdrijf te verbergen . Het spelletje dat daardoor ontstaat is uiterst plezierig om volgen. Sterke regie, goed geacteerd en een rollercoaster tot de laatste minuut. Misschien niet het meest originele plot maar hoe overheerlijk geserveerd.

Deprimerend.
Ik voelde me toch wat dooreengeschud na afloop Al die negativiteit zeg. In ieder geval moet Klass niet onderdoen voor Elephant. De aanpak is hier wat meer recht voor de raap en confronterend. Pestgedrag kan nooit goedgepraat worden en het is ook aan het onderwijs om een zero-tolerance beleid te voeren. In de film zijn die leraars veel te passief; ze zien gewoon niks. Natuurlijk keurt dat de fatale daad op het einde helemaal niet goed en de film is vooral goed in het tonen dat Kasper en Joosep geen uitweg meer zien uit hun gewelddadige situatie. Het is allemaal ferm uitvergroot en wat je ziet is het slechtst mogelijke scenario maar het is niettemin al heel wat keren waarheid geworden. Een verontrustende film over iets wat helaas nog veel te vaak voorkomt. Eigenlijk was ik blij dat die ettertjes afgeknald werden maar dat is een gevoel waar ik me eigenlijk schuldig bij voelde.

De seksuele avonturen van het Bree Daniel personage nemen heel veel plaats in deze Columbo achtige enquête, waarin een man de verdwijning van een vriend onderzoekt. De link tussen het onderzoek en de zelfanalyse van Jane Fonda's personage die bang is voor 'echte gevoelens', is moeilijk te leggen (althans tot de ontknoping) en daardoor vond ik het allemaal wat de mist ingaan. Wel leuke scènes soms in die zin dat Pakula ze lekker laat uitbollen.

Fonda zag ik nooit sexier dan in deze film denk ik; hoe wulps en speels ze ook is, hoe suf Sutherland er bij loopt, net een zak aardappelen. Ik vond hem tegenvallen. Voor mij niet meer dan een OK film die het vooral van Fonda moet hebben. Helaas waren de whodunnit en de where-is-he ondergeschikt aan de vele psycho-praat. Echt geen film die iedereen kan bekoren.

Wat een slechte serial killer film. Mist vooral inhoud; dat is het type film waarbij je een half uur kan gaan schijten zonder iets te missen. De lijken stapelen zich op, Lambert wordt dan eens beschuldigd, dan weer niet , een verplichte relatie tussen hem en de psychologe en een einde die de film helemaal om zeep helpt... Een voorbeeld van hoe het niet moet, en een dieptepunt in Lamberts al weinig glorieuze filmografie. Denk dat ik nu maar eens een pint ga pakken in t'stad om mijn ontgoocheling weg te spoelen.

Kijkt nog makkelijker weg dan ik dacht, maar eigenlijk is dit niet mijn ding. Het gebruik van rock muziek maakt dit klassieke verhaal over een gewone jongen van het volk die steekspelkampioen wordt, net wat hipper, maar dat staat in fel contrast met een verhaal vol clichés en een klef oninteressant liefdesverhaal. Ook teveel nadruk op comedy voor mij. Zou als hoofdgenre moeten staan. De goede rolinvullingen kwamen meer van Bettany en Sewell dan van Ledger. Leuk voor een keer maar ik vond het geen sterke film.

Dwaas. Ik volg hier vooral de argumenten van de laagstemmers. Apocalyptische films kunnen wel maar dat was een belabberd en zwak exemplaar. Spanning was wat mij betreft ver te zoeken en het blijft allemaal rondjes draaien. De vier indringers willen het homokoppel overtuigen dat ze een keuze moeten maken om de mensheid te redden, het koppel gelooft hen niet, één van de vier valt af... en we doen het nog drie keer over tot het einde. Meer zat hier niet in behalve een paar flashbacks en wat news footage van rampen, die steeds toevallig op het goede moment in beeld kwamen. Weeral een erg matige film van Shyamalan maar dat zijn we inmiddels gewend.