Opinions

Sfeervolle slow burner. Vond het júist verrassend... niet qua inhoud, maar wel degelijk in de vorm. Tof gebruik van (snelle, tikkie experimentele) crosscutting. Dat begint bij de openingsscene en die techniek wordt met name tijdens het optreden van de band erg sterk gebruikt. Dat onderscheidt het wel degelijk van de vele soortgenoten. Een killer in schermkledij had ik ook nog niet eerder gezien. Met bovendien een tof Psycho-scene richting het einde.

Overigens een prima transfer van Vinegar Syndrome op blu-ray.

Ik had dit nooit aan zien komen.

Een meesterwerk, in mijn ogen, dit is er een die mij ongelooflijk heeft weten te verassen.

Het word hier aangegeven als actie/drama maar er zit veel meer in dan dat alleen..

Ik moet eerlijk toegeven, ik ben onbekend met het werk van clint, maar na dit gezien te hebben zal ik me er zonder twijfel meer in verdiepen.

Het verhaal stelt bijzonder weinig voor, maar ondanks dat is het onvoorstelbaar aangrijpend, en heb ik me geen enkel moment verveelt.

Het verbaasd me hoe goed clint zijn rol hier neerzet, zelden heb ik zo goed acteerwerk van iemand gezien, Walt word perfect neergezet als nors persoon, die enkel éen emotie kent, maar wanneer de film vordert leer je een nog steeds erg nors maar prachtig persoon kennen.

Het is daarom jammer dat de rest van de acteurs niet zo goed zijn, hun acteerwerk schommelt van redelijk goed tot droevig slecht..

Veel actie hoef je niet te verwachten, maar in plaats daarvan krijg je een zeer aangrijpend drama die geen enkel moment zal vervelen.

Er is éen ding dat nergens word genoemd, de humor, ik heb zo ontzettend kunnen lachen om de opmerkingen van Walt, prachtige dialogen hebben dat als gevolg.

Deze film heeft het allemaal, een droevig einde, een interessant verhaal plus een held van een Clint..

Ik kan niets anders dan 5* geven hieraan, plus een plaats in mijn top10...ik ben zwaar onder de indruk van deze film.

Classic. Ron Howard's debuut is er één van ongeremde (hi-ha), energieke car chase klasse. Fantastische soundtrack ook. Heerlijke, oertypische exploitation vibe. Heeft een beetje dezelfde toon als de Wacky Races cartoon, zie dat dutchtuga dat ook al opviel Nostalgisch! Met de tongue in cheek aanpak, het radio-commentaar dat alles aan elkaar praat (niet te stoppen, zelfs al rijdend door een woning...) en de uiteenlopende figuren die zich met de achtervolging bemoeien. Met o.a een vermakelijke rol voor Clint Howard. Ik denk dat ik met deze film ook meteen z'n leukste titel heb gezien. Zijn moderne films spreken niet aan. Van zijn oudere werk liggen o.a Night Shift en Cocoon wel klaar, hopelijk hebben die een fractie van dit wilde, enthousiaste filmmaken te bieden.

Leuk, maar niet veel meer dan dat.

De cast is de grootste troef, want erg scherp geschreven is het niet. Plat zoals het hoort, maar niet verrassend genoeg om echt grappig te worden. Verhaal kabbelt lekker voort, een verhaal dat volgepropt kan worden met stereotypes, games vormen namelijk een broedplaats voor allerlei nerds.

David Spade had een leuke bijrol, Schneider was wel leuk om even erbij te halen, maar grappig werd hij totaal niet. Beetje een zielig typetje wat hij neerzet, zo jammer. Verder ook een geslaagde cast met o.a Jonah Hill en Nick Swardson. Beide staan altijd wel garant voor wat lach-momenten, zo ook hier!

Verhaal is simpel, maar al z'n zij-plotjes eindigen flauw en dat is uiteindelijk een optelsom, niet best. Maar al met al is het vermakelijk, de hoofdrolspeler mist wat in z'n manier van overbrengen waardoor het meeste al tegen gaat vallen, maar de rest weet het heel leuk te doen.

Cliché, maar wel oké. Je kunt 'm voor een euro vinden bij Bart Smit, zeker meepikken.

Moest goed zoeken voor die 'paar momenten', helaas. Echt een droevig werkje. Typische studentenfilm, maar niet van de meest begaafde uit de klas. Nogal zielloos filmpje met een ontzettend veilig stijltje. Dialogen vanuit 2 a 3 vaste punten gefilmd, wanneer hij afwijkt (aan het begin met het kikvorsperspectief van de zoon, hoe haal je het in je hoofd haha) is het zowaar nog erger. Duidelijk iemand die geschoold is, maar niet van nature creatief visueel inzicht heeft, laat staan een verborgen talent voor storytelling. Blijf het graag proberen met dit soort low budget projecten, maar dit is er één waar je goed mee op je bek gaat. Volgende keer beter.... misschien.

Zal nooit de grootste Monroe fan worden, denk ik. Heb er nu 4 van de beste man gezien, maar geen van alle scoort hoger dan 2*. Heb Mongolian Death Worm nog klaarliggen, maar daarna is zijn krediet wel op. Echt grote verschillen met soortgenoten zijn er niet te vinden. Simpele, lopende-band-regisseur die zich bezighoudt met B-monster flicks en af en toe zich durft te vergrijpen aan andere subgenres. Waar het succes van zijn I Spit On Your Grave remake vandaan komt... het is mij een raadsel. Die film ontspringt het niveau van de rest van zijn oeuvre nauwelijks. Het ligt uiteindelijk toch vooral aan de manier waarop hij z'n acteurs regisseert en de actie timed. Vind het bijna een parodie op het genre, ware het niet dat het volledig serieus bedoelt is. Wat je krijgt is 70 minuten ''Huh wat was dat? Niks? Ok doorlopen'' en repeat. En 20 minuten daaromheen gebouwd om het op te zetten en af te breken. Hier kun je de doorgewinterde fans niet meer mee lastig vallen, dan moet het echt een stuk zelfbewuster.

Extra pijnlijk is het Aziatische karakter van de film. Hoe ver kun je die plank missen?

26 berichten en geen enkel woord over Bill Moseley of Tony Todd? B-horror moet je maar liggen hé.. Doodzonde! Want dit is prima voer, ondanks de duidelijke gebreken. Ben het zeker eens met het feit dat het te lang duurt (te gehaast begin, was niet nodig!) en dat het daardoor dus een overdosis aan non-logica injecteert om de speelduur vol te krijgen, maar verder is dit heerlijk!

Jillian Murray !! Prachtig. En ook Clare Grant mag er wezen. Twee zusjes die je best 90 minuten rond kunt laten hinken en kreunen. En dat werkt dan ook wel. Zeker met een stel toffe killers (Dude, Bill f-ing Moseley en Tony Todd!!!!) erbij. Alleen kon het na een uur wel klaar zijn op deze manier.

Wat daarna komt slaat soms echt alles, maar het behoudt een bepaald niveau aan die fans van dit soort producties wel zal aanstaan. Je kijkt dit namelijk vooral voor de cast. Een cast die de kenner en liefhebber goed bezig zal houden. Dat het dan ridicuul wordt is niet meer dan logisch, al schommelt dit helaas af en toe tussen ridicuul en irritant.

Tony's Cinema Trash: The Graves (2010) - tonypulp.blogspot.com

Jééézus wat slecht. Rogen mag voor de rest van z'n carrière weer gewoon in z'n (stoner) komedie rol blijven, want dit krampachtige semi-lollige geouwehoer van twee uur (!!) lang is te pijnlijk voor woorden. Mocht zeker een half uur vanaf en zelfs dan was het nog een akelig slepende zit geworden. Superheldenfilm die zichzelf niet serieus neemt, is nou ook niet direct een briljante vondst. Die zijn er genoeg te vinden; en beter.

Vooral dit, ja.

Roth kwam een tijdje terug met een top 6 Cannibal Films en laat zien dat hij op de eerste plaats een liefhebber is... en daarnaast een regisseur. Lijkt me een absolute must voor een goede horrorregisseur. Toch mist hij hier volledig de essentie van een goede Cannibal flick. De groezelige realiteit die regisseur als Deodato en Lenzi wisten vast te leggen ontbreekt hier té vaak. Je kijkt toch naar een nogal gladde Roth productie. Zijn introductie slaat echt behoorlijk de plank mist. Dan lijkt het weer net alsof hij al die oude pareltjes juist niet heeft gezien...

Waar hij ze wel evenaart, is op gebied van exploitatieve shock value met veel keiharde, over de top gore. Wel gemikt op een 16+ rating. Waar zijn bijvoorbeeld de theezaktietjes? Door ze helemaal te bedekken, haal je wel het 'beest' uit het volk. Groteske nudity was óók een belangrijk aspect. Helaas ook regelmatig puberaal (niet alleen het schijten, ook het kinderachtige en overdreven kijkje op drugs is een pijnlijke Amerikaanse preutsheid) en met bijzonder grote verschillen qua acteerprestaties. Degene waar ik het meest sceptisch over was (de vrouw van..), is met afstand de best presterende actrice van het stel! Hoop dat Lorenza Izzo nog veel soortgelijk genrewerk gaat doen.

Geinig. Moet het vooral van het simpele conceptje hebben. Zo'n antiek doosje met een weird schepseltje en eigen regeltjes zorgt al snel voor wat interessante vulling, maar ik had graag nog wat extra mysterie gehad. Het laat zich al snel in de kaarten kijken en dan volgt er vooral een herhaling van zetten. Tot aan het einde, waarin het toch nog even groter & beter mag. Ook daar had ik liever wat meer van gezien: een grote ravage in de stad was wel vermakelijk geweest.... Afgezien van het wat ongemakkelijke acteren van de moeder én de zoon, valt de rest eigenlijk wel mee. Niet geweldig, maar er wordt ergere troep uitgegeven op DVD in Nederland.

Sentiment 101.

Zware stapel van clichés, een overdosis aan oninteressante personages en een véél te dik moraal. Daarmee is het grootste deel van Gridiron Gang wel beschreven, hoewel ik niet kan ontkennen dat het verder best vermakelijk was.

In z'n eenvoud en voorspelbaarheid valt nog best wat leuks te vinden. De Steen doet het uitstekend en zo geldt dat eigenlijk voor de rest van de cast ook wel. Hoewel het een traditionele route volgt weet het toch te boeien. Je krijgt de tegenslagen en de meevallers op de momenten waar je ze kan verwachten en daar doet het zich uiteindelijk toch echt te kort mee.

Een vrij makkelijk 2uur om uit te zitten, een film met veel zwakke punten die over het geheel gezien niet eens zoveel kunnen storen. Vermakelijk, makkelijk verteerbaar en eigenlijk alles wat je 'mag' verwachten.

Kan me er niet in vinden dat dit een ouderwetse knaller is. Waarom is er dan dat ongelooflijk irritante verhaallijntje met die ''superster''? Lijkt wel een tienerfilm. Echt ontzettend niet grappig. Purcell is op dat vlak (en op vele andere...) erg gemankeerd. Wat betreft actie is het degelijk, maar niet beter dan de gemiddelde Seagal flick. En dan heb je tenminste nog een ouwe baas met gezichtshaar Glover in een bijrolletje als security guard, maar niet heel verheffend. Verder niet bekend met het werk van Ungar, maar wil Tapped Out (2014) nog wel een kans geven.

Behoorlijk slecht, maar dat zijn z'n soortgenoten ook. Beetje een mix tussen een klassieke troll en bijv. het monster uit Rawhead Rex. Dit soort films waren éigenlijk al een beetje klaar halverwegen de 90's - werden vooral veel sequels uitgepoept- en Grim is dan ook één van de grote onbekende. Gezien het verdere verloop van Matthews carriére, is het geen verrassing dat het fantasy element duidelijk aanwezig is. Brengt de sfeer wel tot hetgeen het moet zijn; lekker dromerig en luchtig. Veel fakkels, mist, donkere grotten en een mystiek wezen. Fijne ingrediënten, maar amateuristisch gespeeld en geregisseerd.

De wrap-around story is opvallend genoeg het leukste aan de film. James Earl Jones en Brad Dourif die elkaar proberen te overtreffen in het vertellen van 'enge' campfire stories, dat werkt best vermakelijk. Helaas zijn de verhalen zelf niet best. De scene met de ''hongerige'' vagina springt er wel héél ver bovenuit. Niet alleen omdat het een geweldig stukje is, maar eigenlijk vooral omdat de andere verhalen gewoon niets te bieden hebben. Leuk concept, prima opgezet en uiteindelijk dus met één leuk verhaaltje.

Kleine misser van DeCoteau. Inmiddels de 13e die ik van de beste man heb gezien, maar wel de minste. Begint über fout met de introductie van het groepje ''jongeren'' (paar stereotype frat-bro's en één blondje) maar je merkt al gauw dat DeCoteau flink heeft moeten trekken om het tot deze speelduur te redden. Voornamelijk de ellenlange sequenties die niets zeggen (2 of 3 shots volstaan normaliter, hij sleurt dat soort handelingen uit tot minuten(!) lange scenes) en de knulligheid van de kills vallen op. Close-up van de beer die brult, close-up van angstig slachtoffer, snelle cut van een neppe berenpoot die uithaalt en vervolgens één van de volgende keuzes: 1) CGI bloedspetters kwakken tegen de camera. 2) Slachtoffer vliegt metershoog door de lucht à la na een klap van Steven Seagal in z'n beste dagen. Toegegeven: daar moest de film het uiteindelijk wel van hebben.

Leuk!!

Het kan ook niet fout gaan met zo'n cast, vooral Kevin James, David Spade en Adam Sandler doen het altijd erg goed bij mij. Het was even afwachten of Schneider en Rock niet op m'n zenuwen gingen werken, gelukkig hadden ze beide een leuke doch onopvallende rol en pakte dat dus erg goed uit.

Echt heel grappig is het nergens, het geheel is vooral melig ingesteld en gewoon erg fijn om te volgen. Lekker flauw verhaaltje die gevuld wordt met een sterrencast. Mocht het iets meer opvallende grappen hebben gehad, en hadden ze Hayek omgeruild voor iemand zonder irritant accent, dan was 't beter geworden.

Al met al goed vermaak, erg vlot en pretentieloos werkje die overeind blijft dankzij de kunde van de cast. Wat is Madison Riley trouwens een heerlijke verschijning

Same old, same old..

Ik ben er geen voorstander van de remakes, en dan met name de juweeltjes uit het oosten, the grudge is daarbij een goed voorbeeld, een onverdient succes dat uitgemolken word als een malle.

Ik had het eigenlijk niet moeten doen, maar toch heb ik er weer één gekeken, ik was namelijk nog best benieuwd of dit beter was dan de vorige 2 delen, en Toby's andere film; splinter, was goed te doen!

Om daar meteen maar antwoord op te geven: nee, het is even slecht.

Helaas heeft ook dit derde deel grote gebreken, er word ontzettend beroerd geacteerd, levenloos, statisch, zoals je het ziet bij een soap.

De gehele film lang zit er geen tempo in, nergens loopt het lekker door en het kijken erna is meer een kwelling dan een genot.

Saai, langdradig en gewoon 'leeg'.

Er gebeurd te weinig, en wanneer er iets gebeurd gaat het niet verder dan een plotselinge verschijning, en natuurlijk schrik je daar wel eens van, maar dat maakt de film niet spannender, en al helemaal niet 'eng'

Aangezien de opbouw naar zo'n moment gewoon bedroevend traag is waardoor je je aandacht er niet meer goed bij houd en dus de gehele 'climax' aan je voorbij gaat.

Dit kan een hele lange zeik recensie worden, maar ik zal het hier bij laten, dit moet gewoon maar eens ophouden..

Het zal me overigens niets verbazen dat er nog meer delen komen aangezien iedereen het toch kijkt, inclusief mensen die het op voorhand al niets vinden (o.a ik).

The grudge is een tof concept, een typisch aziatisch horror concept, en daar moeten amerikanen gewoon niet aankomen, want daar kunnen ze gewoon niks mee, maar wanneer het geld oplevert zullen ze zich daar niet veel van aantrekken ben ik bang.

1.5*

Sterk, maar verdeeld. Pesce pikte zelf het script op en gaf er een ongebruikelijk rauwe draai aan. Het is geen verrassing dat dit niet aanslaat bij het brede publiek dat liever gladgestreken, 13 in een dozijn boe-schrik attracties voorgeschoteld krijgt. Wie bekend is met de kwaliteiten van Pesce zal genoeg terugvinden in deze studiofilm, maar ook concluderen dat het vanzelfsprekend niet de 'omgeving' is waarin zo'n type regisseur floreert. Je merkt een constante struggle tussen wat hij zelf graag maakt (zie The Eyes of My Mother (2016) en Piercing (2018) - stijlvol macaber) en wat de populaire ingrediënten zijn van een succesvolle bioscoop-horrorfilm + het origineel in het achterhoofd houdende.

Ontzettend moody en stijlvol geschoten, met op de juiste momenten heerlijk direct en nietsontziend. Hij schuwt het betere rottende prosthetics werk niet. Hoewel ik de nieuwe insteek kan waarderen, valt er wel genoeg op aan te merken. De scares zijn geforceerd, vooral omdat het niet bepaald prioriteit geniet bij Pesce. Dan zie ik ze het liefst gewoon helemaal niet. De overlappende story arcs werken tot op zekere hoogte verfrissend, maar het lijkt veelal een makkelijke manier om weg te kunnen snijden wanneer het hem goed uitkomt (laat veel scenes zo open, wat an sich niet erg is). Ondanks dat overheerst het positieve duidelijk.

Mijn 2e van Herschell Gordon Lewis.

Na Blood Feast kreeg ik niet meteen zin om zijn oeuvre langs te gaan, maar Gruesome Twosome heeft me weten over te halen. Hele fijne foute jaren 60 film, waar flink wat te lachen valt.

Ook hier weer een flinterdun plot, dit wordt gelukkig verpakt met een heerlijke soundtrack, belachelijk acteerwerk en af en toe wat smerigheid. Aan het einde weet het zelfs nog een klein beetje spannend te worden.

Echt veel dommer dan dit worden ze niet snel, het oude vrouwtje met haar 'Napoleon' Of de scene waarin ze op hun bed staan te dansen, nogal debiel maar daardoor zeker komisch.

Ook al ziet het er allemaal vrij brak uit, waaronder de gore, heeft het ten alle tijden wel wat fraais. Veel charme, goede sfeer, leuke soundtrack en een geflipt stel, prima kijkvoer!

Af en toe weer oogstrelend mooi en zorgvuldig neergezet, maar met iets te weinig noemenswaardige uitspattingen. Zeker geen spektakel, maar een ingetogen en verzorgd Martial Arts drama. Kan er uiteindelijk redelijk mee door, al viel het af en toe qua tempo door de mand. Blijft een beetje in het hoekje hangen voor de fans die er na 50x hetzelfde te hebben gezien nog altijd zin hebben in meer. Dan zit je absoluut een ruime 100 minuten comfortabel.

Asami is de Meiko Kaji van deze generatie! Briljante Japanse exploitation. Zal weinig mensen bekoren, mede dankzij de lage productiewaarde. Dat maakt het echter (zoals het hoort) dubbel en dwars goed met z'n pikante inhoud. Behoorlijk grove onderwerpen (necrofilie, kannibalisme, vrouwenhandel.. het houdt niet op!) die zeer expliciet worden neergezet. Ook zoals het hoort! Mitsutake eigenlijk een beetje vergeten (het heeft even geduurd sinds Samurai Avenger), maar hij slaat weer toe.

En het publiek zal (hier) inderdaad lastig te vinden zijn, maar ach.. Uitzonderingen zijn er altijd Benieuwd naar een aantal onderbouwde reacties, die vast en zeker zullen volgen.

Dit is martelporn op z'n best.
Verhaal? Tuurlijk niet, niet nodig.
70minuten lange martelgang, dat wil je zien wanneer je zo'n schijfje in je DVD speler schuift. En dat krijg je ook.
Een paar scenes kreeg ik echt rillingen van en maakte oprecht een indruk, dat kan ik niet vaak meer zeggen. Vergeet saw, vergeet heel hollywood maar.

Het eist aardig wat zenuwen van je op, die stortvloed aan martelingen in het begin, dat tussendoortje kwam er dus wel perfect in.
Maakt niet uit dat je het wel kan verwachten (Film moest nog 20minuten door..) maar dat maakt het niet minder grappig en ongelooflijk zuur voor de slachtoffers die een lichtpuntje zagen en op hun hoogtepunt keihard een deur in hun gezichten kregen gesmeten.

Het einde maakt het op een toffe manier af, die muziek erbij (Trouwens de hele film lang van die muziek die er een grappige toon aan moet geven, iets wat geniaal is gepaard met realistische gore) even medelijden(?) opwekken door z'n verleden aan te kaarten, om hem vervolgens voor de laatste keer los te zien gaan.
Er word in dit werkje trouwens geen lichaamsdeel gespaard, alles maar dan ook echt alles moet er aan geloven. Wat een paar memorabele momenten oplevert.

Niets minder dan een kleinschalig maar indrukwekkend meesterwerk. 4.5*

De Duitse blu-ray uitgave wordt met (gepast of ongepast) trots gepresenteerd door producer Brian Yuzna en hij belooft een enorme hoeveelheid monster-actie... en dat is precies wat je krijgt! De jaren 90 waren nog geen jaar onderweg of het lukte deze crew al om álle vervelende clichés van dat decennium te bundelen. De hulpjes van Michael Berryman bijvoorbeeld, die al rappend als de 'dikke en de dunne' zich pijnlijk on-grappig door de film heen manoeuvreren. Meeste rubbersuits zijn niet al te memorabel, maar tijdens het spectaculaire slot zijn er wel een tweetal creaturen die zullen beklijven. Verder wat bekende hoofden zoals Mark Hamill en David Gale, die tweede zag ik onlangs nog als gestoorde dokter in het geniale The Brain!

Voor underground gore liefhebbers met een tentakel fetisj. Guts of a Beauty / Virgin & Batoru Gâru: Tokyo Crisis Wars (1991) (4*)-regisseur Komizu laat zich hier weer van zijn beste kant zien. Voelt aan als een charmant amateur-debuutfilmpje, maar niks is minder waar. De destijds 40-jarige regisseur had al een aardige lijst aan pinku/softcore titels gemaakt. De overstap naar horror was in die tijd ook zeker geen vreemde stap, die genres gaan immers piekfijn samen. De softcore zou met name in zijn 'Guts' films terug te vinden zijn, hier niet zozeer. Al was er genoeg potentie met het groepje schoolvriendinnen. De mierzoete opening doet nog wat denken aan Hausu, maar de knotsgekke speelsheid van die classic wordt vervangen door bloedfontijnen en slijmerige tentakels. Ook niet verkeerd.

Strak debuut

Vooral in het begin, het zwart/wit gedeelte, vond ik het ronduit briljant wat hij toonde. Lichte teleurstelling toen hij toch weer overging naar kleur, echter herken je hierin de typische Iskanov stijl met de foute broeierige kleuren, waar ik toch wel van hou.

Middenstuk is qua inhoud lang niet zo interessant als een Visions of suffering, gelukkig maakt het einde álles weer goed. Beste wat ik van hem heb gezien tot nu toe, die laatste 10minuten. Visueel ongelooflijk bevreemdend, misselijkmakend en de montage hier is om je vingers bij af te likken zo strak.

Over het algemeen niet zo goed als VoS maar absoluut een fantastisch debuut waarin het surrealisme weer ontzettend overtuigend en interessant is. mede dankzij de (zoals verwacht) sterke soundtrack.

Zwaar genietbaar!

Vooral dankzij de geweldige vormgeving die mogelijk wordt gemaakt door de 'fantasy' instelling die de film weet te combineren met de horror. Waar het eerste half uur nog vrij standaard overkomt weet het zichzelf om te gooien, vanaf dit moment is het behoorlijk geniaal.

Heerlijke sfeer, de eerste stappen binnen het duistere sprookje deed me wat aan Silent Hill denken, echter is dit slechts een klein segment van wat komen zal. Het is namelijk erg wisselend in stijl en dus ook sfeer. Van de kille begraafplaats tot de magische uitgestreken velden, op en top verzorgt en met veel flair gebracht.

Verhaal weet genoeg leuks te brengen, staat vooral garant voor een hoop toffe settings. Eigenlijk non-stop op schitterende wijze, nooit gaan de uiteenlopende ideeën in de weg staan van de kwaliteit. Wel jammer van de bombastische en nogal loshangende soundtrack, slecht was het niet maar echt een bijdrage leveren kon het niet altijd even goed.

De anti-abortus boodschap aan het einde, tsja, het moet maar. Echt geweldig vind ik zulke dingen niet, en zo zijn er nog wel wat momentjes die ik kan missen als kiespijn. Uiteindelijk zit het de ervaring niet in de weg, en die is heerlijk. Zwaar genoten, op naar de volgende Pang flick!

Wow, ondergewaardeerd!
Voorheen keek ik nooit een aziatishe film, maar deze trok toch mijn interesse. zag op mtv er een stukje over, en het zag er erg vet uit.
Heb hem daarom maar een kans gegeven.
En ben blij dat ik dat heb gedaan!

Mijn favouriete stuk is toch:
Op het grote veld, al die mensen rennend en dan dat monster erachteraan, moest ik toch even om lachen

Het verhaal was leuk en het verveelde eigenlijk op geen éen moment.
Gewoon omdat ik wou weten hoe het nou af zou lopen en wat er met het monster zou gebeuren..!

4*

Iets minder dan het eerste deel, maar nog steeds bijzonder leuk. Misschien iets harder waardoor het minder authentiek aanvoelt. Story-wise bouwt het zich meer om het individu dan een 'bende' en dat voelt wel als een gemis. Asami is altijd genieten en absoluut mijn favoriete Japanse actrice van deze tijd.

Het eerste deel had nog anderhalf uur nodig, waar dit deel niet eens een uur en een kwartier vol krijgt. Niet erg, want zo zijn beide delen goed na elkaar te zien zonder het zat te raken.

Eigenwereld.nl - Review: Yakuza-Busting Girls