Opinions

Vreemd geval. Lijkt meer iets uit de Full Moon-stal (denk aan Demonic Toys, etc) dan iets écht eigenzinnig. Dat had ik er wel van verwacht, zeker met bovenstaande namen is er natuurlijk wel sprake van ''hoge'' verwachtingen. Ziet er allemaal wel vrij lollig uit en houdt zich uitstekend staande qua sfeervolle aankleding (zo'n locatie doet een hoop), maar echt grappig geschreven is het allemaal niet. Daarnaast zijn de overige rollen ook niet bepaald fraai ingevuld, ze missen duidelijk de nodige ervaring om dit soort foute trash verteerbaar (lees: grappig) te maken.

Stroef begin. Niet van de film, maar van Gingerdead Man als reeks. Volgt één op één de blauwdruk van Child's Play, met in dit geval Gary Busey die na zijn dood terugkeert als killer koekje. Je merkt dat ze de potentie en de weirdness van dit idee nog niet helemaal door hadden. Iets waar in het tweede deel veel meer van terug te vinden is. Die is vooral energiek en gevat/grappig, kwaliteiten die ik hier nauwelijks in terug kan vinden. Toch weet het aardig te vermaken met het ludieke basisconcept en is het als kennismaking voldoende, maar wetende dat het tweede deel al een enorme verbetering is (en dat is zelden het geval), zegt wmb al genoeg.

Wel een oké werkje. Sowieso vind ik de opzet erg leuk, Van Cleef als leermeester klinkt al snel goed. Zeker aangezien ik zijn rol in TGTBTU best oké vond. Hier vormt hij ook weer één van de lichtpuntjes, die er overigens (alweer) niet genoeg zijn om echt te overtuigen.

De sfeervolle openingscredits wisten me goed mee te sleuren, ook het sympathieke begin kan ik erg op prijs stellen. Echter verdwijnt deze film ook weer in de categorie 'verveling'. Zoals hier boven beschreven bevat 't midden wel hét hoogtepunt van de film en tevens hét hoogtepunt in mijn (tot nu toe erg karige) western ervaringen. Wát een tof duel

Het punt waar de film omslaat komt wat mij betreft veel te laat, qua opzet is het aardig maar het is allemaal zo snel afgelopen eenmaal het dubbeltje op z'n kant valt voor de jongeman. De soundtrack zal me totaal niet bijblijven en ook visueel was dit weer veel te karig, waardoor het toch weer een middelmatig filmpje is geworden. Had potentie, benut die wat mij betreft niet, helaas!

Pijnlijker dan verwacht. Jaren 50 jasje past 't concept als gegoten. Helpt ook wel enorm als je kind-acteurs het niet compleet hersendood spelen en je de tijd neemt om het allemaal op poten te zetten. Gebeurt wat mij betreft ruimschoots en kan me totaal niet vinden in de kritiek op het feit dat Girl Next Door in enige vorm exploitatief is. Sterker nog, vond het zwaar terughoudend en meer verkapt voyeurisme dan dat je dicht op de huid zit en er werkelijk op je ingehakt wordt. Strakke, slimme keuzes die resulteren in een eigen smoelwerk.

Degelijk. Grootste mankement is C.M Punk; dat is op geen enkele manier een echte acteur. Bovendien komt regisseur Travis Stevens niet verder dan een paar kleine, ''onderscheidende'' details in de uitwerking van dit verder bekende genre-recept. Ik had het zelf graag (op zijn eigen manier) in de richting van Jenifer (2005) zien gaan. De eerste duidelijke glimps van de compleet verminkte dame is in ieder geval een hoogtepunt en het huis ademt een fijne sfeer uit + de strakke cinematografie doet dat in ieder geval eer aan. Daarmee zijn alle positieve puntjes wel genoemd. Punk loopt nogal lomp door de film heen, brengt geen enkele nuance in zijn personage en is -eerlijk is eerlijk- ook behoorlijk infantiel geschreven (gaat bijvoorbeeld heel makkelijk van gelukkige aanstaande vader naar een vreemdgaande botte lul, zonder dat daar een basis voor is gelegd). Bij wat meer verdieping op dat vlak had dit verder onderhoudende, doch iet wat onoverweldigende genrefilmpje wel baat gehad.

Helemaal mee eens! Heb me er kostelijk mee vermaakt, Adamson's Girls for Rent is typerend voor deze tijd. Niet alleen qua productiewaarde, maar ook de inhoud is volgens het boekje. Maakt het wat mij betreft alleen maar leuker, genoeg actie en genoeg naakt. Echt veel meer verlang ik er niet van, ohja... de muziek .

Heb er nog wel meer over te vertellen

Absoluut reden om meer van Hoffman te bekijken. Helemaal mijn ding. Porno-look maar pure hedendaagse cliché-slasher inhoud. Om je kapot te schamen, maar tegelijkertijd een guilty pleasure die z'n gelijke niet kent. Fijne cast, énorm gare cameo's (Shawn C. Phillips haha) en een paar middelmatige kills. Neemt niet weg dat het gewoon 100 minuten met het schaamrood op je kaken genieten is. Tenminste, die state of mind had ik dan even. Kan het soms ook niet luchten...maar Girls Gone Dead kwam ermee weg

Verrassend sensatieloos, maar vermakelijk op alle andere vlakken. Een 7-tal studentes moeten een oud herenhuis inventariseren... duffer dan dat kan niet. Gelukkig vullen ze hun tijd met drinken, vriendjes en seances. Wie op zoek is naar onnodig bloot en/of emmers met bloed zal teleurgesteld afdruipen. Wat dat betreft geen typische Troma release, maar Girls School Screamers redt zich uitstekend als 80's spookhuis film.

Fred Olen Ray Een (in mijn geval) gewaardeerd regisseur. Dit is pas mijn eerste van hem van ná de eeuwwisseling. De reden is eigenlijk simpel; voor veel soortgelijke regisseurs (dare I say: allemaal?) ging het al snel bergafwaarts, soms tegen het ''onkijkbare'' aan. Dat Fred een soortgelijke lijn zou volgen, liet zich raden. De focus verschoof ook al snel naar een ander type TV-film (van die Hallmark shit), met name vanaf 2010 was daar blijkbaar het grote(re) geld te vinden. Glass Trap kondigt dan toch een beetje het einde van een tijdperk aan. En doet dat op redelijk vermakelijke wijze. Neemt zichzelf in ieder geval totáál niet serieus en weet de actie ook prima gaande te houden, maar had zich logischerwijs positief kunnen onderscheiden door nog iets meer met practical effects te werken. Dat is hier slechts sporadisch het geval en hoewel het kwalitatief bedroevend is, zit daar wel een positief gevoel aan gekoppeld.

Heerlijk!

De jaren 90 Steven blijft toch meestal mijn favoriet. Ook deze Glimmer Man is weer een goed voorbeeld waarom Steven voor sommige een held is, wat een funny motherfucker Ivory Wayans is prima als medespeler, niet flawless.

Scenes zoals die in het Chinese winkeltje of het verbouwen van het restaurant zijn echt briljant. Film zit weer vol met grappige one-liners en stevige gevechten, ook hier blinkt de scene in het restaurant in uit. Maar ook de scene waar Steven wordt meegenomen in de auto mag er zeker wezen, lekker agressief en flitsend.

Al met al voegt Glimmer Man zich in het rijtje van geweldige Seagal flicks.

Stuk dwergenstront. De negatieve lijn van westerse animatie wordt moeiteloos doorgezet door dit humorloze stukje lopende-band-werk. Waar ik met Tangled had gehoopt het dieptepunt te hebben bereikt, gaat deze er met volle overtuiging onderdoor.

Vervelende voie-acting, oerlelijke stijl, geen enkel leuk personage en aan inventieve ideeën is een serieus gebrek. Snel achter me laten, brr..

Alles of niets filmpje. Gave look en dito soundtrack, creeërt een hele fijne atmosfeer. Vooral rondom het gestoorde personage van de herder, wiens naam en beweegredenen wegblijven. We weten dat hij de weg kwijt is, geteisterd in z'n gedachten en niet vies is van wat sterke drank.

Na het typische beginnetje vervolgt de film zich eigenlijk op een hele andere wijze dan je zou verwachten. Geen expliciet gedoe, de camera filmt de rug van de situatie of loopt langzaam weg van de gebeurtenis. Het doet voor mij lekker verrassend aan en het weet ook zeker te blijven boeien, vooral op audiovisueel vlak dan. Degene die opzoek is naar iets vlot en pittig, of zelfs gory...komen er gegarandeerd slecht vanaf.

Zoals al eerder aangehaald vond ik de atmosfeer zeer geslaagd, zeker de dromen en visioenen van de herder zijn lekker akelig. De fantastische sfeer tijdens de nachten in deze bloedmooie locatie in Chili, weten me goed bezig te houden. Dat het begin en grotendeels de ontknoping qua stijl erg out of place zijn, maakt me niet zoveel uit.

Zeer fijn, opvallend en traag, nergens goed te plaatsen voor mijn gevoel en dat maakt het wel interessant.

Heerlijke satire. Blijft helaas niet altijd even constant, maar weet zich wel op een vrij unieke manier te nestelen. Pijnlijke spiegel die ze de Amerikanen voorhouden, al is die lijn natuurlijk grotendeels door te trekken naar de identiteitsloze massa-idioten hier in Nederland. Mocht wel iets meer losgaan, maar het concept staat als een huis en de humor is met vlagen best scherp. Begin is fenomenaal en Frank is een ver van huis show...maar je begrijpt hem wel. Tof! Schiet net iets te kort voor 4*.

Vroegtijdig uitgezet.

Tergend saai werkje die niets uit weet te stralen of over weet te brengen. Het valt het beste te omschrijven als een audiobook gecombineerd met comic-like beelden, weinig tot geen animatie, slechts getekende fragmenten die elkaar opvolgen, ondersteund door enkele stemmen en misschien wat visuele vervormingen.

Het leek me van te voren wel interessant, helaas valt het samenspel van de electro samen met de beelden zwaar tegen en wordt het verhaal veel te pretentieus gebracht waardoor ik na 5minuten de aandacht daarvoor al kwijt was.

Veel wisselingen in stijl, soms best oké maar opvallend is het niet, laat staan geslaagd in deze context. Weinig overtuiging met de voice-acting tijdens de wat drukke stukken, hieruit blijkt dat het nogal emotieloos is ingesproken allemaal. Daarnaast zitten de muziek en de stemmen elkaar regelmatig irritant in de weg.

Echt een pleziertje was dit dus niet. Heb de film niet afgezien en zal mij dan ook weerhouden van het uitbrengen van een stem, het zou niet hoog zijn geworden.

Dat shot in het bootje door de mist, gasmasker op, minimalistisch sounddesign.. een 100% Monsters (2010) momentje. Dat was één van de tofste monster flicks van de laatste paar decennia en Edwards neemt die kwaliteiten ongeschonden mee en dropt een blockbuster pareltje vanjewelste; één die óók nog eens denkt aan z'n roots. Bioscoopvoer om van te genieten, dat bestaat dus gewoon..!

Blijft een duf maar aandoenlijk filmpje. N.a.v Monsters of Cinema special by SlashingThrough.com maar weer eens geprobeerd na vele jaren. Moet echter geen twee delen achter elkaar aanzetten, want dan gaan de twijfels wel toeslaan. Deze originele Godzilla komt er als tussendoortje aardig mee weg door enkele fijne destructieve scenes, maar het merendeel daaromheen is een taaie zit. Toch is het eerste half uur wel interessant als opbouw i.t.t het einde dat weinig voldoening brengt.

Zo'n schreeuw blijft altijd door merg en been gaan en ik heb er uiteindelijk wel respect voor, neemt niet weg dat het oubollige mij niet altijd ligt (beetje in de stemming zijn). Kleine voldoende en binnenkort maar eens wat Amerikaanse monsters oppikken!

Weinig slijt. Blijft een beproeving om steeds met iets unieks te komen, maar in dit weinig subtiele (sub)genre lijkt het nooit op te houden. Verwachtingen waren wellicht iets lager n.a.v voorgaande berichten, maar die bescheidenheid blijkt grotendeels niet op mij tot toepassing. Yakuza Weapon is opnieuw een product uit de Sushi Typhoon stal die mij ongelooflijk enthousiast krijgt.

Cult Movies Reviewed: Yakuza Weapon (2011, Tak Sakaguchi, Yûdai Yamaguchi) - dvd recensie - cultmoviesreviewed.com

Toffe CAT III titel van Yau, uit een periode waarin ze steeds spaarzamer werden. Bovendien een film die veel beter wordt wanneer je bekend bent met z'n inspiratiebronnen. Films zoals Leák (1981) zijn nooit ver weg en met het overgeven van kroelende insecten komt al snel obscuur werk zoals Du Gu (1983) en Xie Mo (1981) om de hoek kijken. Yau is een liefhebber en (gelukkig) zelf meer dan bekwaam genoeg om het zelf naar hartenlust uit te voeren. Levert enkele smakelijk brute scenes op die, tussen de abominabele CGI door, met gemak het meeste bij zullen blijven. Extra kudo's voor de montage; blijft om nostalgische redenen een stijl die voor mij wel werkt. Flashy overgangen met veel dissolves, gelaagde beelden (opacity) en versnellingen. Genietbaar kitscherig en outdated.

Sloane's Vice Academy trilogy heeft dankzij Vinegar Syndrome een prachtige boxset-release mogen genieten. Toen ik deze titel op de streaming service van Full Moon zag staan met zijn naam erbij, leek het mij een perfecte titel in aanloop naar die set. Verschillende reacties gelezen van mensen die deze zelfs beter wisten te waarderen dan VA, dus enige verwachtingen waren er wel degelijk. En toegegeven; de flauwe luchtigheid werkt eigenlijk beter dan 't zou moeten werken. Het 'ondenkbare duo' van saaie secretaresse met een stripper on the run is een beproefd concept, maar ook tijdloos. Met voldoende 90's T&A voor de liefhebbers

Waxman blijft presteren. Seagal heeft zijn match duidelijk gevonden; nummertje 5 inmiddels. Wéér in het oostblok, maar dat past hem (ook in z'n privéleven) wel. Hij lijkt er nog altijd genoeg zin in te hebben. Getuige ook dat de volgende samenwerking tussen de beide heren alweer aangekondigd is (Absolution met o.a Vinnie Jones). Als DTV gewoon érg solide! Bekwaam geregisseerd en Seagal met een goatee. Daar doen we het voor

En hij heeft een te jonge chick aan het einde. Dus.

Leuker dan verwacht. Hoewel je al iets te snel weet welke kant dit op gaat, blijft het een puik opgezette thriller. Combinatie van found footage en de thrill van voyeurisme / jeugdige pranks spreekt ook wel erg aan. Niet vervelend geacteerd door de (niet altijd sympathieke, maar altijd in hun acties te volgen) jongens, dus daar wordt al aardig wat winst geboekt t.o.v de concurrentie in dit genre. Boeiend debuut.

Beetje Funny People (2009) achtig, weinig puns maar veel kleine komische prikjes die het geheel erg down to earth en simpel houdt. Daar was ik eerder naar op zoek dan een spervuur aan debiele grappen en die verwachting klopte wel.

Pesci is fantastisch en De Niro draagt z'n rol volwassen... ik was echter niet zo gecharmeerd van Liotta en/of Henry (acteur en/of personage). Heb het een paar dagen laten bezinken maar ben er nog niet helemaal uit. Het zal ''m'n ding'' wel weer niet zijn, maar vond de film beduidend beter uit de verf komen in de 'rise' dan tijdens de 'fall'. Scorsese verloor daar veel te vaak mijn aandacht en het voelt als een uur durende fade weg van al het moois, in plaats van een stevig/rauwe ondergang.. Daar vind ik zijn stijl überhaupt al te clean voor, dus was te verwachten. Helaas!

Leuk! Al zijn de verschillen met het voorgaande deel wel duidelijk. Stuk minder budget (-23M $) en een minder prominente rol voor Jack Black die, zoals wel vaker, de smaakmaker was. Maar ondanks dat heeft het een gelijkaardige charme en is het voor een kinder/jeugdfilm absoluut kundig gemaakt. Het hele Halloween sfeertje doet 't altijd wel goed, zorgt voor wat geestig gespuis en Sandel pakt groot genoeg uit richting het einde. Meer delen zijn welkom!

Gallagher, een redelijk bekende naam in de SOV/underground horror. Relatief recent is het grootste deel van zijn eouvre (Gore Whore, Gorgasm, Gorotica en Dead Silence) door SRS uitgebracht op zowel DVD als blu-ray. Nu zie ik het nut er niet van in om van dit soort SOV-crap een BR-release uit te brengen, maar soit. Gore Whore blinkt in ieder geval nergens echt in uit. Heeft weel wat geinige experimentele muziek (en op andere momenten ontbreekt het volledig aan muziek, sommige scenes hebben daar wel onder te lijden) en een aantal spaarzame momenten die wel memorabel zijn (zombie op de auto als hoogtepunt).

Vanwege de reputatie nog wel de moeite waard voor SOV-liefhebbers, maar verder geen heel verheffend werkje.

De eerste helft was veel belovend, de sfeer zat goed en het leek een goede variant op de saw films te worden.
Natuurlijk wel met genoeg eigen ideeën, een geest kan natuurlijk ook niet ontbreken en de gore blijft beperkt wat in dit geval helemaal niet erg is.

Uiteindelijk is het meest teleurstellend toch wel het verhaal, de plottwist word té uitgebreid behandelt en is daarnaast bijzonder slap, iets wat ik niet gewend ben van aziatische films, meestal zit er wel wat meer achter maar dit is gewoon een wraak film.

Jammer, maar ondanks de gebreken heb ik me toch wel goed kunnen vermaken en de special effects konden er ook mee door, af en toe iets te flashy maar nergens storend of in overvloed.

2.5*

Meer van verwacht. Heeft een verrassende Nederlandse release gekregen en hoopte eigenlijk dat dit het nogal tamme horror-aanbod hier zou opschudden. Zo'n Russische titel is toch iets avontuurlijker dan de zoveelste Amerikaanse no-budget Indie. De teleurstelling is des te groter wanneer zo'n film eigenlijk niets 'eigens' toevoegt. Lijkt op gebied van sfeer wel wat punten te scoren, het is zorgvuldig -traditioneel- opgebouwd en ziet er alleraardigst uit. Maar eenmaal in het 'verlaten' huis aangekomen, begint er een slepend middenstuk waarin onnodig vaak naar de backstory wordt gesneden. Het haalt alle vaart uit het verhaal en indien het de bedoeling was om meer lagen aan het verhaal toe te voegen; dan is dat verspilde moeite. Abyzov komt überhaupt niet verder dan wat voorspelbare verschijningen op de achtergrond en dan kan ik (helaas alweer...) maar één ding concluderen; weer een filmmaker die weet wat hij doet (technisch), maar die helemaal niks aan het genre toevoegt. Why even bother...

Kan niet mee met de rest maar staat af en toe wel z'n mannetje. Uitgangspunt is er wel, maar volledig benut wordt het nooit. Lang uitgerekte scenes verpesten een potentieel leuk idee, maar gelukkig is alles daar omheen weer goed behapbaar.

Strakke gore, leuk gefilmd af en toe en Akiyama is cool! Lekker flauw verhaaltje dat nog tot een leuk slot weet te komen, al had ik dat al liever in het begin gezien en dat de film op die voet verder ging... maar goed. Kan me voorstellen dat het een koude kermis is nadat je TGP of zo recentelijk hebt gezien. Gelukkig stond ik al weer even droog met moderne j-sploitation en was dit wel weer welkom.

Mijn aandacht en hoop is gericht op Gokudô Heiki (2011) om dit jaar de meeste indruk te maken vanuit het genre. Dit was een lekker bloedbad, maar niet één van de lekkerste.

Mwah. Vond Wright's ''Tormented'' destijds ook al niet veel. Dit laat ook maar weinig zien. Wel erg verzorgd geschoten, prima look. Maakt het in ieder geval nog sfeervol, want ondanks de pogingen; is dit niet erg grappig, noch expliciet genoeg om een vermakelijke monsterflick te zijn. De Grabbers zelf zien er wel geinig uit, kleurrijk en armed with teeth. Dan heb je de hoogtepunten wel zo'n beetje gehad. Semi-lollig gedoe zonder het beetje eigenheid om de potentie te benutten.

It's Alive (2008) , maar dan zonder de baby in de rol van protagonist #1. Dat zorgt voor het gebruikelijke ''boehoe, het is geen horror'' riedeltje, maar in werkelijkheid gaat het veel dieper dan de meeste horrorfilms met soortgelijk thema. Langzaam kruipt Solet onder de huid en daar blijft hij gemoedelijk zitten, zonder ergens vervelend te worden. Dat deed hij met Dark Summer (2015) ook. Een stijlvaste en slimme regisseur, die hopelijk nog lang in dit genre blijft hangen.