Opinions

Zeker geen onaardige film maar haalt het toch bij lange na niet bij "Hardcore Henry" die toch aanzienlijk meer humor bevatte. Neem die scène "I've Got You Under My Skin" waarbij de acteur (vooral die punker!) telkens na het zingen van die titel naar de grond ging. Hilarisch gewoon. Dit soort scènes miste ik in deze film die verder best wel voorspelbaar was. Bij de shoot-outs tegen het einde moest ik nogal eens denken aan Hit-girl uit de film "Kick-Ass". Verder is Nobody zo Amerikaans als maar zijn kan. Niet slecht nogmaals maar zeker niet verrassend. Wel uitstekend amusement in deze vervloekte corona tijd.

3,5*

Heb deze film vanavond gezien en vond het een zeer verrassende film. Een vrouw wordt verkracht, we weten ook gelijk wie het gedaan heeft, dus geen whodunit. De vrienden van het slachtoffer achtervolgen de verkrachter, maar pakken helaas een verkeerde met desastreuze gevolgen. Als kijker zou je nu in kunnen vullen hoe dit af zou lopen. Maar de regisseur slaat een totaal andere weg in. Hij zet je helemaal op het verkeerde been. De verkrachter doet niet meer ter zake, hij komt in het verhaal bijna niet meer voor. Als filmkijker weet je absoluut niet meer wat je wachten staat. En daar ligt hem de kracht van de film. Geen cliché-einde zoals je bij dit soort films te zien krijgt in Hollywoodfilms.
Het eerste uur vond ik het sterkst, de opvoering van de climax deed je inderdaad wat "Lexi" zei op het puntje van de stoel belanden. De verkrachtingscene was nogal heftig, het riep bij mij herinneringen op aan een zelfde soort scene in de film "Irréversible". Het einde was enigszins teleurstellend, maar dat vergeef ik de regisseur. Ten slotte is dit zijn debuut en als Sanchez Cabezudo deze lijn voortzet, dan kan hij een groot filmmaker worden.

3,5*

Uitermate knappe film, waarvan de spanning van wat gebeurde op de snelweg in het desolate Texaanse landschap om te snijden was. Genoeg thrillers gezien die wat spanning betreft hieraan niet kunnen tippen. Op visueel vlak is het verder ook een zeer mooie film, vooral die scènes die zich in de realiteit afspeelden. De openings waren daarentegen niet om over naar huis te schrijven. Wat moet die oerlelijke vlezige naakte vrouw nu eigenlijk voorstellen is mij de vraag. Het moet toch wel betekenis hebben. Deze film heeft dus genoeg om over na te denken, Voor mij is Nocturnal Animals toch wel een van de betere films van dit jaar die het zeker waard is om nog een keer te gaan zien.

4.0*

Had zo mooi kunnen zijn maar het eindeloze politieke geleuter waarin constant verwezen moest worden naar Auschwitz en Algerije, joden en Arabieren, extreem links en extreem rechts, Le Penn en Sarkozy etc. doet deze "komedie" volledig de das om. Het zou mij niet verbazen dat als deze film in 2015 gemaakt zou zijn de regisseur ook de bootvluchteling er bij gehaald zou hebben. Tja, ik heb nu eenmaal een afgrijselijke hekel aan oeverloos politiek geouwehoer in films, zeker bij films die voor komedie moeten doorgaan, hoewel het dramatische voor mijn gevoel het komische in deze film ver oversteeg.

Valt er dan nog iets positiefs te vermelden; jawel, de verschijning van de lichtvoetige Bahia - zeer goed gespeeld door Sara Forestier - was voor mij een lust voor het oog. Zonder het i.m.o. totaal overbodige politieke geleuter had dit daarom best wel een mooie film kunnen zijn. Maar helaas dacht de regisseur daar anders over.

2,0*

Het bekijken van deze film heb ik lang uitgesteld omdat ik hier totaal niets van verwachtte. Toch maar bekeken omdat ik door die vervloekte corona weer opgescheept werd met de zoveelste lock-down wat betekende dat de kroegen weer vroegtijdig gesloten werden. Helaas kwamen mijn verwachtingen weer helemaal uit want dit was ook weer helemaal niks en dat ligt niet alleen aan het verhaal maar ook aan Frances McDormand die het voor mij in the French Dispatck ook danig verpestte. Misschien toch in het vervolg films met deze actrice toch maar overslaan. Deze actrice met haar depri blik ligt mij gewoon niet en zeker niet in coronatijd. De volgende keer toch maar een wat opgewekter filmpje bekijken.

2,0*

Niet onaardig maar ook niet direct top. Ik heb betere giallo's gezien. Maar....dat moet gezegd worden. Die Barbara Bouchet is toch wel een moordwijf. Die scène in het begin waar zij zich naakt vertoonde voor het zeer timide jongetje vond ik een van de mooiste scènes in de film. Ook het laatste kwartier - de ontknoping - mocht er zijn uiteraard maar was wel erg voorspelbaar.

Dit is de 5e film die ik van Fulci heb gezien waarvan ik Zombi 2 (1979) toch wel verreweg de beste vond.

Waardering: 3½ sterren (inclusief een ½ ster extra voor Patrizia)

Al weer de achtste film die ik van Sono gezien heb en ook deze film wist mij weer te boeien. Dat ligt voornamelijk aan het bizarre plot. Aanvankelijk werd ik volledig op het verkeerde been gezet. Ik dacht dat wij de voorgeschiedenis te zien zouden krijgen van die collectieve zelfmoord van die schoolmeisjes. Dat bleek dus niet zo te zijn. Het ging hier dus om de "family circle", niet om de "suicide circle". Beide circles hoorden wel tot dezelfde organisatie. Dat geeft deze film wel een wreed karakter trouwens. Of je speelt een rol in de family circle, of je speelt een rol in de suicide circle. Die rol werd later ook door een van die leden duidelijk gemaakt. Die had het ook over de "circle of life". Aan de rand van de dood krijgt het leven pas waarde. Dat laatste zie je bij de meeste films van Sono, die met de dood een loopje neemt. De slachtoffers sterven doorgaans met een lach op het gezicht; óf zij springen lachend voor de trein óf zij vragen lachend om gedood te worden. Het is alsof zij willen zeggen; ach, het behoort allemaal tot de "circle of life", in een volgend bestaan wordt het misschien allemaal anders. Dit doet mij denken aan de "Eeuwige Wederkeer" van Nietzsche, waarmee deze filosoof bedoelt dat alles zich in een eindeloze kring blijft herhalen. Tot zover mijn filosofische interpretatie van de film.

Toch wist deze film niet het niveau te halen van Suicide Club en zeker niet van Love Exposure, waarop deze film qua stijl het meest leek. Op visueel vlak vond ik Noriko's Dinner Club beduidend minder, het duurde allemaal ook wat te lang en de gesproken tekst was wel erg veel. Ik kon het tempo, én kijken én lezen tegelijk, nauwelijks bijhouden.

3,5*

Bij het zien van deze film waarin een strafexpeditie tegen de indianenstam de Abaraki centraal stond moest ik gelijk denken aan de film Little Big Man uit 1968 waarin wij ook de vernietiging van een indianenstam te zien kregen. Toch verschillen deze films hemelsbreed van elkaar. Werd in deze film van King Vidor de vernietiging van een indianenstam verheerlijkt - de indianen waren immers wilden die beschaving bijgebracht moesten worden - in de uitstekende film van Arthur Penn stond de vernietiging van een indianenstam symbool voor de Amerikaanse misdaden destijds begaan in Vietnam. Groter kan het verschil tussen beide films eigenlijk niet uitgedrukt worden. "Little Big Man" is een ode aan de cultuur van de oorspronkelijk Indiaanse bevolking van Amerika. In "Northwest Pessage" worden de indianen echter neergezet als wilden die alleen maar konden martelen, scalperen en mensen in mootjes hakken. Ik beschouw daarom "Northwest Passage" als een zeer smakeloze film mede ook omdat bij de "heroïek" van de Rangers ook nog teruggegrepen moest worden naar het bijbelse verhaal van Mozes die veertig dagen zonder voedsel in de woestijn rondgedoold had. De Rangers hadden namelijk al een hele tijd niets gegeten. Vandaar dat dit bijbelse verhaal aan de Rangers verteld moest worden. Ja ja de "Holy Bible". Bij dat geloof hoorde natuurlijk ook het uitroeien van een indianenstam. Maar ja, van dit soort verhalen staat het in de bijbel ook vol van. Dat die literatuur - het O.T. wel te verstaan! - niet tot mijn favoriete boeken behoort, dat hoef ik verder niet toe te lichten. En 'at last' "Nortwest Pessage" behoort ook absoluut niet tot mijn favoriete films.

1,0*

Als er een filmmaker is wiens films haast niet onder woorden te brengen zijn waarom ze zo mooi zijn dan is het Tarkovsky wel. Voor mij zijn het ook films die niet met het gezonde verstand te beoordelen zijn. Maar ja, gezond verstand en spiritualiteit verdragen elkaar niet. "Credo quia absurdum" luidt een Latijnse uitspraak wat betekent "Ik geloof omdat het absurd is". En daar geloof altijd subjectief is - het gaat er ten slotte om wat voor jou waarheid is - is er daarom ook geen algemene verklaring voor wat de betekenis is van Nostalghia waar de spiritualiteit van afdruipt. Nou ja, de hoofdpersoon wordt door heimwee gekweld, maar ook heimwee is een zaak van het gevoel. Daar past ook geen "waarom" vraag bij. Het enigste wat ik eigenlijk over deze film kan zeggen is dat op visueel vlak dit gewoon een prachtige film is. Vooral die beelden in de kerkruïne en op die trappen in Rome zijn gewoonweg schitterend. Opvallend trouwens de aanwezigheid van de hond in de films van Tarkovsky. Ook hier kregen we elke keer Woef te zien die toch wel goed afgericht moest zijn lijkt me zo. Hij blafte alleen bij die scène op die trappen in Rome, toen die oude man zich in brand stak.. Het einde van de film was trouwens wonderbaarlijk mooi.
De DVD van deze film heb ik trouwens voor € 11,95 gekocht en gisteren ontvangen. Gezien wat deze film aan moois te bieden heeft vind ik die prijs niets te hoog.

4,5*

Een van de films van Visconti die ik nog niet gezien had en vanavond maar eens heb bekeken, gezien de zeer lovende reakties over deze film. Helaas kon deze film mij toch niet zo boeien en vond ik deze van wat ik gezien heb van Visconti toch de minste. Goed acteerwerk uiteraard van Mastroianni en Maria Schell, maar op een scène na sprak de film mij toch niet zo aan. De scène die me wel aansprak en voor mij verreweg de beste scène was, was de Rock & Roll opvoering van het nummer "Thirteen Women" van Bill Haley & the Comets". Geweldig! Wat een heerlijk nostalgisch jaren 50 sfeertje straalde deze scène uit. Rock & Roll is voor mij altijd dé muziek geweest, waarmee je mij trouwens ook spontaan de dansvloer opkreeg.

Wat mij verder nog opviel maar dan toch wel in negatieve zin waren de decors, die volgens mij zo nep waren als maar zijn kan. Volgens mij is deze hele film in de studio opgenomen. De kunstmatigheid van de besneeuwde straatdecors met niet bewegende wolken droop er gewoon van af. Had dit echt niet anders gekunnen?

Waardering; gemiddeld 3,0*

Op visueel vlak zeker een mooie film. Het zwart/wit paste uitstekend in dit middeleeuws Ests sprookje maar het duurde allemaal wat te lang. Op die oude lelijke dorpsbewoners raakte ik op een gegeven moment behoorlijk uitgekeken en van het verhaal moet deze film het van mij zo wie zo niet hebben. Zeer verrukkelijk daarentegen vond ik de verschijning van Liina, een zeer mooie jonge vrouw. De onderwater scène met haar aan het einde vond ik een van de mooiste in deze Estse film. Ook zeer mooi trouwens vond ik de beelden met de "Grote Boze Wolf", maar ja, wolven doen het voor mij altijd goed in dit soort sprookjes.

3.5*

Zeker zo'n 15 a 20 jaar geleden dat ik deze film voor het laatst gezien heb, dus werd het maar eens tijd voor een herziening. Als we de encyclopedie mogen geloven schijnt dit stukje geschiedenis over de Parijse Commune behoorlijk te kloppen, maar de propagandistische boodschap in deze film ten faveure van de Commune ligt er natuurlijk wel dik bovenop. Maar ja, wat verwacht je anders van een film gemaakt in de Sovjet Unie van de jaren twintig. De propaganda laat ik daarom maar voor wat het is en laat ik bij mijn beoordeling van deze zwijgende film maar achterwege. Ik vond Novyy Vavilon in ieder geval een goede film waar we o.a. een glimp te zien kregen van het Parijse uitgaansleven anno 1871 en het enthousiasme van de communards die het centrum van Parijs zo'n drie maanden in hun greep hadden alvorens hun revolutie met grof geweld werd neergeslagen. De opzwepende muziek van Sjostakovitsj die de muziek speciaal voor deze film gecomponeerd heeft paste uitstekend bij deze lofzang op de communards die minder onschuldig waren zoals de filmmakers in deze film lieten zien.

3,5*

Deze film heb ik 16 jaar geleden voor de eerste keer gezien toen hij in de filmhuizen draaide ihk van het 100 jarig bestaan van de cinema. Film maakte destijds op mij niet zo veel indruk. Ik vond hem nogal saai. Dat weerhield mij er gisteren niet van de DVD die voor slechts € 3,00 in een muziekshop lag toch maar mee te nemen en vanavond weer eens te gaan herzien. Ik moet zeggen dat de film toch best wel sfeer had mede ook door de score die mij enigszins deed denken aan de soundtrack van Taxi Driver. Verder was het een mooi psychologisch spel tussen de mannelijke hoofdrolspelers.

Al met al toch wel een aardig debuut van Polanski.

3,5*

In een commentaar over deze nieuwste Van Warmerdam las ik het volgende:

‘Stel geen vragen, zak weg in je stoel en laat de abstracte alledaagsheid van Nr. 10 over je heen walsen’

Juist verwoord en dat heb ik dan ook gedaan. Van Warmerdam staat voor mij voor absurde cinema, misschien te vergelijken met het werk van Yorgos Lanthimos (Dogtooth (2009), The Lobster (2015) waar het realisme ook ver te zoeken was. Ik houd er wel van maar ik moet er wel voor in de stemming zijn. Dit soort films eisen veel geduld van de kijker. Mooiste en meest hilarische scène: De drie geestelijken die door de ruimte zweven met een groot christus kruis achter hun aan.

Herzien en nu ben ik er aanzienlijk minder enthousiast over als toen ik deze film voor de eerste keer zag. De erotiek stelde achteraf toch niet zo veel voor en het verhaal en het acteren was sowieso helemaal niks. Wat de film nog enigszins overeind houdt is toch wel de zeer aantrekkelijke Christina die helaas toch te weinig uit de kleren ging. Verreweg het mooiste vond ik die scène toen ze zich uitkleedde en naakt in het meertje met waterlelies ging baden. Het was de enige scène die ik mij nog goed kon herinneren en dat zegt eigenlijk wel genoeg over dit filmpje waarvan niet alleen de erotiek maar vooral de horror helemaal niets voorstelde.

2,0*

Absurd maar in visueel opzicht bijzonder mooi. Aan het verhaal kon ik geen touw vastknopen maar dat zal ook wel niet de bedoeling geweest zijn van de regisseur, die poogde met deze film denk ik een surrealistisch kunstwerk af te leveren. Daar is hij in ieder geval zeer goed in geslaagd. Ik vond deze film vooral prachtig vanwege het zeer fraaie kleurengebruik. Nog nooit zo mooi vergrote insecten in een film gezien. Daar kan geen enkele natuurfilm tegenop.

4,0*

Afgelopen avond het 2e deel bekeken van deze veel besproken nieuwste film van Von Trier. Op het eerste deel had ik een vernietigende kritiek, die achteraf niet terecht was en wel om de simpele reden dat je een film niet kunt beoordelen als je hem maar voor de helft gezien hebt. Dus, van die kritiek neem ik daarom ook afstand. Dit betekent echter niet dat ik Nymphomaniac I en II nu een goede film vind, integendeel zelfs. Dat de film elke keer onderbroken wordt door de scènes in het huis van Seligman, waar Joe hem zijn verhaal vertelde vond ik op een gegeven moment storend. Het haalde de vaart uit de film. Over het zeer slechte en totaal ongeloofwaardige einde dat zich afspeelde in het huis van Seligman zullen we het verder maar niet hebben.
De belangrijkste reden dat ik deze film niet kon waarderen is dat op enkele scènes na deze film op visueel vlak niets voorstelde. Oh, wat was dat anders in de andere twee films van de trilogie “Antichrist” en vooral “Melancholia”. Het verhaal waar deze film het dan van zou moeten hebben mag dan wel origineel zijn maar ik vond het niet bepaald interessant. Het wist mij maar niet te boeien. Tja, wat blijft er dan nog over? Voor mij een teleurstellende film die ik enigszins vergelijk met "Breaking the Waves". Ook die film had een absurd verhaal, zat vol met zelfkastijding door de hoofdrolspeelster en was op visueel vlak oerlelijk.

Waardering: 2,0*. Meer kan ik er helaas niet van maken.