Opinions

Koo - Koetje Boe!

Een hoop slap geouwehoer waar je best om zou kunnen lachen met een flinke hoeveelheid wodka op. Misschien hebben de makers van deze film dat ook wel gedronken, want hoe moet je anders zo'n absurdistische film maken. Het sloeg allemaal helemaal nergens op. Het oogde ook nog eens allemaal slaapverwekkend dat leven op Pluke. Zand, zand en nog eens zand. Voor mij had een groot deel van de film zich af mogen spelen op Alpha. Die blonde vrouw daar in het witte gewaad zag er best lekker uit maar helaas kregen we van Alpha maar een klein stukje te zien en dus ook van die mooie blonde vrouw. Het was verder allemaal Koo wat de klok sloeg. Te veel Koo als je het mij vraagt.

3,0*

Deze film vanavond herzien en voor mij blijft het een van de beste films van de vooroorlogse cinema. De special effects mogen er anno 2010 misschien wel lachwekkend uitzien maar dat heeft tevens ook zijn charma. Ten slotte zaten we in het jaar 1933 en de computer moest nog uitgevonden worden.
Ik heb mij in ieder geval weer kostelijk geamuseerd met deze voortreffelijke avonturenfilm. Dat er misschien matig geacteerd werd zal mij verder een worst wezen. Ik vond deze film in ieder geval tig keer beter dan de remake van Peter Jackson. En die Fay Wray was toch best een aantrekkelijke vrouw. Ik vond haar uitstekend gecast voor de rol van Ann Darrow (The Bride of Kong). Legendarisch vind ik nog steeds de scène van King Kong en Ann Darrow bovenop de Empire State Building.
Toch miste ik in dit origineel een belangrijke scène. Toen King Kong zijn achtervolgers van de boomstam afschudde zodat ze in het ravijn belandden hebben wij van hoe de achtervolgers aan hun eind kwamen niets meer in de film gezien. Het blijkt namelijk dat zij door reusachtige spinnen verslonden werden maar dat die scène destijds er uit werd geknipt omdat hij te eng werd bevonden. Althans, dat las ik ooit in een recensie in de VPRO gids van pakweg 10-12 jaar geleden. Dit lijkt mij verder ook heel aannemelijk. Zo ver ik weet kwam die scène in de re-make van Peter Jackson wél voor.
Voor mijn waardering voor deze film maakt het hoe dan ook niets uit.
Die was 5,0* en die blijft 5,0* ondanks de gebreken.

Van deze Gouden Palm winnaar die ik afgelopen avond in Arthouse Lux bekeken heb verwachtte ik aanvankelijk niet veel en dat kwam tot de pauze - dat was na twee uur - ook zonder meer uit. De beelden van Cappadocië waren mooi, het acteerwerk en de cinematografie waren dik in orde, dat dus wel. Echter, na twee uur begon het oeverloze geleuter tussen die Aydin en de zeker niet onaantrekkelijke Nihal mij danig de keel uit te hangen. Ik was in ieder geval blij dat eindelijk de pauze aanbrak. Met veel moeite daarna aan het tweede gedeelte begonnen en daar had ik beslist geen spijt van, want het laatste 1¼ uur ervoer ik als ijzersterk met als hoogtepunt de magistrale scène van de onverwachte ontmoeting tussen Nihal en Ismail, waarbij een envelop met geld centraal stond. Ook het toch enigszins onverwachte einde was bijzonder mooi. In zijn geheel genomen vond ik Winter Sleep ondanks mijn lage verwachtingen dus toch nog een goede film. Ik denk alleen dat je deze film beter niet kan bekijken als je erg moe bent, want de kans is groot dat je in slaap gaat vallen. Een film van 3¼ uur die voornamelijk uit dialogen bestaat vergt nu eenmaal veel van de kijker.

Waardering; gedeelte vóór de pauze 2,5*, gedeelte ná de pauze 4,5*

Dit soort musicals deden het goed in de jaren vijftig. Het gaf de mensen enigszins ontspanning, dit tegen de achtergrond van de Koude Oorlog, McCarthysme etc. Nu anno 2011 stellen dit soort musicals niets meer voor, maar de muziek van Cole Porter staat nog steeds als een huis. Mooiste scène; de balletscène - From this Moment on - aan het eind van deze toneelachtige musical. Voor de rest als film om snel te vergeten.

2,0*

Tja, Terrence Malick in een midlife crisis. Dat is ook datgene wat ik uit deze film haalde. Alleen boeide het mij totaal niet. Zal wel komen omdat ik die crisis al lang achter de rug heb. Kijk, op het camerawerk valt weinig aan te merken. Dat ziet er allemaal mooi uit, maar de rest. Tja, waar moet ik daar nu mee? Het verhaal is bijzonder warrig. Krijgen we hier een afspiegeling te zien van de fantasieën van de in midlife crisis verkerende regisseur? je zou het haast wel denken. Maar kom, laat ik het kort houden. Knight of Cups is het dus duidelijk niet voor mij net zoals trouwens het zeer overschatte "The Tree of Life". De opvolger daarvan "To the Wonder" vind ik daarentegen een zeer mooie film. Ik heb er dus alle vertrouwen in dat Terence Malick volgende film - als die er tenminste nog komt, de goede man is inmiddels al 71 jaar - mij wel weet te raken.

Oh ja, voordat ik het vergeet te vermelden; de score is mooi, dat wel.

2,0*

Het bekijken van dit soort moordmysteries vergen voor mij doorgaans een enorm doses geduld omdat het verhaal meestal in dezelfde omgeving afspeelt en saaiheid al snel om de hoek gaat kijken zeker als de film ook nog eens zo'n 130 minuten duurt. Dat ik in deze film daar weinig moeite mee had is toch wel vanwege de geweldige cast waarbij de toch zeker niet onaantrekkelijke Ana de Armas in de rol van verpleegster Marta Cabrera er toch wel ver bovenuit stak. Daarom een best wel aangename film dus dit Knives Out maar echt hoog scoren zullen dit soort films bij mij niet. Daarvoor vind ik dit soort mysterieploten met al zijn plotwendingen net niet interessant genoeg.

3,5*

Deze film van het internet gehaald en begonnen waar ik maandagavond eindigde. Tja, ik wil natuurlijk toch wel weten hoe het afloopt.
Ik heb gemengde gevoelens bij deze film. Ik ben in de eerste plaats niet weg van de acteur Nicholas Cage, tenzij hij speelt in een feel-good movie zoals "Matchstick Men". In de tweede plaats houd ik als het om het einde van de wereld gaat absoluut niet van happy ends. Allerlei SF-achtige toestanden van wat uit de ruimte komt om mensen die zijn uitverkoren te redden kunnen van mij achterwege blijven. Het einde van de wereld is het einde van de wereld, punt uit. Overbodig te vermelden naar welke film ik hierbij verwijs. (Zie mijn avatar).
Tot zover het negatieve, Wat de special effects betreft valt er niets negatiefs op deze film aan te merken. Die zijn geweldig maar ik had van een regisseur zoals Alex Proyas ook niet anders verwacht. Hij maakte uitstekende films zoals Dark City en The Crow. Films die ik toch wel een stuk beter vind dan deze niet bijzonder geslaagde SF film. En wat verder de soundtrack betreft; altijd mooi om in het aanzicht van de nadere apocalyps het adagio uit de zevende symphonie van Beethoven te horen.

3,0*

btw Het niet afkijken op Veronica van deze film vanwege de storende reclame vind ik achteraf een juiste beslissing. De kans is groot dat als ik hem had afgekeken mijn stemgedrag hierdoor beïnvloed zou worden. In negatieve zin wel te verstaan.

De derde film van Balabanov die ik gezien heb en ook deze heb ik weer ervaren als een uitstekend misdaaddrama die mij af en toe op het puntje van de stoel zoog. Lijkt in veel opzichten op Gruz 200, waarin Balabanov vernietigend uithaalde naar de Sovjet Unie van de jaren tachtig. Die Sovjet Unie staat hier niet direct als voorbeeld, wel het Boris Jeltsin tijdperk, dat misschien nog erger was. De stoker staat centraal voor dat tijdperk van corruptie en nog meer moreel verval in het Rusland van de voormalige Sovjet Unie. “Oh, wat zitten er in de zakken? Slechte mensen, nou ja so what?” Tot de stoker ontdekte dat zijn vermoorde dochter in een van de zakken had gezeten. Vanaf dat moment was de stoker even geen stoker meer, maar zag hij zich weer als de volksheld die zijn sporen had verdiend in de oorlog in Afghanistan. Wat volgde was…nou laat maar, anders ga ik te veel verklappen.
Films van Balabanov moet je gewoon ondergaan. Ik heb naar deze film in ieder geval weer gefascineerd zitten kijken en dit zal beslist niet de laatste film zijn die ik van deze zeer eigenzinnige regisseur heb gezien.
Uitstekend einde trouwens en die soundtrack paste perfect in deze gitzwarte film van deze veel te vroeg gestorven Russische regisseur.

4.5*

Oorlogsveteraan doet zich voor als vader van een jonge vrouw, wiens ouders in de oorlog spoorloos zijn verdwenen. Tja, het verhaaltje mag misschien niet te veel voorstellen maar toch werd ik gegrepen door dit mooie romantische filmpje en dat ligt natuurlijk - hoe kan het ook anders - aan de mooie en lieve Natasha. Ook die nepvader deed het zeker niet slecht.

Dit is de tweede film trouwens van Lev Kulidzhanov die ik gezien heb die als je het aantal stemmen voor zijn films telt verder totaal onbekend is op MovieMeter. Niet terecht overigens want ook zijn debuut Dom, V Kotorom Ya Zhivu (1957) vind ik een zeer mooie film. Toch nog maar eens meer op speurtocht gaan naar dit soort feel-good movies uit het post Stalin tijdperk (1954-1979). Films uit de nadagen van de Sovjet Unie - jaren tachtig dus - zijn aanzienlijk minder feel-good.

4.0*

De derde film van Ozu die ik gezien heb en tevens ook zijn mooiste. Schitterend verhaal, uitstekend acteerwerk vooral dat van die weduwnaar en een geweldig laatste half uur vol symboliek. De Zen filosofie viel er zeer duidelijk uit af te lezen. Pluspunt is verder ook dat deze film in kleur is geschoten. De zwart/wit films van Ozu oogden nogal saai. Dat kan niet van deze verder zeer optimistische film gezegd worden, die mij een lekker gevoel bezorgde.

4.5*

Weer een typische Sono, die ook hier weer de duistere kant laat zien van de mens. Sex, geweld en dood, ze schijnen onlosmakelijk met elkaar verbonden te zijn in de wereld van Sono. Ik moet bij zijn films nog wel eens denken aan de Franse filosoof George Bataille die bekend staat als de "filosoof van het kwaad". Volgens Bataille koestert ieder mens de drang om grenzen te overschrijden, zelfs tot de dood er op zal volgen. Iets wat wij dus duidelijk terug zien in de films van Sono, die voor mij toch wel op het ogenblik de meest interessante Japanse filmmaker is.

Hoewel deze film best wel mooi oogt met een zeer sterk eerste uur valt hij in zijn geheel toch wel enigszins tegen. Een beetje voorspelbaar werd het naar het einde toe ook allemaal wel.

Waarom een gedeelte van de film weggecut is, is mij niet helemaal duidelijk. Het schijnt dat in dat gedeelte de focus meer gelegd werd op de rol van de dedective, althans dat las ik in een recensie over deze film.

3,5*

btw Is dat de reden waarom jij de film niet hebt gezien of niet op de film gestemd hebt?

Dat ik weinig goede films gezien heb dit jaar gaat na het zien van deze film niet meer op. Dit is cinema zoals het behoort te zijn. Boeiend tot het eind. In het begin had ik nog mijn vraagtekens. Waar moet dat heen met die speech van die docente. Maar als je het geduld kunt opbrengen om gewoon je hoofd er bij te houden en niet gelijk begint met "Oh, wat saai", dan wordt je na dertig minuten beloond. Voor mij is dit in ieder geval de meest boeiende speech die ik ooit in een film gezien heb. Daarna wist je gewoon waar het hele plot uiteindelijk op uit zou draaien. De vraag was alleen, hoe! Voor mij dus alle reden deze psychologische thriller met volle aandacht tot het einde te blijven volgen. Ik werd in ieder geval niet teleurgesteld want de ontknoping was fenominaal.

Behalve het ingenieuze scenario is dit in visueel opzicht ook een film om je vingers bij af te likken. Prachtige slow-motion beelden en vooral het einde is magistraal. Zelden zulke mooie visuals gezien. Moest af en toe ook denken aan het einde van Zabriskie point.

Wat de soundtrack betreft; Als ik van te voren geweten had dat de soundtrack bestond uit de muziek van Radiohead, dan zou ik vooraf bij het zien van deze film mijn vraagtekens gezet hebben. Ik ben nu eenmaal niet zo gecharmeerd van Radiohead maar toch vind ik de muziek goed in deze film passen. Helemaal niet storend dus.

5,0*

Met uitzondering van die scène met die soldaten met de zeisen kon ik me verder van deze film die ik zo'n 20 jaar geleden voor het eerst gezien heb niets meer herinneren. Dus werd het weer eens tijd voor een herziening. Aan zeggingskracht heeft deze film die het voor mij vooral moet hebben van de schitterende en oh zo krachtige beelden nog steeds niets ingeboet. De scènes met die sadistische kinderspelletjes en het visioen van Yefim over de toekomstige holocaust springen er echt bovenuit. En niet te vergeten de uitstekende score.

Jammer dat deze regisseur maar een film heeft kunnen maken en alleen maar omdat de bekrompen communistische censuur in 1968 in deze film dingen zag die het communistische daglicht niet konden verdragen. Over fundamentalisme gesproken.

4,5*

Inderdaad een indrukwekkende film hoewel het wel erg lang duurde voordat die sadistische kwelgeest Bråthen (Kristoffer Joner) door die knullen terecht halfdood geslagen werd. De aanloop naar dat laatste half uur duurde trouwens wel erg lang. Wat te lang vond ik. Ik ergerde mij groen en geel aan die sadistische praktijken van Herr Besturer en Bråthen. Ja, en dan werd de kerk (het geloof) er natuurlijk ook nog even bijgehaald, niet de Rooms Katholieke, wel de Lutherse Kerk. In negatieve zin uiteraard. Dat je naar zo'n strafkamp gestuurd werd omdat je geld uit een collectebus van de kerk gejat had dat was toen natuurlijk heel normaal en het bidden tot de Heer in dat kamp natuurlijk ook, wat in de praktijk in feite op neerkwam dat je bad tot Herr Besturer, die zich God waande op dat eiland. En pedofilie, ach moet kunnen hè, zou Bråthen gedacht hebben. Ik ben een goed christen, kom toch vaak genoeg in de kerk en ik gooi altijd geld in de collectebus.
Zo kan die wel weer. Ik ga nu off topic. Over de film verder. Het acteerwerk - van de hele cast - is zonder meer uitstekend, de beelden van het eiland, de walvis en de zee zijn prachtig en het zeer dramatische einde is groots. Toch zal ik deze film niet voor een tweede keer gaan bekijken. Daarvoor vind ik het allemaal teveel zware kost. Voor een gezellig avondje bioscoop vind ik deze film nu niet bepaald geschikt.

3,5*

Ik had nog nooit van deze film gehoord totdat ik Onderhond's lijstjes doorsnuffelde op zoek naar filmpjes die vrij onbekend zijn maar die van OH een hoge waardering hebben gekregen. En daar hoorde dit filmpje ook bij, een filmpje dat mij compleet verraste.
Audiovisueel vond ik dit filmpje een pareltje. Nog nooit zulke mooie sfeervol gefilmde beelden gezien van een Ondergrondse. Deze film moest het voor mij ook vooral hebben van de beelden waarin niet gesproken werd, want dat Hongaars waar ik niets maar dan ook helemaal niets van versta vind ik nu eenmaal niet tot de mooiste talen behoren, integendeel zelfs. En die gasten met die rode armbanden deden mij niet bepaald denken aan controlleurs maar eerder aan leden van een communistische knokploeg. Ik zou ze in ieder geval niet graag tegenkomen. Wat de film zelf betreft vond ik de laatste twintig minuten het sterkst, vanaf het moment eigenlijk dat Bulscú achter de zwartrijder aanrende die plots door de man met cape voor de trein geduwd werd. Ook visueel waren die laatste twintig schitterend, vooral de dansparty en de achtervolging in de metrogangen. De soundtrack vond ik trouwens ook zeer goed.

4,0*

Na gisteren de film Few of Us bekeken te hebben, was het vandaag de beurt aan het net zo troosteloos ogende Korridorius. En ook in deze film werd geen woord gesproken. Je hoorde alleen wat onduidelijk gemompel op de achtergrond. De bar scène met best wel vrolijk klinkende muziek vond ik zonder meer de mooiste scène in deze vreselijk depri film, die wel goed past in het sombere winterse weer met kort daglicht zoals nu in januari. Neen, ellende troef. Tot zover heb ik dat bij alle vier films van Bartas die ik gezien heb ervaren. Vervallen huizen, oerlelijke gezichten, veel gezuip en af en toe wat muziek om al die ellende voor even te vergeten. Fascinerend vond ik wel die vrouw die door haar zwijgen een bijzondere uitstraling had. Deze vrouw gespeeld door Yekaterina Golubeva had ook een hoofdrol in het net zo deprimerende Few of Us.

3.5*

Stukken mooier dan zijn vorige film "Hoshi o Ou Kodomo". Een park heb ik nog nooit zo mooi in een animatiefilm gezien. Het groen oogde werkelijk schitterend.

Ik heb dit filmpje bekeken zonder ondertiteling omdat dat laatste afbreuk doet aan de prachtige animaties. Je kunt je namelijk moeilijk op zowel de ondertiteling als de animaties focussen. Daarom heb ik na het filmpje de vertaling van de tekst gelezen.

Ik vind deze Shinkai wat animaties betreft gelijkwaardig aan "5 Centimeters per Second", maar niet wat de score betreft. Die vind ik op "5 Centimeters..." stukken beter. En wat het popliedje op het einde betreft; ach ik heb ze slechter gehoord.

4,5*

Ik kan helaas het enthousiasme van Black Math niet delen. Net zoals Pieta, de nieuwste film van Kim Ki-duk ervaarde ik ook deze laatste film van Tsukamoto als een grote teleurstelling. Het verhaal, overdrijving ten top, sprak mij totaal niet aan. Ook het camerawerk en het vreselijke geschreeuw plus het gezang van die Kotoko was niet aan mij besteed. Gelukkig herstelde de film zich na het slaapverwekkende eerste uur zich enigszins. De scène van Kotoko in de regen (zie poster) vond ik nog het mooiste. Dat voorkwam dat ik deze film net zoals Pieta met het laagste cijfer (1,0*) afserveerde. Met Tetsuo (1989) vind ik dit de minste film van Tsukamoto. Helaas...maar het zij zo.

2,0*

Uitstekende maar niet makkelijk te beoordelen film, zeker als je de ketenen van het orthodox Rooms Katholicisme zoals ik niet zelf hebt gevoeld. Ik weet er namelijk alles van. Communie, vormsel, biecht. Voor mij zeer bekende termen en ik moest weer gelijk denken aan de jaren vijftig van de vorige eeuw waarin het instituut van de Rooms Katholieke Kerk nog veel macht had en ik van hun indoctrinatie nog lang last heb gehad. Maar ik ga nu off topic. Laat ik het verder over de film hebben.
Wat maakt deze film voor mij nu zo goed. Dat is behalve het uitstekende acteren - vooral van Franziska Weiss als de harteloze moeder - toch vooral dat de regisseur heel duidelijk laat zien wat nu het verschil is tussen ideologie en geloof. In de eerste scène en vooral de uitstekende laatste scènes kwam dat heel duidelijk naar voren. Het Rooms Katholicisme die de absolute voor iedereen geldende waarheid in acht meent te hebben is niet meer dan een ideologie. Met geloof heeft het niets te maken, omdat het geloof altijd subjectief of privé is zoals de de begrafenisondernemer het in de een na laatste scène heel duidelijk verwoordde. Dat kwam de begrafenisondernemer overigens op genadeloze kritiek te staan van Maria's harteloze moeder die de leer van de RK kerk fel verdedigde tot ze daarna in hevig snikken uitbarstte toen ze blijkbaar ineens tot het besef kwam wat ze had aangericht. Ja, berouw komt na de zonde, laat ik het maar eens in een christelijke term uitdrukken. Het is vooral deze en ook de zeer mooie slotscène die mij deed besluiten deze film een zeer hoge waardering te geven.

4,5*

Na Trys Dienos (1991) heb ik mij gisteravond opnieuw laten trakteren op een portie ellende uit de voormalige Sovjet unie. Als die films symbolisch moeten staan voor het verval van de S.U., dan hadden de Russen het volgens mij helemaal zo slecht nog niet in die communistische dictatuur, althans na Stalin uiteraard. Er werden best wel veel optimistische films gemaakt in die periode. Dat heb ik inmiddels wel ervaren. Nu is Sokurov zo wie zo geen regisseur die je vrolijke dingen in zijn films voorschotelt. De enige uitzondering volgens mij is Russkiy Kovcheg (2002) die als je die vergelijkt met zijn overige depri ogende films mij als een feel good movie overkomt. Dat kan dus uiteraard niet gezegd worden van Krug Vtoj die bij mij in de top 5 terecht komt van de meest depri films allertijden. Nog nooit zo'n klungelige persoonlijkheid gezien als die zoon wiens vader is overleden. Als ik begrafenisondernemer was, zou ik er ook knettergek van worden, hoewel medelijden misschien meer op zijn plaats is.

3,0*

De vierde film die ik van Toyoda gezien heb en tevens voor mij ook zijn beste. Dat heeft deze film vooral te danken aan de zeer mooie cinematografie. De heen en weer bewegende beelden - we zagen o.a. hoe door het gebruik van de camera een groot complex als een rad rondgedraaid werd, waarna de titel van de film verscheen - vond ik zeer mooi. Dat kan ook gezegd worden van enkele surrealistische scènes, waarvan de laatste scène - de regen die veranderde in bloedrood zodat alles ineens rood kleurde met als soundtrack tokkelmuziek en een gillende moeder - voor mij op visueel vlak toch de mooiste scène was. En wat de soundtrack betreft; Brahms doet het voor mij altijd goed, hoewel zijn muziek i.t.t. de muziek van Beethoven en Wagner toch maar zelden in films te horen is.

4,0*

Deze film moet het voor mij eigenlijk alleen hebben van de op visueel vlak zeer mooie scènes zoals bij voorbeeld de scène van het schip op de woeste zee en de schitterende watervallen. Op de scènes in het keizerlijke paleis raakte ik echter snel uitgekeken. Veel te bombastisch allemaal. Echt een minpunt in deze film vond ik dat ik met het verhaal eigenlijk niets kon. Het hele gebeuren liet mij allemaal Siberisch koud en in de hoofdpersonages kon ik mij ook helemaal niet inleven. De kat vond ik geinig dat wel. Ook een nadeel is natuurlijk maar dat wist ik van tevoren toen ik deze film ging bekijken dat Japanse en Chinese films waarvan het verhaal zich in het verre verleden afspeelt zelden mijn interesse opwekken. De Aziatische film moet het voor mij buiten de visuele pracht toch ook vooral hebben van een verhaal dat zich in het heden afspeelt. Dan zijn het vaak pareltjes. Daar hoort deze film dus helaas niet bij.

3.0*

Deze film heb ik vandaag gezien op de Filmbeurs in Den Bosch en het spijt me dat ik het moet zeggen, maar ik kan niet het enthousiasme delen met de meeste users op dit forum voor deze nieuwe film van Koreeda. Ik zal het maar ronduit zeggen; ik vond deze film verschrikkelijk, net zo verschrikkelijk als die andere film over een opblaaspop "Lars and the Real Girl". Deze film beleefde ik als oersaai, vond hem veel te lang duren - ben twee tot drie keer in slaap gevallen - en ik kon mij niet in het minst inleven met de hoofdpersonen. Het verhaal vond ik ronduit idioot; kun je niks anders verzinnen dan een opblaaspop die verliefd wordt op een medewerker van een videotheek? Wat moet ik hier mee? Niks dus. Ik houd gewoon niet van opblaaspoppen ook al ontwikkelen ze zoals in deze film menselijke gevoelens.

1,0*

Uitstekend anti-oorlogsdrama met een ijzersterke en indrukwekkende eerste 10 minuten. Naderhand kregen we de gevolgen van de atoombom te zien die zich beperkte tot een familie die gebukt gingen onder de trauma's daardoor en die vervolgens ook een voor een als gevolg van de straling kwamen te overlijden. Zeer mooi in beeld gebracht allemaal en inderdaad een zeer mooi einde.

Memorabele scène;

we zien in het begin de atoombom hangend aan een parachute langzaam naar beneden komen terwijl het leven in Hiroshima zijn normale gang ging. En dan, ineens.....De afloop weten we.

4,0*

Een spannende film die het van mij moet hebben van de zeer goede eerste helft want na halverwege weet je onderhand waar het naar toe gaat. Niettemin goed amusement want je blijft ondanks de voorspelbaarheid wel gekluisterd op het puntje van de stoel zitten. Echter geen film om voor de tweede keer te gaan bekijken. Daarvoor is deze film te weinig verrassend. Op visueel vlak had deze film trouwens ook niet veel te bieden, met uitzondering van het auto ongeluk dan.
Het zou mij niet verbazen trouwens als de Amerikanen hier weer een re-make van gaan maken. Dat doen ze meestal van Scandinavische thrillers.

3,5*

Deze film vanavond in Lux in Nijmegen gezien en ik kan zeggen dat ik dit een van de meest bizarre en verontrustende films vond die ik ooit gezien heb en die ook nog lang door mijn hoofd zal blijven spoken. Nog nooit eerder een film gezien over een gezin dat mede als gevolg van een absurde opvoeding zo ontspoorde. De film had enkele zeer hilarische scènes die bij mij toch volledig verstomd werden door enkele keiharde en wrede scènes die in een horrorfilm niet zouden misstaan. De familieleden gingen niet bepaald zachtzinnig met elkaar om en de spelletjes waarmee de familieleden hun tijd doodden hadden nogal sadistische trekjes. Ik vond deze film daarom ook veel meer drama dan komedie. Het open einde vond ik fenominaal. Toen ineens de aftiteling begon was de zaal totaal verstomd. Je kon zelfs een speld horen vallen.
Ik zou eerlijk gezegd niet weten onder welke categorie ik deze film zou moeten plaatsen. Sommige absurde komische scènes deden mij nogal denken aan de films van Van Warmerdam, andere soms niet bepaald smakelijke scènes deden mij weer meer denken aan de films van Haneke, Von Trier en misschien ook Seidl. Al met al vond ik "Dogtooth" toch een zeer geslaagde film die vooral uitblonk in originaliteit en elke cliché ontweek maar volgens mij gezien het thema alleen voor een klein publiek is weggelegd. Aan filmliefhebbers die niet alleen maar hapklare brokken voorgeschoteld willen krijgen kan ik deze film niettemin van harte aanbevelen.

4,0*

Toen ik de inhoud van het verhaal las dacht ik met een film te maken zou krijgen die het vooral moest hebben van het gore. Dat viel achteraf gelukkig mee. Datgene wat zich op het eiland afspeelde bevatte trouwens enkele zeer mooie scènes. Vooral die scène met dat boottochtje met die vergulde dame en de onder water zwemmende naakte dames sprong er bovenuit. Het verklaren van die plotontwikkelingen in het laatste half uur had voor mij niet gehoeven. Het verhaal was voor mij in deze film van ondergeschikt belang. Het ging bij mij in deze film vooral om het visuele en dat was dik O.K..

3.5*