Opinions

Welkom in het absurde universum van Robbe-Grillet. Wat Magritte is voor de surrealistische schilderkunst is Robbe-Grillet voor de surrealistische cinema. Ik houd er wel van. Daar zijn film "La Belle Captiva" mij enorm teleurstelde maakte hij met zijn zwanenzang "Gradiva" toch alles weer goed. Hij borduurde hier duidelijk voort op zijn films "Éden et Après, L' (1970)" en "Glissements Progressifs du Plaisir (1974)" waar je ook enkele fragmenten uit zag. Ook die films zaten vol met mooie dames en prachtige erotische scènes. Tja wat fantasie betreft hebben Robbe-Grillet en ik veel met elkaar gemeen. Vergeet de realiteit en geef je over aan je fantasie; dat lijkt mij de boodschap van Robbe-Grillet te zijn, een regisseur die tot twee jaar geleden nog volkomen onbekend was bij mij.
Maar.... van alle mooie dames in deze mooie erotisch film gaat voor mij de hoofdprijs toch duidelijk uit naar Belkis die jammer genoeg tragisch aan haar einde kwam. Zij is een en al sensualiteit, voor mij een ware lust voor het oog.
Ik heb nu op "Bruit Qui Rend Fou, Un (1995)" na alle films van Robbe-Grillet gezien. Ik zou die film uit 1995 ook graag willen zien maar ik kan er niet aan komen. Er is trouwens nog niet op die film gestemd op MovieMeter.

4,0*

Sinds lange tijd geleden weer eens gezien. Blijft voor mij een van de beste films van de jaren zestig met behalve een glansrol van Dustin Hoffman toch ook een uitstekende rol van Anne Bancroft als de 'bitch' Mrs Robinson. Mooie jaren zestig sfeer die deze film uitstraalt mede ook door de uitstekende soundtrack van Simon and Garfunkel met prachtige nummers zoals "Sounds of Silence" en vooral "Scarborough Fair".

En ja, de eindscène was inderdaad schitterend. Die gaf mij een zeer voldaan gevoel.

4,5*

Minder goed dan de Moonrise Kingdom maar verder een zeer vermakelijke film. Van het verhaal moet deze film het niet direct hebben - dat was bij de M.K. stukken beter. Het zijn de kleurrijke beelden en de slapstick-achtige scènes die deze film zo mooi maken. Zie bij voorbeeld de de ontsnapping scène en de Winterspelen achtervolging scène Ik heb echt in een deuk gelegen. Bij alle ellende waar je de laatste dagen mee doodgegooid wordt, zijn dit soort films voor mij een verademing. Ik krijg er in ieder geval een zeer goed gevoel bij.

4,0*

Zware tegenvaller.

Haalt het in de verste verte niet met de Fellini's films "La Dolce Vita" en "Roma" die ook Rome als onderwerp hadden. Voor de volle 100% ligt dat aan de 50+ personages in deze film van Sorrentino die mij Siberisch koud lieten. Geleuter over vroeger, de verloren jeugd o.a. interesseert mij nu eenmaal geen bal. Ik had liever als hoofd-personages gezien aantrekkelijke jonge vrouwen zoals de jeugdliefde van Jep Gambardella die we aan het eind van de film te zien kregen. De humor was trouwens ook ver te zoeken. Ik kon er allemaal niet om lachen. Maar ja, Italiaanse humor heeft mij nu eenmaal nooit gelegen.

Op visueel vlak daarentegen - als we de midlife-crisis personages buiten beschouwing laten - was er op de film niets aan te merken. De opnames van Rome bij nacht waren zonder meer zeer fraai en ook de soundtrack was dik in orde, maar nogmaals met de 50+ personages met hun oeverloze geleuter had ik helemaal niks.

Mooiste scène; de action-painting scène, schitterend uitgevoerd door een van de schaarse jonge acteurs.

3,0*

Deze film vanavond voor de derde keer gezien. Nou ja, eigenlijk voor de 2½e keer, want bij de eerste keer ben ik er na een uur uitgelopen. Ik ging toen helemaal over mijn nek. Nu bij herziening maakte de film op mij niet zo veel indruk meer. Ik vond het eigenlijk maar een saaie vertoning die veel te lang duurde. De imitatie van Marlon Brando en het oponthoud van de hoeren vond ik eigenlijk nog de mooiste scènes. De film had ook best wel komische momenten zoals de scheten van Piccoli, de plee die van zijn plaats werd gerukt omdat die de hoeveelheid stront niet meer aankon. Erg overdreven was het allemaal wel. Geloofwaardigheid moet je in deze film daarom ook zeker niet zoeken want volgens mij is het onmogelijk volgens vooropgezet plan zelfmoord te plegen door je dood te vreten. Maar ik denk dat het bij de regisseur niet zo zeer om de geloofwaardigheid ging maar dat hij deze film maakte met als doel de consumptie maatschappij in die tijd, de jaren zeventig dmv een satire daarop aan de kaak te stellen. Behoorlijk achterhaald is deze film dus wel want vergeleken met nu stelde die consumptie maatschappij volgens mij niets voor en ach wat kan ons eigenlijk nog shockeren? Ik zie deze film daarom ook niet meer als een curiosum, een product van het jaren zestig/zeventig tijdperk van de 20e eeuw waarbij het er vooral om ging zo veel mogelijk taboes te doorbreken in een door christelijke normen en waarden overheerste maatschappij.

3,0* na herziening

Deze film vanavond weer eens gezien op TV 5. Deze (anti)oorlogsfilm wordt vooral om zijn humanistische boodschap geprezen in o.a. "1001 films die je gezien moet hebben". De film had enkele sterke scènes zoals de cabaretopvoering, de dood van Boeldieu en op het einde de scène waarin de twee ontsnapte krijgsgevangenen van de Duitse vrouw en haar dochter Lotte afscheid namen. Voor de rest wist deze film mij toch niet te boeien. De hoge waardering verbaast mij daarom ook enigszins.
Ik moest bij het zien van deze film wel sterk denken aan "The Great Escape" waarvan de producenten toch goed naar deze film gekeken moeten hebben.

3,0*

Vreemd filmpje die bij mij zeer hoog zal scoren als het gaat om de meest lelijke personages in een film. Nu hoort die lelijkheid van Tina en Vore ook bij het verhaal. Dus wat dat betreft scoort de film enorm want lelijker kan het gewoon niet. Nu moet ik het niet zo van dat rare verhaaltje hebben en zeker niet van die freaks maar op visueel vlak is het allemaal best aardig wat je voorgeschoteld krijgt. Het onweer bij voorbeeld of de scènes waarbij die twee mafketels aan het baden waren.

Kort samengevat: Zeker niet slecht dit filmpje maar toch ook weer niet direct mijn ding. De volgende keer zie ik toch weer liever aantrekkelijke mensen.

3.0

Dit horrorfilmpje stelde mij niet teleur. Ik had ook niet anders verwacht moet ik zeggen. Grave is ook een van de betere films die het onderwerp kannibalisme als onderwerp heeft. Ligt ook aan het feit dat de mensenvlees etende hoofdpersonen best wel aantrekkelijke dames waren. Tja, ik houd wel van dit soort vrouwen, zo lang het maar in een film is natuurlijk. In het echt zou ik ze niet graag tegenkomen. Film begon trouwens ook met een schitterende opening en ook het einde mocht er zijn, waarbij ik bij de aftiteling onmiddellijk aan de films van Noé moest denken. De perverse handelingen, waaronder de keiharde ontgroening rituelen werden mooi in beeld gebracht. Ook de soundtrack mocht er zijn trouwens. Paste erg goed in deze zeer aangename Franse horrorfilm, die het voor mij niet direct van het verhaal maar vooral van de sfeer moest hebben. Ja, het moet gezegd worden, goede horrorfilms maken, dat kunnen die Fransen nog steeds. Het verbaasde mij trouwens wel dat deze film in Arthouse Lux draaide, een filmhuis dat het toch vooral moet hebben van serieuze drama's. Wel van mij mogen ze dit soort filmpjes wel vaker vertonen.

3.5*

Misschien wel de beste film in 3D die ik ooit gezien heb. Deze film was in visueel opzicht echt smullen geblazen en dat niet alleen want Gravity was ook nog zeer spannend ook. Ik heb menigmaal op het puntje van de stoel gezeten. Valt er verder nog wat over deze film te zeggen? Eigenlijk niet, deze film moet je gewoon ondergaan, in de grote zaal, in 3D maar zonder pauzeonderbreking. Dat laatste overkwam mij in de bioscoop waar ik deze film gezien heb. Een schande. Ondanks dat het in een commerciële bioscoop was, bij dit soort films mág dat gewoon niet.

4,5*

Om deze film te kunnen waarderen moet ik eigenlijk net doen alsof het nu 1940 is en ik van het verdere verloop van de oorlog niets weet, want deze film moet het van mij vooral hebben van de scenes waarin Charles Chaplin de rol van Hynkel (Hitler) speelde. Vooral de scenes die Hynkel en Napolani (Musolini) - voortreffelijk gespeeld door Jack Oakie - samen hadden vond ik meesterlijk. Het komische gedeelte van deze film vond ik zowiezo zeer geslaagd. Bijzonder was ook de scene waarbij Hinkel met een ballon in de vorm van een werelbol speelde, hierbij verwijzend naar zijn snode plannen de grenzen van zijn 'Deutsche Reich' fors uit te breiden.

Het deel van de film waar Charlie Chaplin de rol speelde van de joodse barbier vond ik aanzienlijk minder geslaagd. De scenes met Hannah vond ik veel te sentimenteel. Paste helemaal niet in deze film. Ook het eind van de film waarbij de joodse barbier, die voor Hynkel werd aangezien, zijn toespraak hield viel bij mij uit de toon. Het werd mij allemaal te moralistisch. Deze film had voor mij voor 100% een komedie moeten blijven, waarbij op een zeer grappige wijze de spot gedreven werd met Hitler en ook met Musolini.

3,5*

Deze film kon mij de eerste twee uur weinig boeien. Ik had deze film al meerdere keren gezien, ik vond de eerste twee uur waarschijnlijk daarom niet interessant genoeg meer en het duurde ook allemaal veel te lang. Het laatste uur maakte daarentegen veel goed en het verhaal klopte ook grotendeels met de historische feiten. Tenminste, als we deze site mogen geloven;http://www.historyinfilm.com/escape/real1.htm

Verder valt uit deze film op te maken dat het dus wel heel veel uitmaakte door welk Duits legeronderdeel een gevangenkamp bewaakt werd. In dit geval viel de verantwoording onder de de Luftwaffe die zeer humaan overkwam dit in vergelijking met de SS of de Gestapo. Zouden de laatsten dit kamp bewaakt hebben dat leek mij ontsnappen onmogelijk. Elke poging daartoe zou onmiddellijk met de dood bestraft worden.

3,5*

Deze film vanavond gezien en ik moet zeggen dat deze film mij niet teleurgesteld heeft. De uitbundige feesten in dat kasteel van Gatsby - ik had er graag bij willen zijn - waren voor mij een ware lust voor het oog. Geweldige muziek ook uit o.a. George Gershwin's Rhapsody in Blue dat bovendien uitstekend paste in die decadente partyscène van het Amerika van de jaren twintig. De 3D maakte het bovendien allemaal nog veel mooier, vooral die opening. Na drie kwartier echter toen het allemaal een stuk dramatischer werd begon mij aandacht enigszins te verslappen, ik vond dat liefdesverhaal nu eenmaal niet zo boeiend. Voor mij had de hele film over die uitbundige feesten mogen gaan.

4,0* dankzij vooral de eerste drie kwartier.

De derde film van Eli Roth die ik gezien heb en tevens ook de enige die van mij een voldoende krijgt. De hoeveelheid gore was te verwachten maar ja ook dat went. Aantrekkelijke vrouw trouwens die Justine. Door die Indianen beschilderd zag ze er best wel cool uit hoewel er enige vorm van preutsheid wel te bespeuren was in die betreffende scènes. Voor mij altijd een minpunt.
Hoewel deze kannibalenfilm zeker niet slecht was kon die toch echt niet tippen aan de horror/western Bone Tomahawk (2015), maar voor Deodato's Cannibal Holocaust deed de Inferno zeker niet onder als we de score tenminste buiten beschouwing laten want die was in C.H. super en in deze film helemaal niks.

3.0*

Deze film een tijdje geleden gezien. Deed mij helemaal niets. Ik geloof niet in wonderen en ik houd daarom ook niet van dit soort sentimentele bovennatuurlijke onzin. Dit soort dingen kunnen gewoon in het echt niet en daarom vond ik deze film, hoewel het een boekverfilming is, totaal ongeloofwaardig. Geen enkele emotionele betrokkenheid voelde ik bij het zien van deze film.

Iemand die een doodgetrapte muis tot leven brengt? Moet ik daar emotioneel van worden? Kom zeg, daar ben ik gewoon te nuchter voor. Maar ja, het zal wel aan mijn leeftijd liggen. Bovendien houd ik niet van gevangenisfilms.

Film bewijst wel dat er een categorie filmliefhebbers bestaat, dat zich enorm aangetrokken voelt door het bovennatuurlijke.

Dus alle begrip voor de filmliefhebber die wel geroerd wordt door het zien van deze film en deze film wel een hoge waardering geeft.

Daar ik constant op de klok keek van hoe lang deze film nog zou duren en gezien mijn reaktie hierboven, is het duidelijk dat ik voor deze film géén hoge waardering kan geven.

Deze film maar eens gaan bekijken omdat ik het thuis en buiten te heet vond. De filmzalen van Lux die prima airconditioning hadden brachten uitkomst.

Over de film zelf valt eigenlijk niet veel te zeggen. Ik vond hem nogal langdradig en ik kon mij ook niet in de personages inleven. De midlife-crisis heb ik al lang achter mij liggen, dus al dat getob van die Roger en Florence spreekt mij nu eenmaal niet meer zo aan. Die gasten zouden een goed voorbeeld kunnen nemen aan de hond met de ietwat vreemde naam Mahler. Die maakt zich ook nergens druk om, als die maar te vreten krijgt.

Slecht vond ik de film daarentegen nu ook weer niet. Het acteren van de hoofdrolspelers kon er best mee door. De meest sympatie van mijn kant ging toch uit naar Woef en dankzij deze viervoeter krijgt de film van mij net een voldoende.

3,0*

De derde film die ik van deze regisseur gezien heb en ook deze viel mij niet tegen. Van het verhaal moet deze film het voor mij niet hebben maar vooral om het visuele die de sfeer enorm te goede kwam. Vooral die droomsequenties zagen er allemaal zeer mooi uit. Ik moest nogal eens denken aan III The Ritual van Pavel Khvaleev, ook een film die het helemaal moest hebben van het visuele. Ook bij die film was de gemiddelde waardering schandalig laag. Maar ja, so what. Dit zijn ook niet bepaald bioscoopfilms.

3,5*

Uitstekende komedie met een glansrol voor Bill Murray in de rol van weerman Phil. Deze komedie die ik voor de zoveelste keer heb gezien heeft voor mij een duidelijk filosofisch tintje. Waaraan Phil leed is een duidelijke existentiële verveling, die zich uitte in zwaarmoedigheid omdat hij voor het vierde achtereenvolgende jaar op reportage moest gaan naar Punxsutawney voor de weersvoorspelling van Groundhog Phil. Doordat dat gepaard ging met de elk jaar opnieuw dezelfde sleurmatige handelingen van weerman Phil werd Phil hierdoor gestraft elke keer op dezelfde dag wakker te worden net zo lang tot Phil tot het inzicht komt dat als iets voor hem een sleurmatige handeling is hij daar zelf schuldig aan is. Geen enkele handeling hoeft sleurmatig te zijn mits je gebruik maakt van je fantasie, van je creativiteit, mits je open staat voor anderen. Voorwaarde is dat je het boekje met gebruiksaanwijzingen achter je moet verbranden. Iets waar ook nu heel veel mensen moeite mee hebben, met als gevolg constant depressieve stemmingen. Toen Phil op het einde tot het inzicht kwam dat het leven toch best wel veel moois te bieden heeft ondanks de elk jaar voor hem terugkerende reportage in Punxsutawney kwam voor hem de bevrijding en was voor Phil de volgende dag weer een nieuwe dag. Phil was ahw herboren, een nieuw mens. Nietzsche zou zeggen; Phil heeft het stadium van Übermensch bereikt.

4,5*

Uitstekend portret van de Sowjet Unie in de jaren voor Gorbatsjovs glasnost. Dat de Russen het geloof in het communisme al helemaal verloren hadden wordt o.a. in deze film getoond door overmatig gebruik van Wodka, het ontbreken van normen en waarden, de niet te winnen oorlog in Afghanistan, westerse rockmuziek, etc. Overal zie je het verval. Geweldig vond ik het filosofisch gesprek over het bestaan van God tussen de professor in het wetenschappelijk atheïsme en de illegale stoker Alexey. Aan het eind van het gesprek begon de professor zelf te twijfelen aan zijn geloof in het atheïsme en noemde zich niet langer meer atheïst maar agnost.

Volgens de filmmaker was deze film op feiten gebaseerd, wat ik eigenlijk moeilijk kan geloven. Het verhaal en dan heb ik het over de ontvoering van het meisje en wat daar allemaal op volgde zag er behoorlijk ongeloofwaardig uit. Maar ja, misschien was in het laatcommunistisch Rusland alles mogelijk.

Ik vond "Cargo 200" met "The Banishment" behoren tot de beste Russische films van de laatste jaren.

4,0*

Dit soort films zijn normaal gesproken niet mijn ding maar deze film vormt hierop toch een aangename uitzondering en dat is vooral te danken aan de zeer charmante en mooie Lily James in de voortreffelijke rol van Juliet Ashton. Daar komt ook nog bij het mooie verhaal en de wonderschone beelden van het eiland Guernsey, dat in de 2e Wereldoorlog bezet werd door Nazi-Duitsland. Van dat laatste kregen we hier in flashbacks het e.e.a. van te zien dat overigens niet los gezien kon worden van het pakkende verhaal. Verder ook een mooi einde, ondanks dat het toch zeer voorspelbaar was. Maar, so what; ik heb mij prima geamuseerd met deze film die voor mijn gevoel wel ietsjes te lang duurde.

4.0*

Niet bepaald een aangenaam filmpje om naar te kijken, zeker niet naar die Kit met dat verminkte gezicht. Keek dan toch liever naar die 'bitch' Ting Ting. Het verhaal is best ok, dat wel. Op visueel vlak valt er ook weinig aan te merken op deze film. Vooral het kleurengebruik is zeer mooi - dat moet gezegd worden - maar toch zie ik liever wat meer vredelievende filmpjes uit Hong Kong. Deze film had voor mij ook weinig amusementswaarde. Daarvoor vond ik sommige scènes gewoon te hard. En...mensen die kiespijn hebben en daarvoor een afspraak gemaakt hebben met de tandarts raad ik aan dit filmpje maar voorlopig links te laten liggen.

3.0*

Ik zag er eerst tegenop om dit martelfilmpje te bekijken, maar eenmaal geconfronteerd met de martelscènes begon het mij al snel te vervelen. Het deed mij op een gegeven moment helemaal niets meer. Te veel gore stompt af, dat is duidelijk. Bij "Martyrs" hadden de martelingen nog een wetenschappelijk doel, maar hier was het gewoon martelen om het martelen. Inhoud hoefde je verder niet te verwachten van dit Japanse horrorfilmpje waar de spanning ver te zoeken was. Om dus maar snel te vergeten. Ik was blij trouwens dat dit filmpje niet langer dan 73 minuten duurde.

1.0*

Toen ik die lift op en neer zag gaan moest ik onmiddellijk aan "Cube" denken met dat verschil dat ik die film, zeker op visueel vlak, toch een stuk beter vond dan deze Japanse sf thriller die mij toch enigszins tegenviel. Dat bloederige gedoe in die lift met die twee weirdo's hoefde van mij ook niet zo nodig. Nogal over de top vond ik het allemaal. Het idee in deze film - de "wereld" samengevat in een gigantisch ondergronds complex - was best origineel, maar het plot vond ik nogal vaag. Misschien deze film toch nog eens een tweede kans geven. Het einde vond ik trouwens best wel goed.

3,0*

Filmliefhebbers die van conventionele cinema houden hebben bij deze film niets te zoeken. Dit is puur surrealistische kunst. Misschien te vergelijken met die absurde films van Tsukamoto zoals Tetsuo bij voorbeeld.

Wat deze film verder betreft: Het zwart/wit gedeelte vond ik zonder meer het mooiste, het gedeelte in kleur daarentegen vond ik niet altijd even geslaagd. De soundtrack kon ik wél waarderen. Die paste prima in dit kunstwerk, waarvan ik de horror nu ook niet direkt shockerend vond.

Dit is de tweede film trouwens die ik van deze tot voor kort voor mij totaal onbekende Russische regisseur gezien heb. Die andere was Visions of Suffering, die ik wel ietsjes beter vond.

3,5*

Deze magistrale film - de eerste die ik gezien heb van de Pang Brothers - oogde voor mij als een surrealistische nachtmerrie. Visueel vond ik deze film een ware lust voor het oog en hoewel ik hem in het begin behoorlijk eng vond - ik zat soms echt op het puntje van de stoel - vraag ik me toch af of je dit wel echt een horrorfilm mag noemen. Ik vond het verhaal best wel diepzinnig, hoewel ik het niet allemaal even goed kon volgen. Vooral het einde liet mij met vraagtekens achter. Misschien moet ik toch nog maar eens goed de recensie van 'Sinterklaas' lezen.

Dit is ook echt zo'n film om meerdere keren te bekijken en ik ben daarom ook beslist van plan deze DVD, die ik gehuurd heb, in ieder geval onmiddellijk aan te schaffen als hij tenminste nog ergens te koop ligt.

Wat ik niet begrijp waarom deze film zo laag gemiddelde heeft en waarom er maar 59 keer op gestemd is. De Pang Brothers gaan een paar Amerikaanse films maken en gelijk krijgen ze meer dan 500 stemmen én dat moet er bij gezegd worden een lager gemiddelde. Duidelijk dus dat hun Amerikaanse films niet staan voor verbetering van kwaliteit, wat mij absoluut niet verbaast.

Deze film staat voor mij wél voor kwaliteit ondanks het lage aantal stemmen en het veel te lage gemiddelde. Van mij krijgt deze film daarom ook de hoogste waardering.

5,0*

Neen, hier werd ik niet bepaald vrolijk van. Met de Duits/Oostenrijkse film Hagazussa is dit toch wel een van de meest depri films die ik ooit gezien heb. Het troosteloze landschap waar de zon nooit scheen te schijnen, de huilende wind en ellendige omstandigheden waar de moeder en de twee kinderen zich in bevonden. En verder de vijandige bevolking en nog zo wat meer. Hoewel de film niet als horror vermeld staat was dat het voor mijn gevoel wel degelijk.

Het landschap van Wales oogde zeer mooi dat wel en was voor mij ook enigszins herkenbaar. Ik ben er ooit zelf een keer geweest. Heb nog nooit zo veel schapen gezien als daar. Wel levende uiteraard en geen dode zoals in deze film. En wat het einde betreft, het leven was in de 19e eeuw keihard, zeker als je tot de verschoppelingen behoorde zoals Gwen en haar familie. Een happy end zat er voor die straatarme mensen meestal niet in. Dus, zo ongeloofwaardig was het einde niet.

3,5*