Opinions

Deze film gaf mij na afloop nu niet bepaald een vrolijk gevoel ondanks het mooie weer buiten. De kinderen probeerden er het beste van te maken maar die moeder was een en al dieptreurigheid. Tja, ik dacht al wanneer halen ze nu dat kind bij haar moeder weg, want van opvoeden had die moeder totaal geen kaas geheten. Maar ja, die zal ook wel een klote jeugd gehad hebben. Dat kattekwaad van die kinderen herkende ik trouwens ook enigszins. Keitjes op het dak en tegen de ruiten van de buren gooien, buren in de rook zettten, belletje trekken etc etc dat deed ik vroeger toen ik nog een blaag was.
Een aardig maar toch depri filmpje dus dit Florida Project hoewel de filmmaker met het toegepaste kleurengebruik er toch iets vrolijks van probeerde te maken.

3.5*

Dit is nu weer eens een film waarvan ik niet weet wat ik er mee aan moet. Wat stelt het eigenlijk voor? Een aaneenrijging van dromen? Je zou het haast wel denken. Op visueel vlak soms best wel mooi maar narratief is er geen touw aan vast te knopen. Toch een tegenvaller dus want "My Winnipeg" kon ik zeer waarderen.

3.0*

Op 11 maart 2008, de dag toen ik mij bij Movie Meter aanmeldde schreef ik het volgende;

Na een tweede kijkbeurt zo'n 1½ jaar later was ik al een stuk positiever. Nu na de 2e herziening gaat van dat positieve nu toch weer een stuk af. Het mag gezegd worden, de visuele stijl is zonder meer prachtig van deze 3e film van Aronofski maar met het verhaal kan ik echt helemaal niks en ik sta ook mijlenver ver af van de filosofie van het verhaal dat gaat over onsterfelijkheid, hiernamaals etc. Voor levensvragen heb ik die onzin niet nodig, maar wend ik mij liever tot filosofen zoals Kierkegaard, Schopenhauer, Nietzsche etc die wat dat soort vragen betreft mij tig keer zo veel te vertellen hebben. Ik denk dat Nietzsche als hij nu zou leven - deze filosoof moest niets hebben van begrippen zoals een almachtige God, onsterfelijkheid, hiernamaals etc - deze film volledig de grond in zou boren. Míjn mening over levensbeschouwelijke vragen zoals dood, onsterfelijkheid, hiernamaals is; Elk individu is sterfelijk, maar daarbij gaat niet alles verloren want het leven gaat nu eenmaal door en elk individu maakt deel uit van het 'leven' dat zich imo alleen hier op onze aardkloot afspeelt en niet in een of ander metafysisch oord dat lichtjaren van onze aarde verwijderd staat.

Verder nog over deze film; wat mij ook zeer tegenstaat is dat oversentimentele gedoe van wetenschapper Tommy Creo en die afgrijselijke zeurmuziek. Het enigste positieve dat overblijft zijn dus de prachtige visuals. Dat laatste voorkomt dat ik deze film het door mij laagst gehanteerde cijfer (1,0*) geef, maar meer dan een 2,0* zit er van mij toch echt niet in.

Zeer goede sfeervolle horrorfilm van Balagueró hoewel het toch niet in de buurt komt van [Rec], die ik toch wel een stukje heftiger vind. Echt griezelig werd het in deze film nergens. Maar ja, hoe meer horrorfilms je ziet, hoe groter je incasseringsvermogen wordt. Niettemin heb ik mij prima vermaakt met dit spookhuisfilmpje. De volgende keer van Balagueró zijn film Darkness maar eens gaan bekijken. Zijn films liggen mij wel.

3,5*

Zeer aangename thriller - btw voor mij is dit géén horror - die op den duur wel lekker wegkeek. Er was spanning genoeg, lekker thriller sfeertje en er werd bovendien goed geacteerd. Ik heb toen de aftiteling begon de film wel even terug moeten spoelen omdat mij niet helemaal duidelijk was hoe de vork nu precies aan de steel zat. Inmiddels is mij dat wel duidelijk geworden en het einde vond ik juist daarom erg sterk.

Tja, een film in de bioscoop bekijken mag dan wel mooier zijn maar als een en ander je niet duidelijk is blijf je dus met vragen zitten. Dat nadeel heb je niet als je een film thuis bekijkt mits je de mogelijkheid hebt filmfragmenten daaruit nogmaals te bekijken.

3,5*

Tja, waar gaat dit filmpje eigenlijk over? Het gaat eigenlijk nergens over. Dus het was niet leuk!? Ja, het was wél leuk. Met dank aan Greta Gerwig als Frances, die mij een heerlijk feel-good gevoel gaf. Wat de cinematografie betreft vond ik het zwart/wit zeer goed gekozen. Ook de soundtrack was dik in orde. Prima filmpje dus voor een warme zomeravond. Meer kan ik er niet over zeggen.

3,5*

Zeker niet Sokurov's beste, maar ik vond deze film vanuit historisch oogpunt best wel interessant. Je kreeg namelijk in het Louvre ook de kamer te zien met kunstschatten uit het Assyrische Rijk. Het is bekend dat vooral in de 19e eeuw de westerse mogendheden en dan heb ik het over Frankrijk en Groot-Brittanië zeer veel kunstschatten vanuit het Midden-Oosten naar Parijs (Het Louvre) en London (National Gallery) transporteerden. Kunstroof werd het ooit genoemd. Maar ... stel je voor dat de grote mogendheden destijds zich niet met de diefstal van het cultureel erfgoed hadden bezig gehouden en alle kunstschatten uit het voormalige Assyrië in Irak waren gebleven. Je kunt het al raden... dan waren ze waarschijnlijk door de terreurgroep IS nu in gruzelementen geslagen. Waar kunstroof soms niet goed voor kan zijn.
Verder is dit natuurlijk vanwege de zeer herkenbare stijl een film van Sokurov, die voor mij toch meer een semi-documentaire is.
Mooiste (surrealistische) scène: de Messerschmitt (?) bommenwerper die door het Louvre vloog.

3.5*

Zeer grappig filmpje met een mooi verhaal dat ik toch vooral zie als een hommage aan de Frankenstein- en monsterfilms uit de jaren dertig. Op visueel vlak zag het er allemaal zeer mooi uit en dat deze film in zwart/wit is gemaakt werkte hier uitstekend. In kleur zou deze film niet helemaal tot zijn recht zijn gekomen, denk ik. Of alle kinderen deze film leuk zullen vinden valt te betwijfelen. Deze film kende toch echt wel enkele schrikmomenten, zoals de kat die op je afvloog. De 3D werkte bij deze scène zeer effectief. Dit soort animatie films lenen zich trouwens uitstekend om in 3D gemaakt te worden. Kostelijk geamuseerd dus met dit filmpje mede uiteraard ook vanwege de trouwe hond Sparky.

Frankenweenie is voor mij de beste film van Tim Burton sinds Big Fish.

4,0*

Mooi weergegeven (na)oorlogsdrama waarbij het zwart/wit zeer goed gekozen is. Alleen de flashbacks en enkele scènes met Adrien en Anna zijn in kleur. Ook het acteerspel van de hoofdrolspelers is verder uitstekend, vooral dat van Paula Beer in de rol van Anna.
Dit drama gaat vooral om vergeving, iets waar na het einde van de 1e Wereldoorlog nu niet bepaald sprake van was. Integendeel zelfs. De Duitsers die de nederlaag niet konden verkroppen hadden het al over een revanche en dat zou helaas 20 jaar later werkelijkheid worden. Toch laat deze film mij met enkele vragen achter. Bij het zien van de laatste scènes in zwart/wit waarin wij zien dat Anna afscheid neemt van Adrien met de woorden “het is te laat” verwachtte ik dat de aftiteling zou volgen. Schitterend einde dacht ik maar …. de film wás nog niet afgelopen. Er volgde nog een laatste scène in kleur waarin we zagen dat Anna en Adrien elkaar weer gevonden hadden. De film eindigde met de beelden van het paar met op de achter-grond het schilderij van Manet.. Dit kitscherige einde vond ik zonder meer zwak en had voor mij helemaal niet gehoeven. Maar nu begin ik mij toch af te vragen of de laatste scène niet gewoon fictie is en wat we zien misschien niet meer dan een wens van Anna. Dus al met al toch wel een zeer geslaagde film van Ozon die wel het e.e.a. overlaat aan de interpretatie van de kijker.

4.0*

Vanmorgen weer eens opnieuw bekeken en ik vond deze film dus helemaal niks. Ik kon absoluut niet met de personages meevoelen en er werd bovendien door de valide mensen slecht geacteerd, wat niet verwonderlijk is want de destijds bekende acteurs in Hollywood bedankten er voor om naast freaks te acteren. Ze vreesden namelijk voor hun imago. De film werd destijds zeer slecht ontvangen en werd zelfs in de ban gedaan. Ik kan het me van de ene kant best voorstellen. Op zijn zachtst gezegd zou men kunnen spreken van exploitatie van lichamelijk gehandicapten. Mijn vraag is of men heden ten dage nog wel zulke films zou kunnen maken zonder op weerstand te stuiten? Ik betwijfel het.

En wat de film zelf betreft; een derde deel van de film was er destijds uit geknipt, zodat de film ook helemaal niet af is. Daar kom nog bij dat er slecht geacteerd werd, zoals ik al eerder zei. Moet ik dan deze film als een meesterwerk beschouwen zoals sommige users plachten te doen? Dat er goed geacteerd wordt in een film is voor mij een vereiste en een film moet ook af zijn. Het einde leek nergens op. Gezien het feit dat ik niet in het minst geroerd werd door de gehandicapte personages, kan ik voor deze film alleen maar het laagste cijfer geven. Helaas!

1,0*

Tja, films van Ben Wheatley staan meestal voor laat maar komen en verstand verder op nul. Het slaat gewoon nergens op maar niettemin prima vermaak. Dat heeft ook zijn film Sightseers bewezen en nu ook deze kolderieke laatste film van hem die eigenlijk niet meer dan één lange shoot-out was. Helaas kon niet iedereen deze film die vertoond werd in de sneak preview in Lux Nijmegen deze film waarderen. Er liepen maar liefst 10 bezoekers de zaal uit, als het er niet meer zijn. Niet verrassend eigenlijk, want als je alleen maar van bloedserieuze art-house drama's houdt dan heb je bij deze film niets te zoeken. Ik kon het in ieder geval wel waarderen, hoewel het qua humor toch niet in de buurt kwam van Sightseers, voor mij nog altijd Wheatley's beste film.

3.5*

Na een uur kijken naar deze horror komedie zag het er naar uit dat deze film van mijn kant het met een flinke onvoldoende moest doen. Er viel weinig te genieten en die tiener Charly vond ik een vreselijk hysterisch personage. Gelukkig veranderde in het laatste drie kwartier het een en ander in positieve zin. Het werd toen pas echt horror met voor die jaren tachtig toch best wel aardige special effects. Dat dit een jaren tachtig film was, dat was toch wel heel duidelijk te zien. Vooral als je keek naar de dameskapsels, zoals dat van de zeker niet onaantrekkelijke Amy. Het is mede ook vanwege dat lekkere ding dat deze film van mij nog net een voldoende krijgt. Een van de mooiste scènes trouwens vond ik die met de wolf. Van die twee vampiers was ik nu niet bepaald echt gecharmeerd. Maar ja, vampierfilms zijn normaal gesproken ook niet echt mijn ding.

3,0*

De derde film die ik tot nu toe van deze regisseur gezien heb en wiens films allemaal zonder uitzondering goed tot zeer goed bij mij scoorden. Stewart Gordon slaagde er toch telkens weer in een lekker creepy horrorsfeertje in zijn films neer te zetten. Lekker goor af en toe en met een flinke dosis humor. Ook de cast mocht er wezen trouwens, vooral de toch wel zeer aantrekkelijke Katherine (Barbara Crampton). Prima jaren 80 horror dus dit 2e filmpje van Stewart Gordon met toch wel voor die tijd best wel zeer geslaagde special effects.

4,0*

Vond deze Bond schitterend toen ik hem 48 jaar geleden voor het eerst in de bioscoop zag. Nu na herziening is er van die glans niet veel meer over. Het eerste uur vond ik zelfs oersaai. Slechts het laatste half uur - de speedboot achtervolging o.a. - kon er nog enigszins mee doorgaan. Voor de rest is deze 2e film in de Bondreeks niet meer dan een gedateerde actiefilm die alle kenmerken van een jaren zestig film heeft. De Bondgirl was best wel aantrekkelijk, dat wel.
Ik vrees trouwens dat alle Bond films na herziening bij mij wel eens flink in waardering zouden kunnen dalen. Tja, actiefilms staan bij mij nu eenmaal niet meer zo hoog op de filmladder. Te veel van gezien denk ik. Ik laat het daarom ook verder maar bij deze ene Bondherziening.

Waardering; verlaagd naar 3,0*

Even bijkomen!

Ook deze Franse horrorfilm hakt er in. Het lijkt wel of de Fransen een weddenschap hebben afgesloten wie de meest gore horrorfilm kan maken. Ik denk dat de hoofdprijs wel zal gaan naar Xavier Gens, want erger kan het volgens mij echt niet. Maar heeft Xavier Gens nu ook wel een goede horrorfilm gemaakt? Als het gaat om de slachtpartijen en de hoeveelheid bloed zeker wel, maar als het gaat om het verhaal zeker niet. Dat vond ik in "Martyrs" en "à l' Interieur" toch stukken beter. Deze film deed mij sterk denken aan de "Texas Chainsaw Massacre" (1974) die hoewel die veel minder bloederig was ik toch wel beduidend enger vond. De muziek in "Frontières" vond ik daarentegen schitterend. Die kwam ontzettend goed over in de zeer mooie scène waarin het kleine meisje Yasmine de haren knipte. Vanwege die mooie soundtrack krijgt deze film van mij daarom ook een ruime voldoende, dit ondanks de negatieve punten die ik heb opgenoemd.

3,5*

Niet slecht. Mooie naaktscènes en die "O" met haar droevige blik in haar ogen is toch best wel een mooie vrouw, zeker in haar Eva kostuum. Dat ze zo ongelooflijk verliefd was op die Stephan (Klaus Kinski) kan ik mij moeilijk voorstellen. Ze lachte nooit. Dat deed ze pas toen ze de liefde bedreef met die jonge rebel, die dat uiteindelijk met de dood moest bekopen omdat Stephan dit niet kon verdragen. Verder werd de schrijnende armoede in het China van de jaren twintig van de vorige eeuw in deze best wel sfeervolle film mooi uitgebeeld. Men had er blijkbaar alles voor over om in zijn bestaan te kunnen voorzien, desnoods maar werken in een bordeel waar men zich moest onderwerpen aan de meest absurde perversiteiten als de klant daarom vroeg. Een van de meest hilarische scènes vond ik die van de man die voor hond moest spelen.

3,5*

Deze film die ik gisteravond in de sneak preview te zien kreeg deed mij eigenlijk niet zo veel. De climax naar het schietincident op het Metro Station was zonder meer spannend, dat wel, al wist je uiteraard van te voren hoe het af zou lopen. Dat deze film tot politiek gekleurde discussies zou leiden, was wel te verwachten. Ik ben er zelf heel nuchter over. Dit soort dingen gebeuren gewoon. Ook in Nederland. Zie het incident op het station Hollands Spoor in Den Haag, waar een agent ook iemand neerschoot, met fatale gevolgen voor het slachtoffer.

Het nadeel van dit soort op feiten gebaseerde films is dat het emoties losmaakt en de mensen gaan oordelen vanuit onderbuikgevoelens. Ik wens hier niet aan mee te doen. Trouwens, alles in deze film werd getoond vanuit het oogpunt van het slachtoffer. Wat de agent er toe bewoog Oscar neer te schieten, daar werd nagenoeg geen aandacht aan besteed. Toch wel belangrijk dacht ik om een oordeel te kunnen vellen. Fruitvale Station vind ik daarom ook geen sterke film die i.m.o. alles te eenzijdig belicht.

Zonder meer, maar opzet valt niet te bewijzen. Ook in Nederland zou het oordeel "doodslag" zijn.

3,0*

Deze film vanavond in de sneak gezien. Het zou een Deense film worden en ik verwachtte natuurlijk de nieuwe film van Liers van Tier. Ik was lichtelijk teleurgesteld toen ik zag dat het een andere Deense film was, maar die teleurstelling ging al snel over in enthousiasme, want wat ik voorgeschoteld kreeg was een uitstekende drama met onverwachte plotwendingen en een verrassend einde. Goed geacteerd ook en een heerlijk Deens sfeertje met de gebruikelijke sterke drank. Ik zag in deze film niet alleen duidelijke invloeden van de gebroeders Coen maar ook van Van Warmerdam. Het eindshot deed mij erg denken aan zijn film "De Noordelingen". Al met al een uitstekende Deense film. Het zal mij benieuwen of de nieuwste film van Lars van Trier hier boven uit zal stijgen.

4,5*

Harmonium begon goed. We zien Toshio en Akie aan de ontbijttafel met de kleine Hotaru. Dat het huwelijk van Toshio en Akie niet al te best was was duidelijk van hun gezichten af te lezen. Het was de kleine Hotaru die het zo'n beetje in stand hield. De verschijning van Yasaka (Tadanobu Asano) voorspelde weinig goeds. Het eerste gedeelte van de film zou dan ook eindigen met een dramatische wending. Tot dan toe vond ik het een prima film, visueel erg mooi en met verder uitstekend acteerwerk. Wat hierna kwam, daar was ik beduidend minder over te spreken. Ongeloofwaardigheid ten top, allemaal veel te ver gezocht. Het deed voor mij deze film uiteindelijk de das om. Heel jammer. Er had zo veel meer in gezeten.

2.0*

Meer dan goede oorlogsfilm die duidelijk liet zien dat oorlog hel is. Niets meer en niets minder. Soldaten waar een been vanaf werd geschoten, soldaten die levend in de tanks verbrandden, vrachtwagens vol verminkte soldaten. Niets werd je in deze film bespaard. Niks geen romantiek dus maar oorlog zoals het in werkelijkheid destijds aan toe ging. De scène waarmee de film begon en vooral ook de scène waarmee de film eindigde behoorden in visueel opzicht tot de mooiste van deze boeiende oorlogsfilm. Het acteerwerk was verder ook dik in orde. Dat de Duitsers ook Duits spraken - dat zie je niet vaak in een Amerikaanse oorlogsfilm - vond ik een enorm pluspunt. Een duidelijk minpunt echter vond ik - hoe spannend het ook was - het eindgevecht tussen de vijf tankbemanningsleden en een overmacht van SS'ers. SS'ers mochten dan wel bekend staan om hun doodsverachting maar zo makkelijk lieten die zich toch echt niet neer-schieten. Ook het afgaan van de handgranaat die in de tank werd gegooid liet wel erg lang op zich wachten. Behoorlijk ongeloofwaardig dus die scènes, maar ook de enigste smet in deze verder prima oorlogsfilm die spannend was van het begin tot het eind.

4,0*

Na "Mogari no Mori" slaagt Naomi Kowase er opnieuw in met een prachtige poëtische film voor de dag te komen. Nog nooit heb ik de golfslag van de woeste zee zo mooi op het witte doek gezien. De hele natuur werd trouwens op magistrale wijze in beeld gebracht. Tja, en dan die scène met de stervende moeder. Waar heb ik zoiets eerder gezien? Ik dacht bij de film Tokyo Story van Ozu. En wat is die Kyôko - geweldig gespeeld door Jun Yoshinaga - toch een betoverd mooie vrouw. De scène in het begin waarin zij met kleren aan onder water zwom is een en al sensualiteit. Hetzelfde kan trouwens gezegd worden van de prachtige scène waarmee de film afsloot.

4,5*