Opinions

Vier vrienden plegen ongeveer gelijktijdig zelfmoord en één vriend blijft achter en mag het maar zien te verwerken. Terwijl de paar mensen die overblijven ook hun rouwverwerking hebben. Geen vrolijk onderwerp dus. En aanvankelijk lijkt de film ook erg traag en zit je te wachten tot er iets gaat gebeuren. Maar dat gebeurt niet en de film gaat door zoals hij begonnen is, alleen werkt dat uiteindelijk toch wel. De deprimerende sfeer is passend en zorgt hoe verder je in de film komt voor een mooie opbouw. Een film die dus verre van vrolijk is. Maar wel indruk weet te maken, met mooi acteerwerk en een fraaie soundtrack.

Ik heb inmiddels al heel veel films gezien, en ik merk steeds vaker dat ik films nauwelijks meer herinner als ik ze voor de tweede keer zie. Maar dat is bij deze film niet het geval. Deze herinnerde ik me nog heel erg goed, ook al is het vijf jaar geleden dat ik hem gezien heb. Maar ook nu vind ik het nog steeds een indrukwekkende film die, ondanks een eigenlijk heel saai verhaal, mooi opbouwt en toch weet te boeien. En dat komt ook door het fantastische acteerwerk van de hoofdrolspeelster en een aantal gedenkwaardige scenes die ook de tweede keer nog steeds heel veel indruk maakten.

Ik heb dus eigenlijk per ongeluk naar de verkeerde film zitten kijken. Dit was niet de film die ik uitgekozen had. Maar goed, ik heb hem dus wel gezien. Een actiefilm over de corruptie bij de politie in Rio de Janeiro. Een film die in het genre ongetwijfeld hoge ogen gooit. (Hij krijgt hier dus ook een erg hoge waardering). Toegegeven, na een wat rommelig en chaotisch begin waarbij je je afvraagt waar de film nou eigenlijk naar toe wil, komt hij verderop prima op stoom en wordt wel degelijk duidelijk waar de film over gaat. Het is ook best een boeiend verhaal. Maar toch houd ik gewoon niet van dit soort films. Laten we zeggen dat het een beter dan gemiddelde pief paf poef film is.

Pas bij de aftiteling zag ik waarom ik deze film had uitgekozen. Hij was van de Coen brothers dus. Nou ja, dan heb ik hem dus in ieder geval onbevooroordeeld bekeken. Ik hou helemaal niet zo van cowboyfilms. Deze gaat over een eigenwijs 14 jarig meisje dat op zoek gaat naar de moordenaar van haar vader. En daarvoor huurt ze twee premiejagers in. Luid pratend en af en toe wat schietend volgen ze het spoor van de moordenaar. Die uiteraard geen flauw idee heeft dat hij gevolgd wordt. En zo zitten er nog tal van andere ongeloofwaardigheden in. Verder loopt de film wel aardig en wordt er ook leuk, zij het nogal karikaturaal, geacteerd. Maar mijn ding zal het toch nooit worden.

Een man in Madrid gaat binnenkort sterven. Een vriend uit Canada komt hem voor vier dagen opzoeken. Vanaf het begin wordt er al gelijk erg mooi geacteerd. De eerste scene, wanneer de vriend in Madrid voor de deur staat, is al gelijk een hele mooie. En dan hebben de acteurs in de film zelfs nog niets gezegd. Maar de toon is wel gezet. En die wordt ook de rest van de film mooi volgehouden. We leren de mannen in de film op een mooie manier kennen. En ook het verloop van de film is mooi en evenwichtig gedaan. Knappe film, die dus vooral leunt op de mooie acteerprestaties van de hoofdpersonen.

Emanuel wordt bijna 18 jaar en moet nog steeds verwerken dat zij geboren werd op hetzelfde moment dat haar moeder stierf. En dan komt er een nieuwe buurvrouw naast haar wonen met haar baby. Een mooie film die ook mooi opbouwt. De droomwereld en de werkelijke wereld lopen mooi door elkaar heen. Heel langzaam en subtiel ook. Beetje bij beetje ga je zowel Emanuel als de buurvrouw beter leren kennen.

Ook het einde was eigenlijk heel erg knap. Dit was echt zo'n film waarvan ik geen idee had hoe daar nu een fatsoenlijk einde aan gebreid moest worden. Maar het werkelijke einde in de film is een heel mooi compromis. Ook de muziek in de film was mooi gekozen. Ik vind dat de film hier laag gewaardeerd wordt, maar ik snap het wel bij een dergelijk moeilijk onderwerp. En de manier hoe dit verhaal gebracht is. Het is inderdaad een alles of niets film. Of je vindt hem mooi of je vindt het helemaal niets.

Ik denk dat mijn vrouw deze film uitgekozen had. We hebben er ook samen naar gekeken. Het is niet het soort onderwerp voor een film waar ik nou enthousiast voor wordt. Toch vind ik het dan ook wel weer prima om daar samen naar te kijken. Een moeder van drie kleine kinderen is bijna uitgeput van die kinderen en dan zorgt haar broer er voor dat er een kindermeisje komt. Dit is een heel bijzonder meisje dat er ook daadwerkelijk voor zorgt dat het gezin er inderdaad weer bovenop komt. En ik moet ook zeggen dat de film lange tijd heel veelbelovend was. Ik was het grootste deel van de film heel benieuwd hoe het zou gaan aflopen. Iedere keer werden er weer nieuwe lijntjes uitgezet die een bepaalde verwachting schepten over het vervolg van de film. Maar juist daar ging het uiteindelijk toch mis. Al die verwachtingen werden toch niet waargemaakt en dat gaf mij een heel onbevredigend gevoel. Is het dan mijn schuld dat ik te hoge verwachtingen kreeg van de film of is de film uiteindelijk toch goed genoeg zoals hij is? Twee en halve ster dus maar. Het nadeel van de twijfel omdat er teveel verhaallijntjes uitgezet werden die niet afgemaakt werden.

Als ik andere commentaren lees heb ik de film kennelijk niet goed meegekregen. Het argument dat de moeder in een postnatale depressie zat en ze van daaruit het kindermeisje had gefantaseerd komt bij nader inzien heel geloofwaardig over. Ik heb het er tijdens het kijken alleen niet uitgehaald. Al viel me wel op dat haar man haar als meisjesnaam Tully opgaf. En dat was ook de naam van het kindermeisje. Dat vond ik inderdaad wel raar, maar toch ging er geen belletje rinkelen bij me.

Het verhaal van een man genaamd Tulse Luper. Op de typische Peter Greenaway manier gefilmd. Veel mooie beelden. Goed gedocumenteerd en geordend. Naakte mensen.

The cook the thief en drowning by numbers vind ik nog steeds heel erg mooie films.

Maar bij Prospero's book ging de vorm van de film al te veel de overhand nemen.

En dat is hier helaas ook nog steeds het geval. Het uiterlijk van de film lijkt bij Peter Greenaway inmiddels belangrijker dan de inhoud. En dat leidt wel erg af. Te veel zelfs.

En dan was dit zelfs nog maar part 1. Ik vrees alleen dat ik aan part 2 en 3 waarschijnlijk niet meer zal toekomen. Dus hoe het met Tulse Luper zal aflopen?

Een jongen komt op een "opvoedingseiland" en daar moet hij met zijn verleden zien om te gaan. De film heeft een hoop veelbelovende elementen die het een mooie en bijzondere film zouden hebben kunnen maken. De omgang met de directeur en ook met de dochter van de directeur. En de relatie met de rest van de jongens die ook hun verleden meedragen. Er wordt ook prima geacteerd. Maar gaandeweg lijkt de film de grip op het verhaal te verliezen en wordt alles teveel aangedikt. En dan komt het geforceerd over. En dat is erg jammer, want deze film had ook een echte topper kunnen zijn. Nu blijft hij voor mij nog maar net aan de positieve kant van de streep.

Dit is een behoorlijk onbekende film van Lasse Hallstrom en dat is ook niet zo verbazend. Het is een nogal vage licht erotische komedie over een geile man die de efficiency van de textielfabriek in een klein dorpje komt bijstellen te midden van alle vrouwelijke arbeidsters. Ergens moest ik bij de hoofdpersoon ook wel denken aan monsieur Hulot qua typetje maar bij Jacques Tati is de humor uiteraard veel subtieler en verre van ondeugend. De humor hier zat meer tegen die van Benny Hill aan. Geen film om vaak te bekijken maar voor een keertje toch best leuk. Ik word na het kijken van deze film overigens wel benieuwd hoe Lasse Hallstrom, die daarna toch hele mooie films op zijn naam heeft gezet, zelf naar deze film terug kijkt. Overigens had hij voor hij deze film maakte ook nog een film over Abba gemaakt. En dat is weer iets heel anders.

Heb de film al heel wat keren gezien. Vooral de chemie tussen Monique v/d Ven en Rutger Hauer is heel bijzonder. Mooie scenes (fietsen door Amsterdam) worden afgewisseld met hele matige scenes (de onthulling van het standbeeld), maar al met al blijft het na al die jaren nog steeds een uitstekende film.

Film over een Turkse jongen van de tweede generatie in België. Aanvankelijk lijkt het een voorspelbare film over de cultuurverschillen. Niet echt bijzonder maar ook niet slecht. Pas op twee derde van de film beginnen er wat diepere lagen in het verhaal te komen en wordt hij ook wat persoonlijker. Ook al komt het soms wat geforceerd over en gebeurt er naar het einde toe ineens wel heel veel. Maar het maakt de film toch wel beter. Belangrijk is ook dat de film een sympathieke uitstraling heeft. Een ruime voldoende dus.

Een moeder waagt haar leven als fotograaf om in oorlogsgebied foto's te maken. Haar man en kinderen hebben daar uiteraard grote moeite mee. En daar gaat de film over. Eigenlijk is het vooral een film over een moeilijke huwelijksrelatie met een hoop afleiding om het echte onderwerp van de film te camoufleren. En dat is wat me vooral tegen staat. Ik ken wel betere relatiefilms, die een stuk dieper gaan en waar je je wel in kan meeleven met de hoofdpersoon. Als dan uiteindelijk de plotwending komt die eigenlijk dus geen plotwending is, zakt de film voor mij echt in en heb ik er bijna spijt van dat ik deze film heb uitgekeken. Al wordt er wel uitstekend geacteerd en zitten er ook mooie en bijzondere plaatjes in de film. Maar ja, Erik Poppe heeft dan ook wel een naam hoog te houden.

Ik heb toch wel een zwak voor de klassieke Nederlandse film. En dit is weer een goed voorbeeld van zo'n film. Over een man die terugkijkt op zijn jeugd en zijn pubertijd waarin hij voor zijn gevoel moest kiezen tussen zijn moeder en zijn tante als het om de liefde ging. Er zat helaas geen ondertiteling bij waardoor ik zeker in het begin nogal eens moeite had om alles te verstaan. Uiteraard zat er zoals gebruikelijk in de jaren tachtig weer het nodige functioneel bloot in de film en werd het bier (en de film) gesponsord door Grolsch. Er werd ook nogal eens wat houterig geacteerd met knullige dialogen. En ten slotte was het ook wel heel duidelijk te zien dat het hier om een boekverfilming ging. Alles wat niet verfilmd kon worden werd voor het gemak maar door een voice-over verteld. Maar ik heb toch genoten van deze film.

Liefdesverhaal van twee vrouwen. Het verhaal op zich is best boeiend gebracht en ook de acteerprestaties zijn best in orde.

Vandaar dat ik de film nog twee sterren geef.

Maar de film is helaas zo afstandelijk gefilmd. En dat voor een op zich toch best heftig en emotioneel verhaal. Het is net alsof ik als een over buurman het lief en leed van de vrouwen volg.

En daardoor raak ik als kijker ook helemaal niet betrokken bij de film. Dat is heel erg jammer.

Verder begrijp ik ook niet waarom een Nederlandse film, met een Nederlands verhaal dat zich ook afspeelt in Nederland in het Engels gesproken wordt. Dat is volstrekt ongeloofwaardig en doet grote afbreuk aan de film. Had er waarschijnlijk mee te maken dat men destijds de kortzichtige gedachte had, dat de film dan internationaal mogelijk beter zou scoren. Ook gezien de keuze van de (beroemde) acteurs.

Tenslotte nog iets over de vertaling van twee vrouwen in "twice a woman".

Misschien is mijn Engels niet goed genoeg, maar ik vond dat de film toch vooral over twee vrouwen ging en niet over twee verschillende vrouwen.

Ik heb deze film heel lang geleden al eens gezien en toen maakte hij veel indruk. Nu kon ik me eigenlijk nog maar één scene herinneren, en dat was niet eens zo'n belangrijke. Toch maakte de film nu niet meer zo'n enorme indruk. Het is weliswaar een fascinerend verhaal en er wordt ook prima geacteerd. Maar ik begin toch ook wel een beetje moe te worden van de psychedelische science-fiction van Terry Gilliam. En dan vooral de overdreven grootsheid van de beelden en de decors. Terry Gilliam zou eens een low-budget film moeten maken. Dat kan hij vast ook wel. Of heeft hij dat inmiddels al eens gedaan, en weet ik nog niet van die film af ?

Drie vrouwen erven een huis en ontmoeten elkaar in dat huis. Ze kennen elkaar verder niet en bovendien woont er nog een man in dat huis. Dat is op zich wel een interessant gegeven voor de film en lange tijd lijkt het er ook om te gaan hoe de vrouwen naar een oplossing gaan zoeken om de erfenis onderling te gaan verdelen. Daar gaat het ook het overgrote deel van de film over al wordt wel duidelijk dat het drie totaal verschillende vrouwen zijn die allemaal hun eigen agenda lijken te hebben. Dat bouwt allemaal heel mooi en mysterieus op. Pas tegen het einde van de film krijg je de ontknoping en blijkt dat de vrouwen toch een gezamenlijke overeenkomst hebben. En nog best een heftige ook. Eigenlijk roept die ontknoping weer een heleboel nieuwe vragen op en eindigt de film daarmee voor mij heel onbevredigend. Daarmee voelde het alsof je de hele tijd naar een mooie en zorgvuldige opbouw van een film had zitten kijken die nu pas eigenlijk ging beginnen. Maar toen kwam de aftiteling. Toch was het zeker geen slechte film. Verder vind ik de foto's hier van de drie vrouwen in het gras heel bijzonder. Dat zijn wel de drie vrouwen maar het zijn geen scenes uit de film.