Opinions

Voor de derde keer herzien, en The Thin Red Line stijgt iedere keer weer in waardering. Voor de derde keer ook mijn cijfer verhoogd.

Prachtige zweverige "oorlogfilm". Zelden is gras en natuur zo mooi gefilmd. Door die dromerige sfeer komt de oorlog een beetje als een waas over je heen. In de film wordt ook gesproken door John C. Reilly over dat het hem allemaal niets meer kan schelen. Hij is als het ware in een roes. "Numbness" zoals Penn's karakter het mooi verwoord. Die sfeer brengt Malick goed over op de kijker. Hij neemt je zo mee in de dromerige, haast poëtisch beelden, waardoor je een wat verdovend effect krijgt. Hierdoor werkt het tweede deel ook stukken beter. Je begrijpt de mannen.

Beelden zien er werkelijk prachtig uit. De oorlog op zijn mooist gefilmd. Zoals gezegd is gras nog nooit zo mooi gefilmd. Maar ook de rest van de natuur levert erg mooie plaatjes op. De cast levert topwerk af, waar ik dit keer erg onder de indruk was van het spel van Nolte. En dan nog de prachtige muziek. Ingetogen, melodieus en ook haast poëtisch. Ook op de juiste momenten ingezet.

Zag de film nu op tv, jammer genoeg weer een verknipt beeld en helaas ook niet kunnen genieten van de sounddesign en de vervelende reclames. Hierdoor begon het naar het einde toe wat te slepen. Wel een filmdie ik snel eens op Blu-ray wil aanschaffen. Ik twijfel er dan ook niet aan dat deze film nog meer in waardering gaat stijgen.

Hoewel er zeker overeenkomsten zitten tussen Carpenters film en deze van Nyby/Hawks, is deze Thing from Another World compleet anders. Allereerst gaat het verhaal hier een heel andere kant op en richt het zich veel minder op het effect van cabin fever. Alles is mooi in beeld gebracht, het verhaal en het vraagstuk van de film interessant. Hoe reageren we als er buitenaards leven op onze planeet wordt ontdekt. Het acteerwerk is goed en de muziek fijn. Op sommige vlakken verouderd en kan in deze tijd niet echt meer. Toch een vermakelijke film. Het deed me echter minder dan Carpenter's interpretatie van The Thing.

De samenwerking tussen Carpenter en Russell komt weer goed uit de verf in Carpenters meesterwerk The Thing.

De film begint. Witte tekst over een zwart scherm. Een ruimteschip verschijnt en raast richting de aarde. Dan treed de muziek van Morricone in. De sfeer is met de muziek meteen gezet. Een toch wel briljante score van de grootmeester weer. De film heeft een fijn begint. Sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw is wat je ziet. Een erg mooie setting, je waant je echt in een afgelegen kamp in Antarctica. Zonder enige introductie van de personages begint Carpenter direct met het verhaal vertellen. Dat is een goede zet. De vriendschap en ergernissen tussen de groep mannen is meteen al duidelijk in de eerste scènes.

Wat de film gewoon erg sterk maakt is vooral de grote onderhuidse spanning die door het scherm voelbaar is. De isolatie en de wantrouwigheid naar elkaar toe is goed in beeld gezet. De spanning wordt af en toe gebroken door erg goede horror scènes waarin we worden verbaasd door een aantal erg briljante monster designs door Bottin. Daarin schuilt ook de grote kracht van de film. De spanning zo hoog opbouwen dat je even snakt naar een uitlaatklep die dan wordt overtroffen met wat onze fantasie voor mogelijk hield. Toch heb ik wel wat moeite met het einde. Dat vond ik op de een of andere manier niet echt bevredigend maar aan de andere kant weer wel. Ik ben er nog niet over uit of het nu briljant is of een erg gemakkelijke keuze.

De cast is zeer goed op dreef en zorgt ervoor dat het geheel overtuigend en "echt" op ons overkomt. Russell lijkt in het begin als een van de crew om langzaam uit zijn schulp te komen en de film tegen het einde volledig op zijn schouders draagt. De designs zien zoals gezegd verbluffend uit, en alles is perfect in beeld gezet. De spanning zit er goed in en bereikt zijn hoogtepunt in de bloedtest scène.

The Thing blijft toch wel vooraanstaand in het creëren van een grote spanning op een afgelegen locatie.

Je hebt van die films die je jaren lang in menige toplijst tegenkomt, maar er eigenlijk nog erg lang over doet om de film in kwestie te gaan zien. Zo is dat ook bij mij en vele films. Naar aanleiding van de MM Top 1000 me er toch maar eens aan gewaagd, en daar heb ik zeker geen spijt van gehad.

The Third Man blinkt vooral uit in zijn sfeer. Dit wordt erg hevig versterkt door de prachtige beelden. Visueel is dit toch wel een pareltje. Dit alles speelt zich af tegen een schitterende locatie. Het geheel wordt ontzettend spannend gehouden, en blijft bijna over de gehele speelduur boeien. Toch werd het op een gegeven moment even wat minder in de film en begon het verhaal toch wat te slepen. Maar de film weet zich te herpakken en sluit af met een erg spannende climax, opnieuw visueel erg mooi, en een erg passend einde. Sterk acteerwerk ook van de gehele cast trouwens.

The Third Man bleek toch een erg goede film te zijn, al zie ik er niet het grote meesterwerk in wat velen er wel in zien.

Thor is een heel ander soort held dan je zou verwachten uit de Marvel stal. Hij is niet gebeten door een spin, heeft geen technische snufjes tot zijn beschikking als Stark, en is niet blootgesteld aan gamma straling. Hij is een God, en zijn verhaal en waar hij vandaan komt is compleet anders dan de rest van het superhelden scala. Dat maakt deze film erg verfrissend binnen de franchise, en is het een leuke toevoeging in aanloop naar The Avengers.

Branagh heeft goed gekeken naar collega Favreau. Hij weet van Thor net zo'n verfrissende leuke film te maken als Favreau dat deed met Iron Man. Branagh lijkt misschien een wat vreemde keuze om een superhelden film te regiseren, maar doet dat perfect. Hij weet het verhaal goed te vertellen, en ook op visueel vlak en qua actie doet hij het toch niet slecht. Toch loopt het op het vlak van drama, iets waar Branagh's roots liggen, toch niet echt helemaal gesmeerd. De film lijkt te kort en de uitdieping van vooral de menselijke karakters lijken daardoor wat vlak. Je krijgt niet echt een binding met die karakters, en daardoor wordt je niet echt meegesleept in de menselijke kant van het verhaal. Daar tegenover staat het verhaal van de Goden en Asgard meer centraal, en werkt dat veel beter. Hier is veel meer aandacht aan besteed, en werkt erg goed. Toch doen de menselijke karakters het lang niet slecht en zijn er goede acteurs gekozen die nog een klein beetje met hun mager uitgediepte personages kunnen.

De film bevat veel afwisseling, van de Aarde gaan we naar Asgard en weer terug, en dan gaan we weer naar een ijsplaneet. De film bied dus genoeg afwisseling om het leuk en interessant te houden. Die afwisseling vind je ook terug in de gevechten, met als hoogtepunt het gevecht op de ijsplaneet, waarin je Thor in volle glorie in actie ziet. Daarbij komt ook het gebruik van de hamer het best tot zijn recht. Je ziet echt wat hij er allemaal mee kan doen, en dat was precies zoals ik mij had voorgesteld. De actie is wel schaars, en is ook erg snel weer voorbij. Dit is natuurlijk een beetje een origins verhaal. De film wil dit echter niet echt zijn, en daarom lijkt het alsof er wat aan actie mist. Toch is dat niet echt storend, en blijft het net als in de Iron Man films erg onderhoudend. Zoals gezegd heeft Branagh dus goed naar laatst genoemde films gekeken, en qua verloopt is het nagenoeg hetzelfde. Ook leuk zijn de vele verwijzingen naar andere films uit de aanloop naar Avengers. De Hulk en Iron Man komen vaak voorbij in de dialogen, en ook zien we een eerste glimp van Barton/Hawk-eye, compleet met pijl en boog .

Qua effecten ziet de film er fantastisch uit. Het scherm is rijkelijk gevuld, en overal waar je kijkt is er wat aanwezig, vooral asgard is erg mooi gemaakt. De effecten in de actie zijn weergaloos. In 3D zien enkele effecten er prachtig uit. De 3D voegt echter niet heel veel toe, en voor het eerst heb ik me een beetje gestoord aan de minder scherpe achtergronden. Dit was vooral jammer bij het ontzettend gedetailleerde Asgard. Ook het moment met de brug is erg tof gedaan, en je waant je echt in een wormhole om mee te gaan op de reis . Het geluid was dan weer wat minder. Iets te veel opgepompt, waardoor de actie scènes nogal lawaaierig overkwamen.

Acteerwerk is best te pruimen, vrij makkelijk als je een topcast met enkele veteranen tot je beschikking hebt. Ik was compleet verrast over Skarsgård, die in tegenstelling tot zijn andere rollen dit keer neit echt heel saai speelt, maar het erg leuk doet. Portman heeft er ook duidelijk plezier in, net als de ster Hemsworth. Hij doet het erg goed, en komt in zowel de dramascènes en de actiescènes goed uit de verf. Ook in de humor doet hij het erg leuk, zeker in de opvolgende, ietwat slapstick, scènes waarin hij een paar keer wordt aangereden, getaserd en platgespoten . De film neemt zichzelf niet al te serieus, en net als in Iron Man draagt dat erg bij aan de film.

Toch wel een kleine verassing, aangezien de trailers een niet zo grote indruk maakten. Thor ligt in alles op dezelfde lijn als de Iron Man films. Thor heeft gewoon een hoge fun factor, en zit vol met mooie beelden, en hoewel er weinig actie is, blijft de film van begin tot eind vermaken. Leuke verwijzingen naar andere films die in het Avengers initiatief, en naar de opkomende films. En ook nog even blijven zitten als de film is afgelopen, want er zit weer een lekker makertje na de credits . Laat de Avenger film maar komen.

"If I had a hammer."

De derde Thor, met weer een nieuwe regisseur. En eindelijk een regisseur die het begrijpt. De humor is scherper en veel meer aanwezig hier. De film bevat een van de meest gestoorde kleuren palletten sinds "Speed Racer" en ook zit de film bomvol leuke personages, waarvan veel van de nieuwe garde het beste uit de verf komt. Goldblum's Grandmaster, Blanchett's Hela, maar ook Thompson's Valkyrie en Waititi's eigen Korg werken erg goed. De film doet gewoon erg veel goed. Naast die humor, al die pracht en praal en de leuke personages hebben we ook nog eens een Hemsworth die hier echt de vrijheid wordt gegeven om zijn personage veel leuker te maken. Hiddleston is sowieso altijd charmant in de rol van Loki. En Ruffalo is nog altijd de beste Hulk/Bruce Banner. Ook leuk is de cameo van Cumberbatch als Doctor Strange.

Toch is er opnieuw weinig aandacht voor Thor's vrienden en kan het je ook erg weinig schelen wat er met hen gebeurt. Erg jammer dat hun talenten de gehele serie gewoon niet zijn benut, vooral Asano's talent wordt hier ontzettend verspild. Ragnarok bewandelt verder ook gewoon de bekende paden die in vrijwel alle Marvel films worden bewandeld. Er is wel te zien dat er wel degelijk restricties waren voor Waititi en dat hij niet helemaal full-out mocht gaan. toch is het fijn dat de regisseurs nu wat meer vrijheid krijgen van Feige, maar vooral van Disney.

Een van de leukste Marvel films tot nu. Je zit van begin tot eind met een brede grijns op je gezicht. Van mij mogen er meer van dit soort films worden gemaakt binnen de MCU.

Marvel maakt hier min of meer de film die Thor verdient.

Thor is de stijlbreuk die nu erg goed binnen de MCU past. Het is iets compleet anders maar wel met veel van dezelfde elementen die we in de rest van de Avengers films kunnen vinden. Juist dat het niet over een man gaat wiens krachten van een ijzeren pak komt, of die vanuit een flesje sterker gemaakt is of een man die iets te makkelijk met Gamma straling omging en door een freak accident een kwaad groen monster is geworden is erg fijn. Thor is altijd al Thor geweest. De wereld waarin Thor verblijft is ook een leuke stijlbreuk met Aarde. En zijn onderlinge strijd met Loki, zijn vader en waar hij nu wil zijn maakt het interessanter.

Het verhaal is hier iets heel anders dan in het eerste deel. Thor: The Dark Word gaat terug naar de basis en vertelt hier gewoon een verhaal wat je veel zag in de begin dagen van de comics waarin hij nog tegen de meest vreemde creaturen vocht op verschillende planeten. De Dark Elves zijn een leuke toevoeging. Zo ook het verhaaltje rondom de Aether en het op een lijn komen van de planeten met een hoop wetenschap en magie er om heen. Komt niet altijd even geslaagd over. Qua verhaal had het net allemaal iets beter uitgewerkt mogen worden. Ook de karakters missen net dat beetje meer diepgang. Daarnaast komt het misschien net wat te gehaast over allemaal.

Staat echter nergens in de weg van het vermaak wat The Dark World bied. De scenes op Asgard zijn opnieuw erg mooi vormgegeven en daarbij laat Taylor ons ook meer van de stad zelf zien. Toch fijn dat we een heel andere kan van de wereld krijgen te zien dan wat we uit het eerste deel gewend zijn. Een fijne mix tussen oude technieken en nieuwe ook. Ook prachtige designs van schepen en ander oorlog materiaal. We krijgen dit keer weinig van de aarde te zien. We verblijven voornamelijk op andere planeten waar genoeg gebeurt om alles interessant te houden. De keren dat we op aarde zijn is even en alleen in het begin en het einde gevecht met tussendoor nog wat cuts naar Darcy, Ian en Selvig zijn we daar. Dat werkte al goed in Thor en werkt hier net even wat beter. Ook het gebeuren rondom Loki, die hier als enige veel diepgang meekrijgt, is erg fijn. Hij heeft een paar erg sterke scenes hier. Actie scenes zien er allemaal goed uit. Ook allemaal weer wat langer dan in het eerste deel het geval is. Ook qua humor valt het allemaal goed mee. Zitten een aantal erg leuke momenten in. Wel weer erg jammer dat The Warriors Three en Lady Sif weer heel weinig gebruikt worden. Ook leuk is de mid credit scene waarin het universum verder wordt uitgebreid.

Technisch ziet het er allemaal erg verzorgd uit, al komen sommige elementen net even wat te rushed over. Vooral in CGI zit er zo af en toe nog een slecht shot tussen. Maar verder toch erg goed. Let bijvoorbeeld eens op de scheur in de Rainbow Bridge, of de raderen in de Bifröst koepel. Fijne kleine details. Camerawerk is fijn, ook leuk dat dit er donkerder uitziet dan in Thor en de rest van de MCU films.

Acteerwerk is degelijk. Portman doet dit gewoon voor het geld en vanwege contractuele verplichtingen. Ze wilde helemaal niet terugkeren als Jane en legt dan ook weinig ziel in haar personage. Hiddleston is perfect als Loki en Hemsworth is erg goed als Thor. Skarsgård gaat helemaal op in zijn rol en gaat echt full out om hem zo absurd mogelijk neer te zetten met de nodige zelfspot. Erg goed gelukt. Verder doet de cast het prima. Alleen het acteertalent van Stevenson, Alexander, Levi en Asano wordt hier volledig te niet gedaan. Erg jammer. Al krijgt Elba wel hier zijn moment to shine

Niet het beste uit het MCU, maar zeker niet het slechtste. De problemen die velen met Thor: The Dark World hebben, heb ik met First Avenger en Iron Man 3. Het is duidelijk dat Marvel dat zelf ook door had en heeft met succes aanzienlijk meer moeite gestopt in Winter Soldier. Deze film doet wat het moet doen. De wereld van Thor uitbreiden en een laten zien waarom we naar superhelden films blijven gaan.

Getting the message across.

Een film met een hele duidelijke boodschap, maar wel een film die een duidelijk plottechnisch doel mist. Het heeft geen traditioneel begin, middenstuk en einde. Het wil nergens heen. Het kabbelt gewoon een beetje voort en als het einde daar is, laat de film je niet echt met een bevredigend gevoel achter. Het is niet echt duidelijk wat de makers van het publiek verlangen. Het maakt dat je aan het einde een beetje verloren achter blijft. Een einde wat heel goed binnen de film past, trouwens en iets waarmee Hollywood op dit moment punten wil scoren. Zal wel goed liggen bij de dames en heren in de Oscar commissie. Echter hebben al zoveel films in en buiten Hollywood dit trucje inmiddels gedaan en ook beter.

Three Billboards is wel erg degelijk gemaakt. Er is echt weinig buiten wat ik al genoemd heb, waar je iets negatiefs over kunt zeggen. De regie, muziek, editing, effecten, en het acteerwerk is allemaal erg goed. Vooral McDormand en Rockwell krijgen hier genoeg ruimte en goed geschreven dialogen om hun kunstje tot in perfectie te doen. Erg mooi spel van beide.

Erg goed gemaakt en kijkt erg makkelijk weg. Toch maakt het geheel te weinig indruk en mist het duidelijk iets van een doel en een climax.

Het heeft even geduurd voor ik aan deze 7e classic begon. Saludos Amigos is me totaal niet bevallen namelijk. Dat dit een vervolg daarop is, stemde niet echt gerust. Maar om alle Disney films een keer gezien te hebben moest het er toch maar een keer van gaan komen.

En na het zien van Three Caballeros weet ik weer precies waarom. Deze film heeft een beetje hetzelfde probleem als Saludos. De korte verhalen zijn noch leuk, noch interessant. Ze zijn vooral erg irritant. Daarnaast is het alweer een grote reclame film voor Zuid-Amerika. Dat is even leuk, maar na 1 film weten we dat ook wel weer. Nu voelt het gewoon erg geforceerd aan. Inmiddels weten de meesten waarom Disney dit soort films moest maken. Blijven toch een beetje vreemde films tussen zoveel mooie klassiekers.

Wat rest blijven af en toe wat mooie animaties, maar de Disney kunstenaars kunnen beter dan dit.

Alweer de 4e Bond, maar deze is ook iets minder dan de voorgaande drie delen.

Het avontuur de mooie locaties, de mooie bondgirls en de gadgets zijn weer volop aanwezig,Maar toch mist deze Bondfilm iets, en dat is toch wel een beetje die typische sfeer die de films daarvoor wel hadden.Connery lijkt het hier ook wat op de auto piloot te doen, maar doet het nog prima.De badguy mist ook charisma en het tempo is niet zo heel hoog.De plot ontwikkelt zich in het eerste uur weinig tot niet, het is dan ook even doorbijten om hier een beetje doorheen te komen, en het wordt dan zo af en toe wat saai.Daarbij is de muziek ook vaak niet om aan te horen en vind ik dit een van de minste Bond soundtracks.De titelsong van Tom Jones is verder wel dik in orde.

De actie die er inzit is dan wel weer mooi en zeker voor die tijd baanbrekend te noemen.Zeker de onderwater gevechten zijn erg mooi gegoreografeerd en ook prachtig geschoten.Maar ook daar voelt het alsof het allemaal wat te lang duurt.De reast van de actie boven het water is ook leuk in beeld gebracht.en dan is er natuurlijk nog de onvergetelijke pre-credits scène met de "rocketsuit".Verder weer fantastische set desing die met de film groter en groter word.Een mooie zonnige en broeierige locatie, met die azuurblauwe zee erbij, ik krijg er gewoon zin in vakantie van.

Helaas een wat mindere film van de Britse spion, een traag en saai eerste uur en een vermakelijk tweede uur.Goed voor,

2.5*

Goed begin, matige middenstuk en een bevredigend einde.

Het begin is erg interessant. De hele mysterie wie er nu echt achter de "tickle" video's zit, wordt goed intact gehouden. Daarnaast zijn sommige ontdekkingen best boeiend en belooft het een erg aangename docu te gaan worden. De tweede helft wordt het allemaal wat minder boeiend. Komt voornamelijk omdat de filmmakers zelf de kracht van de mysterie al heel snel weg nemen en komen en te snel met hun ontknoping willen komen. Beter hadden ze dat gedaan richting het einde. Wat daarop volgt is een stortvloed aan informatie die op de een of andere manier minder boeiend is. Tegen het einde wordt het weer wat interessanter en weten David en Dylan nog een bevredigend slot te komen.

Prima docu met een sterke eerste helft.

Aangename verrassing.

Tideland mag dan wat aan de lange kant zijn en zakt op momenten wat in door met minder interessante momenten te komen. Toch is er genoeg moois te zien in deze film. Visueel is het vaak overdonderend. Het ziet er allemaal er bizar en mooi uit. Qua fotografie, set design en effecten is het allemaal erg mooi. Bizar is ook het verhaal van de aandoenlijke Jeliza-Rose die op jonge leeftijd al genoeg heeft meegemaakt en er nu min of meer alleen voor staat. Door te ontsnappen aan de realiteit creëert ze een fantasie wereld waarin ze er met haar poppenhoofd vriendinnen op uit trekt om de omgeving te verkennen. Hierbij ontmoet ze de vreemde Dell en Dickens. En daaruit volgen nog meer vreemde situaties en bizarre scenes. De film eindigt letterlijk met een knaller.

Acteerwerk is erg fijn. Vooral Jodelle Ferland is op haar jonge leeftijd al erg goed. Wat een talentje. Bridges doet het op zijn Dude's. Ook McTeer en Fletcher zijn perfect gecast. Maar het is dus vooral Ferland die hier de show steelt.

Heel anders dan het tegenvallende Brothers Grimm wat in hetzelfde jaar uitkwam. Wel meer Gilliam. En dit is hoe ik hem het liefst aan het werk zie. Ondanks een best zwaar onderwerp maakt hij er zowel narratief als audio/visueel en waar feest van.

Mijn derde film van Moodysson, en ook deze is mij zeer goed bevallen.

Een heerlijke film zoals al eerder gezegd.Door de leuke en interessante karakters blijf je toch ruim anderhalf uur geboeid kijken.Ik heb af en toe toch wel moeten lachen om sommige personages, en dan vooral om Göran.Moodysson weet verder goed de nadruk te leggen in de drama die ze doorstaan of doorstaan hebben, wat hij al heeft bewezen te kunnen in het voor mij toch wel "zwaardere" Lilja 4-ever.

De dialogen worden goed en geloofwaardig gebracht.Ook door de kids, die het hier toch zeer goed doen.Verder verkent hij de politiek wat dieper en besteed hier ook veel aandacht aan.Er word vooral tegen het kapitalisme aangeschopt en ook verkent hij het socialisme en emancipatie.Tussen het drama door kon ik er ook nog wel humor in ontdekken.Het einde vond ik ook heel goed, vooral ook doormiddel van het nummer S.O.S. van ABBA.Ik ben benieuwd naar de rest van Moodysson.

Nog even laten bezinken en misschien dat er nog wel 4* uitrollen, maar voorlopig,

3.5*

"Could we pretend just for a minute that this is the first time we've met?"

Een film met goede en slechte momenten die elkaar goed uitbalanceren. Bij het tijdreizen en de interactie tussen personages moet je niet al te veel gaan nadenken. De schrijvers en Schwentke laten daar behoorlijk wat steken vallen. Het romantische verhaaltje is gelukkig niet heel erg cliché en verzand daardoor niet in over sentimentele momenten. Het is vrij ingetogen allemaal. Het tijdreizen kan wat verwarrend werken, aangezien Bana er op alle leeftijden nagenoeg hetzelfde uitziet. Maar naarmate de film vordert raak je daar aan gewend en let je daar niet meer op. Dat komt voornamelijk door het goede spel van Bana en McAdams. Verder komen er wat mooie plaatjes voorbij en is de muziek best mooi, zonder ergens opdringerig te worden. Het einde van de film zie je wel al van behoorlijk ver aankomen, maar past perfect in de film.

Genietbare film met een heel fijn sfeertje.

"It's been 84 years, and I can still smell the fresh paint. The china had never been used. The sheets had never been slept in. Titanic was called the Ship of Dreams, and it was. It really was."


Alweer een jaar of vijf geleden dat ik Titanic voor het laatst zag, en nog steeds zorgt de film voor kippenvel. Ik heb het verhaal van het schip altijd al interessant gevonden, en Cameron zet daar een fantastisch beeld van neer.

De vele kritiek op de romance heb ik nooit begrepen, en ook niet dat dit typisch een vrouwen film is om lekker bij weg te zwijmelen. Ik als man kan er volop van genieten. Dat Camerons sterkste punt niet ligt bij het vertellen van een origineel verhaal zonder daarbij alle cliché's uit de kast te trekken maakt niet uit. Hij kan het wel, zo heeft hij dat al eerder bewezen in Terminator. Gelukkig heeft hij het allemaal makkelijk en erg luchtig gehouden, dat maakt de film zoveel genietbaarder. De chemie tussen DiCaprio en Winslet is duidelijk aanwezig en zij slepen je helemaal mee in de vertelling van het verhaal. De romance blijft leuk om te volgen, en wordt overtuigend neergezet. Daarnaast heb je nog de af en toe luchtige humor die het nog dat beetje meer geeft. Het verhaal draait om twee mensen die in, min of meer, een uitzonderlijke situatie verliefd op elkaar worden. Toeval speelt daarbij een grote rol. De liefde kan je op elk moment overvallen. En dat maakt het verhaal erg menselijk. Dit deed Cameron nog eens dunnetjes over in Avatar.

Naast het prachtige verhaal hebben we natuurlijk nog de Titanic zelf, die de show toch wel een beetje steelt. Dat kan ook niet anders in een film die Titanic heet. Het begin is al prachtig als je beelden krijgt te zien van vroeger, voordat het schip van dromen vertrekt voor haar eerste vaart. Een vaart, wat bekend is, die niet goed afloopt. De beelden van het schip wat op de bodem van de zee ligt zorgen bij mij al voor kippenvel, hoewel het allemaal miniaturen zijn, is het erg overtuigend in beeld gebracht. De reis begint pas echt na de vondst van de tekening en de befaamde woorden: "Are you ready to go back to Titanic.". Dan volgen een aantal schitterende beelden van het schip, en hoe alles daaromheen in zijn werk gaat. De sets zien er allen weergaloos uit, en ook de setdressing is perfect. Een pluim ook voor de costume design. De film bevat erg veel karakters en extra's, die allen aangekleed moesten worden met de kleding uit die periode. Een klus van ongekende proporties. Qua design zit de film perfect in elkaar. erg mooi gedaan. Ook qua effecten van het schip zelf, wat uiteraard niet meer bestaat en een heel schip is er voor de film niet gemaakt natuurlijk. Daarmee weet Cameron, hoe vaak je de film ook zie, het publiek keer op keer te verbazen. Tevens is dit een van de eerste film waar digitale (stunt)mensen voor zijn gebruikt om de wereld te bevolken. Als je er nu op gaat letten is er wel aan af te zien dat het in een prille fase zat, maar is nergens echt storend.

De romance, het voorstellen van de vele karaters en het opzetten van de emotionele band tussen publiek en Jack en Rose, gaat het dan echt gebeuren. De Titanic ramt een ijsberg. Hoewel je wel weet wat er gaat gebeuren, komt het op een moment in de film waarbij je nog steeds een naar gevoel bij krijgt. Een film die dit keer op keer weet te brengen, is echt een topfilm. En dat is Titanic. De tweede helft van de film is al een rampenfilm opzich. Een weergaloos stuk spektakel komt aan bod. Hoewel het natuurlijk echt gebeurt is, blijf je dat ook in je achterhoofd houden. Daardoor zie je dit neit echt als spektakel, maar als een goed gereconstrueerde scène van het zinken van het grootste schip wat tot dan toe was gebouwd. Erg mooi en interessant om te zien, wat er toen gebeurd is, en hoe het schip ten onder ging. Van begin tot eind wordt je getrakteerd op enkele prachtige actie scènes. Daar laat Cameron echt zien waar hij goed in is.

Het creeëren van een spektakel. En dat is goed gelukt. Het blijft schrijnend om te zien hoe er toen wrd omgegaan met arme mensen in een klassen systeem, en hoe weinig mensen er in de sloepen werden gedaan. Een van de mooiste momenten blijft toch wel het latste nummer wat de band speelt. Geeft nog meer emotionele waarde mee aan de film. Een erg mooi, klein moment. De muziek in de film is sowieso prachtig. Na Aliens werkt Horner na elf jaar eindelijk weer samen met Cameron. En Horner heeft een prachtige score gecomponeerd, die ondanks de epische schaal van de film, erg klein is gebleven. De muziek is ingetogen, en blijft dat ook. Tijdens het zinken zou je een bombastische score verwachten, maar dat is niet het geval. Horner heeft daar verdiend een Oscar voor gewonnen. Het einde van de film en de weg daar naar toe is eveneens prachtig, en zorgt er voor dat het geheel wat je net hebt aanschouwd nog indrukwekkender wordt. het einde het terug gaan naar de Titanic, waarbij het roestige schip terug gaat vaar nieuw is prachtig en zorgt voor de laatste keer voor kippenvel. Overdramatisch, ja. Geforceerd, dat ook. Maar echt een prachtig slot van Cameron's epische vertelling van de Titanic.

Een film die nog steeds een diepe indruk achterlaat. Een mooi verhaal, en erg interessant om te volgen. Cameron zet een grootse film neer en dat zal het ook altijd blijven. Zowel in narratief als in beeldende vertelling.

Erg charmante Hitchcock.

De film mist toch wat suspense, al zijn erg enkele leuke achtervolgingen die meer humoristisch zijn bedoeld dan echt spannend en het einde laat zich helaas wat snel raden. Maar dat wordt goedgemaakt door de fun die de film bied met zijn schitterende locaties, leuk en luchtig verhaaltje, romantiek, een erg fijne setting waarbij de Franse Riviera een personage op zichzelf is. Ook is er hier veel van die typische Hitchcock humor te vinden. Daarnaast leunt de film heel erg op een erg goed spelende Grant en Kelly. Ook de chemie die beiden hebben werkt hier erg goed. En wat is Kelly toch een mooie vrouw. Ook Jessie Royce Landis en John Williams doen het erg leuk. Verder laat Hitch ons een paar erg mooie plaatjes van de Franse kust plaatsjes en de omliggende streken zien.

Eigenlijk is To Catch a Thief niets erg opzienbarends, maar heb de gehele film met een lach bekeken. Erg leuk allemaal.

Erg confronterende, goede, lieve en leuke film. Geweldig hoe het vanuit de beleving van de kinderen wordt verteld. Het had niet zo goed geworden als het vanuit het perspectief van Atticus verteld werd. Prachtig camera werk, visuals en geluid. Het doet je echt terugdenken hoe je zelf de zomers hebt ervaren als kind.

Wonderschoon.

Echt een duidelijke verhaallijn hoeven we niet te verwachten van Terrence Malick. Meer dan houvast krijg je dan ook niet. Wat krijg je dan wel. Zeer veel gevoel en emotie's. Bijna alleen maar dat. De beelden spreken voor zich. Malick en Lubezki maken er weer iets fantastisch van. Prachtige, grootse en meeslepende beelden. Daarnaast is natuurlijk het geluid weer fraai vormgegeven en zijn de muziek keuzes weer briljant. Waar gaat het nu echt over? Liefde, pijn, het leven, mens zijn. Dat zijn de eerste dingen die me te binnenschieten na het zien van To the Wonder. De film is van een ongekende schoonheid en alles in de film wist me echt te raken. Op wat voor manier dan ook. De vertelling is weer heel erg poetisch. Er komen een aantal erg mooie teksten in de voice-overs voorbij.

Verliefd werd ik, op de dansende en springende Kurylenko. Een hekel kreeg ik aan haar op bepaalde momenten. Haar personage maakt zoveel verschillende veranderingen door. Wat een geweldige performace van Kurylenko. Affleck laat prima spel zien en ook McAdams laat hier goed zien dat ze meer in haar mars heeft. Maar het is hier vooral Kurylenko die de show steelt.

Iets anders wat de show hier steelt, zijn natuurlijk de mooie beelden. Lubezki laat zich weer helemaal gaan. In combinatie met wat Malick wil, zorgt dat weer voor visueel vuurwerk. De locaties worden op een erg mooie manier in beeld gebracht. We zweven als het ware met de personages mee. Ook geluid is erg belangrijk in Malick's films. Echt weer een mooie sounddesign waar zoveel in te ontdekken valt. Het ruisende gras, water, voetstappen. Erg mooi. De muziek maakt het helemaal af en helpt goed mee in de emotionele impact van bepaalde momenten.

Malick maakt het nooit makkelijk voor het publiek. Een Malick film kun je maar op één manier juist beoordelen. Puur op gevoel. Of je kunt er wat mee, of totaal niet. To the Wonder lijkt echt zo'n love it or hate it film. Ik zit in die eerste categorie.

Een film die je totaal niet helemaal zou verwachten van Sono, maar wel eentje die perfect in zijn filmografie past.

Alleen mensen als Sono en Miike kunnen een bizar iets als dit laten slagen. Tokyo Tribe bevat veel elementen die er in oudere musicals als Singin' in the Rain en West Side Story zijn te vinden, maar is toch ook iets heel unieks. Zoals in de trailers al wordt aangegeven is dit 's werelds eerste rap battle musical. De muziek en de teksten zijn geweldig om aan te horen. Dit is op een geweldige manier gemixt met een bende oorlog en wat drama. Daarnaast zijn er ook nog eens een aantal erg leuke actie scenes in verwerkt en zit de film vol met geweldige personages. Designs zijn verder erg gaaf en de manier waarop alles gefilmd is, is fantastisch. Erg mooie shots komen er voorbij. Heerlijk hoe alles aanvoelt als lange shots. Tempo ligt aardig hoog en hoewel de film zo'n twee uur duurt verveelt het een moment.

Een erg leuke ervaring en een film vol creativiteit, deze Sono. Een must see.

Tomorrow Never Dies. De Bond film die ik tot nu toe het vaakste zag en ook en van de twee 007's die ik in de bioscoop zag. Quantum of Solace was de tweede. Na het wat mindere GoldenEye is Bond weer helemaal back. Jammer dat het hierna weer snel bergafwaarts gaat met de Brosnan films.

De opening scène is meteen al erg sterk. Bond begint een kleine oorlog op een wapenbeurs. Zorgt voor een van de beste openingen uit de Bond geschiedenis. Dan neemt het verhaal een beetje een saaie wending aan, met dat kastje en de vernietiging van een schip. Meteen weer een mindere scène. Dat is toch het punt waar ik me in deze film aan stoor. Een geweldig moment gevolgd door een minder moment. Spottiswood weet als nieuwe Bond regisseur moeilijk een balans te vinden van wat interessant is of niet. De vele niveau verschillen gaan na een tijdje erg storen.

Na wat mindere momenten en een geweldige achtervolging met de op afstand bestuurbare BMW, wat tevens ook weer een van de meest memorabele is uit de serie voert de regisseur het tempo wat op en komt met opnieuw wat gave actie. De helikopter scène ziet er fantastisch uit. Naar het einde toe en zeker het eindgevecht gaat het een beetje mis. De minste scène van de film. Een beetje ongeloofwaardig eindgevecht. We hebben ze wel eens vaker gezien in de serie maar dit slaat echt alles. Bond die als een soort superman tekeer gaat. Zelfde probleem heeft The World is Not Enough ook een beetje. Jammer dat het spionage aspect hier bijna helemaal verdwenen is. Er rest nog 1 scène waarin dat gebeurt en daar word ook meteen de beste oneliner door Brosnan gemaakt, "They print everything these days". Verhaal is verder ook nogal ongeloofwaardig en toont een beetje scheuren in waar het nog heen kan met de verhalen. Verder is het nogal vlak. Toch is het overall bovengemiddeld vermakelijk, dit komt dan vooral door de vele leuke actiescènes.

Brosnan is in deze film goed op dreef, ook mede doordat hij in GoldenEye een beetje kon oefenen op zijn spel als geheim agent, en ook doordat de schrijvers nu een acteur hadden waarom ze het verhaal konden baseren. Yeoh is ook goed bezig en laat zien waarom ze een van de beste (actie) actrices in Hong Kong is. Pryce is een perfecte keuze als badguy. Misschien niet het beste personage ooit, maar toch voegt hij iets aan zijn rol toe wat hem erg genietbaar maakt om naar te kijken. De rest van de cast doet het ook prima. Alleen een beetje jammer van de rol van Hatcher die gewoon te klein is.

Filmtechnisch is het zoals we gewend zijn dik in orde. Een geweldige production design weer. Alles doet weer ouderwets groots aan. De actie ziet er fenomenaal uit, en is qua opzet ook heerlijk groots. De regie laat het een beetje afweten, maar nergens is het zo storend dat je compleet uit de film wordt gehaald. De muziek van Arnold mag er ook zeker zijn, hij brengt met zijn muziek de Bond films naar een ander niveau en maakt het toegankelijk voor het moderne publiek. De credits scène is tot nu toe de beste in de reeks ondersteund door het prachtige Tomorrow Never Dies gezongen door Sheryl Crow.

Een wat mager en ongeloofwaardig verhaal, wat grotendeels wordt gecompenseerd door de fantastische actie maken van Tomorrow Never Dies een film waar ik zelfs na vele keren elke keer weer opnieuw van kan genieten.

3.5*

Wow! This was unexpected.

Ik weet niet eens waar te beginnen. Compleet om ver geblazen door Tomorrowland, of Project T. Een film vol met goede Ideeën. Voor mij is dit alles waar Disney voor stond en nog steeds voor staat al zijn ze dat soms een beetje vergeten. Gelukkig Brad Bird niet. Hij zei dat je al je liefde in een project moet steken en blijven steken. Dat je telkens met iets nieuws moet blijven komen om je publiek geinteresseerd te houden. En dat doet Bird met verve. Ook al vind je Tomorrowland niet geslaagd kun je Bird niet verwijten het geprobeerd te hebben om het publiek iets te geven waardoor ze zichzelf weer helemaal kind gaan voelen en kunnen opgaan en meegaan in het avontuur van Frank, Casey en Athena.

De film gaat meteen goed van start met een leuke introductie en het verhaal van Frank en zijn eveneens leuke intro hoe hij in Tomorrowland beland om vervolgens over genomen te worden door Casey. Het moment dat ze naar de sterren met haar ouders kijkt en deze quote komt: Moeder: "What if there's nothing out there?" Casey: "What if there is". Puur Disney. En de film zit vol met dit soort prachtige quotes. Het begin is min of meer een introductie in het leven van de karakters. En dat is erg goed gedaan.

Maar dan krijgen we de opbouw naar Tomorrowland waarin Casey de speld krijgt. Zorgt voor enkele leuke momenten waarin ruimte haar beperking is om verder op ontdekking uit te gaan. Als ze dan een locatie vind waar ze all out kan gaan krijgen we een prachtige scene voorgeschoteld. De design en beelden van Tomorrowland zijn prachtig weergegeven. We zijn er bij en ontdekken samen met Casey de prachtige en wonderlijke wereld. En vanaf daar begint het avontuur pas echt. We komen er beetje bij beetje achter waar het allemaal om draait en wat er nu precies gaande is. Maar we gaan nog niet terug naar Tomorrowland voor we een gevecht met robots hebben gehad, Frank's geweldige huis scene en de wonderlijke Parijs scene hebben gehad. En die laatste is er een om van te smullen zeg. Mooi gebruik van kleuren, een fantastische locatie en ook wat er met een bepaald monument wordt gedaan is erg leuk. Deze scene wordt op fantastische manier ondersteund door de score van Giacchino die wederom weer geweldig werk levert en een grote spil in de film vormt. De muziek is haast een karakter op zich.

Uiteindelijk keren we dan terug naar Tomorrowland en het is totaal niet wat we er van verwacht hadden. De speld was een reclame boodschap ipv. een echte glimp in T-land . Eenmaal daar aangekomen wordt alles op een fantastische manier duidelijk in een geweldige scene. Helaas val de uiteindelijke climax bijna in het niet van wat we daarvoor hebben mogen aanschouwen. En dat is een verhaal die vol liefde en fantasie zit. Vol met prachtige karakter momenten zoals bijvoorbeeld het telefoontje naar huis van Casey. Gelukkig gaat het tegen het einde een beetje terug naar daar met het gesprek tussen Athena en Frank. Erg goed gedaan door de acteurs en nergens te opdringerig gebracht gelukkig.

Filmtechnisch is het gewoon helemaal top. Er zijn een paar kleine schoonheidsfoutjes in de visual effects. Maar dat is een beetje nitpicking want voor de rest ziet het er weergaloos uit. De film kent een erg goed verhaal dat niet altijd even goed gestructureerd is maar wel degelijk goed zijn werk doet. Qua regie is af te zien dat Bird er weer erg veel liefde in heeft gestoken en dat moet je de man wel nageven dat hij alles met liefde doet. Editing is erg sterk en de fotografie is heerlijk om te aanschouwen. Bij de sound design is vanaf moment 1 bij het logo van Disney al duidelijk dat we iets uitzonderlijks te horen krijgen en dat is ook zo. Levendige soundtrack. En zoals gezegd weet Michael Giacchino elke juiste emotie te raken met zijn muziek. Of het nu bombastisch orkestraal is of een simpele piano melodie.

Qua acteerwerk zit het goed. Clooney heeft er erg veel zin in. En dat is weer eens te zien bij hem. Hugh Laurie doet het eveneens erg goed.Echt zo'n acteur die alles in zichzelf geeft. Van Raffey Cassidy gaan we nog vele leuke/mooie dingen zien in de toekomst. Ik was toch wel het meest onder de indruk van het spel van Britt Robertson. Een rol die haar op het lijf is geschreven en waarin ze schittert. Leuk en mooi gedaan door deze jonge dame.

Ik had het niet helemaal verwacht, maar Tomorrowland heeft me compleet overdonderd. Komt vooral door de liefde die er vanaf straalt. Dan kun je je afvragen of dat een film nu zoveel beter maakt en mijn antwoord daarop is, ja. Een project als dit heeft daar veel aan. Het brengt de essentie van Disney films weer helemaal terug. De gedachte van Anything is possible straalt hier duidelijk van af. Aan het einde wilde ik meer. Meer van de personages zoals waar is Casey's moeder. Meer van de wonderlijke wereld wat Tomorrowland wordt genoemd. Een film die alles goed doet waar veel in Hollywood vandaag de dag in falen en dat is het publiek voor twee kleine uurtjes naar een andere wereld transporteren en zo alle zorgen in het leven en de wereld voor eventjes te laten vergeten.

Mijn 3e Miyazaki is mij toch niet zo goed bevallen als Spirited Away en Howl's Moving Castle.

Ik moet zeggen dat ik het na anderhalf uur wel had gehad met die 2 schreeuwende kinderen.Vond ik een zeer storende factor en ontrok mij ook voor een groot gedeelte uit de sfeer.Ik ben de komende paar uur nog doof volgens mij.Verder wel een leuk en luchtige film met bij vlagen mooie animatie en mooie muziek.Wel erg jammer dat het karakter uit de titel er zo weinig in zit, want het is toch wel een leuk karakter.Misschien nog maar een keer herzien, want ik had iets verwacht in de trant van Howl of Spirited.

Toch goed voor 3.5*, en volgens mij komt mijn gehoor ook weer een beetje terug .En ik laat me zeker niet afschrikken door een stel gillende kinderen en wil zeker meer uit de Ghibli stal zien.

Wat een mooi, klein filmpje is dit.

Het verhaal van de eenzame Tony Takitani wordt op een, letterlijk, schitterende manier aan ons verteld. Want veel tekst horen we niet uit de acteurs. Erg fijne keuze om op een poëtische manier het verhaal van Toni, zijn vader, zijn vrouw en een vreemde te vertellen. Daarin helpt de mooie, warme stem Hidetoshi Nishijima ook enorm. Daar tussen horen we de acteurs ook kleine delen van de tekst zeggen die er op dat moment ook echt toe doen. Ook erg mooi gespeeld door de acteurs en actrices. De film heeft verder een erg mooi verhaal over eenzaamheid en leegte en hoe die op te vullen om geluk te vinden in het leven.

De film duurt niet heel erg lang. Toch is het knap hoe Ichikawa en zijn team in zo'n korte tijd, zoveel emoties kunnen overbrengen. Het camerawerk is erg opvallend. Veel beweging van links naar rechts, alsof we door een boek bladeren. Echt heel erg mooie cinematografie. Daarnaast is ook de score van Ryuichi Sakamoto van erg groot belang hier. Erg mooie piano melodieën. Klinken vaak simpel, maar zijn erg effectief en weten telkens de juiste snaar te raken.

Heel erg fijne film met de hart op de juiste plaats.

Ik heb wat met westerns(en dan vooral de italo westerns) en ik heb wat met vreemde, bizarre en surrealistische films.Dus El Topo moest mij wel goed bevallen, en dat is het dan ook.

Een western die anders is dan de traditionele westerns ben ik meestal wat huiverig voor, maar El Topo is niet alleen anders maar is net dat beetje meer wat mij wel goed beviel.De surrealistische beelden zijn geweldig gemixt met prachtige shots van dorre woestijn vlaktes.De editing is geweldig gedaan door allemaal rare shots door de vertelling die al aan de gang is te voegen.Die sshots kun je af en toe weinig mee maar passen op de een of andere manier binnen de film.Het eerste gedeelte vond ik het beste.El Topo is een heel charismatisch karater en ik was meteen verkocht aan zijn hele doen en laten.Het eerste shot als hij samen met zijn naakte zoontje in de woestijn is zet meteen de toon voor de film.Vreemd maar erg lekker.Leuke,vreemde, bizarre en mooie momenten volgen elkaar snel op en voor je het weet is het eerste gedeelte van de film al voorbij.

Dan komt het tweede gedeelte, en die vond ik wat minder.Het neemt ineenkeer zo'n rare wending.Je weet in het begin helemaal niet wat je daarmee aan moet.Je krijgt iets heel anders voor je kiezen dan het eerste gedeelte.Nadat je over die shock heen bent blijf je zeker de rest van de speelduur geboeid kijken hoe dat verhaal zich ontwikkeld.Het hele godsdienstige en filosofische sprak mij niet echt aan, maar El Topo blijft leuke momenten houden, het bizarre zit er nog steeds in alleen dan in een andere vorm.Ook blijft er genoeg te zien van de mooie wijdse landschappen.

Dat het er wat goedkoop uitzag qua geweld ben ik het eens.Het was allemaal wat nep, maar vond ik juist wel erg bij de film passen.De shots zijn mooi en ook de aankleding van het geheel is fantastisch.

De outfit van El Topo is alleen al erg stoer, en de muziek is bij vlagen briljant.Ik ben toch blij dat ik me heb aangemeld om deze film te zien in de pakketservice, en hem zo heb kunnen ontdekken.Weer wat moois gezien.Ik zat ook te twijfelen tussen een 3.5* en 4*, vooral door het mindere 2e gedeelte.Het zijn de 4* geworden want dit was een geweldige film ervaring.

4*

Béla Tarr's depressieve kijk op het leven.

En wat depressief is het hier allemaal. Tarr verteld ons dit verhaal door de ogen van twee personages wiens levens uit niets meer bestaat dan uit dagelijkse beslommeringen en herhalingen tot de tijd op is. Tot ons individuele bestaan ophoud. Tarr laat dit aan ons zien met behoorlijk wat symboliek. The put die droog komt te staan, het paard wat niet meer wil eten, het eten van aardappelen elke dag. Denkend aan hoe het leven had kunnen zij door lang uit het raam te staren, de constante storm, de onheilspellende en tevens prachtige muziek wat maar uit een stuk bestaat en doorheen de gehele film in wordt gezet. Alleen maar om ons te laten zien dat de personages min of meer klaar zijn met hun leven. Ook weet Tarr er wat Filosofische en religieuze elementen in te brengen.

Wat het een wat moeilijke zit maakt, is dat er over de gehele speelduur niets of maar ook heel weinig gebeurt. De dagelijkse sleur wordt op een aantal momenten wel gebroken door een gebeurtenis of een bezoek, maar vervalt al snel weer in die sleur. Door keer op keer het zelfde aan te moeten zien wordt het op den duur een wel erg moeilijke klus om je aandacht er bij te kunnen houden. Daarvoor duurde de film voor mij gewoon veel te lang. Maar verder is dit concept gewoon briljant en is het een erg speciale en geweldige ervaring.

Audio/visueel is dit een waar meesterwerk. Het begin alleen al is fantastisch, waarin een man en zijn paard minutenlang worden gevolgd als ze zich een weg door de storm en het terrein moeten banen. En dat allemaal in een shot. En er zitten veel van die prachtige shots in de film. Het zwart wit wordt op een geweldige manier gebruik van gemaakt. Past ook perfect bij de film. Er is ook heel veel moeite gedaan voor de sounddesign. Het lijkt misschien op een heel simpele mono track, maar is er zorgvuldig gemaakt en is erg gecompliceerd. Zuigt je helemaal de film in.

Een geweldige ervaring, die ik niet snel weer zou gaan zien. Zo depressief is dit. Na slechts twee films kan ik zeggen dat Tarr een unieke filmmaker is en brengt zijn kijk en ideëen op een geweldige manier over. Zowel vertellend als audio/visueel

Verhaal is flinterdun, echt flinterdun.

Maar wat is dit een lekker filmpje. Stoere mannen, ronkende motoren, flitsende actie. Torque moet je niet al te serieus nemen, dat wil de film gewoon niet zijn. Kahn probeert hier gewoon voor popcorn vermaak te zorgen en dat is zeker meer dan geslaagd. De effecten zien er belachelijk uit, maar dat heeft in Torque ook wel weer zijn charme. En dan dat tempo. Een keer knipperen en het is al weer voorbij. Op audio/visueel gebied erg geslaagd. Kahn komt met een aantal erg toffe shots en die worden nog eens opgeblazen door de sterke editing. Alles is lekker virtuoos geschoten, goed te zien dat Kahn uit de videoclips komt. Die stijl komt erg goed over. Dat Kahn verstand heeft van muziek is dan ook meer dan duidelijk. De soundtrack is dan ook fenomenaal. Daarnaast is de film alleen al de moeite waard venwege de sound design. Erg mooi gedaan. Overal komt geluid vandaan, en alles is onzettend lekker opgepompt. Acteerwerk is verder niet van een hoog niveau, maar wel degelijk. Alleen Ice Cube vond ik een beetje te overdreven doen.

Voor een goed verhaal en special effects kun je de film beter niet kijken. Dat wordt echter ruimschoots gecompenseerd door het audio/visuele aspect, een moordend tempo en lekker overdreven stoere gedoe en vooral veel actie met motoren. Erg ondergewaardeerd stukje film dit.

"Get your ass to Mars"

Verhoeven maakte met Total Recall een film die zijn tijd erg ver vooruit was. Ook erg goed geschreven door het duo O'Bannon en Shusett, die ook Alien op hun naam hebben staan. Schwarzenegger is perfect gecast als antiheld met wat geheugen probleempjes. Tegenpolen Ironside en Cox zijn eveneens briljant. De actie is erg fijn, de effecten zien er goed uit, de vaart zit er lekker in. Eigenlijk zijn er bijna geen saaie momenten te vinden. Ook het einde is fantastisch en Verhoeven laat ook nog eens genoeg ruimte om je er je eigen interpretatie op los te laten.

Een film die telkens weer voor veel vermaak zorgt en een goed en slim verhaal bevat.

Erg goed.

Het is een remake dus vergelijkingen kun je niet uit de weg gaan. Toch zal ik proberen om zo weinig mogelijk de verwijzen naar de versie uit 1990.

De reden waarom ik versie zeg is omdat deze Total Recall totaal iets anders is geworden. Simpel gezegd is dit een heel andere vertelling van het boek. Er zitten zoveel verschillen tussen beide versies dat je moeilijk kunt spreken van een remake. Toch zijn er wel enkele verwijzingen te vinden en scenes die ietwat hetzelfde verlopen. Voor de rest is dit een compleet andere vertelling van We Can Remember it for You Wholesale van Philip K. Dick.

Vooral op audio/visueel gebied is het werkelijk genieten geblazen. Er komen enkele visueel verbluffende scenes voorbij. Len Wiseman en zijn D.P. houden zich daarbij niet echt aan conventioneel camerawerk. Ook bevat de film toch enkele toffe vondsten waarbij vooral "The Fall" en de robot politie erg goed uit de verf komt. Maar ook de scene in het door nucleaire verwoeste landschap van Engeland ziet er verbluffend mooi uit. Overall design is fantastisch te noemen. Die stad in Australie ziet er erg gaaf uit. En dan nog de belichting. Wow. De lens flares passen goed bij de vertelling en ook sets zien er daardoor nog mooier uit. Visual effects zien er realistisch uit en ook de muziek mag er zijn. De actiescenes op de snelweg en de lift gaven toch zeker wel een kick.

Verhaal wordt op een leuke manier verteld. Je weet nooit echt wat nu echt is en wat nu de droom is . Verder kabbelt het rustig voort zonder ergens saai of oninteressant te worden. Ook is er een goede balans tussen verhaal/karakter momenten en de actie. Daardoor is Total Recall een mooi samengesmolten geheel geworden zonder daarbij een kopie van Verhoevens versie van het verhaal te willen zijn. Acteerwerk is degelijk maar nergens echt iets memorabels gezien.

Een film die onterecht soms tot de grond toe wordt afgebrand en steeds maar weer de vergelijking wordt gemaakt met het origineel, dat terwijl het twee compleet verschillende visies zijn op het het verhaal van Dick. Vooral audio/visueel een pareltje waarbij het verhaal soms wat ondergeschikt lijkt. Ik heb er van genoten.

Heerlijke film. Deed qua stijl af en toe denken aan een Jeunet film.

Het verhaal is mooi, aandoenlijke en wordt lekker vlot verteld. Af en toe ook lekker absurd. De regisseur herinnert ons er aan dat het lot een wreed iets is. De film is erg Nihilistisch, grappig, soms erg tragisch. Het verhaal gaat over een volwassene die nooit echt volwassen is geworden, en wraak wil nemen voor alles wat hem in zijn leven is ontnomen. Dit wordt op een erg leuke manier aan ons verteld. Sterke visuele ideeën volgen elkaar in een rap tempo op en het blijft erg leuk om te volgen. Ondanks de soms wat absurde dingen blijft het geheel erg feel-good. Jammer dat het naar het einde toe wat mis gaat en het speelse er wat af is en ineens wel heel serieus wordt. Jammerlijke keuze, maar het overgrote deel van de film compenseert dat.

Toto le Héros is een viering van het absurde. Erg fijne film

4*

Is dat Jason? Nee, toch niet.

Al is de gelijkenis natuurlijk snel gemaakt, aangezien het masker van de moordenaar in deze film sterk doet denken aan het masker wat Jason doreg in het tweede deel van de Friday the 13th reeks. Meer elementen doen denken aan de zovele slasher films die al voorgingen. Alles verloopt volgens het boekje en de grote reveal aan het einde maakt weinig impact. Toch is het een vermakelijke film met veel leuke kills en heel goede cinematografie en editing. Er zitten een paar schitterende shots en cuts in deze film.