Opinions

Net even herzien en het blijft echt een super film,het heeft echt alle elementen die je van een (Michael Bay)blockbuster mag verwachten.

Eerst was ik een beetje huiverig voor een Transformers film omdat de tekenfilm toch een beetje jeugdsentiment is.Maar de film heeft mij compleet overweldigd.Net dus weer even gekeken in HD en het geluid bijna vol open,puur vermaak.Acteer werk is niet bijster goed,maar het zijn niet de acteurs waar het in Transformers om draait maar de super mooi gemaakte robots.

Bay doet eigenlijk waar die goed en niet goed in is, in het maken van hele vette actie heeft hij zich met deze film zichzelf overtroffen en laat de lekkere actie van The Rock ver achter zich, al blijft dat ook een goede film natuurlijk.De humor is ook goed vertegenwoordigd al is het op sommige momenten wel erg kinderlijk daar tegenover staat dat als ik deze film zie weer helemaal het jongetje werd die zo van de Transformers hield en als een film mij als het ware zo meesleurd kan je bij mij nog maar weinig fout doen.Bay weet hierin toch niet echt een goed verhaal te vertellen en laat dan ook alles,en dat is maar goed ook, om de actie draaien.Verhaal is niet echt wat ik zoek in Transformers, je gaat hem kijken omdat je de robotten in actie wil zien en dat is heel erg geslaagd.

Acteer werk is niet van het hoogste niveau, maar ze doen het leuk en het plezier druipt van je scherm.Ik was vooral onder de indruk van Jon Voight die ik hier voor het eerst in actie scenes zie.John Turturro vond ik ook sterk en was ik ook niet in een rol gewend als deze.Shia LeBeouf, tja hij heeft mij nog niet overtuigd.En natuurlijk Megan Fox en Rachael Taylor .

Zoals al gezegd is de actie wat we gewend zijn van Bay,maar ook de special effects zien er prachtig uit en komen goed tot hun recht in de transformatie scenes en de gevechten en geven je echt een WOW! gevoel, naarmate de film vordert wil je meer en je krijgt ook meer in een actie scene van dik een half uur wordt alles uit de kast gehaald.Camera werk had wel iets spectalulairder gemogen maar is nog steeds goed,en ik had soms het idee van wat overbelichting.Muziek is weer lekker bombastisch.Ook mij complimenten voor het geluid, en met de dts track heb je echt een lekkere bak met lawaai, goed om het stof een keer uit je boxen te blazen, heerlijk.

Ik vind Transformers een goede film, maar vooral als liefhebber heel tof.Vermaak van de bovenste plank en ik kijk dan ook erg uit naar het tweede deel.

Stem verhoogd van 4* naar 4.5*

Bay heeft aangegeven dat met Age of Extinction een nieuwe reeks begint, een geheel nieuw avontuur dus.

Met het vierde deel uit de Transformers reeks slagen de makers een nieuwe weg in. Een nieuw verhaal, nieuwe Transformers, nieuwe acteurs enz. Niet zonder succes. Het vernieuwende aan de reeks bevalt prima, al bevat het genoeg elementen wat de eerste drie delen ook succesvol maakten.

Dit keer is er toch duidelijk meer tijd besteed aan het vertellen van een verhaal met een duidelijk plot, ipv. alles als kapstok te gebruiken naar de volgende Baysplosions scene. Bay had hier al voor geoefend in Dark of the Moon en heeft zijn stijl wat rustiger laten worden met als oefening het toch wat ondergewaardeerde Pain & Gain.

Het rustige begin is hier al een goed voorbeeld van. Bay neemt wat meer zijn tijd om de karakters aan ons voor te stellen. De hele setting hierin is al geweldig. De hele small town feel is in dit begin geweldig. Ook erg mooie warme en overbelichte scenes ook zoals alleen Bay dat kan. De nieuwe karakters zijn even wennen, maar doen je al snel Sam, Mikaela, Simmons en de rest vergeten. De (familie) strubbelingen komen wat beter over, de karakters krijgen iets meer diepte mee, en alle humor werkt wat beter. Met uitzondering van het karakter van Miller. Wahlberg weet vooral in de humor momenten het best te overtuigen.

Deze opbouw naar de rest van de film zorgt er voor dat het geheel werkt en blijft werken. Er worden meer nieuwe en leuke karakters geïntroduceerd waarin Tucci er met kop en schouders bovenuit steekt. Erg leuk karakter en werkt ook nog eens beter dan het Simmons karakter uit de eerdere films. Sowieso zijn alle karakters een stukje beter dan in de voorgaande films, en ook goed is het element dat het wat meer de mensen tegen mensen kant op gaat. Ook fijn zijn de nieuwe villains en toch ook fijn is de oude bekende badguy in een nieuwe vorm .Bay heeft van zijn fouten geleerd en ook weer niet. Transformers: Age of Extinction is dan ook geen perfecte film. Verhaal technisch gewoon nog te rommelig allemaal en niet iedereen heeft echt een functie binnen de film waardoor enkele karakters vooral erg overbodig aanvoelen.

dit is en blijft gewoon een blockbuster film. En wat voor een. Er is duidelijk iets minder actie aanwezig, maar is nog volop aanwezig en is zoals we van een Bay film gewend zijn om van te smullen. Die eerste chase scene bijvoorbeeld. Erg fijne scene en eindigt letterlijk met een knaller. De rest van de actie ziet er eveneens geweldig uit. Minder rommelig ook en ook zijn er betere keuzes in de editing gemaakt.

Laatste actie scene in Hong Kong is natuurlijk de kroon op dit werk. Al gaat het dan tegen het einde wat mis, maar dat is meer een persoonlijk ding. Ik ben niet zo'n fan van de Dino-bots. Die scenes konden me een stuk minder boeien. Ze hebben zo hun momenten, maar voor de rest krijgen ze ook erg weinig mee, en zitten ze er dan ook zoals verwacht voornamelijk voor de "coolness" factor in. Toch doet het wat afbreuk aan de rest van de film die gewoonweg heel erg geslaagd is in wat de reeks wil zijn.

Film technische perfectie. Alles aan de technische kant is gewoonweg perfect. Allereerst moet ik even de 3D aanhalen. Die is grandioos. De cgi is perfect, beeldvoering is mooi, de muziek is erg goed. En dan is er nog de sounddesign. Die is fantastisch. Van de grote opgepompte actie scenes tot de kleine intieme momenten waar de ambiance goed doorkomt. Alles perfect verdeeld over alle kanalen die er beschikbaar zijn.

Alles is gewoon erg fijn vormgegeven door de geweldige regie van Bay. Hij weet wat de mensen graag in een film als deze willen zien. Fijn dat hij iedere keer weer zo zijn stempel op een film weet te drukken. Al zal hij nooit een perfecte film maken.

Transfomers: Age of Extinction heeft mij flink weten te verrassen ondanks mijn persoonlijke vooroordelen over één bepaald element. Ben dan ook tevreden dat dat element behoorlijk klein is gehouden. Verder is dit dus een typische Bay blockbuster. Een hate it or love it film dus. Het zal nog steeds niet iedereen liggen.

Verfrissend, vernieuwend, vermakelijk. Kom maar op met het volgende Transformers avontuur.

Total Bayhem.

Ik kan de films van de man altijd wel waarderen. Niet het beste werk wat er te vinden is ,maar gewoon topvermaak. Luidruchtige scènes, bombastische muziek en grootse over the top actiescènes is wat de Transformers reeks kenmerkt. Ik hou er wel van. Altijd maar die kritiek, terwijl ze het stiekem toch erg gaaf vinden. En als ik zo'n leger en alle tecnieken tot mijn beschikking zou hebben, zou ik daar ook gebruik van maken, ongeacht uit welk land ze dan komen. Tuurlijk is het wel patriotistisch, iedereen heeft het recht om trots te zijn op het land waar ze vandaan komen. Amerika is daarin, zoals overal wel mee, wat overdreven.

Een verbetering ten opzichte van deel 2 is er niet echt, het is ook zeker niet slechter. Qua structuur wel iets anders dan voorheen. Ik ben het dus niet met voorgangers eens dat er geen veranderingen zijn. Het verhaal is best leuk, en heeft wat meer om het lijf dan Revenge of the Fallen. Een kleine verbetering, want het slaat natuurlijk weer nergens op. RotF had puur een mager verhaaltje om zoveel mogelijk epische actie aan op te hangen. Hier neemt Bay duidelijk wat meer tijd om het verhaal te vertellen. Ook is er meer rust in de film. Alles gaat er wat trager aan toe. In de vorige films ging alles erg snel, en dus ook wat sneller aan je voorbij. De editing is ook wat minder rommelig. Verhaal heeft een paar leuke toevoegingen op het Transformers verhaal. Het stukje op de maan en Tsjernobyl is leuk gedaan, en ook de baas van Sam is erg leuk. Hoewel het verder totaal geen betrekking heeft op het verhaal, zijn dat toch leuke dingen. Waar ik minder over was te spreken was Frances McDormand's personage. Wtf was dat. Totaal misplaatst personage en totale miscast. Datzelfde geld ook voor Huntington. Ze ziet er leuk uit maar mist charisma en, hoewel Fox's personage verder ook niet veel toevoegde had zij nog wel iets. Jammer dat Huntington dat niet had.

Verder zijn er nog wel een aantal leuke vondsten explosie van de shuttle van de autobots, maar je weet min of meer zeker dat ze wel weer terugkeren . De rol van Epps is dit keer ook erg leuk, en zijn karakter heeft duidelijk een betere en grotere uitwerking gekregen hoewel hij wel wat laat in beeld kwam . De nieuwe Autobots en Decepticons zijn ook allemaal weer leuk, al hadden ze Wheelie er wel uit mogen laten. Beste toevoeging was toch wel Shockwave.
Qua humor ook een verbetering, hoewel vaak nog wel wat lomp, is het bij momenten toch wel geestig. Sam met zijn Datsun zorgde voor een lach van het gehele bioscoop publiek. Ook de knipogen naar bijvoorbeeld Mad Max en Predator kon het publiek waarderen. Jammer toch dat op het laatst het niveau van het verhaal wat naar beneden gaat, en er niet echt goede keuzes daarin zijn gemaakt. En dan nog Dutch . Erg gaaf als sidekick van Simmons.

Naast het verhaal, wat niet meer dan de functie heeft als kapstok, hebben we nog de heerlijke actie. Bay weet altijd wel weer met wat nieuws te komen. Zoals gezegd neemt hij wat meer tijd voor het vertellen van een verhaal, en is de actie in de eerste anderhalf uur erg schaars. Ik kan niet zeggen dat het echt een gemis was, want er zijn genoeg andere leuke momenten. Hoewel het in het eerste uur nog wel wat luchtig is, is het wel allemaal wat duisterder, serieuzer en rauwer allemaal. Ook een goede toevoeging. In de actie is dit ook terug te vinden. In het begin krijgen we zoals gezegd weinig actie, maar de actie die er is, is weer van een hoog niveau. Bay heeft opnieuw een snelweg scène in zijn film toegevoegd, en die is fenomenaal. Maar wat helemaal de show steelt is de epic final battle. Man o man wat was dat genieten. Het ene kippenvel moment na het andere. We krijgen weer zoveel te zien. Overkill misschien, maar wat ziet het er allemaal weer erg tof uit. Vechtende robots, parachute sprongen, een leuke gebouw scène en een stad die compleet naar de filistijnen gaat, heerlijk geluid en bombastische muziek er bij. Wat wil een actiefan nog meer. Dat is waar het in Transformers om draait. Bay topt makkelijk de eindbattles van Transformers en Revenge of the Fallen samen. Dark of the Moon laat genoeg leuks en vernieuwends zien. Tevens heeft Bay daarin meer rust gecreëerd. Alles ziet er strakker geregiseerd uit en alles is ook nog eens overzichtelijk. De drukke en rare camerabewegingen en standpunten worden ook wat achterwege gelaten. In een enkele scène komt dit terug, de sprong uit de vliegtuigen met die vliegpakken aan , maar daar is het gewoon erg passend. Ook krijgen we de langverwachte trailer van Optimus te zien . Daarnaast vallen er meer slachtoffers aan de kant avn de mensen, iets wat Dark of the Moon wat donkerder maakt.

Filmtechnisch toch wel het beste wat we tegenwoordig kunnen verwachten. De Transformers zien er weer fraai uit, en ook de trasformatie momenten zien er weer gaaf uit. Leuk ook dat er telkens een nieuw iets wordt geprobeerd waarop dit gebeurd. Ook de gevechten zien er weer erg fraai uit. Daar komen de 3D effecten ook het best tot hun recht. Toch wel een geweldige toevoeging, iets wat ik op voorhand niet had verwacht. In alle actie die om de Transformers draait is het van een hoog niveau. Enkele hoogtepunten zijn de beginscène op cybertron, als Sam uit de lucht wordt gegrepen door Bumblebee op de snelweg, het skydiven zag er echt vet uit en je waande je ook echt in een vrije val . Ook het gebouw was een hoogtpuntje hierin. Verder had het niet echt een functie zoals bij Avatar, en Drive Angry 3D. Wel een van de betere films in 3D waar het toch wel een toevoeging heeft. Verder was het geluid ook erg mooi vormgegeven. Lekker opgepomt en genoeg details van rondvliegend puin en botsend metaal. Had wel iets meer op de surround mogen spelen om een mooiere bioscoop ervaring te krijgen. Muziek was in het begin wat meer op de achtergrond, maar werd later weer lekker bombastisch. Wel weer een moeie score. Visual effects zien er ook weergaloos uit.

Toch weer alles wat we van Bay kunnen verwachten, maar dan wat rustiger. Wel een goede keuze geweest. Het wat tragere begin is nimmer storend, en de epic climax maakt dan ook veel goed, heel veel goed. Dat was al een actiefilm opzich. Erg mooi gedaan. Ook qua verhaal erg leuk. Jammer dat het net niet wat beter is geworden als verwacht. Daarnaast konden McDormand en Huntington ook niet echt overtuigen, en hadden die nest achterwege gelaten kunnen worden. Ook credits naar Dempsey, die een leuke rol had.

Lang naar uitgekeken, en de verwachtingen lagen hoog. Helaas zijn die niet helemaal waargemaakt, maar Transformers: Dark of the Moon zorgt voor een leuke twee en half uur. De film doet precies wat er van verwacht wordt en dat is toch wel een lekkere pot actie leveren. Visueel fraai, en lekker bombastisch allemaal. Iets waar een blockbuster aan hoort te voldoen. Een leuke bioscoop ervaring.

"Verhaal..... Waarvoor is dat nodig?" zal Bay wel gedacht hebben bij het maken van deze 2e Transformers film. En ja waarom moeten we dat hebben als Bay ons al trakteert op een lekkere pot actie en Megan Fox.

Het verhaal is nu eenmaal erg mager in een Michael Bay flick. In Revenge of the Fallen is dat niet veel anders. Een kleine plot zit erin om daar om toe veel actie te creëren, en dat verwachten mensen ook van de regisseur. Hij doet precies wat er van hem verwacht wordt. Het berust weer op wel erg veel toevalligheden. Een klein stukje van de kubus heeft het weten te redden en is weer de leidraad in het hele verhaal. Ook zit het weer tjokvol met infantiele humor, met af en toe nog een geslaagd moment ertussen. Toch wel een beetje jammer dat het einde een beetje slap was. Dat haalt het geheel wel wat naar beneden. Toch wel een beetje weer de simpele weg kiezen om er nog een vervolg weer uit te persen . Dat had ik toch graag net even wat anders gezien. Maar goed.. het zij zo.

Bay hoeft zich niet meer echt aan een voorstelling van personages te houden en gaat meteen goed van start met een fantastische scène. Toch was het wel leuk geweest als hij de nieuwe Autobots en nieuwe Decepticons toch wel even had voorgesteld. Zeker omdat ze nogal veel op elkaar lijken. Een ander kleurtje maakt niet uit, want in de grote actiescènes kun je toch al bijna geen onderscheid maken wie nou wie is. Wel een beetje een nadeel, want veel karakters zijn er. Zo krijgen we dit keer ook eindelijk “Soundwave”, die ik me toch anders had voorgesteld. Ook “The Fallen” zelf kwam lang niet zo dreigend over als de imposante “Megatron”. Zo als gezegd raast Bay als een gek door zijn magere verhaal heen, en laat daar vooral veel actie omheen draaien. Dat is wat we willen. Grote actie momenten waarin alles aan gort gaat. Prachtig om te zien zijn die momenten. Ik lees hier vaak dat mensen het vaak erg rommelig vinden. Ik ben het daar niet mee eens, ik vond het allemaal prima te volgen.

We worden dit keer getrakteerd op een snelweg achtervolging, die er gewoon erg imposant uitziet, en op nog vele indrukwekkende actiescènes. Daarin ligt gewoon de kracht van de Transformer films. De special effect zijn om je vingers bij af te likken zo mooi. De Transformers zelf zijn weer erg mooi gemaakt, en alles beweegt weer. Misschien iets te veel want je weet soms niet waar je moet kijken, maar o zo mooi. Bay heeft tevens het schudden met de camera een beetje verruild voor het 365 graden draaien met de camera. Dit werkt gewoon goed en laat je zo de actie van alle kanten zien. Het gevecht in de woestijn met de mega Decepticon is daar een mooi voorbeeld van. Bay weet dan ook weer hetzelfde WOW gevoel te creëren als in deel 1. Misschien nog wel meer want het geheel doet nog veel grootser aan als alleen al het eindgevecht in het eerste deel, wat opzich al een actie film is. Ook die fijne overbelichting op sommige momenten is weer terug. Draagt toch wel erg veel bij aan de sfeer van de film.

Acteerwerk is een beetje hetzelfde als in Transformers, niet echt hoogstaand dus. Wel net genoeg voor een film als dit waarin het niet draait om de mensen, maar om de robots. LeBeouf vind ik toch niet echt een actieheld. Dat straalt hij gewoonweg n iet uit. Dunhamel doet dat dan weer wel. Toch wel een goede uitstraling heeft hij. Megan Fox heeft verder niet echt een functie in de film, al is geen functie ook weer cru gezegd. Haar functie is gewoon de mannen het hoofd op hol brengen in haar slow-mo momenten. Ik vond het dus totaal geen ramp om naar haar te kijken. Tyrese laat maar weer zien dat hij niet kan acteren. Ook leuk dat Sam's ouders nu wat meer screen time krijgen. Wel erg stereotype personages, maar net als in deel 1 weer erg leuk om naar te kijken.

Net als Transformers is Revenge of the Fallen een genot om te kijken. Bay flikt het weer om het publiek te imponeren met nog mooiere actiescènes en laat weer zien dat hij toch tot de grote actieregisseurs van Hollywood behoort. Alleen een beetje jammer van het einde. Verder is het echt genieten geblazen.

4*

Vanavond had ik even zin in een no nonsens actie filmpje.Gewoon verstand op 0 en genieten.Het genieten is totaal niet gelukt.

Deel 1 en 2 vond ik erg leuk, maar in dit deel is die fun die ik met de twee vorgaande delen had compleet verdwenen.Het begint al met die hele lelijke flash cuts die ik niet gepast vind in een opvolgende film uit een serie.Daar verwacht ik wel een eigen insteekt van de regisseur, maar dat hij zich wel aan de regels houd die voorafgaand aan dit deel zijn voorgesteld.En dan de beroerde cameravoering, steeds verkeerd gepositioneerd waardoor je de helft van een in beeld gebrachte scène niet meekreeg.
Dat zelfde gebeurde ook in de zeer matig uitgevoerde actie momenten, waar ook die super hyper montage totaal niet bij helpt.Alles word te snel afgekapt.Om de halve seconde is er wel een cut.Het haalde mij helemaal uit de film en wijst ook alleen maar meer op de zeer beroerde regie.Die achtervolging met de Audi die achtervolgd word door een net zo mooie Mercedes is wel tof trouwens maar dat was dan ook het enige lichtpuntje in de hele film.
Het acteerwerk was ook gewoon bagger, zelfs Statham was niet op dreef als Frank Martin.Zijn vrouwlijke tegenspeelster bakte er niets van maar vond ik toch wel aangename beeldvulling.

Lang geleden dat ik een halve ster heb uitgedeeld, maar helaas heeft Transporter 3 op de Audi achtervolging na niet weten te boeien, maar nog belangrijker het heeft mij niet kunnen vermaken.

0.5*

Toch wel een leuke film.

De cast heeft er duidelijk plezier in, en dat komt de film zeker ten goede. Maakt het net even wat beter dan dat het is. Vooral veel clichés passeren de revue, en het verhaal is een beetje achterhaald. Maar er zijn ook veel leuke momenten die me af en toe goed aan het lachen bracht. Cage is toch wel een van mijn favoriete acteurs, maar ook Lovitz doet het erg goed. Alvin, het personage van Dana Carvey steelt echter de show als niet hoogbegaafde kleptomaan. Echt onherkenbaar is hij, pas toen de film was afgelopen en zijn naam zag staan kwam ik daar achter. De rest van de cast doet het ook erg leuk.

3*

De goede regie en het geweldige spel van heren Bogart, Huston en Holt en het prachtig geschreven script maken dit tot een geweldige klassieker. Alles is prachtig geschoten. Het avontuur om naar de goudmijn te komen steekt goed in elkaar, en uiteindelijk de goudkoorts die ze tot waanzin leidt is prachtige en genuanceerd gespeeld. Erg fijne avonturenfilm die er ook nog eens geweldig uitziet op Blu-ray.

Erg leuk filmpje waar het plezier vanaf druipt. En dat is te zien aan het eindproduct. De acteurs hebben er duidelijk veel lol in en leveren daardoor goed acteerwerk. Bacon en Ward zijn een geweldig duo. Ook achter de camera is goed wek geleverd. Het camerawerk is fantastisch. Toch wel een paar mooie shots gezien. Het stoffige, western achtige kleine stadje in the middle of nowhere draagt erg bij aan de sfeer van de film. En dan hebben we nog de "Graboids". Geweldige creaturen waaruit vele leuke situaties komen. Of het nu het wegrennen is of het vissen met dynamiet. Blijft een leuke film.

Sfeervolle mystery, die nergens te moeilijk is maar genoeg aan de eigen interpretatie overlaat.

Het begint ontzettend sterk. Erg sfeervol en de muziek draagt daar zeker zijn steentje aan bij. De film heeft een lekker tempo en voor je het weet begint het verhaal echt. De storm is erg mooi vormgegeven, maar het is pas daarna waar het echt interessant wordt. Het verlaten schip ziet er erg mooi en machtig uit. De sfeer wordt met de minuut beter en vooral in het begin is het genieten. Maar dan valt de film een beetje dood. De vele herhalingen worden steeds minder boeiend. De sfeer is een klein beetje uit beeld verdwenen. Ook het mysterie heb je op dat moment al wel een beetje opgelost. Wat dan overblijft zijn nog enkele leuke momenten, maar nergens is het echt spannend meer. Tegen het einde herpakt de film zich wel weer een beetje, maar nergens meer zo overtuigend als in het eerste deel van de film. Hier had veel meer ingezeten. Toch heb ik me niet verveeld en was het een vermakelijke filmervaring. Melissa George speelt trouwens echt ontzettend sterk.

3*

Erg leuke halloween film met een dikke knipoog naar de tachtiger jaren horror.

Een leuke mix met verschillende horror elementen, met vele knipogen naar ouder, vooral uit de jaren tachtig, komende films. Elk verhaal heeft zo z'n leuke elementen. een vlot en niet te moeilijk verhaal, of eigenlijk verhalen, maken dit een erg onderhoudende horror film. Jammer dat er niet meer bloed bij komt kijken, maakt het geheel net iets te braaf. Verder bied de film gewoon topvermaak, en de film is dan ook alweer voorbij voor je het weet. De verhalen met Baker en Cox waren nog het leukste en vooral die laatste heeft me veel plezier bezorgd. Ook erg mooi geschoten allemaal, en lekker sfeervol ook. Lang geleden dat ik een horrorfilm met zo'n lekker sfeertje heb gezien.

3.5*

White.

Waar Kieslowski het audio/visueel wat rustiger aan doet, laat hij het geheel afhangen van het verhaal. Qua structuur heel anders dan Blue. Wat meer rechttoe rechtaan en niet altijd even subtiel. Maar het is wel de grote kracht van White. Het personage van Zamachowski is ontzettend sympathiek en zorgt er voor dat je je volledige aandacht op hem en zijn verhaal blijft houden. Delpy heeft misschien maar een kleine rol, maar is de grote drijfveer waarom Karol doet wat hij doet. Maar ook het personage van Gajos is hier ontzettend belangrijk in. Het verhaal bevat ook de nodige humor. Het is dan ook veel minder dramatisch dan Blue. De verandering in is zeker welkom in dit tweede deel van de trilogie. Het einde is schitterend en tilt de film echt naar een hoger niveau.

Het acteerwerk is erg goed. Zamachowski speelt zijn rol overtuigend en met veel charisma. Delpy doet het in haar kleine momenten ook prima. Degene die echter alle aandacht naar zich toe trekt als hij in beeld is, is Gajos als Mikolaj. Wat een performance zet die man hier neer. Rustig, vol overgave, vol vertrouwen en erg sympathiek.

Hoewel dit deel visueel minder aantrekkelijk is, betekent dat niet dat er niets om van te genieten is in White. Er komen toch wel een hoop mooie shots voorbij. Ook de muziek van Preisner is hier van groot belang om een gevoel bij het publiek los te krijgen. De regie is fantastisch. Kieslowski weet precies wat hij wil en niet wil.

Heel anders dan Blue, maar niet minder sterk. White scoort op heel andere punten dan het eerste deel in de trilogie.

Blue.

Na de geweldig ervaring die ik nog niet zo heel lang geleden had met Le Double Vie de Véronique, ook maar eens aan de Trois Couleurs begonnen. Maar waar Véronique mij ontzettend wist te raken, deed Blue dat een stuk minder. Ik had vooral wat meer moeite met het hoofdpersonage. Misschien ook wel een klein beetje de opzet natuurlijk. Julie probeert na het verlies van haar man en dochter hun en alle gevoelens uit te bannen. Ze wil niet aan hen herinnert worden. Wanneer men over hen begint, praat ze er snel overheen. Als er iets van gevoel in haar opspeelt, stopt ze dat zo veel mogelijk weg.

Erg mooi gedaan hoe langzaam aan Julie uit een diep dal komt en dat wordt gedaan door beetje bij beetje de muziek, die eens zo belangrijk voor haar was, terug te brengen in haar leven. Het begint heel subtiel met de kleine piano melodie die steeds verder wordt uitgebreid tot een grotere compositie. En ook beetje bij beetje laat ze weer mensen en gevoelens terug in haar leven. Wel een van de mooiste elementen van dit verhaal. Drama komt best goed over, al voelt het alsof het allemaal net wat te lang duurt allemaal.

Binoche doet het wel erg goed. Ze speelt geweldig dat afstandelijke. Komt erg overtuigend over. Vooral dat moment als ze naar dat kleine televisie toestel kijkt en de kist van haar dochter ziet waarbij de kleine beweging in haar lip genoeg zegt. Zoals gezegd kon ik weinig met haar personage, maar dat ligt absoluut niet aan Binoche. De rest van de cast, hoewel beduidend minder in beeld, doet het ook goed.

Waar ik wat minder met Julie kan, kan ik wel weer heel veel met de manier waarop dit technisch in elkaar zit. Wat maakt Kieslowski er een audio/visueel spektakel van. En het past allemaal zo goed in de film. De cameravoering is schitterend. Het gebruik van kleur, en dan vooral blauw natuurlijk, is fantastisch. Dat shot aan het begin bijvoorbeeld, als de dochter van Julie door de achterruit van de auto kijkt. En dat is alleen nog maar aan het begin. Dat lange shot gericht op de band van de auto met die fijne sound design er bij als ze een tunnel in en uit rijden. Dat soort oog en oor voor details maken een film zoveel beter. De muziek is eveneens schitterend. Vooral op het laatst is het genieten. Ook daar past het perfect bij de beelden.

Audio/visueel is Blue een pareltje. Qua verhaal duurt het net wat te lang om interessant te blijven. Ook het hoofdpersonage was voor mij net wat te afstandelijk. al had ze zeker haar momenten, om mij mee te krijgen. Weer een geweldige ervaring, deze Kieslowski.

Red.

Kieslowski's magnum opus van de Trois Couleurs trilogie. Alles wat in de vorige delen minder goed werkte heft hij hier achterwege gelaten of verbeterd en alles wat al goed werkte, werkt hier nog veel beter. Red bevat in de eerste plaats al geweldige personages die je de gehele speelduur met plezier blijft volgen. Prachtig zijn de interacties tussen Valentine en Joseph. Hun momenten maken de film. Waar het in het begin vooral nog gekibbel is tussen beide, krijgen ze naarmate de film vordert meer affectie en respect voor elkaar. Ook besteed Kieslowski veel aandacht aan een ander personage die in het begin niet veel lijkt toe te voegen, maar wel een grotere rol in het geheel gaat spelen. Het verhaal rondom de personages is ook erg mooi. In de scene in het theater komen die personages en het verhaal op een geweldige manier samen. Toch wel het mooiste moment in de film en de trilogie.

Jacob en Trintignant zijn hier zo goed. Ze lijken alle ruimte te krijgen om hun personage op een geheel eigen manier invulling te geven. Al is wel duidelijk wat Kieslowski in de personages zoekt en wat hij wil zien. Maar de acteurs laten hier toch een masterclass in acteren zien. Ze trekken alles uit de cast en schuwen niet om elke emotie op te zoeken en te gebruiken.

De kleuren zijn natuurlijk erg belangrijk in de drie films. Toch gebruiken Kieslowski en zijn cameraman de kleur hier nog meer dan in de vorige delen. Overal waar je kijkt is er wel iets van rood te vinden. Van kleine objecten in de achtergrond tot prominente props en/of kleding in de voorgrond. Visueel is het fantastisch. Van het begin waar we een telefoonkabel door de Noordzee volgen tot het einde. En opnieuw erg belangrijk is de rol van Preisner die hier weer een mooie score heeft gecreëerd. Je kunt gerust zeggen dat hij hier kunst heeft gemaakt. Op de juiste momenten ingezet en altijd perfect in het oproepen van een bepaalde emotie.

Je kunt over alle elementen in Rouge wel iets vertellen, maar het is vooral de manier waarop al die elementen hier worden gebruikt en samenkomen wat de film zo goed maakt. Haal je 1 van die elementen weg, stort de film als een kaartenhuis in elkaar. Alle delen uit deze serie zijn goed maar Rouge is toch wel van een buitengewoon hoog niveau.

Kieslowski laat ons hier zien waarom film de mooiste kunstvorm is.

Leuke found footage filmpje.

Het personage van Hans is gewoon erg cool. Verhaal is erg leuk gevonden. Sommige scènes zijn erg spannend en tevens indrukwekkend. Knap wat er tegenwoordig kan door cgi in hand-held camerawerk te verwerken. Gelukkig was het ook nergens echt te shaky. Design van de trollen is fantastisch. Elke encounter is ook weer anders. Het slot is ergens toch wel echt indrukwekkend. Een heel vermakelijke film met een erg leuke cast.

Lang geleden dat ik deze zag. Destijds was ik helemaal onder de indruk van de beelden, omdat dat toen nog nooit gedaan was. Deze film is dus uniek en een geslaagd experiment. De Lightcycle scène was me nog het meest bijgebleven.

Bij herziening toch wel wat minder onder de indruk, dat komt met name door de effecten die we tegenwoordig te zien krijgen en dan ziet dit er natuurlijk niet zo heel spectaculair meer uit. Toch hebben de beelden nog wel iets, en ziet het er soms nog leuk uit. Zoals vaker hier aangegeven voelen de dialogen wel wat gedateerd aan, en komt het acteerwerk ook niet helemaal goed uit de verf. Wordt voor mijn gevoel ook heel weinig uitleg gegeven over de wereld waarin hetgeen zich afspeelt en bijzaken. Erg jammer, bij een film als deze was dat voor mijn gevoel wel wat nodig geweest. Dat had net dat beetje meer diepgang kunnen geven. Nu zijn het gewoon wat losse flarden van momenten aanelkaar met een flinterdun verhaaltje. Leuk vermaak, maar meer ook niet.

3*

Wow, wow en nog eens wow.

Dat is de film in het kort. Wat een prachtige ervaring. Alles waar ik op gehoopt had en meer.... veel meer. Dit had de eerste TRON moeten zijn. De eerste is niet de perfecte film maar heeft zo zijn charme. De effecten die toen zijn gebruikt waren toendertijd baanbrekend, maar voelden in begin jaren negentig toen ik die film voor het eerst zag al wat gedateerd aan. Ik kan begrijpen dat er zo'n dertig jaar over heen is gegaan om nog een TRON te maken. De technieken die nu voor handen zijn om werelden te creëren zijn zo geavanceerd dat het 1982 misschien nog wat te vroeg was om TRON te maken.

De film begint. De kijker krijgt een soort van terugblik op de eerste TRON wat doormiddel van een verhaaltje door Kevin (Bridges) verteld wordt aan zijn zoon. De film kent dan een wat langzame doch boeiende opbouw naar het moment dat Sam de virtuele wereld in werd gezogen. En dan begint het spektakel pas echt, alhoewel dat bij mij al bij de eerste scène begon met de briljante muziek van Daft Punk.

Zoals gezegd begint het allemaal in de virtuele wereld. We zijn daar nog maar net aangekomen, of de eerste spectaculaire beelden worden al aan ons vertoond. De (nieuwe) vliegende poort ziet er werkelijk verbluffend uit. Eigenlijk gaat alles in deze wereld in een hoog tempo want voor we het weten krijgen we de eerste verbluffende actiescène te zien. Wat een goede verbetering ten opzichte van het origineel. Visueel ziet de film er sowieso verbluffend uit, maar in de actiescènes wordt er wekelijk een kunst van gemaakt om het er zo mooi mogelijk uit te laten zien. Dan krijgen we een klein stukje dialoog te zien, waarin we voor de eerste keer weer kennismaken met Bridges, die er weer net zo jong uitziet als in de eerste film. Erg leuk gedaan. Daarna verbluffen de makers ons opnieuw met een epic actie momentje. De Lightcycle scène. Dat is mijn favoriete moment in TRON, en hoe het in Legacy is uitgevoerd liet mijn kin zo'n beetje op de grond vallen. En zo krijgen we nog meer van dit soort scènes. De scène in de disco en de scène met die vlieg dingen zien er werkelijk verbluffend uit. Wow.

Verhaal technisch toch ook wel een verbetering. In TRON werd qua verhaal toch wel veel achterwege gelaten. Dat is in Legacy niet zo. In deze film wordt alles goed aan de kijker uitgelegd in wat voor wereld wij ons begeven. Gebrek aan verhaal stond dus dit keer niet de belevenis in de weg. Soms wel wat te veel gepraat waardoor het middenstuk toch wel weer wat trager aanvoelt. Erg jammer maar het staat het vermaak zeker niet in de weg. Zo wordt ook de vader/zoon relatie wat meer opgebouwd, alhoewel die nergens echt heel overtuigend over kwam. Maar desondanks deze kleine minpunten blijft de film van begin tot eind vermaken.

Visueel werkelijk overdonderend. De wereld het gebruik van de kleuren en de manier waar het gebruikt wordt is erg mooi gedaan. Die hele stijl is tien keer beter dan in TRON. Ook de scheiding tussen goed en kwaad met wit en oranje vormt een mooi contrast. De beelden zijn erg gestileerd en erg mooi in beeld gebracht. Het camerawerk is van een erg hoog niveau. Dat geld ook voor de effecten. Die hadden niet beter gekund. De voertuigen, de werelden, de disc gevechten, de lightcycle achtervolgingen, allen magistraal in de uitvoering qua effecten. En ik heb het al gehad over Daft Punk, maar wat hebben zij een wrede soundtrack gemaakt. De subwoofer heeft geen moment rust gehad. Daarnaast kunnen ze ook goed uit de voeten met wat rustigere muziek in de minder bombastische scènes, al kon ik niet wachten om de bombastisch gescorede muziek weer te mogen horen. Daarnaast zijn er nog de geluidseffecten. Ook daar krijgen je boxen weer geen moment rust. Mooi gebruik van de surround, en vooral veel van de woofer.

Acteerwerk is best goed. Bridges doet het erg leuk, maar ook de jongere cast doet het niet slecht. Hedlund weet ook zeker te overtuigen, al was hij wel wat minder in de meer drama gerichte scènes. Wilde is naast een mooie verschijning ook erg goed bezig. Sheen doet het ook leuk, en lijkt wel erg op een jonge David Bowie. Klein leuk rolletje ook voor Cillian Murphy maar niet echt noemenswaardig. Wel erg jammer dat Boxleitner maar een klein rolletje had.

Visueel verbluffend, verhaal technisch dik in orde, acteerwerk best goed, effecten fantastisch. De muziek tilt het geheel net even naar een hoger niveau. Heb nog even de aftiteling afgekeken en alleen maar zitten na te genieten. Ik ben helemaal omver geblazen door TRON: Legacy, iets wat ik vooraf nooit had verwacht. Ik had na het zien van de trailers al gehoopt op een visueel spektakel, maar de film is zoveel meer dan dat, veel meer. Een unieke ervaring.

Fraai geschoten film die je helemaal meeneemt in de sfeer.

Tropa de Elite ligt in dezelfde lijn als Cidade de Deus. Het speelt zich af in Rio de Janeiro, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Het verhaal is compleet anders, en richt zich niet zo zeer op bendes en hun belevingen. We krijgen het nu van een totaal andere kant te zien. De mensen die de bendes te lijf gaan, in de vorm van BOPE. Een elite team die zich specialiseert in het opsporen van bendes. Het verhaal is af en toe wat warrig en kan vooral in het begin wat storend zijn aangezien je niet echt kan achterhalen waar de regisseur nu heen wil in het verhaal. Naarmate de film vordert wordt het echter steeds interessanter en worden daarnaast ook de personages boeiender. Keerpunt in het verhaal zorgt er ook voor dat de film stijgt in niveau. Toch wel een goede zet.

De film is lekker rauw geschoten, en vooral veel handheld. Dit komt de sfeer alleen maar ten goede en neemt je helemaal mee in de krottenwijken van Rio. Ook de belichting en het kleuren pallet zijn erg mooi. Hierdoor komt ook het geweld veel grimmiger over. De muziek is perfect, en ook heeft de film een hele sterke editing. Acteer werk is ook van een hoog niveau.

Jammer dat het verhaal in het begin erg warrig is, dat had de beoordeling net wat omhoog kunnen helpen. Verder een sterke film, met een fijne grimmige sfeer.

4*

Lekker gevangenis/ontsnapping filmpje. De film wordt volledig gedragen door de fantastische sfeer en het acteerwerk. Erg spannend, je zit continu op het puntje van je stoel. Toch wel een beetje jammer van het einde. Dat kon mij niet echt bekoren, en daarom een iets lager cijfer dan waar ik lange tijd op zat.

Een lastige film toch wel om te beoordelen. Niet iets wat je direct van de film zou verwachten. Had enkel de plot gelezen, en dat is toch niet iets wat de film samen kan vatten. Ik was dus erg verrast. Een degelijk verhaaltje wat eigenljk alleen als kapstok dient. De film kent een geweldig sfeertje, goed acteerwerk, en een aantal erg memorabele scenes waar ik soms erg moeilijk kon doorkomen, waarbij er een was die ik eigenlijk het liefst nooit weer wil zien. Fascinerende film.

Deze film was inderdaad "The unexpected from Hitchcock"

Ik ben echt verbaasd over Hitchcock's aanpak voor deze film. Je zou een spannende film verwachten van de master of suspense, krijg je een comedy. Een erg leuke ook nog. Hitchcock's stijl is duidelijk aanwezig. Hij stopt hier veel van zijn morbide humor in. Het voelt echt als een liefdesproject waarin Hitch zijn ei ook echt in kwijt kan en en het publiek iets heel anders geeft dan ze zouden verwachten.

Heel erg degelijke film die op momenten wat steekjes laat vallen en wel heel erg gaat voor het bekende formulewerk.

En dat is niet altijd erg. Zolang het maar werkt en op een leuke manier gebracht wordt. Eastwood wordt duidelijk erg oud. Zoals de film al zegt is het tijd om hem qua acteren iig. met pensioen te sturen. Hier acteert hij in bepaalde scenes aardig maar zijn trucje van de norse oude man spelen is hier al aardig achterhaald en word op bepaalde punten zelfs erg vervelend.

Degene die de film red en naar een hoger niveau tilt met een prachtige prestatie is Amy Adams. Ze is een prachtige verschijning met heel wat acteerkunstjes in huis. De laatste jaren toch enkele erg goede prestaties neer gezet. Ook Timberlake doet het aardig al doet hij het niet aan de top van zijn kunnen.

Het verhaaltje is leuk als je van Baseball houd + dat het verhaal er om heen een beetje uitgekauwd is. Maar wordt toch nog best leuk gebracht zonder echt verrassend uit de hoek te komen. De film wordt daardoor wel erg op safe gespeeld. Toch weet deze slowburner lekker verteld en zorgt het toch nog voor vermaak.

Mattie Ross: Why did they hang him so high?

Rooster Cogburn: I do not know. Possibly in the belief it'd make him more dead

Een lekker voortkabbelende western waarin de Coens netjes alle Hollywood regeltjes afgaan, maar wel een plezierige film om te kijken.

Grote kracht van de film zit voornamelijk in het gewicht wat de film brengt. Alles is lekker licht gebracht, en de film voelt nergens te zwaar aan. Tempo is erg fijn, al doet de film wel wat te kort aan. Nergens bied het echt iets speciaals, en de film is zo voorbij. Hierdoor heb je een beetje het gevoel alsof je toch iets mist. Verhaal is best simpel, maar dat is ook niet waar de film op drijft. De karakters maken de film. Bridges zet een leuke rol neer, maar het is, en ik had nooit gedacht dat ik dit ging zeggen, Matt Damon die de meeste aandacht naar zich toe trekt. Erg leuke rol die precies bij hem past. Ook de kleinere rollen worden goed ingevuld met als uitschieter een haast onherkenbare Barry Pepper. Brolin's rol is dan weer wat te klein. Ook de humor en de leuke dialogen zijn een goede toevoeging en zorgen ervoor dat het een aangename zit blijft. Verder krijgen we nog wat mooie beelden te zien, maar echt bijzonder wordt het helaas nergens. Een beetje jammer dus dat de Coens alles op safe spelen.

Een clichérijk maar prettige film.

Jim Carrey valt in deze film best mee. Normaal vind ik het een erg irritant mannetje. In Eternal Sunshine doet hij het nog net een stapje beter.

Aan Jim Carrey ligt het dus niet. Het verhaal boeit niet echt, en is gewoon te lang uitgesponnen over ruim twee uur. In het begin is het nog best leuk allemaal, maar als de film vordert wordt het alleen maar vervelender. De humor komt niet altijd even goed over. Om de drama goed te laten werken is het net even te veel losse stukjes aan elkaar. Er lijkt geen vaste lijn in te zitten. Het einde had daar tegenover niet beter gekund. Helaas is het overall nogal saai, en valt er weinig leuks te beleven aan de real life soap van Truman.

2*

A wasteland, a BMX and a powerglove.

Turbo Kid is een heel erg leuke "throwback" film. Alles wordt er aan gedaan alsof je naar een eighties film zit te kijken. Van de geweldige muziek tot een aantal fantastische props. Ook is dit meteen een ode aan andere post-apocalyptische films, waarin duidelijk Mad Max de grootste inspiratie is geweest. Ook leuk zijn de momenten waarop de film in een schaamteloos splatter festijn verandert, compleet met bloedfonteinen en afgehakte ledematen. De effecten zijn gezien het budget van een behoorlijk niveau. Ook de personages zijn erg fijn. Vooral de cowboy, Apple en Skeletron zijn meer dan geslaagde personages. Ironside doet het natuurlijk met verve als badguy.

Heel erg vermakelijk.

Veel overdreven gedoe en erg weinig Jackie Chan in actie.

Wat de films van Jackie Chan kenmerken zijn de vechtscènes en de vele gave en halsbrekende stunts. In The Tuxedo vind je dat niet echt. Een enkele vechtscène is nog leuk, en dat was op het dak. Maar verder wordt er weinig gedaan. Chan miste in deze film vooral dat charisma. Hij leek er totaal geen zin in de hebben. Datzelfde geld voor complete miscast Love Hewitt. Past totaal niet in deze film. Ook de badguy miste veel om echte dreiging uit te stralen. Stormare doet het dan nog wel aardig. Verhaal bestaat uit complete onzin. Natuurlijk zijn de rest van Chan's films ook niet helemaal realistisch maar hier slaan de schrijver compleet door.

Genomineerd voor twee Oscars? Wel terecht. Op gebied van geluid en (destijds) goede visual effects.

Heerlijke blockbuster van de Bont die helaas na deze film te maken kreeg met een aantal grote flops. Twister is een erg leuke rampen film met een wat matig verhaaltje om de gebeurtenissen heen. Jammer dat men hier niet wat meer in heeft kunnen investeren. Had zeker geen kwaad gekund. De tornado scenes zelf zien er goed uit en zijn erg spectaculair gemaakt. Je hebt echt het gevoel alsof je er midden in zit. Dit is ook mede te danken aan de geweldige sound design. Ook de effecten zien er vandaag de dag nog best goed uit. Zeker niet perfect maar er zijn films met effecten die de tand des tijds helemaal niet goed hebben doorstaan. Fijn om alle details te zien voorbij komen. Alle puin wat er door de lucht vliegt, complete gebouwen die vernietigd worden en rondvliegend koeien. Aan alles is gedacht, geloofwaardig of niet. ook het tornado hunten zelf is erg leuk. De snelheid zit er goed in om een zo goed mogelijk beel van deze daredevils weer te geven. Ook het leven op de weg is fijn om te zien. Gelukkig is er aan veel andere elementen van de film wel genoeg tijd en aandacht besteed om een zo leuk en energiek mogelijk iets te maken. En daarin is de film zeker geslaagd. Ook de aftermath van de twisters is fraai in zijn production design. Geeft denk ik een aardig goed beeld hoe allesverwoestend deze stormen zijn.

Om de film na zoveel jaren weer eens terug te zien was ik behoorlijk onder de indruk van de cast. Bestaat toch uit vele grote namen of acteurs die na dit een glansrijke carriëre tegemoet gingen. Wat was Helen Hunt in deze film een prachtige verschijning en ook Jami Gertz is een erg mooie dame. LEt ook op een piepjonge Alexa Vega (Spy Kids en Machete) als de jonge Jo in het begin van de film. Hoffman doet het trouwens ook met verve. Alleen jammer dat Paxton niet helemaal goed uit de verf kwam.

Toch zeker al weer een 10 jaar geleden voor het laatst gezien en de film houd zich nog goed staande. Al is het nu wel een erg andere kijkervaring natuurlijk.

Wederom een interessante Bergman, wederom deed het me allemaal weer erg weinig.

Interessant is Tystnaden zeker. Het onderwerp en het verhaal sprak me heel erg aan, zoals bij elke Bergman film wel het geval is. Er zitten zeker boeiende ontwikkelingen in deze film en Bergman was zijn tijd ver vooruit door met zo'n gedurfde film te komen. Al is het meeste natuurlijk weer heel erg suggestief. Je moet voor jezelf uitmaken wat je er van vind en wat je er achter zoekt. Veel van de achtergrond van de personages wordt er niet verteld. Er zit ontzettend veel symboliek in de film en veel om uit te gaan zoeken. Maar alles wordt dan weer op zo'n droge manier verteld. Het weet me gewoonweg niet te raken of over te halen om mee te denken in de film. Ik weet niet wat het is, maar Bergman weet me er nooit toe te zetten om echt iets bij zijn films te voelen. En dan houd het al snel op.

Acteerwerk is zeer goed. Toch geweldig om te zien dat de acteurs en actrices met deze behoorlijk moeilijke stof zo goed uit de voeten kunnen. Vooral het werk wat de twee leads laten zien is fantastisch.

Visueel wel de mooiste Bergman die ik zag. Er komen een aantal zeer mooie shots voorbij en alles is op een prachtige manier belicht. De mis-en-scène is geweldig.

Na Cries and Whispers had ik Bergman eigenlijk al opgegeven, maar wilde hem toch nog een kans geven. Helaas is het voor de zevende keer uitgelopen op een teleurstelling. Dit is dan ook echt de laatste film van Bergman voor mij.