Opinions

Puur popcorn vermaak met voldoende actie. Verwacht geen spionagefilm, dat is het echt niet! Het gegeven van superspionnen is ook niet bepaald origineel, maar de twist die eraan wordt gegeven wel (ik kan er niks over verklappen). Jolie overtuigt gek genoeg meer als koele Russin dan als Amerikaanse CIA agent en ze ziet er op die manier nog veel lekkerder uit ook.

Er zaten wel een paar onderdelen in die ik erg goed gedaan vond, de vermomming als jongeman en de wurgscene. Voor de rest miste ik toch de rauwere Bourne-achtige realistische vechtscenes. Alles ging wel erg makkelijk voor superspionne Jolie en zelfs McGyver zou jaloers zijn op haar inventiviteit. Ondertussen het vechtvermogen van Bruce Lee demonstrerend, de ene na de andere stunttoer uithalend, nooit een pistoolschot missend, enfin, je krijgt het idee wel....

De film deed het redelijk maar allesbehalve spectaculair (het budget was dan ook gigantisch) en na jarenlange speculatie over een vervolg lijkt er nu een TV-serie op poten te worden gezet. Van mij hoeft het niet want het heeft allemaal te weinig om het lijf.

Scenario van Kurt Wimmer die zowel het onderschatte Equilibrium als het verschrikkelijk stompzinnige Ultraviolet geschreven heeft. Deze film zit nogal in het midden van die 2 extremen. Regisseur Noyce heeft ook een aantal uitstekende Tom Clancy verfilmingen gemaakt en die zijn nu eenmaal beter vanwege het superieure bronmateriaal.

Al met al, leuk om een keer te zien maar ook om snel weer te vergeten.

I like your body. Can I use it?

Na jaren weer eens bekeken. Ik wist dat het een mislukte b-film was, maar toch was ik geintrigeerd genoeg nog eens een keer te kijken. Er rammelt het nodige...

-De Captain (Keitel) is een ontzettend raar personage. Vermoordt in het begin iemand zonder dat we ooit ontdekken waarom. Praat als een robot maar lijkt toch een mens. Zegt creepy dingen zoals bovenstaande oneliner.

-Alex, gespeeld door Fawcett, is zoals al genoemd een ware Godin. Zo worden ze niet meer gemaakt. Dat lichaam, die ogen, die engelenstem...haar acteerwerk komt nogal kinderlijk over maar het maakt haar niet minder aantrekkelijk.

-Adam, Kirk Douglas op leeftijd, is het meest aardse wat de film te bieden heeft. Er wordt gemopperd over de geloofwaardigheid van een relatie tussen zo'n oude man en zo'n waanzinnig mooie vrouw maar dit komt in het echt genoeg voor en zo lelijk is Douglas nou ook weer niet.

-Hector, de robot, ziet er niet echt mooi of eng uit.

-De decors ook niet vind ik.

-De manier waarop ze de robot in de val zetten vond ik nog wel creatief. De film is verder net zo'n niemendalletje als de nachtkleding van Fawcett (wat een benen!), er gebeurt gewoon niet zo veel.

-De muziek is niet best en soms gewoon misplaatst. Waarom die onheilspellende muziek aan het eind? Moeten we geloven dat Fawcett toch te grazen is genomen via de nekplug en dat Hector a.h.w. een nieuw, Goddelijk lichaam heeft gekregen?

Beetje jammer van die slechte b-film achtige hoes/poster want hoewel de film horror elementen bevat en best freaky kan zijn heeft het een hoge productiewaarde en ademt het geheel iets uit van een typische intrigerende jaren 70 paranoia thriller met een X-files achtig verhaal, compleet met grote sets en af en toe mooie weidse shots en een ijzige synth soundtrack.

Ironside is lekker creepy, de rest van de cast ook prima. Het ontploffen van hoofden is niet een gimmick die alsmaar herbruikt wordt. Gaandeweg blijkt het plot ook meer intrige te hebben. In veel opzichten heeft de film mijn verwachtingen daarom overtroffen want ik verwachtte toch vooral een vrij groezelige bedoening, hoewel natuurlijk wel met iets heel speciaals omdat het een Cronenberg film is.

Zeer genietbaar en de effecten zijn spaarzaam maar goed uitgevoerd. Ik vond deze een stuk beter dan Videodrome maar het accent neigt meer naar een complotverhaal dan een filosofische beschouwing van de relatie tussen mens en materie, hoewel ook hier de geestelijke krachten blijken te kunnen reiken tot in de computertechniek. Misschien wel de beste Cronenberg die ik gezien heb na The Fly.

Why don't you go on a diet?

Because I like to eat! Is that such a crime?

Voor de tweede keer gekeken en weer genoten. Erg leuk filmpje. Ik snap hier en daar de lauwe reacties wel. Het kleurt nooit echt flink buiten de lijntjes en is misschien net te braaf. Maar leuk is leuk. En Jack Black draagt met zijn enorme energie zeker de film maar de bijrollen van Joan Cusack als stijve directrice en Sarah Silverman als controlerende vriendin (waar het maatje van Black flink bij onder de plak zit) en de kinderen zijn ook leuk. Als niet-rock kenner zeker genietbaar voor mij. En stiekum persifleert de film ook de huidige rock industrie die door de commercie verpest is geraakt. Zie bijvoorbeeld die langharige jongen van No Vacancy, die Black vervangen heeft, kronkelen voor de meisjes in het publiek. Terwijl echt rocken, zoals de film al aangeeft, betekent: sticking it to the man!

De film is dermate mainstream dat nergens echt een signatuur van Linklater te zien is maar als regisseur heeft hij toch het maximale uit zijn acteurs, jong en oud, weten te krijgen.

Deze heb ik altijd links laten liggen omdat de hoes zo ontzettend "b-film" schreeuwde...toch is dit echt 1 van de betere van dat soort. Bovendien toch een adaptatie van een prima kort verhaal, Second Variety, van de ongeevenaarde sf schrijver Philip K Dick, van wiens werk ik veel heb genoten. Het verhaal gaat een stuk verder dan dat korte verhaaltje want anders zou je zo'n speelduur zeker niet halen, dan zou het eerder een soort Twilight Zone aflevering worden van een half uur.

Peter Weller is prima en draagt de film nogal want verder valt er weinig te genieten van acteerwerk, de film zou met een veel betere cast al een stuk vooruitgaan. De special effects varieren erg, van goed (uitmuntende stop motion van de reptiel achtige mobile sword) tot bijzonder matig (de ontploffende screamers in het einde). De sets zijn wat sober maar ook wel goed gemaakt. Kostuums ronduit saai. De soundtrack is spaarzaam en beklijft ook niet. Geluidseffecten verdienstelijk maar kippenvel krijg je er zeker niet van.

Spanning ontbreekt ook veel teveel. Je moet nagaan dat The Terminator heel losjes op Second Variety gebaseerd was en alleen een meester als James Cameron kon (samen met een geinspireerde Brad Fiedel) daar een geweldig sfeervolle en spannende film van maken, nota bene met een budget dat 3x lager lag dan het budget van Screamers. Ook die film had hier en daar slechte effecten maar het was al met al zoveel beter uitgevoerd. En je hebt toch wel een probleem als je een film wilt maken die een beetje hetzelfde probeert in bepaalde opzichten.

Het plot heeft tot slot toch wel als minpunt dat nooit duidelijk wordt hoe de Screamers vijandig worden tegen de Alliance, die ze zelf gecreeerd heeft.. Aan het eind wordt er ook te veel afgeraffeld. Verder gewoon een heel redelijke sf, met interessante ideetjes, die helaas net teveel op de oppervlakte blijft hangen.

Gemaakt voor 1/3 van het budget van Screamers en helaas was dat toch wel erg te merken. Nergens overtuigen de effecten en te vaak gebeurt er iets buiten beeld, of wat je ziet is gewoon lachwekkend slecht. De haastige montage kan dat ook niet genoeg verhullen en irriteert eerder. Anno 2009 kun je dat eigenlijk niet maken. Er zijn amateurfilmers die betere effecten kunnen laten zien, praktisch of digitaal.

Op het mooie gezichtje van snoepje Gina Holden wordt opvallend vaak ingezoomd maar qua acteerwerk valt er bar weinig te beleven. Pretty boy Stephen Amell heeft gelukkig een iets interessantere rol en mocht later in Arrow de hoofdrol spelen.

Ondanks de paranoia die je zou verwachten (iedereen kan een Screamer zijn) wordt er nergens een spannende sfeer gecreeerd. Dit wordt echt erg als op een gegeven moment de installatie op ontploffen staat. Dan hebben ze nog een half minuutje en doen ze echt alsof ze nog rustig even een kop thee kunnen zetten.

Ook is er nergens echt een goed uitgevoerd shock-effect terwijl daartoe toch legio mogelijkheden waren. Een obligaat nummertje met een daarop volgende geforceerde romance werkt eerder op de zenuwen dan dat je ene moer gaat geven om de uitermate vlakke karakters.

Ook wordt er niets toegelicht over de evolutie van de Screamers. Een beetje sci fi moet toch de toekomstwereld waarin het zich afspeelt met wat meer details creeeren.

In geen enkel opzicht kan deze film zich meten met de eerste. Die was allesbehalve perfect maar deed toch heel wat meer dingen goed (dialogen, verhaal, omgeving, effecten). De ontknoping is dan wel weer aardig maar tegen die tijd heeft de film allang zijn krediet verspeeld.

Ernest Hemingway once wrote: "The world is a fine place and worth fighting for". I agree with the second part.

Met deze memorabele quote van de cynisch geworden rechercheur Somerset is in 1 zin de toon samengevat van de enige serial killer film die op hetzelfde nivo kwam als Silence of the Lambs en deze wist te overtreffen in grimmigheid. Negatief verschil is wel dat Silence meer herkijkbaar is: het is gewoon elke keer genieten van de psychologische spanning tussen Lecter en Starling. Se7en heeft in dat opzicht een beperktere onderhuidse spanning door een redelijk ervaren agent te koppelen met een bijna gepensioneerde. En bij Se7en is de impact bij de eerste keer kijken veruit het grootste, hierna is de shock factor, waar de film net wat meer op leunt, natuurlijk minder maar blijft over de perfectie van de ingenieuze opbouw.

De casting is sterk (in die tijd was Morgan Freeman nog geen clichematige keuze). Zowel de carriere van Freeman als Pitt kreeg hierna vleugels. Verdiend, want het acteerwerk is goed, met sterke dialogen (ik moest opnieuw lachen om de opmerking van Somerset over die ufo) maar alles, ook het donkere camerawerk, staat volledig ten dienste van een zeer consequent uitgevoerd narratief.

We krijgen een niet bij nader genoemde, decadente, vieze en verpauperde stad te zien waarin het New York van Taxi Driver nog een paradijsje lijkt. De film legt de vinger op de zere plek, door de apathie en het wegkijken van mensen te benoemen temidden van toenemende ellende en verloedering. En dit is een fenomeen wat ik rond de jaren 90 ook almaar erger heb zien worden.

Geen memorabele soundtrack, muziek treedt hier net zoveel op de voorgrond als het spaarzame zonlicht maar wel ondersteunt de muziek goed de spannende scenes.

Fincher is een bijzonder regisseur omdat hij vernieuwend te werk gaat en zelfs van een MTV-stijl word beticht, maar dan moet je eerder denken aan die dagen dat MTV nog voor een behoorlijke dosis creativiteit stond. De begintiteling zet daarin al meteen de toon en de aftiteling is ook apart, van omlaag naar omhoog. En natuurlijk de spelling van de titel. Komt allemaal wat hip over, maar verschil moet er zijn.

Zwaar ondergewaardeerd!

Het is al snel duidelijk waarom, de effecten zijn ondermaats. Er zijn een aantal scenes waarin een bommetje een soort zwart gat maakt. Het ziet er vooral uit alsof ze even een flinke fohn aan hebben gezet met moeilijk kijkende acteurs. Op het einde is er een verwoesting die al helemaal niet uit ziet. En er is het nodige belabberde green screen werk van Jantje boerenfluitjes van Leiden.

Maar!

Ik vind het een leuk geschreven film en heb er al vaker van genoten. Leuk vind ik ook dat de broer van Zane minder initatief en intelligentie lijkt te hebben, het begint al met dat hij elke keer te laat is op zijn werk. Het acteerwerk is niet zo bijzonder maar in het eerste deel was Charlie Sheen ook alleen maar boos aan het kijken met grote ogen (of was het de cocaine?). Journaliste Bridget brengt de nodige schwung er in met venijnige humor maar de laconieke houding stoort soms ietwat. Je krijgt niet echt het idee dat zij en Zaminski verbaast zijn bij het zien van een alien bijvoorbeeld. Alsof het gewoon een dag op kantoor is. Evengoed, best geinige dialogen dat kan ik waarderen. Verder is van billenstein gaan met een alien altijd wel interessant natuurlijk.

Ja, er worden soms wat grote sprongen gemaakt in het verhaal. De locaties zijn ook niet zo fraai als deel 1. Maar er zitten best leuke ideetjes in.

OK het is een b film. Maar het script is leuker dan wat je meestal voorgeschoteld krijgt. En dat heb ik dan liever dan wel goeie effecten en een flut verhaal zonder leuke karakters.

Vermakelijke thriller, waarin Cage een verleidelijk aanbod krijgt. Uiteraard krijgt hij meer dan waar hij voor tekende. Heeft wat weg van The Chamber maar is weer heel anders opgezet. Verhaal zit redelijk in elkaar, met voldoende verrassingen.

Geweldige afsluiter van een topserie. Het aardige is: destijds raakte ik door deze film erg geinteresseerd in Firefly. Nu is het andersom gegaan, alles nog een keer met veel plezier bekeken om te eindigen met deze film als heerlijk slotakkoord.

Wat ik ook knap vind is dus dat je de serie helemaal niet hoeft te kennen om hiervan te genieten, de film doet net genoeg om de karakters snel neer te schetsen en je kunt gaan met die banaan.

De film heeft een ander uiterlijk dan de serie, door andere kleurenfilters. Soms zijn die te donker of te licht ook. Maar het budget is toch duidelijk hoger en de spaarzame ruimtescenes zijn schitterend. Anders dan de serie ligt de nadruk iets minder op bijdehante, met humor doorspekte dialogen en is het wat duisterder. Begrijpelijk want in de serie speelde veel zich natuurlijk gewoon aan boorde van de Serenity af of in een kleine western achtige nederzetting.

Maar het verhaal is erg gaaf en geeft eindelijk meer antwoord op het River mysterie (gek genoeg niet op dat andere mysterie: Shepherd...deze man heeft duidelijk een rijk verleden en is niet alleen maar priester geweest). We krijgen ook te maken met en meer te weten over de kannibalistische Reavers.

De cast is ontzettend goed. Ik vind het jammer zo weinig van Nathan Fillion (de kapitein) te hebben gezien hierna, of van de lieflijke Jewel Staite (monteur Kayleigh). De gracieuze Morena Baccarin (courtisane Inara) heeft wel een imposante carriere gehad hierna net als de vaak getypecaste bikkel Adam Baldwin (Jayne) en Summer Glau (River), die duidelijk Aziatisch bloed door de aderen heeft stromen en haar balletervaring gretig toe mocht passen in een sierlijke zwaarddans. Over Aziaten gesproken, het blijft vreemd dat je zo weinig Chinezen ziet in een universum waarin iedereen wel een aantal Chinese uitdrukkingen kent omdat Chinezen kennelijk zijn gaan domineren. Speciale vermelding verdient Chiwetel Ejiofor die als geheim agent van de Alliance net zo keurig en verfijnd is als meedogenloos en toch altijd heel redelijk lijkt, ondanks het spoor van bloed dat hij achterlaat.

Zoals je van Joss Whedon series gewend zal zijn zijn de dialogen weer ijzersterk.

Niet leuk voor de fans was dat er een aantal crewleden sneuvelen. Maar de acteurs hadden al andere verplichtingen, voor het geval Serenity vervolgd zou worden (wat helaas niet gebeurde). En het is toch een bevredigend verhaal geworden.

Natuurlijk is zo'n film totaal niet serieus te nemen. Maar deze gaat zo absurd gigantisch over de rand heen van wat kan doorgaan voor maar enigszins geloofwaardig, dat het zijn aanvankelijk vermakelijke karakter steeds meer verspeelt. En dan heb ik het niet over de Twilight Zone The Movie dingen...

Daarnaast zitten er zelfs met deze erg korte speelduur toch nog saaie scenes tussen. En de hoofdpersoon gaat steeds meer de keel uithangen naarmate ze in een soort vrouwelijke rambo verandert.

Het is fraai verfilmd. En de synth soundtrack is heerlijk, doet aan die van Le Matos voor Turbo Kid denken, maar past totaal niet bij de setting.

In het begin ligt het vrouwonvriendelijke van de bemanning er al te veel boven op, daarna wordt ze inderdaad G.I. Jane en zijn de mannen allemaal stumpers. Bij de aftiteling krijg je al helemaal het idee dat men er een boodschap in wilde doen. Serieus, een boodschap? Past gewoon niet in zo'n compleet zotte film. De enige boodschap die erin past is de gevechtskoepel, de turd, letterlijk vertaald "drol".

Nogal een zooitje bij elkaar dus. 2,5 ster voor het redelijke vertier en de soundtrack die ik nog wel eens los op wil zetten.

Nogal een zootje eigenlijk, een film die uit allerlei genres leent en van elke gang in het menu slechts een liflafje opserveert. Enerzijds de groezeligheid en ranzigheid van seks en drugs in de grote stad, anderzijds rechtbankdrama, anderzijds standaard cop movie met wat actie maar ook nog een paar Bond-achtige stunts. En dan nog een herlevende romance. Het geheel is erg ongeloofwaardig en er zijn een aantal momenten waarbij zaken wel heel toevallig gebeuren: zo zien we Elliott opeens de jacht openen op een moordenaar die enkel had hoeven doen alsof zijn neus bloedde maar opzichtig op de vlucht slaat en dit alleen maar nadat kennelijk in een hoerentent zichtbaar de stroom uitvalt. Of Weller gaat stiekum inbreken in de nacht en komt vrij gemakkelijk een politiegebouw binnen om bewijsmateriaal te gappen. Hij wordt betrapt door corrupte smerissen en uiteraard is Elliot daar weer net op tijd bij.

En daarnaast slaat de clichemeter behoorlijk door. Het begint al met een typische uit de 80s: iemand die zowat de hele koelkast in de blender door mekaar mengt en dat met een paar klokken naar binnenwerkt. Elliott zelf maakt het uiteraard nog bonter door wakker te worden in de bios. Valt nog mee dat hij niet zwaar aan de zuip en de sigaretten is. En wat voor wapen heeft hij, ach waarom vraag ik dat eigenlijk, natuurlijk een Magnum .45.

Het camerawerk is best aardig met hier en daar mooie shots. Maar al met al is het toch vooral verspilling van talent dat beter had verdiend.

Voor de tweede keer gezien, moet 15 jaar geleden zijn dat ik hem eerder zag en hij blijft stevig overeind staan. Een prettige korte speelduur waarin we niet worden blootgesteld aan saaie, irrelevante bijzaken. Het gaat dit keer niet om het grote geld want Glass verdient maar weinig als journalist. Dat blijkt ook uit hoe aardig hij is in een toch wel keihard wereldje dat niet het beste naar boven haalt in mensen. De manier waarop Glass wordt neergezet is die van een vrij zielige figuur die te graag populair en geliefd wil zijn en dat lukt Christensen prima. Sarsgaard is ook goed. Verder leuke maar wel piepkleine bijrolletjes van Lynskey, Dawson en Zahn, die je toch iets meer zou gunnen.

De stijl van filmen is zeer conventioneel Hollywood, met luchtige, ietwat speelse muziek als begeleiding van de tragedie. Met hier en daar wat vondsten om het levendiger te maken want er wordt in zo'n film natuurlijk erg veel gepraat.

Heel boeiende materie, te zien hoe ver mensen kunnen gaan in een prestatiemaatschappij om maar goed gevonden te worden, hoe iemand door zijn werk geconsumeerd kan worden ook (deze mensen slapen amper) en hoe men teveel kan gaan hechten aan werk en de waardering ervoor. Mijn vertrouwen in de gedrukte journalistiek is inmiddels al tot schoolkrantnivo gedaald.Fact checking gebeurt volgens mij niet meer standaard en goedkope opiniejournalistiek is dure, arbeidsintensieve onderzoeksjournalistiek steeds meer gaan vervangen. Daarom is het ook aardig te zien hoe hier, in het begin van het internettijdperk, al grote barsten in de journalistiek kwamen. Een simpele opmerking aan het einde is wel raak...waarom wilde het blad nooit foto's van de personen waar het om ging (en niet bleken te bestaan)?

Interessant is hoe de echte Glass open kaart gespeeld heeft na zijn val en nog een roman over min of meer zichzelf heeft geschreven, een opvallende keuze boven non-fictie maar naar eigen zeggen was non-fictie onmogelijk aangezien er andere karakters in voorkomen waarvan hij vond dat hij er geen aannames over mocht maken. Uit een interview met hem maak ik op dat hij een diepe val heeft meegemaakt waar hij uit teruggekrabbeld is om langzaamaan het vertrouwen van ook zijn familie weer terug te kunnen winnen.

Gaat wel. Zeker vermakelijk om 1x te zien maar het voelt als een zaterdagmiddag tv-filmpje van Disney. Niet erg spectaculair en wat kinderachtig. Leuke vertolkingen (van met name Levi) en grapjes maken wel veel goed.

Scherpschutter Wahlberg moet toezien hoe zijn maat en spotter het loodje legt tijdens een missie in verweggistan en ontkomt daarbij zelf ternauwernood aan de dood. Eenmaal thuis trekt hij zich als kluizenaar terug in zijn hut in de bergen. Op het moment dat hij een klus krijgt aangeboden van een kolonel voel je al nattigheid...hij moet als consultant een verwachte sluipschuttermoord op een politicus verijdelen. Drie keer raden wie de schuld krijgt van de poging als die toch plaats vindt. De jacht wordt geopend.

Wahlberg krijgt als supersoldaat af en toe Rambo achtige trekjes, in alle opzichten: zware verwondingen behandelt hij gewoon zelf, grote aantallen soldaten zijn geen enkel probleem en ook in hand to hand combat is hij sterker. Een echte generalist dus terwijl hij toch als een scherpschutter is getraind, een typische specialist. Michael Pena is een fijne toevoeging maar is als FBI agent die aanvoelt dat er iets niet klopt net iets te capabel met een scherpschuttersgeweer.

Rhona Mitra heeft amper wat te doen maar we mogen haar even in nachtgoed zien. Net als Kate Mara, die wel een wat fatsoenlijkere rol heeft verder.

Danny Glover is een slissende, karikaturale bad guy net als Ned Beatty. Beiden blijken boven de wet te staan dus de film gaat lekker full blown op de vigilante toer. Niet altijd geloofwaardig (zie hierna een voorbeeld), je zit te kijken naar 1 man waarop grootschalig een man hunt is geopend, maar het is geen moment saai. Kundig genrewerkje van Fuqua (Training Day, Replacement Killers) die met actie wel raad weet.

Zwak op het einde: je ziet Pena door een sluipschutter neergeknald worden in zijn borst. Hij draagt daar een metalen plaat die hem beschermt. Een sluipschutter zal altijd op het hoofd mikken, tenzij een helm wordt gedragen en een frontaal schot niet mogelijk is.

Bizarre komedie met een goede opbouw waarin meerdere verhaallijnen toch mooi in elkaar passen op het einde. Onnodig (en over de top) bloederig. Wel goed gespeeld en even tragisch en duister als grappig met een aantal mooie vondsten.

Poye Polomi!

Deze Hong Kong klassieker betekende een mijlpaal voor zogeheten Wuxia films (mystieke martial arts films, in tegenstelling tot kungfu) en kan misschien het beste omschreven worden als Big Trouble in Little China meets Sam Raimi. De combinatie (lichte) horror, humor en fantasie werkt goed in deze plezierige, soms wat chaotische productie die opgeluisterd wordt met heerlijke muziek, afwisselend melancholisch of catchy zoals de titelsong van Leslie Cheung. De vuurballen schietende taoist Ying (Wu Ma) steelt de show, maar de vertolking van de aimabele Leslie Cheung is ook een feest.

De kosten waren minder dan 6 miljoen. Die waren toch wel inventief besteed, met mooie sets en veel effecten. Die effecten zijn soms wat goedkoop of ouderwets gemaakt (stop motion, razend snelle cuts) maar ze trekken alle registers open. Uiteraard ontbreken de reuzensprongen met touw ook niet.

Actie, humor, romantiek, magie, het zit er allemaal in met de nodige vaart. Van harte aanbevolen.

Prima film, spannend, boeiend en mysterieus. Mooi gefilmd en aangenaam tempo, met daarbij prima acteerprestaties van vooral de jongere acteurs.

Het einde is misschien wat over de top en slaat de verkeerde toon aan, zowel qua muziek als qua plotafwikkeling. Maar over het geheel een geweldige en originele sf-film die in de verte misschien af en toe aan District 9 doet denken. De karakters zijn niet te vlak maar heel menselijk.

Ik vroeg me alleen af hoe Nic zijn benen heeft beschadigd...bij het oversteken van het water?

Mooi gefilmd en interessant thema in een boeiende setting, maar beter genietbaar in delen door een lange speelduur. Ergens beviel dat trage wel, ik keek de film toen ik in de lappenmand lag.

Neeson is erg sterk, ondanks zijn Ierse accent (als ik me niet vergis moeten de priesters op missie allemaal Portugezen voorstellen). Garfield en de minder aanwezige Driver voldoen ook prima. Scorsese's fascinatie met het katholicisme staat in mooi contrast tot de botsing ervan met een land waarin het maar niet wil aarden. Japan blijft ook voor Scorsese een enigma. Overigens zijn de Japanse acteurs uitstekend. Vriendelijkheid en wreedheid lijken vaak hand in hand te gaan. De vele kwellingen van de Japanse christenen krijgen gelukkig geen Passion of the Christ behandeling, maar het is zeker geen makkelijke kost.

Wie de film beziet vanuit conflicten die ook buiten religie spelen, kan er zeker van leren. Bekeringsdrang versus pragmatisme, zelf heb ik bijv te vaak mijn hoofd gestoten tegen de starheid van oogklepvolk dat de feiten niet wilde zien. Acceptatie en loslaten zijn dan beter en vooral zich richten op wat wel mogelijk is.

Zeer herkijkbaar voor een "spannende" film. Hij is ook niet zozeer spannend maar graaft psychologisch redelijk diep, is slim en lekker luguber en naargeestig. Een heel nieuw serial killer genre werd hiermee populair maar deze topper is nooit geevenaard.

Goeie klassiek klinkende en sombere soundtrack, fantastische scenes tussen Lecter en Starling. Buffalo Bill is meer zielig en lachwekkend dan eng. Hopkins is briljant, Foster goed en het is ook aardig om een bebrilde Scott Glenn in een non-macho rol te zien. De film is goed psychologisch georienteerd en toont effectief geassocieerde herinneringen en angsten of ongemakken van Starling.

Het enige echt zwakke is het stompzinnige einde, als Bill eerst meent de haan te moeten spannen, om een revolver af te vuren is dit totaal onnodig. Nu was ik als Starling ook niet zo'n domme gans geweest om in mijn uppie die kelder in te gaan, maar goed.

Verder vraag ik me af hoe Lecter erin slaagde om naar Haiti te vluchten.

Enigszins verdienstelijke, sfeervolle thriller, die hier en daar teveel aan geloofwaardigheid inboet. Ook wil het nooit heel spannend worden. De motieven en werkwijze van de moordenaar blijven ook onbelicht. Blijft over een altijd genietbare Coster-Waldau, een fraaie afgelegen setting en hier en daar een aantal originele vondsten.

Het is wat rommelig opgezet, soms om je opzettelijk op het verkeerde been te zetten. Ik begreep ook niet meteen alles uiteindelijk. Als ik hem in 1x gezien had en goed had opgelet had ik beter bepaalde details kunnen onthouden. Want die zijn wel belangrijk. Uiteindelijk heb ik hier de synopsis na kunnen lezen waarin het meeste wel uitgelegd wordt:

THE SILENCING (2020) — CULTURE CRYPT - culturecrypt.com

Mooi camerawerk, prachtige (authentiek vuil uitziende, oude en smerige) sets en over het algemeen verdienstelijke cgi. Af en toe Hellraiser achtig, met een artsy combinatie van fantasie en gore. De soundtrack van Akira Yamakoa is geweldig maar ook direct overgenomen van de games en voelt daarom bij gedeelten nogal copy-pasted. De casting is consequent sterk, met Alice Krige als slagroom op de taart.

Maar het verhaal is uiteindelijk vrij simpel: spookstad met een duister geheim dat zich uiteraard laat kennen. Toch blijft het soms teveel hangen in vaagheid. Bepaalde dingen (pyramidehoofd) komen ook teveel uit de lucht vallen. En er zijn iets teveel personages want Sean Bean krijgt bar weinig te doen. Wel leren we door hem dat er meerdere realiteiten zijn.

Ik zou vooral erg graag een verfilming van Silent Hill 2, toch wel de beste uit de spellenreeks, zien. Die had toch een pakkender verhaal. Vreemd genoeg is de volgende uit de filmreeks gebaseerd op deel 3 en is deel 2 overgeslagen. De films kunnen qua spanning natuurlijk nooit tippen aan de survival horror ervaring van de spellen, waarin om elke hoek een potentiele dodelijke dreiging te vinden is en door een lager tempo veel meer met sfeer wordt gedaan. Maar ik waardeer deze poging erg en als gameverfilming steekt het ver uit boven de vele matige soortgenoten.

Heel behoorlijk vervolg (eigenlijk een verfilming van Silent Hill 3, vreemd genoeg is deel 2 overgeslagen) met de nodige zieke taferelen. Misschien visueel net ietsje minder imponerend maar het verhaal en het einde spraken me weer iets meer aan. Het geheel is ook wat vlotter door de kortere speelduur. De aangenaam melancholieke sfeer van de games is door dat tempo ook wel weer een stuk minder aanwezig. Al met al zijn de acteurs inderdaad wat minder sterk dan in het eerste deel, maar voldoende. Carrie-Anne Moss is onherkenbaar als de moeder van Kit Harington. De monsters doen nog meer denken aan de Cenobites uit Hellraiser. De soundtrack voelt wat meer eigen, doordat de sfeervolle deuntjes van Yamakoa geremixed zijn, maar ook iets te spaarzaam.

Een van de betere Stephen King verfilmingen. Heel eenvoudig en het voelt deels als jeugdfilm aan (Teen Wolf maar dan met een paar jaartjes er van af), maar er zit wel degelijk horror in. De effecten hebben niet het niveau van American Werewolf in London, maar volstaan zeker. Mooiste scene is de nachtmerrie van de pastoor.

Aardige vertolkingen van Busey en Haim trekken het nog wat omhoog. Verder de typische King setting: klein dorpje, iedereen kent iedereen. De 80s feel van de film en efficiente speelduur maken het af.

Oei. Nog geen schim van Pretty in Pink (wat eigenlijk een sterk verbeterde, gelukte versie is van deze film) of The Breakfast Club. Nu vind ik John Hughes niet altijd een topper op het gebied van humor, Ferris Bueller is ook al vrij flauw, maar films als Trains, Plains and Automobiles of Uncle Buck kunnen nog best geinig zijn en bezitten nog een bepaalde warmte. Zijn leukste script vind ik dat van Some Kind Of Wonderful die veel scherpe dialogen kent. Die ontbreken hier volledig. Hij gooit het op een heel andere boeg, die van Porky's pikante pretpark. Maar dan zonder de pret, hoewel het net zo plat is.

Hier worden we vooral getracteerd op een chagrijnige Molly Ringwald die enkel aandacht krijgt van iemand van wie ze het niet wil hebben, de geek (een ondankbare rol voor Anthony Michael Hall). Samantha is zo'n saai en verveeld kind dat Ringwald er ook niks mee kan. En dan is er nog een sportschool stud die om onverklaarbare redenen iets ziet in Molly.

En een geimporteerde Aziaat die Long Dong heet en bedoeld is als comic relief...het is allemaal erg flauw en clichematig. Cliche's zijn sowieso wel een zwak punt van Hughes. Zijn typische stokpaardje, het rijkerds vs working class cliche, is hier dan wel minder aanwezig.

Hier en daar wat stukjes geforceerde slapstick. Subtiliteit is sowieso ver te zoeken. Sympathieke karakters ook. Werkelijk niets werkt in deze vermoeiende film.

Een piepjonge John Cusack speelt een klein rolletje als 1 van de dweebs rondom de geek.

Zeker zo luchtig als een suikerspin, maar toch erg leuk. Weliswaar een kinderfilm maar erg goed uitgevoerd en ook met grappen die enkel volwassenen zullen begrijpen (Warren Peace). Geweldige cast met Kurt Russell (zat als tiener zelf in vele Disney films) als vader, Lynda Carter (speelde Wonder Woman in de jaren 70) als hoofd van de school en Bruce Campbell als instructeur. Danielle Panabaker (vriendinnetje van Will) zou later in de serie The Flash spelen. Mary Elizabeth Winstead (met in het begin elke keer heel even Spandau Ballet op de achtergrond als ze in beeld is, toch wel geinig) is verrukkelijk als de nieuwe love interest van Will en zou later nog de dochter van Bruce MacLane spelen in Live Free and Die Hard en wetenschapster in de prequel The Thing. Alleen Michael Angarano, die Will speelt, vond ik een beetje vlees nog vis maar doet voldoende om je in te kunnen leven.

Voorspelbaarheid kan ik niet ontkennen maar het had best een heel andere richting in kunnen gaan. Het verhaal is hoe dan ook best aardig, met de nodige woordgrapjes geserveerd en er valt genoeg te lachen. Visueel kleurrijk, prima verzorgd en ook de soundtrack mag er zijn. Maar vooral de cast tilt het omhoog.

Een fijn filmpje om te zien na een aantal meer duistere prenten te hebben bekeken.

Matige tot redelijke oorlogsfilm. Wat ik jammer vind omdat een filmproductie van deze omvang niet zo vaak gemaakt worden in ons kleine kikkerlandje. Ik ben blij hem niet in de bios gezien te hebben, want de Nederlanders waren slecht te verstaan, praatten te binnenmonds en de Zeeuwse accenten klonken niet overtuigend. Gelukkig had ik complete Nederlandse ondertitels, dus ook dat vage gemompel kon ik volgen.

Een aantal minder overtuigende scenes zoals de ontsnapping van die jongen of (met name) die van het meisje (dat bootje 1 duw geven en dan al over de halve Schelde heengedobberd zijn, jaja) vond ik niet heel erg. Maar de opbouw is gewoon niet zo sterk. Je volgt verschillende karakters wiens lot slechts marginaal van doen heeft met elkaar. Er wordt emotie in geperst maar het blijft ietwat bloedeloos. Het camerawerk is best goed maar echt schitterende grootse scenes zijn er ook niet.

Ik was best benieuwd naar de film door het potentieel van zo'n stripachtige ninja film. Maar ondanks soms erg fraaie decors wordt het visueel nooit echt interessant en al helemaal niet tijdens de slordig en snel geknipte actiescenes. Die test met dat water was ergens nog wel aardig bedacht, zo simpel maar toch sta je op het verkeerde been. Maar over de helft heen zat ik me steeds meer te vervelen.

Veel wat ninja's typerend maakt trouwens, zit nergens in de film: sluipen, rookbommen, shiruken, Het is vooral zwaardgekletter.

Mooi gefilmd en ondersteund door een fraaie soundtrack. Het plot rondom vluchten en verraad heeft genoeg in huis voor een goed plot. Toch sluipt er ook platte boersheid in (het is af en toe meer snoldaad van Oranje) en soms wordt het zelfs bijna wanstaltig kluchtig, of ranzig. Er wordt vaker met de puddingbuks geschoten dan met het pistool. En het beeld van die slang in de hol krijg ik helaas niet meer uit mijn hoofd. Hier en daar komt het verhaal ook erg ongeloofwaardig over, zoals een opvallende redding in nood uit het niets.

De acteurs doen het wel goed. Mijn favoriet was eigenlijk Derek de Lint, die aanvankelijk ook de hoofdrol zou krijgen. Hoewel Rutger hem zeker verdiende. En voor een tegenwoordig miezerige 5 miljoen gulden is dit werk een knappe productie geweest. Prachtige oldtimers, vliegtuigen en andere middelen zijn goed benut.

De film vond ik lang niet zo goed als Zwartboek, maar zeker onderhoudend, hoewel ik blij ben het in twee etappes te hebben gedaan, het is een vrij lange zit. Het is een heel moderne oorlogsfilm, niet alleen door de frivole seks tussendoor, maar ook doordat er toch de nodige vraagtekens worden gezet bij heldendom. Het lijkt allemaal meer op een goede dosis geluk. Toch zie je mooie daden van moed, zoals Lanshof die zijn Joodse vriend naar Engeland laat vluchten in plaats van hemzelf.

Solo heeft mijn verwachtingen ruim overtroffen en is een prima vermakelijke film geworden, zonder je een moment te hoeven vervelen met slechte grappen of geforceerd policor geleuter. Het blije pief paf poef verhaaltje zit toch wel prima in elkaar en is vlot verfilmd.

Grafisch is het wat donker gefilmd maar het ziet er verder goed uit, zonder uit de toon vallende omgevingen zoals dat vreselijke casino in The Last Jedi. Glover is heerlijk als Lando maar ook Ehrenreich doet het prima. En bij Clarke weet je in deze film nooit of je haar kan vertrouwen. Verder genoeg actie, smakelijk in beeld gebracht zonder teveel cuts.

Voor de fans zitten er ook genoeg verwijzingen in naar details uit de eerdere films. Het enige wat ik miste is de ontstane rivaliteit met de bounty hunter Dengar. Maar leuk dat bijvoorbeeld Bossk wel genoemd werd. Ja, het is meestal niet meer dan namedropping. Maar binnen een stevig raamwerk van een leuke film die op zichzelf kan staan. Met op het eind toch wat goeie twists en een complete verassing. Niet te voorspelbaar.

Er had wel iets meer humor in gekund. Ik zat toen ik de film zelf bekeek hier en daar zelf oneliners te bedenken bij gebrek eraan. Bijvoorbeeld toen Solo ging bluffen dat de Falcon vol met strijders zat en de Falcon wegvloog. Vrij makkelijk daar een droge, spottende opmerking bij te maken voor de tegenstander.

Al met al toch knap hoe Howard deze film gefixt heeft door scenes opnieuw te schieten want er waren problemen maar ik had nergens het gevoel een inconsistente film te zien. Misschien is het omdat ik The Last Jedi bij nader inzien (ondanks een aantal mooie vertolkingen) zo'n grandioos stinkende boutfilm vond dat mijn kinderhand snel gevuld is met een film als Solo, maar dit geeft me weer hoop voor de franchise (ook al geloofde Disney zelf niet in de film).