Opinions

Afgezien van het laatste kwartier heb ik me niet verveeld. En ik was onder de indruk van het veelzijdige talent (ook in komisch opzicht) en de carriere van Val. Een geboren entertainer Ik krijg ook weer zin Willow te zien. En Top Secret! moet ik toch eens checken ook. Het lijkt me echt een leuke vent.

Maar hier zit natuurlijk een probleem. Dit is de Val Kilmer die Val Kilmer wil laten zien. Een enorme beerput over zijn onhebbelijkheden gaat niet open. Dit blijft vaag. Zijn reputatie als lastig heerschap op de set blijft ongrijpbaar. Ik denk dat het iemand is die intens is en het uiterste van zichzelf en zijn omgeving vraagt. Maar ook de lolbroek uit kan hangen. Hij is ook een sfeergevoelig iemand die zich eerst echt veilig en op zijn gemak moet voelen en als je kijkt naar het plezier waarmee Kiss Kiss Bang Bang gemaakt is, is dat voor die film geweldig gelukt.

Hij verliest zich soms misschien wat in mijmeringen en hangt ook graag de dichter uit. Dat kan soms grappig uitpakken en soms zweverig.

Maar het is een interessant inkijkje in de filmwereld en hoe het is om acteur te zijn. En welke problemen dat heeft. Opvallend is ook hoe weinig Kilmer financieel opgeschoten is. Je zou denken, die man heeft het al lang gemaakt. Ook dat hij naar conventies gaat (ik had het idee dat dit de London film and comic con was, ben er zelf een keer geweest) en handtekeningen doet is veelzeggend. Alimentatie is kennelijk erg duur voor zo iemand. Hij zal misschien net als zijn vader ook verkeerde financiele beslissingen genomen hebben.

How do you like your stake, bitch?

Gelukkig zit Woods erin (jammer dat hij niet meer interessante rollen gekregen heeft) want de vadsige kop van Daniel Baldwin begon me al snel tegen te staan. En dat dat hoertje eerst naakt vastgebonden moest worden door hem sloeg natuurlijk ook nergens op.

De soundtrack klinkt lekker Western achtig maar soms zo basaal dat het wat lui overkomt. Ook hier heeft Carpenter geinspireerdere tijden gekend.

Aardige twist hier is dat silver bullets niet werken en vuurwapens maar zeer beperkt en tijdelijk schade aanrichten. Op zich is de aanpak van het vampieren thema ook in andere opzichten nog best fris te noemen (wat met zo'n afgekloven, of moet ik zeggen uitgezogen genre ook noodzaak is), maar later zou Constantine dit nog stukken beter doen.

Teleurstellend. Ik had veel meer diepgang verwacht en antwoorden op wat er nou gebeurd was en waarom. Het is visueel zeker een interessante film door de bonte extravaganza en de acteurs zijn stuk voor stuk overtuigende rocksterren, maar de film lijkt enkel geinteresseerd in wat vage schetsen van een tijdperk.

Vergelijkingen met Ziggy Stardust gaan overigens al snel mank, hier gaat het om openlijk homoseksuele/biseksuele popsterren, niet enkel androgyne, uitgedoste types die spelen met hun image. Hooguit kwa uiterlijk zie je misschien gelijkenissen maar dan kan je de Curt Wild van Ewan McGregar ook met Kurt Cobain gaan vergelijken. Ik ben niet zo'n fan van de muziek waar het hier om gaat maar wel van Placebo en was dus blij verrast Brian Molko mede te zien optreden.

Ik heb het idee een getalenteerd regisseur aan het werk te hebben gezien, die zijn talent echter verspild heeft aan een zwak, soms zelfs afwezig, script. Dan kun je zeggen, het gaat om de muziek, maar die kon me meestal ook weinig raken. Het is allemaal wat afstandelijk en navelstaarderig, zonder dat er echt wezenlijke thema's worden geraakt, of het moet de preutse homohaat van die tijd zijn. Het beeld dat ik meer kreeg was zeker niet van een goudmijn, maar van een slappe periode in de muziek waarin veel luie coverliedjes gemaakt werden tussen het blowen door. Vergelijk dat met de creativiteit en innovaties van de jaren 80...waarschijnlijk ben ik meer warm te krijgen voor een film over jaren 80 new wave en synth pop. Ook toen flikkers genoeg dus daar zal het niet aan liggen.

Iet minder dan deel 1. Wederom een vermakelijk tussendoortje met vooral veel humor. Vooral de capriolen van Venom en het stemmetje ervan blijken leuk. Toch begint het hier al wat sleets te worden.

De film ziet er wel goed uit en is een geslaagde proeve van bekwaamheid voor regisserende "Gollum" Andy Serkis.

Woody Harrelson is zo karikaturaal dom en slecht dat hij te weinig toevoegt als villain. Zowel hij als Shriek wekken nul sympathie op en dat is eigenlijk niet goed als je een goede villain wilt neerzetten, die moet toch een klein beetje ergens gelijk in hebben of zo.

De finale was niet heel spetterend. Misschien door de locatie.

Ook bij een tweede beurt nog steeds leuke film met perfecte Allen-ingredienten: een prachtige stad, een deels intellectueel, deels artistiek gezelschap, een vriendschap tussen een conventionele vrouw (een heerlijke Rebecca Hall) die op het punt van trouwen met een degelijke, rijke man staat en een losbol (Johansson) die vooral goed weet wat ze niet wil. Het plezier straalt sowieso uit de hele cast, wat ik vaker merk bij Allen films, Bardem mag de lekker foute maar toch aimabele kunstenaar spelen en Penelope Cruz zijn gestoorde ex. Het wordt inderdaad extra leuk zodra die in beeld komt, met haar valse sneren, maar daarvoor zijn de dialogen ook scherp en goed toegesneden op de karakters.

Luchtig, komisch, romantisch als een zomerliefde, maar met de nuchtere Allen-kijk (de licht sardonische voice over van Christopher Evan Welch is perfect daardoor), dus wordt het een lekker zootje. Heel genietbaar.

Intrigerende film die me lange tijd tegenhield door het afstotende wat een aantal scenes heeft. Het is geen aantrekkelijke film om te zien, ondanks een altijd boeiende James Woods en een kinky Debby Harry. De scenes met gorigheid zijn erg vakkundig gedaan, zeker geen low budget bedoening. Deze laten Cronenberg's fascinatie zien met versmelting tussen techniek en het organische. Een toegankelijke film is het allerminst en ik vroeg me soms ook af waar ik nu eigenlijk naar zat te kijken.

Puur als horror film werkt de film maar gedeeltelijk. Ook door de onheilspellende muziek. Het is uit op shock en een bepaalde fascinatie met het gruwelijke. Het soort fascinatie waar pornoboer Woods geld mee verdient en SM-er Debby Harry opgewonden van raakt. Een bodemloze put waarbij de zucht tot iets nog extremers blijft toenemen. Doet denken aan hoe sommige porno verslaafden hun toevlucht zoeken tot steeds heftigere typen films.

Maar echt spanning is er niet, hooguit dat je je afvraagt wat voor gestoorde dingen je nog gaat zien. In wezen zit je gewoon naar de hallucinaties van Woods te kijken en is er niet echt een monster dat verslagen moet worden, behalve de hebzucht van degenen die het levensgevaarlijke Videodrome groot willen maken.

Het is een film om aardig wat analyse op los te laten. Het gaat heel ver in het tonen hoe film ons kan aantasten en kan gezien worden als kritiek op de rotting die in een tv-starende maatschappij wordt aangericht. De vergroeiing met technologie, al voordat mobieltjes wijdverbreid werden, is een terugkerend thema voor Cronenberg. In de film wordt zelfs al het idee van avatars en pseudoniemen, nu de normaalste zaak op forums als deze, gepresenteerd als de toekomst.

Dan het einde...op zich een logisch einde, maar niet heel bevredigend.

De hele film heeft iets groezeligs, de sets zien er goedkoop uit. Ik had zelf liever een strakkere vormgeving gezien met ook meer aandacht voor de maatschappelijke aspecten van TV. Het had een coole cyberpunk achtige dystopische film kunnen zijn. Toch veel onbenut potentieel. Ik kan hem niet echt aanraden, maar cult liefhebbers zullen hem niet kunnen weerstaan, hij is te apart en te freaky om te negeren.

Opvallend vond ik overigens de foto van Hitler verkleed als balletdanseres (trucage uit het pre Photo Shop tijdperk denk ik?) die je in het appartement van Woods ziet (na een half uur in de film ongeveer).

Aardige film maar toch wat anti-climactisch. Echt spannend is het ook nergens dus om het een thriller te noemen is eigenlijk onzin. Wel boeiend genoeg om af te kijken.

Interessant detail is dat er expres veel symboliek in is gestopt omdat critici dat destijds altijd geweldig vonden en Verhoeven's vorige, rauw-realistische film af hadden gekraakt. En bij deze film werd het ook bejubeld. Toch is het niet een film geworden die nergens op slaat, de symboliek is ook vrij simpel en treffend. Anderzijds blijft het een vage film omdat nooit duidelijk wordt hoe het zit.

In scenarist Soeteman's woorden (kan het Engelstalige interview helaas niet meer terugvinden): "he wanted to fuck the critics, and he succeeded". De critici die het geweldig vonden zijn een beetje in hun hemd gezet. In de ogen van Verhoeven was het misschien meer een niemendalletje, een verfilming van een flinterdun boekenweekgeschenk. Na deze film zocht hij zijn heil in Hollywood.

Mooi gefilmd, alleen de namaak-Hoffman na het ongeluk is wel heel nep. Ik vind de film ook te kort, eigenlijk had er nog wel een wat geraffineerder einde aangesponnen mogen worden. Zo kun je je afvragen of er nog geknipte stukjes film door Christine verstopt zijn.

Deze film was ook vooral in de VS een arthouse-succes. Voor wie eens wat anders wil zeker de moeite, wat meer arty en wat minder expliciet dan Basic Instinct (die ik zelf evengoed beter vind, blijkbaar hou ik meer van rechttoe rechtaan).

Pluspunten:

-Wederom een toffe openingsscene;

-Roger Moore mag wat ouder zijn, ik vind hem niet te oud, kan nog wel net;

-Tanya Roberts...Farah Fawcett-achtige schoonheid, dommig blond maar wel een onwijze spetter;

-Christopher Walken als de gestoorde Max Zorin, met dezelfde kapper als Geert Wilders;

-Geweldige shots van de Golden Gate brug met mooie stunts;

-Prima titelsong waarin Duran Duran Bond-muziek feilloos gemoderniseerd heeft;

Minpunten:

-Het verhaal mist tempo en focus, eerst een hoop onnodig gedoe met paardensport doping, dan een te lang middenstuk;

-Er worden amper gadgets gebruikt;

-Grace Jones, wat een griezel;

-Het wemelt nu echt van de keren dat Bond gevangen raakt en de schurk vervolgens een veel te omslachtige manier aanwendt om hem uit te schakelen, wat uiteraard nimmer lukt...

-Blue screen (werd later green screen) was nog te duidelijk in die tijd.

Geen touw aan vast te knopen. Best intrigerend maar uiteindelijk teleurstellend omdat de makers het ook niet echt belangrijk leken te vinden wat er nu daadwerkelijk aan de hand was. En dan kun je er allerlei metafoortjes op loslaten om de gaten in te vullen maar dat excuseert de film niet voor de leegte die het eigenlijk aanbiedt.

De sf labeling vind ik op zich terecht maar het is erg jammer dat hier uiteindelijk zo weinig met het sf gegeven gedaan wordt.

Wel is het acteerwerk sterk van met name Imogen Poots. Ze is het meest menselijke element in de film en contrasteert het sterkst met het merkwaardige kind.

De film begint veelbelovend door het mysterie en de geisoleerde setting. Maar er zijn teveel ideetjes in 1 film verwerkt met zowel een hoop gorigheid en monsterlijke gedrochten als een occulte sekte, waarbij nooit duidelijk wordt hoe er zoveel discipelen bij zijn gekomen. Het einde is wat anticlimactisch en lijkt een hint te geven naar een eventuele sequel.

Een wat beter verteld verhaal met meer focus en het had echt een horrorklassieker kunnen worden. Het is nu teveel een zooitje geworden.