Opinions

Zeer vermakelijk.

De scene waarin Bond als clown verkleed is wordt door veel critici gezien als symbolisch voor de hele film. Bondfilms werden gewoon te koddig en kinderlijk. Maar qua grappen is dit 1 van de leukste Bond films. Zo maar een paar oneliners:

Toro? Sounds like bull.

We've got company. -

Don't worry, it's a company car!

That's my little octopussy.

Die fluit met de Bond melodie ook!

Leuke beginscene met dat mini vliegtuigje. Hier weet je al naar totale flauwekul te kijken maar leuk is het wel.

De titelsong All Time High is een onvervalste bond song met strijkers en een gouden keeltje.

We worden ook snel genoeg getrakteerd op fraaie sets in India. Het plot is niet moeilijk maar het komt niet helemaal uit de verf. De romance met Octopussy is helemaal gehaast. De gerimpelde Moore oogt inderdaad ook nogal oud, dat was een jaar later in View to a Kill nog net wat meer te merken. Jammer bij de vechtscenes.

Bondgirl Maud Adams is een klassieke beauty die het verhaal dient in plaats van vooral decoratie en als Bonds gelijke mag worden gezien, kenmerkend voor alle betere Bond films.

De Russische generaal was 2 jaar later te zien in First Blood 2: Rambo.

Bij de circusscene zien we nog Admiraal Motti, die door Darth Vader gekeeld werd in Star Wars.

Er zitten in de actie veel leuke, creatieve vondsten maar soms ook heel flauwe dingen. De actiescenes met de circusdames van Octopussy zijn helaas wat afgeraffeld. De vliegtuigscene op het einde is wel weer erg goed met mooi stuntwerk.

Niet zo vlijmscherp en satirisch als de film had kunnen zijn (en ik blijf het gevoel hebben dat ook de onvolprezen Mike Judge beter had gekund), maar de film heeft desondanks, mogelijk ook gewoon door de toename aan kantoorslavernij en "bullshit jobs", en sowieso een zeer relevant en onderbelicht onderwerp (de werkvloer), een cultstatus verworven. Terecht stelt de film de vraag waarom zovelen zich laten vernederen door hun tijd te verdoen op een kantoor van een bedrijf waar inspiratie het nulpunt heeft bereikt en hard werken niet eens beloond wordt. En waar een overmaat aan micromanagement het beetje wat overgebleven is aan werkplezier vakkundig de nek omdraait. Waar elke kostenbesparing resulteert in ontslagen, omdat het management er maar niet in slaagt de productiviteit hoger te krijgen (hooguit de schijn ervan). Waar langzaamaan de ziel weg mag kwijnen en verpieteren, paycheck tot paycheck, tot de dood erop volgt...wie echt denkt, dat lijkt me wel wat, zo'n kantoorbaan, ga deze film zien. Destijds comedy, nu meer documentaire (afgezien van de floppies en enorme monitoren, die hebben we niet meer).

De casting is vrijwel perfect, Ron Livingston is precies het type voor de hoofdrol van Peter, geen lach-of-ik schiet Jim Carrey achtig figuur maar gewoon een average Joe die zich stilaan wil verzetten tegen het systeem. Ik vond de achterlijke Milton zelf wat minder grappig, hoewel zijn achtergrondverhaal wel weer leuk is (door een foutje is hij op de loonlijst blijven staan). De suffe Lumbergh vond ik wel een goed typetje, met al zijn "uhmmm....yeah...that would be great..." stokpaardjes. Ik had graag nog wat meer gezien van IT-er Michael Bolton (en vooral zijn opgekropte woede). Alleen al hilarisch hoe hij in zijn auto (uiteraard in de file) uit zijn hoofd de aggressieve teksten van Geto boys meerapt. En dan het slopen van die printer....heerlijk! De gangsta rapmuziek hier en daar is briljant en uitstekend geselecteerd, met vele klassiekers (vooral Geto Boyz en Scarface, maar ook Ice Cube). En daarbij nog de passende eindtitelrap "Take this job and shove it!" van Canibus met Biz Markie in het refrein (overigens gebaseerd op een song van ene Johnny Paycheck).

Aniston is ook een goede toevoeging. Zij werkt niet op kantoor maar heeft deels met dezelfde onzin te maken als Peter. Zijn uiteindelijke plan (de ultieme vorm van "sticking it to the man!") spreekt erg aan maar de afwikkeling ervan had beter gekund.

Matig. Deze film biedt nog geen schim van het vermaak dat een klassieker in dit genre als Die Hard te bieden heeft: nergens heeft het de humor, het puike camerawerk, het plezierige acteerwerk of de creatieve vondsten in het script van die film. Zelfs de cliche's zijn niet goed uitgevoerd. Het vlaggengewapper helpt ook niet.

Het begin is nog sterk en het lijkt best spectaculair als de aanval getoond wordt maar het merendeel is visueel weinig interessant. Het eindbaasgevecht is flut en het verhaaltje over de motieven van de terroristen overtuigt of boeit ook niet. Een luiere casting dan die van Morgan Freeman is ook ondenkbaar onderhand. Alsof er geen andere (al dan niet donkergekleurde) oudjes zijn die die rol van vice president prima hadden kunnen spelen.

Suggestie voor een volgende film: gewoon Chuck Norris als president of the US of A die met karatetrappen een flinke poep laat ruiken aan Kim Yong. Als ontspannend intermezzo nog even een blonde cheerleader lekker beetpakt. Maar daarna meteen doorpakt in Iran en bij de Ayatollah een eigen kromdolk in de borst schuift. Na een flink aantal explosies natuurlijk. Het geheel laten regisseren door Michael Bay. America, fuck yeah!

Van dat platte Rottuhdams door bijna de hele film door kon ik wel genieten en Martin Waardenberg heeft (vooral samen met Wilfried de Jong) erg leuke (en soms bijzonder gewaagde) shows gemaakt, dus de gunfactor is er wel. Maar hier is hij op een veel meer gemakzuchtige toer. Niet als acteur, zijn prima invulling van de waardeloze oplichter Cor, hij lijkt wel de grootste lul van Rotterdam, maakt dat je nooit medelijden met hem krijgt maar hem ook nooit gaat haten. Speciale vermelding nog voor de makeup van Cor. Maar het verhaaltje is zo mager als een Ethiopische marathonloper op hongerstaking. En als we het dan toch hebben over De Marathon, ja die was echt veel beter.

Het wordt ook nooit uitgeleg hoe het ken dat dochterlief als kapster in zo'n gigantisch appartement ken wonuh!

Maar goed we zien dus weinig meer dan een aanschakeling van scenes waarbij Cor probeert te bietsen bij allerlei bekende Nederlanders.

Moest een beetje gniffelen om die zitting in de rechtbank. Hij mocht iets van 36.000 euro terugbetalen of hij kon het kwijt laten schelden met 4 maanden in de nor. Zeker met het zelfrespect van iemand van Cor zou je denken, nou da's snel verdiend Cor, 9000 euries per maand.

Niemandalletje, wel aardig voor een keer maar daarna ken je hem weer wegpleuruh.

Vermakelijke prent van Tarantino met veel van zijn typische kenmerken: bizarre situaties, veel geklets en bruut geweld. De rol van Margot Robbie voelde helaas wel behoorlijk overbodig. Je snapt deze enkel beter als je je van te voren verdiept in de dood van Sharon Tate, wat ik niet gedaan had. Verder had er gemakkelijk een half uur of zelfs wel een uur van afgekund. Toch zitten er genoeg mooie scenes in. Qua plot heeft het amper iets om het lijf maar het is allemaal duidelijk met plezier gemaakt en vol humor. Mijn favoriete scene bevat een geweldige imitatie van Bruce Lee. Dat gedoe met die hippies was ook lekker onvoorspelbaar en levert uiteindelijk een even bevredigende als bloederige finale op.

Weinig soeps hier, het meest spannende komt van de onvoorspelbaarheid van de meedogenloze criminelen maar de afwikkeling is erg gehaast. Voelt dan echt als een straight to video filmpje ondanks Thornton en Paxton. Die twee zaten niet veel later in het veel betere A Simple Plan. De plot twist dat Paxton in deze film de vader is voegt wel ietsje toe maar niet genoeg. Verhaaltje was kennelijk deels van Thornton.

Wat John Dahl met deze film te maken had is mij onduidelijk, maar omdat de film vanwege hem genoemd werd was ik geinteresseerd. Op naar Kill Me Again, de enige noir van hem die ik nog niet gezien heb en kennelijk de minste.

Bijzonder matig en oppervlakkig. Dit is een van de meest succesvolle films geweest in de bioscopen en hij heeft maanden gedraaid. Kun je nagaan hoe treurig het aanbod in 2023 verder was.

Een ellenlange speelduur, een cast propvol met sterren en een hoop gewichtigdoenerij kunnen niet verbloemen dat keizer Christopher Nolan toch vooral in zijn afgezakte bleke Britse blote kont staat, terwijl het merendeel van de meute uiteraard weer luid voor zijn prachtige kledij staat te applaudiseren.

Het afwisselen van zwart wit beelden met kleur is een goedkoop trucje dat hier totaal niet werkte, je krijgt nooit echt het gevoel van die tijd. De synthesizer soundtrack viel ook uit de toon.

Het aardigste is nog om de wetenschappers in hun natuurlijke doen te zien werken, met de knappe koppen die discussies voeren. Evengoed worden er wel erg veel grote namen uit de wetenschappelijke kast gehaald. Zo zit je continue te kijken naar een film met veel te veel personages die allemaal even aangestipt worden.

Het enorme aantal bekende acteurs in de cast is ook een typische Nolan zwakte: een luie casting, even risicoloos als fantasieloos. Bovendien leidt het alleen maar af, al die bekende gezichten. Het scheelt voor Nolan waarschijnlijk al te veel regiewerk omdat deze heren en dames er toch wel wat van maken. Even goed is het een triomf voor Cilian Murphy. Het acteerwerk is sowieso wel prima, maar zeker van hem. Hij heeft de mimiek van een afstandelijke maar ook gevoelige beta. Hier en daar wat aardige effecten met een verbeelding van Oppenheimers innerlijk maar echt mooie scenes heeft de film niet. Robert Downey mag een totaal ander mannetje spelen dan gebruikelijk dat is wel aardig.

Maar er worden spastische sprongen heen en weer in het script gemaakt...de oorlog is opeens voorbij, dan opeens weer niet. Het romantische leven van Oppenheimer blijft een ongrijpbaar mysterie wat amper een verhaal vertelt. De aandacht ervoor in de film blijft daarmee ongerechtvaardigd.

Op de oorsprong van de beroemde "I am become death" uitspraak, eigenlijk een hindoeistisch citaat, wordt ook niet ingegaan. Het is al met al een weinig geinspireerde film.

Een ogenschijnlijk vooral McCarthyistische heksenjacht op de aanvankelijk communistisch gezinde Oppenheimer blijkt vooral een kleinzielige persoonlijke vendetta te zijn. Hoewel ik geloof dat ideeen beter bestreden kunnen worden met de rede dan ze te verbieden en er daarom evenmin fan van ben als van de afgrijselijke uitvinding die communisme heet, vraag ik me af hoe de tegenstanders van het McCarthyisme aan zouden kijken tegen het vervolgen van aanhangers van andere ideologieen die ze zelf als het kwaad beschouwen. Gelukkig verzandt de film hier niet teveel in het typische gezeik van (het van oudsher keicommunistische) Hollywood en zien we vooral een vuil spel waarbij Oppenheimers bedenkingen over kernwapens in de weg staan van de politiek.

Maar waarom deze potsierlijke Oscarbait nu 3 uur moest duren...een hoop pretentieus geneuzel over hele slimme mensen met een even belangrijke als gevaarlijke uitvinding maakt nog geen goede film. Nolan heeft zijn beste tijd al lang en breed gehad en dat was met Memento. Ik vraag me af waarom ik nog films kijk van deze cinematografische charlatan.

Onderhoudend, ook voor iemand die het voortreffelijke Wolf Hall al gezien heeft. Hier heb ik nog wat nieuwe feitjes geleerd. En als ik de historische feiten snel nalees is de film grotendeels redelijk accuraat, zij het dat er een te modern emancipatie sausje overheen gegoten is en dat bijvoorbeeld juist Anna de jongere zus was. De aankleding is ietsje overdreven uitbundig maar het acteerwerk is heel degelijk. Johansson is zeer ingetogen en Portman ook overtuigend als de uitdagende Anna. Hoewel Claire Foy haar inmiddels voorbijgestreefd heeft. Het kille en manipulatieve van Anna komt bij Portman namelijk iets minder uit de verf.

De mooiste uitspraak is voor rekening van Kristin Scott Thomas als de moeder van de zussen:

See how they achieve what they want from their men, not by stamping their little feet but by allowing the men to believe that they, indeed, are in charge. That is the art of being a woman.

Dit soort scherpte ontbreekt verder nogal in de dialogen die verder vooral efficient het verhaal vertellen. De muziek is ook wat obligaat, onderstreept vooral de emotie maar transporteert je niet genoeg naar de sfeer van die tijd.

Mark Rylance heeft hier een kleine (en te zwak geschreven) rol als vader maar zou later als hoofdpersoon schitteren in Wolf Hall.

De hele film speelt zich op 1 locatie af maar weet toch te boeien door een sterk verhaal met genoeg spanning en wendingen. Sterke vertolkingen met als uitblinker de altijd voortreffelijke Mark Rylance.

Sober vormgegeven "high noon in space" die geen tijd verdoet. Connery draagt de film met gemak als half uitgerangeerde marshall die zichzelf wil overstijgen, tegen de verleiding in van gemakzuchtige corruptie. Dat vrouwlief genoeg heeft van het geisoleerde leven op ruimtestations is niet origineel maar wordt ook niet teveel uitgemolken. Sternhagen kleurt de film extra in als nukkige dokter Lazarus (LOL). De shootouts op het einde doen soms wat knullig aan en dan doel ik op de domme manier waarop de huurlingen aan hun einde komen.

Wie van SF houdt zal moeten constateren dat dit in wezen geen SF verhaal is. Het enige doel om het op een ruimtestation te laten gebeuren is om een geisoleerde omgeving te hebben waar een zekere wetteloosheid met geheel eigen regels geldt. Wie wil genieten van fraaie decors zoals in Alien zal wat bedrogen uitkomen. Er zijn wel wat special effects, maar ook niet van topnivo. Wat overblijft is een degelijke western in de ruimte met een sterke Connery.

Aardige oorlogsfilm in de lijn van Black Hawk Down. Veel chaos en vooral nadruk op overleven in de hitte van de strijd.

Scott Eastwood (de zoon van) en Caleb Jones spelen fijne rollen en de meest markante personages. Er zitten teveel andere soldaten in die je niet leert kennen. Met een speelduur van 2 uur had daar meer in gezeten door wat meer keuzes te maken en sterkere dialogen te schrijven. Het aantal "fucks" is nog hoger dan de body count. Sympathie krijg je niet perse voor de mannen door het lompe gedrag onder elkaar. Kameraadschap lijken ze bijna te schuwen.

In het begin zie je wat schermutselingen maar met de grote aanval wordt de film erg intens. Goed in beeld gebracht en je voelt de spanning elke keer als iemand een levensgevaarlijke sprint moet trekken.

Het valt ook mee dat zo'n duidelijk door defensie meegefinancierde/bevoorrade film tussen de regels door toch aardig wat kritiek op de legerleiding heeft. Want dit is een soort Hamburger Hill, in dit geval een vallei des doods. De strijd die erom geleverd is was toen al zinloos.

Wat ik me wel afvroeg is of ze niet massaal boobytraps hadden kunnen plaatsen rondom het kamp.

Vermakelijk maar visueel niet zo imponerend als ik gehoopt had en ook niet heel spannend. Een soundtrack zit er ook amper in en de acteurs zijn op zijn best redelijk te noemen.

Gaat wel.

De moeite waard.

Door de grotendeels beperkte omgeving doet het vrij low budget aan maar de productiewaarde is toch hoger dan hij lijkt, zeker door de fraaie beelden die de film in petto heeft. De ambient soundtrack beviel me erg goed. Het acteren is een tour de force voor hoofdrolspeelster Laurent die goed uitpakt. Verder fijn om eens een keer een franstalige productie te zien. Aangezien er toch veel wordt gepraat tussen Omicron 267 (bijzondere naamkeuze in 2021, nota bene naar aanleiding van een virus...) en de computer, MILO, is het wel prettig om dat in een fraaie taal te horen.

Maar de film blijft vooral ook boeien omdat je toch benieuwd bent hoe het af gaat lopen. De voornaamste bezwaren die ik tegen kan werpen zijn: te lang, had makkelijk een kwartier afgekund en vooral: te serieus en zwaar op de hand. De film is in hetzelfde bedje ziek als Gravity en Interstellar en bevat dus geen enkele humor. Enfin, verder goedgekeurd, ca va.