Opinions

Sterk.

Facebook is een ultrapopulair, modern en jong internetbedrijf; Zuckerberg is er de oprichter van. The Social Network doorweeft deze succes story met twee rechtzaken die hij gedurende zijn traject naar miljardairschap krijgt aangespannen. En ironiseert daarmee meteen zijn succes: hij raakt immers zijn enige vriend kwijt en keert zich af van de groep waar hij voorheen zo graag bij had willen horen.

Maar de focus blijft vooralsnog bij het succes; Zuckerberg creëert berekenend zijn eigen kansen, wint slag om slag, zowel in scènes als discussies. Eisenberg komt wat dat betreft erg scherp uit de hoek; geen idee hoe Zuckerberg in werkelijkheid is, Eisenberg zet, met zijn laconieke houding en assertief intellect, een perfect personage neer.

Zo ook Timberlake, die waarschijnlijk zijn eigen ervaringen als jong talent kon aanwenden voor zijn rol als smooth talking internet yup. Zijn arrogantie oogt naturel doorheen de film, en vormt de goede brandstof voor Zuckerbergs road to riches, al gaat dat ten koste van zijn partnerschap met Eduardo, een rol die voor mij toch niet meteen 'tot leven' werd gebracht door Garfield. Ook de Winklevi ( ) bleven wat vlak in hun (toebedeelde) rol.

Gelukkig is daar dan het scenario van The Social Network, waarvan de snedige dialogen de interacties tussen personages flink wat pep geven, en daarmee ook het tempo op peil houden. De montage, het moet gezegd, draagt daar een groot steentje aan bij; met kundige timing wordt er een heerlijke flow neergezet. Een flow waar uiteindelijk ook nog de soundtrack op meelift. Nooit meer dan ondersteunend, maar meer is ook nooit nodig.

Zo weerspiegelt The Social Network In vele aspecten perfect de charmante essentie van Zuckerberg's succes story. Duidelijke taal uit brutale monden, in een wereld waar jong succes op de studentenkamers begint. Lichtelijk spijtig is dan ook de eindteneur, waarin alsnog een melancholische ondertoon weerklinkt.

Zo heeft Fincher vele elementen aangewend (acteurs, scenario, montage en soundtrack) om een geoliede machine op gang te brengen, maar kan hij helaas niet verhullen dat de film uiteindelijk nogal doelloos over de streep komt. Het doet gelukkig weinig af aan bijna 2 uur sterke en vermakelijke cinema over een van hedendaagse invloedrijkste internetfenomenen.
De eerste kijkbeurt althans.

4*

Tja, een extra laagje foley had de totaalbeleving wel wat meerwaarde gegeven.

Het blijft een beetje vreemd om explosies, wegscheurende auto's en overige uitspattingen zo, beroofd van geluid, te aanschouwen. Zeker omdat de animatie, de uiteenlopende stijlen en zelfs het verhalende aspect van de beelden wel érg indrukwekkend zijn. Dat het audio-gedeelte compleet gereserveerd is voor Simpsons album, zorgt eigenlijk constant voor een gescheiden beleving. Soms werken beeld en geluid ritmisch even samen, maar veelal leidden ze gescheiden leventjes met ieder een eigen taal, hoezeer het een ook op het andere geschreven mag zijn. Echte synergie levert het in ieder geval nooit op.

Ik vraag me af of het wat dat betreft veel uitmaakt, dat Simpsons muziek niet geheel mijn ding is (hoe opzwepend de cadans soms ook moge zijn). Ik denk het niet; had hier mijn favoriete muziek onder gezet en ik had misschien meer genoten van het auditieve deel, alsnog zou ik eerder het idee krijgen naar een album te luisteren, ondersteund door vrij willekeurige beelden, dan dat ik naar een totaalproduct zit te kijken. Als beeld en geluid bij deze film bijvoorbeeld niet 100% synchroon zouden lopen, zou je dat als kijker waarschijnlijk niet eens doorhebben.

Laatste nadeel van die gebrekkige interactie, en dan hou ik erover op, is dat het narratief van een album, best een sterk geheel kan vormen, ook al lopen de stijlen van onderlinge nummers wat uiteen. De vertaalslag naar aanvullende beelden, maakt het echter ook visueel fragmentarisch. Wat je dan krijgt is dat een vrolijk, uptempo nummer wat uit de toon valt qua visuele stijl: wat frivole, licht-psychedelische pop-art. Goed, die verscheidenheid wordt wel omarmd door het geheel een anthologie-raamwerk te geven; per verhaal weet het je dan weer niet echt te betrekken. Het wordt al snel een kwestie van mooie plaatjes kijken.

Maar mooie plaatjes zijn het! De opening door Morimoto is verreweg het meest sfeervol als dromerige introductie van de post-apocalyptische setting. Misschien scheelt het dat er dan nog geen vocalen onder zitten; want dat speelt de film verderop wel parten. Los van de muziek, is Simpsons stem wel constant erg prominent aanwezig om als soundtrack voor een anime als dit te fungeren.

Zeer, zeer straffe visuals, waar helaas nooit helemaal recht aan gedaan wordt door de vreemde vermenging van disciplines. Leuk project als uitstapje van een vooruitstrevend artiest, maar moeilijk te waarderen als filmfan. Het doet vooral verlangen naar wat de beleving niet is: een op zichzelf staande omnibus. 3*

Weet iemand of Gens inmiddels überhaupt geprobeerd heeft zijn debuutfilm te overtreffen? Want na Cold Skin en nu deze lijkt hij meer een soort director-for-hire werk af te leveren. Al blijkt hij deze dan weer wel zelf geschreven te hebben, zelfs als (sub)genrefilm komt dit natuurlijk nergens in de buurt van de goorlellerij die Frontiere(s) was.

Jammer, want nu is de onderwaterhorror al niet mijn favoriete subgenre - het blijft toch wat vaak steken op veel gespetter en rood kleurend water - Gens weet er verbazingwekkend weinig aan toe te voegen, zowel qua spanning als qua gore. Het geheel doet wat plichtmatig aan: de evolutionaire verklaring voor het overleven in zoet water is uit noodzaak geboren, net zoals de reproductie wat opzichtig een climax in de hand moet werken. De film verspilt sowieso veel tijd aan uitleggerige scenes waar je bij dit soort films helemaal niet op zit te wachten. Het wordt daardoor een beetje een onnodig lange zit. 2*

Spider-man

Hij mag dan aan de drempel staan van wat tegenwoordig de grootste en populairste component van mainstream blockbusters is geworden; de herziening van Spider-man legt vooral de kinderziektes bloot waar pionierende films wel vaker schuldig aan zijn. Want ook al vormt Sam Raimi’s trilogie samen met een handvol anderen de heropleving van het superhero-genre, de verfijning is er nog ver te zoeken.

Temidden van veel bombast (boven choreografie) is de vertelling zowel qua script als uitvoering op geen greintje subtiliteit te betrappen. Opvallend verjaarde CGI, schaamteloos melodramatische platitudes, hapklaar geserveerd plot en knullig acteerwerk vormen de boventoon en hoewel er af en toe wel een aanstekelijke glimp van de comic-oorsprong in verwerkt zit, het krijgt nooit de ruimte om qua sfeer boven zijn gebreken uit te stijgen.

Absolute dooddoener is de villain. In burger al overdadig bijeen geschmierd door Defoe; als de Goblin - zelfs voor die tijd - onvergeeflijk lelijk vormgegeven.

Afgaande op mijn originele stemmen, moet deel twee de verfijning wat beter beheersen, maar van deze blijft bij herziening helaas weinig goeds over. De opvallend hoge score vormt een versteend bewijs dat het destijds als een frisse wind in een verstoft genre beleefd werd; 20 jaar later is het moeilijk door de knulligheid en banaliteit heen te kijken. 1,5*

Wauw.

De vele positieve reacties hadden mijn verwachtingen al een beetje opgekrikt, van het niveau van animatie dat hier bereikt wordt, sloeg ik toch een beetje steil achterover. Het is jammer dat de kinderlijke toon van Amerikaanse animaties gehandhaaft blijft, want qua stijlvoering had ik graag een dikke vijf sterren voor gegeven.

Spider-man, de superheld die middels zijn uitgeschoten webslingers van gebouw tot gebouw zwiert, heeft eindelijk het camerawerk gekregen dat hij verdient. Prachtig hoe vrij en sierlijk we de hoofdpersonen doorheen de actie kunnen volgen, met een formidabele suggestie van snelheid tussen gebouwen, door spelonken en temidden van rondslingerende attributen door. De verschijning van het Japanse karakter zal geen toeval zijn; hier lijkt veel afgekeken te zijn van animeklassiekers. Toch staat de stijlvoering hier makkelijk op eigen benen.

Misschien wat overdadig in de bonte kleuren en ook de samenstelling van het Spider-team is een beetje van alles wat; dat overvolle karakter doet de film niet echt kwaad. Ook aan de slechte zijde krijgen we een best-of van villains voor de kiezen die makkelijk teveel van het goede zou zijn geweest; de film laat veel van de obligate origins voor wat het is (of verwerkt die in hoog, functioneel tempo) en propt er simpelweg zijn eigen verhaal zo vol mogelijk mee.

Een beetje een simplistisch verhaaltje met wetenschappelijke poespas waar niet al te diep op ingegaan wordt weliswaar, maar ook daar worden prima keuzes gemaakt om het geheel puur als decor te laten dienen voor een visuele beeldenpracht die echt, echt indruk maakt. Samen met het sounddesign zijn de glitch-momenten erg gaaf weergegeven, maar ook de latere momenten wanneer de collider allerhande skylines uit andere dimensies importeert zijn voorbeelden van stijlvolle visuals, aangevuld met rijkelijk gedetailleerde geluidseffecten.

Het blijft allemaal wat te kinderlijk en simpel om ook qua narratief de volle mep te scoren, maar visueel is dit tamelijk overweldigend. Ik mag hopen dat het, ook gezien de gewonnen awards, de nieuwe standaard zet voor Amerikaanse animatie. Nu nog wat volwassen-verhalenvertellers, misschien wat minder obligate humor en de wedijver met de hogere regionen der animatoren kan beginnen. 4,5*

M. Night Shyamalan?

Ik keek er een beetje raar van op toen zijn naam in beeld kwam. Nooit gezien of vernomen dat deze van hem was. Komt omdat McAvoy vooral mijn nieuwsgierigheid wekte. Er was een weinig indrukwekkende film voor nodig (First Class) om te zien dat dit een acteur is waar ik graag naar kijk. Beetje ongrijpbaar wat hem zo goed maakte (niet meteen charismatisch of indrukwekkend in verschijning), al vind ik het mooi als een acteur zich niet te snel laat verleiden door 'grote gebaren' maar ook ingetogen de emotie weet over te brengen. Ik geloof hem, hij neemt mij moeiteloos mee.

Om een acteur die je hoog hebt zitten aangekondigd te zien in een film over meerdere persoonlijkheden, is gelijk aan je verheugen op een meer-gangen-diner in je favoriete restaurant. Bewezen diensten staan garant voor een avondje smullen geblazen. Mits hij er mee wegkomt, want ook al vervulde Nicolas Cage zijn dubbelrol in Adaptation. met flair en zette Norton zijn schizofrene (of toch niet??) misdienaar in Primal Fear glansrijk neer; het is toch ook altijd mogelijk dat je held van zijn sokkel valt of grossiert in narcisme (ahum). Bovendien: '23 persoonlijkheden' voorspelt een rommelig of overdadig geheel.

Goed dus dat ze de helft buiten beschouwing laten. Houdt het compact en McAvoy krijgt genoeg kansen zijn kunsten te etaleren. De personages liggen wat overduidelijk zo ver mogelijk uiteen (een gespierd beest, een ondeugend kind, een statige vrouw en een krachtdadige jongeman (die op zijn beurt weer een homoseksuele fashion designer speelt) en de gespletenheid wordt nodeloos (met kleren) aangekleed, maar als het acteerwerk klopt, dan klopt het.

En oh oh oh, wat klopt het. Hoe onbeweeglijk Patricia wordt weergegeven, zo frivool wordt Hedwig van motorische wapenfeiten voorzien. Dan moet ik wel zeggen: met Filth nog vers in het geheugen, vind ik het wel fijn dat zijn gezicht als The Beast wat meer uit beeld blijft. Te hoog goedzak-gehalte om voor een echte slechterik door te kunnen gaan. Slimme keuze.

Ook een pluspunt was de bedachtzame werkwijze van het hoofdpersonage (of ja, dat meisje dan). Of dergelijke helderheid van geest in een crisissituatie redelijkerwijs van een getraumatiseerd meisje te verwachten valt, weet ik niet; voor het verloop van de film brengt het wat aardig spannende scenes teweeg waarin ze de persoonlijkheden van McAvoy probeert te bespelen en te paaien. Extra aangezet door de contrasterende aanwezigheid van de blonde vriendin, die weer wel het typisch paniekerige horrorpersonage vertegenwoordigt.

Vanaf The Beast vliegt de film lekker uit de bocht met tot dan nog ongeziene gore en een bovennatuurlijk randje. Sommigen beweren stijl- of afbreuk maar er wordt natuurlijk wel al lang op gehint. Zonder logica is het niet, dus hoezo zou het dan zonde van de opbouw zijn?

Verder vond ik de scenes met de psych misschien niet altijd even boeiend om te volgen maar het wetenschappelijk fundament wordt wel kundig ingezet om andere scenes geloofwaardiger te maken. Bovendien qua 'uitleggerigheid' prima gedoseerd. De link naar Unbreakable voelde voor mij een beetje als fan service aan. Beetje lichtgewicht-connectie die (de schijn van) een gedeeld universum teweeg moet brengen. Dat Reservoir Dogs en Pulp Fiction hetzelfde universum zouden delen omdat Vic en Vincent dezelfde achternaam delen. Beetje makkelijk, verder weinig overlap maar fanboys smullen van het idee alleen al (of Unbreakable is mij niet goed genoeg bijgebleven hoor, kan prima).

Ten slotte kan de film dan wel als platform voor McAvoys talent fungeren, het vergeet ook niet om in overige personages te investeren, een goede sfeer neer te zetten of eigenzinnig te eindigen. Schoonheidsfoutjes als het simplistisch gegeven dat Kevins volledige naam uitspreken hem 'wakker maakt' (of dat de psych dit gegeven wel opschrijft - maar eerder niet toepast), neem ik graag voor lief. Omdat Shyamalan er vaak wel een verklaring aan toevoegt (dat werkt verzachtend, hoe dun die verklaring soms moge zijn). Maar vooral omdat de overige - en belangrijkere - dingen gewoon kloppen. Doordacht verhaal, een extreem uitgangspunt misschien maar met genoeg durf verteld en veel ruimte voor sfeer. Ja, en voorzien van acteerwerk dat best wel een beetje fenomenaal genoemd mag worden.
4*

Dromerig en vol oprechte emotie maar in de vorm ook gekunsteld en opzettelijk vaag.

Laat je niet beduvelen: uit de genrevermeldingen hierboven worden slechts vormelementen geleend om dit artsy indie-project gelaagdheid mee te geven. Hartstikke drama natuurlijk; de hele setting van het einde van de wereld en de missie met de cassettebandjes is vrij secundair, of allegorisch op z’n minst.

Met in de kern vrij basale thema’s, voelt het als een te lang overdacht project dat alsmaar aangevuld is met laag op laag op laag, totdat het zo overvol is geraakt dat je als kijker steeds minder betrokken wordt.

Een kunstzinnig rouwdrama? Het einde van de wereld als symbool voor de isolerende werking van verdriet? Een zelfopgelegde missie een metafoor voor het rechtzetten van ons eigen falen? Het kan allemaal, maar ik voelde me nergens deelgenoot van de emoties die het uitdraagt.

Film die me sterk tegen de haren instreek. Wellicht mis ik een boel dingen, maar ik kreeg er weinig vat op en het boeide me niet genoeg om er meer in te zien. Verpakt in veel overbodigheid, wat er vaak wel mooi uitziet maar eerder afstand creëert dan echt iets overbrengt. 2*

Beetje een rare film, die scoort op andere vlakken dan het waarschijnlijk wilt scoren.

Vooraleerst is alle doorbroken chronologie en ostentatieve hoofdstuk-indeling behoorlijk irritant, transparant en ook wat slecht uitgevoerd.

In de eerste aktes (dus hoofdstuk 3 en 5) wordt Fitzgerald opzettelijk als bang hertje afgeschilderd, wat niet alleen een schril contrast is met haar persona als de cat eenmaal out of the bag is; het maakt de twist waar de film zo duidelijk op leunt zo veel voorspelbaarder. Samen met de wat opzichtige aankondiging dat er een seriemoordenaar aan het werk is, sta je als kijker al meteen op scherp en is de subversiviteit die deze film haar charme moet geven niet alleen geen verrassing meer, de uitwerking van het feit gaat erdoor ook wat slepend aanvoelen.

Als alle kaarten op tafel liggen, kan voor je gevoel het echte verhaal beginnen maar omdat de film vanaf dat punt eigenlijk weinig narratief meer te bieden heeft, voelt dat meer als een uurdurend epiloog dan iets anders. Resterend pluspunt is voor mij vooral het acteerwerk van Fitzgerald, die laat zien over behoorlijke range en een smetteloos gevoel voor timing te beschikken. Het was genoeg om de film als geheel een voldoende te geven, maar ook Gallner speelt zijn rol goed en Ribisi weet af toe best sfeervolle plaatjes te schieten, met verhalende scherpte-diepte en leuke kaderkeuzes. Muziek en geluidseffecten doen daar in hun uitgesproken aanwezigheid wat afbreuk aan en dat is best jammer.

Uiteindelijk een magere 3*

Gezien in het kader van de MM Vrouwelijke Regisseurs Challenge 2025.

Gefabriceerd, onoprecht en erger: het is een vrouw die een film maakt in een taal voor mannen. Wat volgens de norm een (actie)film moet zijn. Angela Bassett mag dan wel de bad-ass zijn, dat is toch een soort van feministisch? Verder is dit zo’n typisch blockbuster-achtig gedrocht, dat begin jaren ’90 wel vaker voorbijkwam, alleen is dit dan een niet heel goede. Mede-geschreven, ge-edit en -gefinancierd door Cameron, haar man destijds. Ik vraag me af hoezeer zijn stempel op deze film gedrukt is. Maar het heeft er wel veel van weg.

Zelfgenoegzaam, met veel scenes die te lang nodig hebben voor wat de kijker al weet. En het is allemaal zó bedacht: geen woord dialoog komt er natuurlijk uit, bij nagenoeg niemand (gezien de cast opmerkelijk); de actie bestaat uit houterig uitgespeelde, lelijk gefilmde choreografieën; de (spaarzame) humor die er is, voelt altijd misplaatst en de wired-scenes leveren een paar potsierlijke, haast onkijkbare acteerprestaties op. Ik geloof vast dat het script heel flitsend, slim bedacht en bolstaand van sfeer overkomt, maar bij de vertaalslag wil maar geen enkel moment de vonk overvliegen.

Lewis, Fiennes, Bassett, D’Onofrio zelfs, het zijn acteurs waar je niet dit soort overdreven én toon-dove vertolkingen van verwacht. Sizemore vind ik altijd vervelend, maar van de rest verwacht je beter.

Soms zit er een scene tussen die werkt, maar eigenlijk altijd zit er gelijk weer een moment achter dat het verpest. Vaak tot in het belachelijke, met name de finale, met de arrestatie van Bassett en de rel die eruit ontstaat; daar zit gewoon nul timing in die scene, die duurt maar en duurt maar. Tot aan de absoluut erbarmelijke eindscene toe, weet de film daar aardig wat cringy momentjes op te stapelen.

Vanuit een feministisch oogpunt zou je kunnen zeggen: hey een vrouw in de regisseursstoel en een vrouw in een prominente rol die klop uitdeelt? Vooruitstrevend toch. Nou, als de vrouwen exact imiteren (maar dan een beetje slechter) wat de gemiddelde man in hun plaats zou doen, is het voor mij stukken minder interessant. Ik heb nog weinig van Bigelow gezien, maar ben er niet benieuwder op geworden.
Nee ik vond dit maar niks, veel net-niet en veel gewoon-niet-goed. Veel te lang ook, onnodig lang. En gewoon een beetje vervelend de hele tijd om naar te kijken. Nee. 1,5*

Afschuwelijke aflevering.

Duidelijk een geestelijk duplicaat van San Junipero, een van de populairste afleveringen van Black Mirror - die mij ook al niet echt kon bekoren.

Nu de coming-out (of in ieder geval bi-curiousness) van twee mannen als main focus en welk betere manier om dat langs een typisch mannelijke bezigheid (gamen) te laten ontwikkelen.

Eentje is gesettled en burgerlijk, de ander succesvol en onafhankelijk maar beiden onbevredigd in hun levenspad. Het duurt even voor het balletje rolt en mijn ergste bezwaren zijn dat het allemaal wel erg transparant in werking wordt gezet maar vooral: hoe veel tijd en herhaling de aflevering ervoor nodig heeft.

Die scene in het restaurant tussen man en vrouw is voor mij exemplarisch voor de aflevering als geheel. Een dialoog waarbij ieder woord-tegenwoord eigenlijk constant herhaald wordt, (“Is er iets?” “Nee, er is niets”, “Echt niet?” “ Nee, echt niet”) zonder enige ontwikkeling. Alsof niet alleen het idee te simpel is voor een aflevering, ze hebben er ook nog (slecht geschreven) filler voor nodig om dat uurtje mee vol te krijgen.

Over de speelduur dus eigenlijk hetzelfde principe: aantrekken-afstoten, ontkennen-toegeven, met een makke ontknoping als kers op de taart. In het wat homofober land als Amerika moet je de kijkers misschien wat meer bij de hand nemen, ik vond het op een gegeven moment een vervelende herhaling van zetten worden.

Ook de inzet van minderheden voelt oppurtunistisch, met name in het spel zelf, waar het acteerwerk werkelijk om te huilen is. Slappe aflevering die veel te lang om de toch al best wel lauwe brij heendraait. 1,5*

Oef. Op papier leek me dit een zeer aardig uitgangspunt en na het zien van de film blijft het potentieel overeind staan, maar wát stroef en bleekjes uitgewerkt zeg.

Het verfrissende zal moeten steken in de protagonist Claire, die door haar werk veelvuldig inkijkjes in de levens van haar klanten krijgt, maar het zelf zonder werkelijk intieme connectie moet rooien en een geïsoleerd bestaan leidt. Haar eenzaamheid en afgunst (en Joost weet wat voor innerlijke struggles nog meer) maken haar sociaal zéér awkward tot vrij koekoek. Objectief een interessant motief, maar de film weet het nooit interessant op het scherm te vertalen en Claires beweegredenen om te moorden blijven een beetje…sneu.

Voor mij overtuigde Townsend ook totaal niet als de wankelmoedige Claire. Ongemakkelijk in haar geacteerde ongemak, does that make sense? De opgeroepen plaatsvervangende schaamte ging in ieder geval meer naar de actrice uit dan haar personage. Op key moments leunt de film wel degelijk op haar prestatie en dat is een verkeerde inschatting geweest.

Verder had een film die handelt over uiterlijk perfectionisme en stilering, op audiovisueel vlak echt véél meer kunnen opleveren maar veel verder dan middels statisch camerawerk de okergele accessoires van onze hoofdpersoon laten afsteken tegen een grijsbruine achtergrond komt men niet.

Saai en voorspelbaar verloop, veel onbedoeld ongemak door met name een irritante hoofdpersoon, in een wereld die schreeuwt om meer creatieve invulling maar uiteindelijk vrij armoedig opgevoerd wordt. 1,5*

Fijne film.

Verhaaltechnisch speelt het zijn kaarten wat opzichtig, door alle puzzelstukjes middels flashbacks net wat teveel gewicht te geven. Dat hij in een coma ligt, mag dus geen verrassing heten, toch wordt het einde nog leuk aangekleed wanneer de vrouw in zijn ogen geluk meent te zien. Het kwartiertje erna had niet zozeer gehoeven voor mij, maar storend is het ook niet.

Audiovisuele invulling is sterk! Aparte soundtrack die - naast wat ambient - ongewoon gebruik maakt van gitaren en baslijnen. Muziek die je niet vaak in dit genre hoort maar die goed aangewend wordt.
Kleurgebruik en settings werken als markeringen van flashbacks vs nachtmerrie en ziekenhuis vs constructie site maar niet rigide; het loopt allemaal lekker vloeiend door elkaar tot een sterk geheel in dromerige sfeer.

Misschien dat het onderweg wat begint te slepen hier of daar - en er zitten zeker ook wat geforceerde elementen in - maar toch een fijne uitwerking van een mindfuck waar je je makkelijk in kunt verplaatsen. Opmerkelijk debuut voor een vijftigjarige. 3,5*

Uitgerangeerd aerobics-icoon kan niet copen met haar eigen houdbaarheidsdatum en krijgt op clandestiene wijze een joker toegespeeld in de vorm van een goedje dat haar van een tweede jeugd kan voorzien. Er kleven natuurlijk risico’s aan en er zijn regels die strikt gevolgd moeten worden. Moeten raden hoe dat afloopt was bij Titanic nog een grotere uitdaging maar hey, it’s all about the journey.

En die reis bevat in ieder geval voor liefhebbers van Revenge al wat herkenbare (visuele) stijlelementen: verzadigde kleuren, veel symmetrie en veel extreme close-ups. Requiem for A Dream is zowel visueel als thematisch een grote inspiratiebron geweest (de neerwaartse spiraal, de extreme close-ups en bodycams, de editing en elementen als de naald in geïnfecteerde huid, de dwingende televisie en obsessieve drang 'to be on television'/on stage) maar waar de twee verschillen is wat The Substance voor mij toch het onderspit doet delven.

Waar de neerwaartse spiraal en teloorgang van dromen in RfaD echt geworteld lag in menselijke emoties, ambities en verlangens, blijft de emotionele component in The Substance wat uit. Natuurlijk, de obsessie is voelbaar, maar het blijft allemaal wat op afstand, echt meevoelen doen we niet. In een tussenstadium vertoont de aftakeling van Elisabeth wel gelijkenis in verschijning maar het bereikt nergens de schrijnende tragiek van Sara Goldfarb. Het maakt dat de werkelijke knoop in de maag ook uitblijft: wanneer de film meer en meer begint te ontsporen, gebeurt dat op toenemend cartooneske wijze, tot het zich met de noodgreep van een overdadig einde alsnog ontpopt als een… *ahum* volbloed komedie.

De boodschap in The Substance is weinig subtiel (zoals het ook fijn is dat de mannen zich als karikaturen gedragen en de vrouwen zichzelf tot op het bot vernederen om naar hun pijpen te dansen) maar had de film dichter bij de psychologische en emotionele kern durven blijven in plaats door te schieten in absurditeiten en excessief spektakel, had die boodschap meer impact gehad.

Wat overblijft is een uiterst vermakelijke rollercoasterrit die geen onverwachte wendingen neemt, maar niettemin enkele indrukwekkende, schokkende en verbijsterende momenten bevat, die visueel hypergestileerd voorschotelt en het in een smakelijk overdreven sounddesign steekt. Niet uitermate veel lof voor Moore, wel lef.
4*

Joe Lynch maakte mijn favoriete Wrong Turn, dus ik had hier wel zin in maar het liep helaas uit op een deceptie.

Het wordt je heel gemakkelijk gemaakt om het acteerwerk de schuld te geven van de stroeve wijze waarop de film uit de startblokken komt, maar bij nadere inspectie is het toch ook vooral het script dat acteurs veel onnatuurlijke dialoog in de mond legt. Toegegeven: Heather Graham acteert niet de sterren van de hemel - en die gast die Eddie speelt acteert alsof ie überhaupt nog nooit een verband tussen uitgesproken woorden en onderliggende emoties heeft kunnen ontwaren - maar kijk welke dwaze uitspraken of tegennatuurlijke reacties het script haar personage voorschrijft.

Bovendien wil het script net iets te graag een seksuele component in het verhaal aanbrengen, iets waar de acteurs ogenschijnlijk maar moeilijk mee om kunnen gaan, hetgeen zich vertaalt in veel mechanische of houterige interacties die voor broeierig moeten doorgaan. Het bevat minder expliciet naakt dan een pornofilm, maar het doet er voor gekunstelde conversatie weinig voor onder. Ook de zwierderige saxofoontjes op de achtergrond werken hier meer het ongemak in de hand dan iets anders.

Daarnaast denkt de film ook teveel cinematografische poespas nodig te hebben voor onder andere sceneovergangen of om iets duidelijk te maken wat voor de kijker zo klaar als een klontje is. De soms haast minutenlange schokkerige effecten om een lichaamswisseling te verbeelden zijn vrij potsierlijk te noemen en de camera die om zijn as draait heeft ook niet het misselijkmakende effect dat het volgens mij wilt hebben.

Het was voor mij moeilijk om deze bezwaren naast me neer te leggen, maar hier en daar dwingt de film toch wat aandacht af, zeker in de tweede helft. De vrij vlezige practical effects zijn daar een goed voorbeeld van. En uitzoomend is dit verhaal uit de koker van Lovecraft er zeker eentje die tot de verbeelding spreekt. Het wordt jammer genoeg te vaak, door te veel gebrekkig (acteer- en schrijf)talent ondergesneeuwd om je er écht aan over te kunnen geven. 2*

Kundig en sfeervol.

De film begint als intrige met een fijn shot van een drijvend lichaam in een zwembad, maar gaandeweg schudt het dat film-noir-complotgehalte steeds meer van zich af. Nooit helemaal, want de broeierige sfeer en snedige voice-over blijven hun werk doen, maar uiteindelijk worden de femme-fatale-elementen van Desmond overschaduwd door de tragiek van een actrice op leeftijd, die niet kan accepteren dat de wereld haar niet meer adoreert.

Goede rol van Swanson, die haar overdreven delivery en mimiek als oud-silent-movie star goed kwijtkan. De rol van de butler zet het sneue karakter van haar personage mooi aan, terwijl Gilles steeds meer onderworpen wordt aan haar manipulatieve greep, tot het uiteindelijk te laat wordt om eraan te ontsnappen.

Minpuntje was het gebrek aan chemie tussen Gilles en Schaefer, overduidelijk een plot device om hem wakker te schudden zonder dat er effectief in geïnvesteerd wordt. Ergens op driekwart van de film vallen de laatste stukjes intrige weg en is het wachten tot de uitgerangeerde actrice definitief doorslaat. Een fijne eindscene, maar ook een beetje een sisser.

Uiterst fijn sfeertje toch, maar doe mij maar Double Indemnity. 3,5*

Wat begint als een Goonies-epigoon (lees: een bonte verzameling schreeuwerige, matig acterende kinderen met een missie), baant zich een zelfde weg door ontluikende gevoelens van romantiek, horror-light elementen zonder ziel en jaren '80 nostalgia zoals een Stranger Things later (maar beter) zou doen, om uiteindelijk te eindigen in een Spielbergiaans zoetsappig einde waar nergens afdoende naartoe gewerkt wordt om je ook maar enigszins geroerd achter te laten.

Tel daarbij op een ontzettend gemakzuchtig clichématige soundtrack, een monster dat wel de schijn van een mooi design heeft maar opzettelijk onderbelicht blijft (waarschijnlijk onder de dekmantel van mysterie), een rits volwassenen die nog slechter acteert dan de kinderen én een basisgegeven dat niet alleen vergezocht is, maar in de uitwerking ook nog eens nooit invoelbaar op het scherm gebracht wordt; en je lol kan wel degelijk op (Area 51, een monsterachtig en agressief wezen dat telepathisch contact maakt bij aanraking en - net als broertje E.T. - eigenlijk niets liever dan gewoon naar huis wilt? Elke film die hetzelfde wezen aanvankelijk bron van horror/spanning laat zijn en laat eindigen als bron van sentiment, zal van verdomd goede huize moeten komen).

Deze film stapelde voor mij ergernis op ergernis. De Disney-Spielbergformule is beproefd, dus je blijft wel kijken, maar eigenlijk is deze pastiche van grote voorbeelden zo zielloos in elkaar gezet dat je hoop op een wending die redding kan brengen per scene afbrokkelt, tot het einde het bedelft onder een schaamteloze suikerlaag, dat je er spontaan een douche van wilt nemen. Yak. 1,5*