Opinions

Niks-aan-de-hand-filmpje dat dusdanig veilig binnen de lijntjes kleurt dat alle mooie locaties, vriendelijke charmante acteurs, heerlijk eten en wijn in beeld en alle goede bedoelingen niet kunnen verhelpen dat de film soms wat traag vooruit gaat en saai wordt. Beste voorbeeld? Al vrij vroeg in de film zegt een aantrekkelijke jonge vrouw op een wat passief-agressieve manier gedag tegen Halle Bailey en als kijker wet je direct: dit is een ex van die macho Italiaan en aan het eind komen zij samen zodat iederen gelukkig is: Bailey met Page en die Italiaan met die vrouw. En precies dat gebeurt. Jammer, want er is best potentie voor meer oprechte momenten maar dit is dusdanig verpakt onder een glazuurlaag dat het toch niet overtuigt. 2,5*.

Lichte tegenvaller, vooral omdat ik weet dat Reitman veel beter kan. De film begint vrij sterk met een fijn sfeertje en leuke personages. Maar uiteindelijk wordt de film nogal afgezaagd en behoorlijk plotgedreven, dat ik echt het idee kreeg naar een film te kijken en niet naar het leven van iemand. Juist bij dit soort films wil ik niet het gevoel hebben een film te zien. En uiteindelijk is dit ding vlees noch vis. Niet grappig genoeg voor komedie, niet dramatisch genoeg voor drama, maar ook die combi werkt niet helemaal, ondanks het overtuigende spel. 3,0*.

Niet slecht, maar een tikkeltje saai. Aan Fonda's Lincoln zit echt geen kreukje en dat wreekt zich al snel. De film wordt vlotjes verteld maar leeft eigenlijk nooit en kruipt nergens onder de huid ondanks de verder overtuigende aankleding. De rechtszaak is op zich nog wel leuk maar weet nergens echt spannend te worden. Vakkundig gemaakt maar veel te glad om enige indruk achter te laten. 3,0*.

Mooie film, al is La Grande Bellezza beter. Die film kent veel meer flow en coherentie en daarmee ook een zekere grotere schoonheid. Deze Youth is dan weer plezieriger om naar te kijken, warmer ook met enkele fijne acteurs die gewoon uitstekend staan te spelen zonder ooit in clichés te vervallen. En buiten het goede acteren om is Rachel Weisz stijlvol gekleed en bijzonder aantrekkelijk in deze film - dat ze al 45 is zou je haar echt niet geven. Voor mij is dit ook een film over de onschuld van de jeugd, en de pijn van de ouderen die te veel hebben meegemaakt. Typerend was die scène van Dano (goed als altijd) als Hitler. Dat jonge kindje glimlacht vriendelijk, de rest kijkt vol afschuw. Het tweede deel van de film is wel iets minder, vooral doordat de film wat meer plotgedreven raakt en het lijkt of Sorrentino ineens beseft dat hij een verhaal te vertellen heeft, terwijl juist die sfeerbeelden uit het eerste uur zo fijn waren om naar te kijken.
3,5*.

Wat een draak van een film was dit zeg. Vaak visueel best mooi, ook dat kleurgebruik, maar soms ook enorm kitscherig. Maar enorm traag, inhoudelijk wist de film me niet te boeien en ik keek meer naar ideeën (voor m'n gevoel) dan daadwerkelijk een film of verhaal. Dat dit soms werkelijk een toneelvoorstelling leek (zeker de eerste twee kortfilms) helpt ook niet mee. Maar Kurosawa maakt ook gewoon verkeerde keuzes. Dat laatste filmpje is visueel prachtig (sowieso leuk een Kurosawa te zien met een man in spijkerbroek, ik ken vooral zijn films uit de oudere jaren) met dat groen-blauwe water (en die aftiteling!) en die heerlijke geluiden van de kabbelende beek. Maar een groot deel in dat stuk horen we een oude man wat wijsheden mompelen. Saai in beeld gezet en dat alles leidt af van de natuurpracht en rust. En dat is wel een goede samenvatting van de hele film die vaak mooi is maar me nooit raakte en des te vaker de aandacht niet vasthield. 1,5*.

Leuk fris filmpje in het eerste uur als er steeds flinke tijdsprongen zijn en we enkele momenten tussen het meisje en de jongen door de jaren heen zien. Zo'n film als deze kennen we nu wel, maar het tempo is vlotjes, de losse scènes oké, sfeer is prima, af en toe fijn nostalgisch qua gevoel en een leuk meisje in de hoofdrol. De jongen is overigens minder boeiend en ik zag maar weinig chemie tussen die twee. Daarna valt de film stil. Haast letterlijk ook doordat men vanaf het tweede uur heel lange tijd in dezelfde tijd blijft zitten en veel meer op drama gat zitten, maar daarvoor zijn die jongen en de chemie met het meisje niet sterk genoeg en langzaamaan vergleed voor mij de aandacht. Dan wordt er ook niets bijzonders of leuks in de film gedaan en blijft het een vlak en mat geheel. Nog wel 3,0*.

Een groot euvel van veel biografische films is dat men geen keuzes kan maken en bijkans maar het hele leven van de persoon verfilmt. Nu valt dat opzich nog wel mee - men richt zich op de eerste jaren van het modehuis- maar toch is het wel te veel voor krap 100 minuten. Zo zijn er wel enkele langere - en dus sterkere- scènes die ook goed gespeeld worden door Nini (prachtig onzeker) en Gallienne (met een natuurlijke rust) maar ook al te veel scènes gaan vluchtig voorbij en lijken echt erin geschreven omdat men het wilde tonen. Zo krijg je dus een film die wel afwisseling heeft, maar vaak niet weet te boeien en ondanks de korte speelduur behoorlijk lang aanvoelde.

Maar goed, de film is best het kijken waard verder. Vooral de aankleding is erg mooi, zowel kostuums als decors dat het Frankrijk (en vooral Parijs) van de jaren 60 en 70 heel behoorlijk tot leven brengt. Verder is de muziek prima, is de sfeer goed en zit er één schitterend shot van boven in half met zwembad en half met tegels ernaast. 2,5*