Opinions

Aardige college movie over een stel mafkezen die in een soort van studentenvereniging zitten. Zodoende krijg je ook de rare types, de een meer geslaagd dan de ander. Die gozer van de Caine/Hackman hypothese is geweldig. Ook lopen er een aantal geschifte groepen rond die overal tegen moeten protesteren(Womanytes). Ook geinig gedaan.

Toch miste ik iets, het had niet echt een ziel. Kan ook door de vreselijke tijdsperiode komen. Lelijke kleding en bovenal ook lelijke muziek. Ligt ook een beetje aan het script, die jongen die met de bus arriveert wordt nauwelijks uitgediept en Piven is (ondanks dat ie het aardig doet) gedoemd aan een flauw personage dat een soort van Van Wilder Light is. Verder een aantal leuke en inmiddels bekende koppies die de film ook nog sieren.

Gemiddeld.

2,5*

Klein, lief filmpje die de lekkere zomerse vibe van het hippie dorpje goed weet over te brengen en ook nog eens leuke personages bevat. Het verhaal heeft verder weinig om het lijf, maar dit soort filmpjes waarin mensen uit hun dagelijkse sleur terugkeren naar hun geboorteplaatsje levert bij mij altijd extra punten op.

3,0*

Peanut Butter Falcon is een aandoenlijke film waarbij LaBeouf en Gottsagen een unieke band opbouwen zoals ik ze niet vaak heb gezien in films. Later schuift Johnson ook aan en zorgt het feel good gehalte van de film ervoor dat je altijd met een big smile zit te kijken. Dat de onderlinge band zo goed werkt is o.a. doordat de regisseurs subtiel zijn in hun regie en het drietal alle ruimte geeft om te stralen. Ze laten daarnaast de prachtige omgevingen voor zichzelf spreken, waardoor de film tegelijkertijd een relaxte sfeer krijgt. Misschien is het verhaal soms wat vergezocht, maar de film voelt haast aan als een realistisch sprookje, waardoor ik er zelf geen problemen mee heb gehad. Ook leuk om Mick Foley en Jake the Snake Roberts nog even een keer in een kleine rol te zien.

Misschien niet een film voor iedereen, want er speelt iemand met het syndroom van Down in de hoofdrol en je moet dat gedrag wel kunnen accepteren, maar anderzijds denk ik ook dat je je daar maar overheen moet zetten. Ontzettend knap gedaan uiteindelijk en het is een hartverwarmende rol waarbij iemand met het Down syndroom niet als een zwak persoon wordt weggezet.

3,5*

Had me van tevoren voorbereid op de film, ik wist wat ik kon verwachten qua dramatiek en was er prima op bewapend.

Heb de 4-disc Director's Cut en ben er maar is aan begonnen.Ik vond het eerlijk gezegd niet eens zo erg, ik houd persoonlijk wel van een trage opbouw in dit soort films. Daarmee creëer je een band met de personages en beleef je de werkelijke oorlogsmomenten ook op een intensere manier, iets wat ik afgelopen week bv. compleet miste bij We Were Soldiers.

Vind het leuk dat ze voor een jonge cast heb gekozen, kon me er wel redelijk mee identificeren en ben niet zo'n Affleck basher zoals anderen wel zijn hier op MovieMeter. Vond hem bv in Good Will Hunting ook leuk. Beckinsale hoeft wat mij betreft niet meer te doen dan prachtig te zijn en dat lukt haar ook aardig in de film. Hartnett is een sympathieke jongen en dat kwam ook goed op het beeld. Verder was hun vriendengroepje erg leuk en zijn Voight en Baldwin eigenlijk altijd wel goed. Gooding Jr. zijn rol was een beetje te marginaal om echt boeiend te zijn, overbodig dus.

Na ruim een uur komt de film lekker op gang en wordt de film echt spectaculair. Werkelijkwaar fenomenale special effects, veel vliegtuig geweld, heel veel bloed en rondvliegende ledematen, zinkende vliegdekschepen en prachtige beelden van de camera die de losgelaten bommen/torpedo's volgen. Heb echt genoten van de actie die in deze film werd getoond.

Na de aanval op Pearl Harbor had ik eigenlijk een soort van afsluiting verwacht van het liefdesverhaaltje, maar de film ging nog wel erg lang door. De film gaat door met een tegenaanval van Amerika, wat niet meer dan een kamikaze actie is. Ook weer erg spectaculair gemaakt, maar paste niet echt in de rest van de film. Daardoor raakte het hoofdverhaal een beetje op een zijspan en kreeg de film niet het einde waar ik persoonlijk op gehoopt had.

Desalniettemin een prima ervaring voor mij, wat zich niet uitsluitend op de oorlog richt. Als je hier tegen kan wacht je eigenlijk een degelijk drama gemixt met oogstrelende oorlogsbeelden.

3,5*

Leuk formulewerk over een goverment conspiracy en de onschuldige Roberts die door allerlei schimmige lui op de hielen achterna wordt gezeten. De film zelf duurt een tikkeltje te lang en de afsluiting voelt juist iets te gehaast aan, maar het solide werk van Roberts en Washington houden de gang in de film.

3,0*

Lekker bloederig en ranzig deel uit de MOH reeks die wat dat betreft toch de kroon bestijgt in de reeks. Lekker bizar en tegelijkertijd ook lekker vaag, gelukkig maar want ik heb er een hekel aan wanneer een film aan het uitlegsyndroom lijdt. Al moet ik wel zeggen dat je een soort van empathie mist met de hoofdrolspeler, waardoor je toch vooral puur en alleen naar de ranzigheid aan het kijken bent zonder er een gevoel bij te krijgen.

Maar ach, wat wil je ook allemaal in ruim 50 minuten stoppen.

3*

Deze docu zal vooral in de Verenigde Staten ongetwijfeld bij een grote groep conservatieve mensen behoorlijk aanstootgevend zijn, al zal dat sinds de Trump cultuur is overgewaaid naar Europa ongetwijfeld ook voor een hoop opschudding in huishoudens hier zorgen. Maar in Nederland denken we er vrijwel allemaal hetzelfde over dat het rechtsysteem in de VS behoorlijk rammelt en de doodstraf niet meer van deze tijd is.

The Penalty zelf is een vrij sobere documentaire zonder opsmuk, iets wat je niet vrij veel ziet op Netflix. De film volgt een drietal personen die elk op hun eigen manier met het Amerikaanse rechtsysteem te maken hebben en dan specifiek de doodstraf/dodencel. Het zijn oprechte mensen waarbij het ene verhaal interessanter is om te volgen dan de ander. De advocaat die tegen de doodstraf strijdt is niet zo heel interessant, maar in het grotere plaatje over hoe experimenteel de staat Ohio met de doodstraf omgaat is het wel schrijnend. Daarnaast wordt er ook nog een man gevolgd die zijn leven probeert op te pikken na een onterechte veroordeling. Dit was een beetje gezapig. Toch jammer dat ze hier niet meer op de verhoortechnieken en afgedwongen bekentenissen ingaan. Het verhaal van de vrouw die in eerste instantie voor de doodstraf pleit, maar vervolgens met het belachelijke Amerikaanse rechtsysteem te maken krijgt is het interessantst. Dit voelt echt als een rollercoaster en geeft ook aan dat het allemaal een belachelijk politiek spelletje is. De nabestaanden die op een gegeven moment zat zijn van het jarenlang bezoeken van de rechtzaal en liever de schikking van levenslang accepteert, maar tegengewerkt worden door een officier van justitie die de doodstraf eist omdat dit in haar verkiezingscampagne zit. Je tenen beginnen echt te krullen met zo'n eigenwijze tuthola.

Nergens verder bijzonder. Maar het levert toch wel bijzonder kijkje op met drie verschillende perspectieven op een achterhaald rechtsysteem.

3,0*

Het eerste deel was gewoon leuk en meer dan dat was Train to Busan voor mij ook niet. Ik heb weinig origineels gezien in die film en ook in dit "vervolg" valt er op wat originele creaties en stunts na eigenlijk weinig nieuws te beleven.
Een groot been there, done that gevoel bekleeft mij na mijn eerste bioscoopbezoek in ruim twee maanden tijd. Het uitgangspunt kan je al je vraagtekens bij stellen, want wat gebeurt er nou met Korea? Waarom schiet de wereld niet te hulp? Wat hebben ze geprobeerd om te helpen? Af en toe duikt er een tenenkrommend Engels sprekende acteur op (begin en eind) en denk je, wat doet de VN nou precies in die contreien. Ook de beweegreden had wat beter uitgewerkt mogen worden, vooral vanwege dat kung fu gebeuren in het huis aan het begin van de film. Dat sloeg achteraf nergens op. Ik had verwacht dat de hoofdrolspeler schulden o.i.d. zou hebben. Dat hij daarom gedwongen zou moeten worden om die kant op te moeten, maar helaas. Geld is de enige drijfveer.

Originaliteit en goed schrijfwerk blijft dus achterwege en ook eenmaal op het Koreaanse schiereiland worden de gebaande paden gevolgd met her en der leuke actie, veel opwinding en mooie visuele plaatjes. Het neerzetten van een verlaten stad wordt zeer geloofwaardig neergezet. Wat de film ook redt is het enorm vlotte karakter van de film. Er zit ongeveer 15 a 20 minuten aan adempauze in de film, voor de rest dendert de film door. Het had wat mij betreft iets meer de horrorkant op gemogen in plaats van de actiekant. Het had nu haast een soort van Mad Max vibe, terwijl ik toch liever wat spannende momenten in een verlaten stad vol zombies had willen zien. Maar dat is een persoonlijk dingetje.

Het voelt allemaal net even wat minder gewaagd aan. Vooral het einde sleurt maar door en stopt eigenlijk 5 minuten te laat. Het had een impactvol einde zoals deel 1 kunnen hebben, maar helaas wordt er voor de veilige Hollywoodroute, inclusief melodramatische muziekscore. Tegen het einde zat ik ongeduldig in mijn bioscoop stoel en was ik nogal moe geworden van de slowmo's en het onlogische handelen.

Had er toch meer van gehoopt. Niet dat ik deel 1 fantastisch vind, maar in een post apocalyptische stad zou ik toch op zijn minst een beetje spanning willen zien, maar bovenal ook voelen.

2,5*

Vreselijke meuk waarbij Miner je de gehele film op de zenuwen weet te werken en de makers volgens mij ook geen idee hebben wat voor film ze aan het maken waren. Een erg slappe hap dat richting het einde ook nog is flink uit de bocht vliegt en het niet geloofwaardiger weet te maken.

Overigens vind ik het hele uitgangspunt van de film al debiel, dat terzijde.

0,5*

De legendarische bad guy in het SM pak en zijn gestoorde zus stelen de show in deze melancholische horror/komedie. Jammer dat het allemaal wat braafjes wordt richting het einde, anders was deze film een echte klassieker geworden.

3,5*

Woow, een stuk beter dan A Fistful of Dollars eigenlijk. Dat komt vooral door het verhaal, het is veel leuker en bevat ook lekker veel actie. Ook is de sfeer fenomenaal, de spanningen tussen de fantastische van Cleef en Eastwood is in het begin echt om te snijden. Mede dankzij de ook weer fantastische score die Morricone in For A Few Dollars More levert.

Ook zijn er een heleboel battles in die mooi in beeld zijn gebracht en een lekkere langzame opbouw hebben, het deed me wat meer denken aan het meesterwerk Once Upon A Time in the West.

Helaas zitten er i.t.t. de andere westerns van Leone wat meer dramatiek in, een paar onnodige flashbacks die het iets zoeter maakt.

Prachtige film weer en duidelijk dat er een stijgende lijn in de westerns zit van Leone.

4*

Leuke western, ik kijk alles volgens mij in de verkeerde volgorde, eerst Once Upon a Time in the West, toen the Good, the Bad and the Ugly. De komende dagen dus a Fistful of Dollars en For a Few Dollars More.

Moet zeggen dat ik bij het menuscherm al in de film zat, wat een geniale soundtrack heeft een Leone film weer. Heerlijk sfeervol, herkenbaar en vooral ook bijpassend.

Clint Eastwood ziet er vanaf de 1e minuut alweer oké uit, heerlijk mysterieus en lekker typisch met die sigaar in zn mond.

Het verhaal was ietwat simpel, niet zo interessant als de twee bovenstaande films, maar het is wel erg fijn om te zien hoe Eastwood die 2 partijen zo sneaky tegen zich uit spelen.

Het was wel even wennen aan die andere acteurs allemaal, het blijft vreemd om die stemmen zo raar te horen. Ik weet nou niet wat de originele taal is, Clint die klinkt wel als zichzelf, maar die anderen hebben volgens mij overduidelijk een voice over gekregen.

Heb de Italiaanse versie ook even gekeken, kijken hoe die stemmen daar waren, het klonk ook niet al te best en Eastwood in het Italiaans is ook raar Zag wel dat de film 3 minuten langer duurde in die versie, weet iemand wat er extra zit in de Italiaans gesproken versie?

Voor de rest een prima western, maar lang niet het niveau van the Good, the Bad and the Ugly en helemaal niet van Once Upon A Time in the West. Niet dat het erg is, want het is Leones eerste officiele spaghetti westers, dus niet raar dat het steeds beter wordt.

Op naar For a Few Dollars More!

3,5*

Vermakelijk filmpje dat wel overduidelijk wat zich toch wat meer op de jongeren concentreert.
Je merkt toch in het begin dat het allemaal wel even wennen is, gelijk dialogen over Zeus en Poseidon, dat maakt het verder niet geloofwaardiger. Als je dit opzij zet wacht je een leuk fantasy spektakel, met veel bekende mythische wezens uit de Griekse oudheid die leuk vertolkt worden door o.a. Uma Thurman. Verder bevat de film mooie special effects, al heb ik voorgaande jaren wel iets mooier gezien. De cast is goed gekozen, Logan Lerman is geloofwaardig en Alexandra Daddario is werkelijk waar adembenemend om te zien.

Jammer dat het soms ietsje te kinderachtig was, het dialoog tussen Percy Jackson en z´n pa Poseidon was een beetje tè! Ook het feit dat alle halfgoden uiteraard weer Amerikaans zijn is iets waar je je aan kan ergeren. Je zou op z'n minst denken dat die Griekse goden ook voor Griekse vrouwen zouden gaan. Ook jammer vond ik dat al die halfgoden wel erg simpele zielen zijn in dat kamp, ze doen niets anders dan vechten en vechten, lekker modern allemaal

Al met al redelijk vermakelijk, de film is lekker luchtig met hier en daar wat leuke humor. Ook bevat de film lekker veel kleurrijke personages en wordt het nergens saai.
Het is alleen jammer van de gebruikelijke sentimentjes en het feit dat je in het begin er wat moeilijk inkomt.
Ben opzich wel in voor een volgend deel, want er zit wel veel potentie in.
Twijfel tussen een 3 en 3,5, voorlopig een krappe 3,5.

3,5*

Percy Jackson: Sea of Monsters is gelijkwaardig aan het eerste deel. Het plot is redelijk inwisselbaar en af en toe ook niet al te logisch(vanaf minuut 1), maar in het Young Adult Fantasy genre weet deze film prima te overtuigen. De acteurs doen hun ding, Daddario en Rambin zien er goed uit om de mannelijke kijkers ook te plezieren en kent de film de nodige luchtige en actievolle momenten om je geboeid te houden. Ook het geschetste universum met halfgoden en dergelijke ligt mij wel. Tevens is de film iets minder kitcherig dan in het eerste deel.

Verwacht niet een al te grote spanningsboog, daarvoor is de doelgroep waarschijnlijk te jong. De te ondernemen hobbels worden relatief eenvoudig genomen, hetzelfde geldt ook voor de machtige Kronos op het einde, die toch makkelijk wordt verslagen door Percy. Dat is eigenlijk het grootste hekelpunt: de climax stelt niet heel veel voor. Vooral wanneer ze op een cruciaal moment nog eens met elkaar gaan knuffelen.

De special effects zijn ook niet top notch en kunnen op enkele momenten niet mee anno 2013(het varen op dat mythische zeepaard). Ook het 3D was uiteraard weer waardeloos eerste klas, maar daar raak je (helaas) aan gewend.

Gelukkig hindert dit de algemene ervaring van de film niet. Heb toch wel een zwakte voor dit soort films.

3,0*

Behoorlijk tegenvallende thriller die het van een uiterst voorspelbare plottwist moet hebben.

In het begin is het nog de kat uit de boom kijken en mogen we genieten van de prachtige, exotische locaties waarin onze hoofdrolspelers zich vertoeven.
Al gauw komen Zahn en Jovovich twee verschillende koppeltjes tegen die zich de hele tijd verdacht gedragen. Eigenlijk te verdacht, want zo weet je de hele film eigenlijk al dat zij er niets mee te maken hebben, dat zou te erg voor de hand liggen.
Dus is de enige mogelijkheid verder nog dat Jovovich en Zahn de daders zijn, iets wat ik al van mijlenver aan zag komen. Desondanks probeert de regisseur je op een dwaalspoor te zetten door idiote dialogen bij een plaspauze en in de tent tussen Zahn en Jovovich. Dacht eerst dat het gewon dikke fouten waren, maar als je terugspoelt zie je ook dat ze wel over de andere koppeltjes praten. Maar nooit dat ze hun echt verdenken van de moord op het pas getrouwde stelletje.
Niet dat het de film beter maakt, want na de twist verdwijnt alle spanning en krijg je een standaard hit en run actiefilmpje in de jungle. Iets wat helaas niet met enige adrelanine is uitgevoerd.

Om een lang verhaal kort te maken, de film is matig!

2*

Een erg leuk en interessant gegeven wordt het eerste uur leuk uitgewerkt, maar het laatste half uur verdwijnt het originele gegeven compleet en verandert de film in een soort van standaard misdaad verhaaltje(de film had zich in het geheel binnen het huis moeten afspelen). Het laatste dialoog is gelukkig nog wel weer grappig.

3*

Tegenvallende komedie.

De reden waarom ze uberhaupt gaan inbreken is al suf, de personages zijn redelijk standaard, gebrek aan echte humor, Johansson heeft haar kapsel niet mee zitten, het einde is gewoon suf en heeft een drammerige moraal.

Zitten wel paar leuke dingetjes in zoals die Chinees, Matthew Lillard en de film is gewoon lekker snel, wat het dus een snel tussendoortje maakt.

Niet goed, maar ook niet barslecht.

2*

Ik moet zeggen, het vervolg van de film was beter dan het zwaar overdreven begin van de film.
Het acteerwerk was allemaal wel ok, al had ik wel het gevoel dat o.a. Bruce Willis op de automatische piloot stond(hij is dan nog steeds goed).
Het verhaal op zich is niet al te bijzonder, al had ik de laatste twist natuurlijk niet aan zien komen. Al vind ik Miles wel bijzonder dom, beetje een moordenaar op je schoot laten liggen en de kans geven om vermoord te worden, wat uiteindelijk ook gebeurd. Je weet immers dat ze niet te vertrouwen is en dat ze een "vriendin" heeft vermoord. Komt de geloofwaardigheid van bepaalde personages niet ten goede.

Heb me verder wel vermaakt, maar een hoogvlieger is het zeker niet.
Een krap zesje.

3*

Je verwacht op voorhand een soort van extreem trage Mindfuck film waarbij niets is dat het lijkt Ik had er eigenlijk niet zoveel zin in. Toch heb ik hem uiteindelijk maar opgezet. De spanning is in het eerste half uur ook sterk aanwezig en volgens de verwachting die ik had. Daarna volgen de verrassingen elkaar op en de een is wat verder gezocht dan de ander. Persoonlijk kon ik het sadistische en straight forward karakter van de film wel waarderen. Het is niet wat ik had verwacht. Het haalt het unieke en spannende wel een beetje weg, maar het past prima in het Netflix oeuvre van films die lekker wegkijken.

3,0*

Bijzondere film, maar het heeft geen gigantische indruk achter gelaten. Dat komt met name door het sprookjesachtige point of view die de film heeft door de voice-over. Hierdoor kan de film niet echt heel spannend worden en zijn dit wel de elementen die de film naar een hoger niveau konden doen ontstijgen.
Qua drama en acteerwerk valt de film prima te pruimen, de film volgt een pad die niet veel andere films hebben gevolgd en je zou haast sympathie voor de moordenaar krijgen.
Toch jammer dat de film uiteindelijk zo'n vreemd einde heeft met een massale orgie op dat plein, dat ging me een beetje te ver en het voelde alsof de regisseur verzoop in de eigen pretenties. Ik weet niet in hoeverre de lijnen van het boek zijn gevolgd, maar het voelde wat ongepast aan allemaal.
De slotscene daarintegen was wel weer meer dan prima.

Uiteindelijk gewoon een prima film, maar het kon wat mij betreft spannender. Het sprookjes gehalte had wat minder gemogen.

3,5*

Heb prima genoten van the Perks of Being a Wallflower, mede dankzij de leuke cast. Zelf had ik weinig moeite met Watson, dus dat viel gelukkig ook weer eme. Her en der sluipen er wel wat ongeloofwaardige factoren doorheen en hadden ze het best wat subtieler kunnen houden, maar door de magische sfeer heb ik toch erg genoten.

3,5*

Leuke "klassieke" horrorfilm die het vooral moet hebben van het af en toe creepy sfeertje en de (erg prominente) soundtrack die de film daadwerkelijk enger maakt. Vooral de eerste drie kwartier komt dit erg sterk naar voren.

Qua verhaal is het allemaal wat magertjes en de aandacht verslapte richting het einde, maar dat mag de pret niet drukken. Ook had "the Tall Man" wel iets beter uitgewerkt kunnen worden. In potentie een enge dude en zo kwam hij ook over, maar zo'n personage verdient iets meer.

Zo meteen deel 2 maar even kijken.

3*

Niet zo goed als deel 1, maar toch nog vermakelijk. Gooi er een paar leuke meiden in, iets meer actie en gore en je hebt gewoon een aardig vervolg op het eerste deel. Nergens zo sfeervol en enigszins spannend, maar het kijkt makkelijk weg.

2,5*

Heb me ook nog prima vermaakt met dit deel, vooral het road trip achtige gedeelte kon mij prima bekoren en levert toch een aardig sfeertje op. Verder zit er weer wat meer actie in, meer humor en een nog grotere setting en de Tall Man is ook weer heerlijk creepy. Qua script is het allemaal wat minder, teveel flashback geneuzel en gedoe met die Jody dat overbodig was. De tijd viel echter weer prima uit te zitten, deze horror reeks kijkt wel makkelijk weg tot nu toe. Al is het wel weer meer van hetzelfde en daarom geen drie sterren waard. De creativiteit lijkt wel een beetje weg te ebben.

2,5*

Deel vier pakt het qua verhaallijn anders aan en verweeft het verleden met het heden en zorgt wat dat betreft voor een andere soort feeling dan de andere twee vervolgen. Het desolate gevoel komt goed terug in de film en dat maakt de film ook makkelijk kijkbaar.

De nadruk op de horror is helaas wat verminderd en het wordt allemaal veel te uitleggerig, het mysterieuze van vooral het eerste deel is verdwenen en dat is toch ietwat jammer.

Echt slecht vind ik de film gelukkig niet en na vier Phantasm films kan ik ook zeggen dat ik het niet geweldig vond, maar nergens ook barslecht. Wat dat betreft heeft Coscarelli toch een redelijke filmreeks neergezet.

2,5*

De film duurt wat te lang, maar die onderhuidse spanning tussen de haast autistische Daniel Day-Lewis en het muurbloempje Vicky Krieps is goed voelbaar. De relatie evolueert tot bizarre hoogtes waarbij Day-Lewis haar op het ene moment wegduwt en op het andere moment haar weer nodig heeft. Hier wordt goed op ingespeeld door haar en ze blijkt slimmer en listiger dan je op het eerste gezicht zou verwachten.

PTA kiest voor een specifiek uiterlijk van de film, maar niet perse een waar ik van houd. De film is grauw en oogt enorm deprimerend van begin tot eind. Een bewuste keus, maar iets meer flair had de film voor mij persoonlijk goed gedaan.

Uiteindelijk draait het om de relatie tussen de twee en het samenspel is van begin tot eind boeiend en ook hetgeen wat de film draagt.

3,5*

Makkelijk wegkijk docuutje op Netflix waarbij een op het oog panklare moordzaak toch eigenlijk vol luiheid, gemakzucht, wellicht chantage en ook racisme verborgen zit. Het lijkt allemaal zo duidelijk en het is bizar dat bepaalde zaken zo makkelijk op hun beloop zijn gelaten. Het recht zegeviert dus niet altijd.

Verder kent the Phantom een vertrouwd concept. Reconstructies zijn aanwezig. Daarnaast komen getuigen, betrokkenen en familieleden van beide kanten van het verhaal aan het woord. Allemaal geen wereldschokkende dingen of fantastisch film maken en dan blijft eigenlijk het onderwerp over. En dat is uiteindelijk interessant genoeg om de makkelijk behapbare speelduur door te komen.

3,0*

Phenomena is toch een lichte tegenvaller, vooral het eerste anderhalf uur was de film totaal niet boeiend en was het slechts bij vlagen spannend. Wat vooral opvalt zijn de vele nutteloze dialogen die de vaart uit de film halen. Ook worden potentieel spannende scènes verneukt door die verschrikkelijke heavy metal muziek. Ik vraag me af wat Argento in godsnaam bezielde om die herrie ertussendoor te gooien. Hoe kan een scene nou eng zijn als je er van die luidruchtige, doordreunende muziek doorheen gooit. Van de week ook al bij the Orphan Killer gezien, al is die film wel een stuk kutter. Stilte of een nerveus riedeltje maken zulke momenten veel enger/spannender!!!!

Jammer, want de gecomponeerde muziek buiten dat om was wel behoorlijk spannend en vooral het laatste half uur(zoals Reinbo al aangeeft) wordt de film gewoon veel beter en zenuwslopend. Die redden de film dan ook!

2,5*

Redelijk filmpje, hier en daar leuke cameratechnieken, lekker sfeertje en een charmante Kim van Kooten die vaak met scherpe/beledigende zinnen goed uit de hoek kwam. Ook haar interactie met het publiek vond ik wel goed passen en origineel.

De rest vond ik maar bagger acteren en het verhaal stelde niet zoveel voor. Ook vind ik het belachelijk dat een vrouw niet eens sorry kan zeggen, wat is dat nou weer voor een fobie

2,5*

Enerverend debuut van Aronofsky, dat op een intelligente wijze omgaat met het script en het verval van de uitstekend acterende Gullette perfect op het scherm weet te toveren. De muziek heeft ook een belangrijk aandeel in de film, de zenuwslopende riddeltjes passen perfect in de paranoïde gedachten van Max en zorgen er ook voor dat je als kijker toch onrustig, maar gefascineerd blijft kijken.

4*