Opinions

Fear is een lekkere jaren 90 thriller dat allesbehalve hoogstaand is, maar de superschattige Reese Witherspoon weet de onschuldigheid perfect op het scherm te toveren. Daarnaast is Mark Wahlberg ontzettend goed gecast als creeper. Erg leuk om weer eens te herzien op Netflix, je weet nu iig wel waar the Wolf of Wall Street haar inspiratie vandaan heeft gehaald met het borstkloppen haha.

3,0*

Deze film was echt een bad trip, maar dan positief bedoeld he

Veel verhaal hoef je in deze film niet te verwachten, ik vroeg me eigenlijk ook af aan de film waar ik nou naar heb zitten kijken. Ik wist het totaal niet en Depp en Del Toro denk ik ook niet haha.

Niet dat het zoveel uitmaakt, heb de laatste tijd zelden zo om een film kunnen lachen, elke bad trip die Depp en Del Toro hadden waren geweldig, vooral het scheef lopen na het gebruik van Ether vond ik geweldig. Het was allemaal zo overtuigend dat ik eigenlijk bij mezelf dacht of ze eigenlijk ook knetterdronken of stoned waren tijdens het maken van deze film. Moet wel zeggen dat Depp hier wel het meest de show steelt.
De beelden vond ik ook geweldig, er wordt vaak op een bijzonder fraaie manier omgegaan met de verscheidene hallucinaties van Depp, bijzonder creatief en mooi.

Wel vond ik het middenstuk een tikkeltje langdradig, omdat ze een tijdje geen bijzonder erge trip hadden. Dan is een film zonder enig vorm van verhaal wel langdradig. Na het middenstuk gaat de film weer lekker los en kan je weer lekker ouderwets lachen net als in het 1e gedeelte van de film. Geweldig moment toen Depp wakker werd na die verschrikkelijke trip met een microfoon om z'n hoofd.

Een zeer vermakelijke film, die door het gebrek aan verhaal soms langdradig oogt. De mooie beelden van Vegas en de hallucinaties, in combinatie met de geweldige humor maken dit toch een beter dan gemiddelde film.

4*

Een begin van een reeks met potentie, maar o mijn god wat is er met deze film aan de hand. Vanaf minuut 1 zit er in elk dialoog een bepaalde urgentie en worden alle gesprekken ondersteund met een hele irritante muzikale score. De tieners zijn heel irritant en wekken geen enkele empathie op. Ze stuiteren als ADHD patiëntjes door het beeld heen en zijn enkel met zichzelf bezig. Vooral de hypocrisie is stuitend. Er is een meisje van dezelfde school vermoord, maar iedereen op de school spot ermee alsof haar leven niets voorstelde. Maar als leerlingen van een andere school er iets over zeggen, dan zijn de rapen gaar. Dus zelf mag je respectloos zijn, maar als een ander het doet is het een schande..... Natuurlijk hoeft dit geen ramp te zijn, maar als dit de hoofdrolspelers zijn om wie je zou moeten geven? No way.

Regisseur Janiak weet niet hoe ze een film moet opbouwen. Die urgentie die vanaf minuut 1 in de film zit zorgt ervoor dat de film het eerste uur geen enkel rustmoment kent om het verhaal op te bouwen, de personages uit te diepen en ze sympathiek te maken. De editing is heel irritant en nergens voelt de film "organisch en vloeiend" aan. Alsof je naar een reeks aan elkaar geplakte sketches aan het kijken bent.

Pas na een uur komt er een soort van rust in de film en vanaf dat moment is het vooral lijmen wat Fear Street in de eerste 60 minuten verkeerd heeft gedaan.
Verder is de doelgroep me ook niet helemaal duidelijk. Het lijkt heel erg op kinderen gericht te zijn qua humor, personages (en hoe dom ze zich gedragen) en hoe de film zich ontvouwd, maar de ranzige momenten die daar tegenover staan zorgen er weer voor dat dit voor volwassenen is. Deze stuurloosheid slaat ook over naar de kijker. Waar heb ik nou precies naar zitten kijken?

Ik ben benieuwd naar deel twee, die qua thema wel aanspreekt. Echter zie ik dezelfde regisseur staan en dat stemt mij een stuk minder hoopvol.

2,5* voor het hele idee, maar dan ben ik wel erg gul.

Feast is een lekkere no-brainer met af en toe kurkdroge delivery's die gegarandeerd een lach bezorgen. Jammer dat het niveau niet continu van dit niveau is en dat de ruim 90 minuten best lang ogen.

3*

De ultieme spijbelfilm.

Wat zou jij doen als je geen zin hebt in school? Dan ga je spijbelen. Ferris Bueller maakt er een gezellige dag van met situaties die vaak uit de hand lopen. Tegelijkertijd heeft hij een schooldirecteur achter zijn kont aan die het zaakje niet vertrouwt. Ook zijn zusje heeft een hekel aan hem omdat hij altijd met het spijbelen wegkomt.

Iedereen gelooft Bueller en daar ligt ook de kracht van de film, nergens komt de film gekunsteld over. Er worden heuze collectes gehouden om Ferris door zijn moeilijke tijden heen te steunen, tegelijkertijd zit hij in een honkbal stadion te genieten van een wedstrijd(al blijft het wel raar dat zo'n wedstrijd tijdens schooluren worden gespeeld, zelfde geldt voor een parade).

Desalniettemin een hoop lol, leuke vertolkingen van Brodering, Sara, Ruck, Grey en Jones. Gecombineerd met een heerlijke soundtrack toch een film vol jeugdsentimenten.

Oh yeah

4*

Erg fijne Dogme film die wat moeite heeft om los te komen in het gigantische landhuis, maar wanneer eenmaal de onthullende speech voor de tweede keer wordt gehouden barst het festijn los. Erg grappig en soms ook lekker confronterend. Wat vooral leuk is aan Festen is het feit dat de mensen zo puur overkomen, nergens had ik eigenlijk het idee naar een film te kijken en dat lijkt me ook de bedoeling van dit concept?

Ook knap dat er ondanks het minimalistische gebruik in de film toch een aantal mooie visuele trucjes uitgevoerd worden met de camera.

4*

Project X goes to the Dutch screens.

Dit levert een aantal sfeervolle portretten van het gefeest weer en zorgt ook voor een vermakelijk geheel. Enkel het Nederlandse systeem met studieverenigingen laat mij volledig koud en het gevolg is dat die scheidingslijn tussen irritatie en vermaak erg dun is. Ben niet bekend met de serie, dus de personages doen me verder ook niets. Als ze dan ook nog zo'n dispuut nummertje gaan zingen haak ik al helemaal af. Wat een vreselijke korpsballetjes zijn het allemaal toch.

Dat laat mij dus met een dubbel gevoel achter na de film. Het gefeest kwam erg goed over, de humor was soms ook best oké en de vaart zat er goed in, maar voor de rest kon alles me ook echt gestolen worden.

2,5*

Fido is zo'n fijn, komisch tussendoortje dat nergens echt een gigantische indruk weet achter te laten. Maar toch dankzij dat fijne old school Amerikaanse sfeertje gedurende de 90 minuten weet te overtuigen. Het is geen volbloed komedie waar geforceerde grappen in voorkomen. Gelukkig maar, want flauwe grappen zouden niet passen binnen Fido. Maatschappij kritische elementen(de neger wordt vervangen door een zombie) voeren de boventoon, maar dan telkens gebracht in een bizar zombie jasje.

Jammer dat het richting het einde meer in een soort van buddy movie veranderd, maar met die vreemde zombies is het onmogelijk om Fido serieus te nemen.

3,5*

Een in potentie doodenge film wordt kapot gemaakt door oninteressant en vooral ook vaag familiedrama en teveel dodelijk saaie momenten. Af en toe wordt er een poging tot spanning gedaan en werkt het. Maar over de algehele linie heerst toch een behoorlijk slaperig gevoel.

Bovendien haalt het jochie je het bloed onder de nagels vandaan en ogen de dialogen behoorlijk random.

Matig werkje.

2*

Zeer vermakelijke Science Fiction, dat er werkelijkwaar fantastisch uitziet. Geinige kostuums, leuke aliens, prachtige CGI. Op 1 of 2 momentjes na had ik helemaal niet het gevoel dat ik naar een film uit 1997 zat te kijken, de makers van bv een Sound of Thunder zouden hier is naar moeten kijken qua CGI en zich dan doodschamen voor hun wanproduct.

Ook is de cast leuk en gevarieerd, van de stoere Willis en de zeer sexy/knappe Jovovich tot aan de geniale Hurt en de typisch irritante Tucker die uitstekend is gecast als vervelend mannetje.

Enige wat ik wat minder vond aan de film was weer dat zoete einde met liefde etc. etc.

Dat deed de komische ondertoon die de hele film had weer een klein beetje teniet en het was wat mij betreft ook overbodig.

4*

Weinig anders en weinig beter dan deel 1.

Het probleem zit hem gewoon in de toon van de film. Het blijft een film die seks/erotiek wil verkopen en daar tussendoor moet er ook een verhaal verteld worden.

Grey is de grootste douchebag die er is en Anastasia huppelt er als een huppelkutje achteraan. De relatie die zij hebben is louter seksueel, want echt boeiende dingen hebben ze elkaar totaal niet te vertellen. Dit moet wel de meest ongeloofwaardige romance ooit zijn. Wat ze in hem ziet is me na 2 films een compleet raadsel. Wat dat betreft past 50 Shades Darker wel bij de oppervlakkige Tinder generatie waar we anno 2017 mee te maken hebben, waarin men elkaar alleen beoordeeld door een oppervlakkige vleeskeuring en enige vorm van inhoud niet aanwezig lijkt te zijn.

De film voelt ook erg fragmentarisch aan. Elke scene lijkt haast bedoeld om naar een erotische finale te leiden. 50 Shades Darker is dus ook op deze manier opgebouwd: relatieperikelen, seks, relatieperikelen, seks, relatieperikelen, seks, relatieperikelen, seks etc. Echt spannend zijn de relatieperikelen en de seks ook niet.

Oh ja, er moet soort van spanning gecreëerd worden met een gekke ex slaafje, een geile vriendin van mama Grey en een helicoptercrash. Maar omgaan met spanning is iets wat deze regisseur totaal niet kan. Elk van deze subplots eindigt in een hilarisch slechte anti-climax. Enkel de botergeile baas van Anastasia krijgt nog weer een rolletje in het vervolg (gezien de trailer). Nou, ik zit al op het puntje van mijn stoel..

De film is en doet precies wat het pretendeert te zijn. Het is inhoudsloze meuk om geile tienermeisjes en huisvrouwtjes op te hitsen. Als man zijnde heb je het plezier om naar Dakota Johnson te kijken, maar heel veel meer kan je hier ook niet uit halen.

1,5*

Na een aantal jaartjes Fight Club ook weer is herzien. Wat me opviel bij de herziening is de flinke portie humor die de film bevat. Regelmatig toch moeten lachen.
Visueel is Fight Club ook een aantrekkelijke film, de beelden van het nachtelijke straatbeeld bevallen me altijd wel. Toch de hoofdzakelijke plekken waar de film zich afspeelt.
Norton is goed als man die lijdt aan imsomnia, verschillende therapieën afgaat voor zijn eigen voldoening en uiteindelijk de knotsgekke Tyler Durden ontmoet. Toch weer een bijzonder goede rol van Brad Pitt.
Qua ingewikkeldheid viel de film me iets tegen, je krijgt erg veel hints te zien in de film dat Norton aan een gespleten persoonlijkheid lijdt. Waarvan dit wel een geinige is, na 7:16 sec zie je een flits van Pitt tijdens een therapie. http://oi54.tinypic.com/6qumoz.jpg

Ook het verhaal ontspoort ietstje richting het einde(teveel gezeik van Norton), waardoor het fantastische eerste uur toch een andere richting kreeg. Niet heel vervelend of slecht, maar niet de manier waarop ik de film had willen zien. Al blijft het allemaal wel stijlvol en goed geacteerd. Vooral die papegaaihoofden van Tyler's persoonlijke leger zijn geinig.

Desalniettemin een erg goede film van Fincher, een van mijn favoriete regisseurs.

4* blijven staan.

Supersterke film in haar eenvoud met een fenomenale cast en Bale is natuurlijk de grootste uitschieter in de film. Al vind ik Wahlberg ook fantastisch. De bijrollen zijn meer dan prima en dat White trash familietje van Wahlberg's personage is al helemaal geweldig. Daarnaast is Adams als eye candy ook zeer aangenaam om naar te kijken.

De boksscenes zijn ook prachtig gefilmd, vooral omdat je zo'n televisie look krijgt. Dat gevoel wat ik kreeg bij zijn gevechten waren ook alsof je televisie aan het kijken was. Je hebt geen idee welke kant het op ging, wat toch zorgt alsof je live naar zo'n wedstrijd zit te kijken. Keertje wat anders dan alleen maar vanuit de ring filmen.

Toppertje en Bale is een terechte Oscar winnaar.

4*

Ik heb het actuele debuut van Paige bij Monday Night Raw gezien in 2014 en haar ook in het echt zien worstelen toen de WWE Nederland aandeed met de live shows.

Dus het is in dat opzicht wel een extraatje toen ik deze film gisteravond opzette.

Ik was vooral benieuwd tot hoe ver de film zou gaan in de tijdlijn, want na haar debuut in 2014 is er heel veel gebeurd met Paige. Ze is tot tweemaal geschorst geweest wegens overtreding van de dopingregels, ze is er een jaar uitgeweest en in dat jaar was ze verloofd met een andere worstelaar (Alberto del Rio, geen hele goede invloed), ze raakte geblesseerd, had een comeback en 3 weken later kreeg ze een trap op haar nek waardoor ze in april 2018 haar worstel carrière in de ring definitief heeft beëindigd. Daarnaast heeft ze haar hele eigen fappening meegemaakt. Tal van porno videos staan er van haar op het wereldwijde web uit haar NXT tijd. Dit heeft veel impact op haar gehad.

Alleen op basis hiervan kan je eigenlijk al een film maken.

Merchant neemt echter de 2012 documentaire over haar als uitgangspunt en dat resulteert eigenlijk in een sympahieke (kind) vriendelijke rise/fall/rise film. Her en der een lachje, sympathieke personages die niet te standaard overkomen. Die drie andere worstelaars hadden makkelijk haar vijanden kunnen zijn. De film weet een lach en een traan goed te combineren en ondanks dat haar WWE debuut niet helemaal accuraat is (ze gaf wel een speech voorafgaande het duel, de speech na afloop klopte wel, maar dat zei ze eigenlijk in een backstage interview), voelt het wel bevredigend aan.

Ik had misschien iets meer diepgang in haar persoonlijke verhaal in Amerika willen hebben. Het was nu voornamelijk trainen, trainen, trainen en haar debuut in de WWE ring.

Hierdoor lijkt het alsof ze als een broekie in die ring stapte en wordt Paige voor het dramatische effect nog kwetsbaarder en onzekerder neergezet. Terwijl ze eigenlijk regerend NXT kampioene was en al een paar jaar worstelde bij NXT. Ga maar na.. 2012 bij NXT komen en in 2014 je debuut bij WWE maken.

Enfin, het is vooral een veilige film geworden die erg sympathiek is en goed op de emoties weet in te spelen. Historisch gezien niet helemaal accuraat, maar het zijn geen Bohemian Rhapsody achtige praktijken.

Ik had misschien nog iets meer de focus op haar tijd in Amerika willen zien, zodat haar worsteltijd voor WWE/NXT beter uit de verf zou komen. Ook zijn de gebeurtenissen na haar debuut eigenlijk te interessant om niks mee te doen. Maar wat we wel te zien krijgen heb ik weinig op aan te merken.

3,5*

Une Fille Facile is een kleine, zomerse en interessante film over een Frans meisje dat met haar nicht een wilde, vreemde en leuke zomer beleeft. Zoals BBarbie al aangeeft heeft de film niet heel veel om het lijf, maar de speelduur is kort en ik kon prima meekomen in het verhaal en de tripjes op het jacht. De soort van vreemde (seksuele) spanning die er hing blijft goed aanwezig tot het eind en voordat ik het wist liep de aftiteling al.

Geen hoogvlieger en ik begrijp de bovenstaande twee reacties, maar ik ben toch wat milder omdat ik de film op precies het goede moment heb gekeken om de film te kunnen waarderen.

3,0*

Zeer originele film over het feit dat de dood je altijd achterna komt.

De kills zijn zeer inventief, het verhaal is goed te volgen en het is 1 grote adrelanine rit richting het einde van de film. Die ook weer lekker verrassend en smaakvol is.

4*

Moet zeggen dat ik aardig verrast was door dit vijfde deel. Waar ik deel 4 echt barslecht vond heb ik me bij deel 5 prima vermaakt. Mede dankzij het leuke gebruik van de 3D elementen, wat de film toch echt een extra dimensie geeft, kan ik dit wel met een voldoende beoordelen.
De kills zijn leuk en creatief, maar het meest heb ik me vermaakt met de kill op de turnmat, lekker ranzig hoe dat meisje dubbel klapt. Sowieso zijn veel kills goed met 3D overgekomen en ik merkte tijdens de openings credits al dat deze film goed met het 3D om zou kunnen gaan!

Tuurlijk zijn de hoofdrolspelers weer lekker onsympathiek en erger je je soms dood aan hen. Ik bedoel, je halve vriendengroep wordt afgeslacht en wat doe je als jongen en meisje in de hoofdrol? Inderdaad, je gaat je relatieproblemen met elkaar bespreken en je hebt het over verhuizen naar Parijs tijdens een romantisch dinertje voor 2 in een restaurant. Come on, een beetje verdriet om je vrienden kan geen kwaad hoor. Vervolgens komt een over de rooie Peter aan en dan durven ze ook nog is te vragen waarom hij zo sip kijkt? Hmm, tsjah.... hoe zou jij eruit ziet als jou vriendin vlak voor je ogen op een gruwelijke manier doodgaat

Het restaurant scene verder vond ik ook een beetje jammer en viel echt uit de toon met de rest van de film. Het einde waar deze film samenvalt met de gebeurtenissen uit deel 1 vind ik dan wel weer leuk gevonden.

Prima vermaak!

3*

Dit vond ik dus helemaal niets meer, om de 1 of andere reden is dit gewoon een zwaar overbodig extra deel op een leuke triologie.
Ik had vrij weinig met de personages, die jongen in de hoofdrol kan niet eens acteren en de film had zoveel domme momenten.
Ze lopen bv zomaar een groot ziekenhuis in en komen gelijk in de goede kamer, vervolgens gaat er iemand dood en zonder enige shock staan ze even later ook plots weer buiten.
Lekker geloofwaardig allemaal Zo zit de film nog boordevol van dit soort gare momenten(welke oetlul gaat met een kapot dakraam een autowasstraat in?)
Ook de special effects waren van zeer wisselende kwaliteiten, heb een paar aardige kills gezien, maar somigen waren ook vreselijk lelijk in beeld gebracht.

Helaas, the Final Destination is een miskleun geworden en totaal overbodig omdat het eigenlijk exact hetzelfde biedt als de 3 eerdere delen. Vrij weinig originaliteit.

1,5*

Pooefff, ondanks dat een collega mij deze film heeft aangeraden was het toch een behoorlijke teleurstelling.

Dit kwam voornamelijk door het slechte begin, alles moest even overdreven en sentimenteel in beeld worden gebracht, zodat je mee zou moeten leven met de personages. Iets wat niet echt werkte bij mij.
Toen eenmaal de actie begon was ik ook niet heel erg onder de indruk, er zaten natuurlijk wel een paar aardige momentjes in die ik zeker de moeite waard vond, maar toch ook weer teniet werd gedaan door dat vele slappe gelul van Marc Donato, 1 van de hoofdrolspelers. Dit was vaak toch wel lachwekkend en haalde de vaart erg uit de film.

Hier en daar zitten er nog wel wat zieke momentjes, alleen jammer dat het einde zo moralistisch werd van die killers, dat was bij mij de druppel die de emmer deed overlopen en waarbij ik toch echt tot de conclusie moet komen dat deze film het ondanks het leuke concept toch totaal NIET is.

1,5*

Buiten alles om lijkt dit me allemaal ook bewust. Is Data jullie niet eens opgevallen in deze film?

Ke Huy Quan - IMDb

Ik zag het gelijk. Verder een erg leuke en onschuldige film die prima binnen dit avontuurlijke genre past. Het mist wat mij betreft alleen een echte spanningsboog, maar de vrolijke vibe en de jongeren zijn aanstekelijk genoeg om het makkelijk uit te zitten. Het is moeilijk voor mij om op de film te haten als het gewoon pure fun pretendeert te zijn en meer ook niet.

3,0*

Erg fijne animatiefilm, al had ik toch op wat meer humor gehoopt. Deze film moet het voornamelijk van de sympathieke karakters en het aanstekelijke gevoel hebben. Dat lukt dan ook uitstekend. Zoals veel animatie films zitten er veel gekke personages in om de film luchtig te houden en ze zorgen ook voor de humor zelf.

Van Nemo en Marlin hoef je niet heel veel te verwachten, gooi er een lief stemmetje in en een overbezorgde pa(waar je empathie voor moet krijgen door het tragische begin van de film) en je hebt een ideale vader/zoon verhaal om deze film op te basseren.

Weinig verrassingen(animatie is erg mooi, die van de mensen als enige minpuntje niet) en dat vind ik wel fijn in dit genre. Alleen de film heeft me niet zo geraakt als een aantal andere animaties. Wel zeer vakkundig en bovenal ook erg leuk voor de kids.

3,5*

Prachtig drama, met alweer een fenominabele Depp en Winslet.

Het uitgangspunt is leuk, het is mooi om te zien hoe de toneelschrijver Berrie zijn inspiratie voor Peter Pan uit de kleine dingetjes heeft gehaald. Behoorlijk inspirerend, creatief en leuk gedaan allemaal. Net zoals de vele fantasieën die dankzij Depp mooi tot leven komen in de film.

Als drama is de film redelijk zwaar en volgt het niet de standaardwegen wat mij betreft, ik vond het prachtig. Je moet overigens wel tegen zoetigheid kunnen, anders is deze film niets voor jou!

Mooie film om te onthouden!

4*

Meh meh meh. Allemaal erg matig. De Ierse setting wordt optimaal benut en dat houdt de film nog enigszins levend. Het plot is namelijk zo enorm uitgekauwd dat hier niks aan te beleven viel. Clichés in dit genre zijn onvermijdelijk, maar het lag er allemaal zo dik bovenop en de dilemma's voelden allemaal zo gekunsteld. Ik kon er gewoon te weinig mee. Finding You wist de chemie niet goed over te brengen.

2,5*

In eerste instantie klinkt het plot mysterieus en spannend, maar de uitwerking is wat gewoontjes. De nadruk ligt iets teveel op het schetsen van de situatie, waarbij de spanningsboog uiteindelijk ontbreekt. De film probeert onder de huid te kruipen door de meiden psychologisch steeds verder weg te laten glippen van de situatie waar ze in verkeren, maar de onderlinge band mis je eigenlijk vanaf minuut 1 doordat een goede introductie van de personages achterwege blijft. Hierdoor faalt de film eigenlijk ook in de opzet.

Zodoende wordt de film nergens echt slecht, maar heeft de film vooral door een zwak begin mij nooit bij de strot weten te grijpen. Ook vond ik de film er visueel onaantrekkelijk en verouderd uit zien, ondanks dat de film uit 2005 komt.

2,5*

Wisselvallige film, wat vooral overkomt als een iets te lange X-Files aflevering. Heel lang wordt de kijker in het gewist gelaten(al laat de synopsis hier wel ruim het eerste uur van de film zien), heb je geen idee wat er nou echt is gebeurt.
Naarmate de film het einde nadert wordt het allemaal net even te langdradig en laat het te weinig meer aan de verbeelding over. Ondanks de uiterst sfeervolle scene van een kwartier in het ruimteschip. Die paste echter ook weer niet bij de rest van de film, dit zorgt ervoor dat je vooral het gevoel hebt naar een experiment te kijken.

Krijg echter wel weer zin om the X-Files weer op te pakken.

2,5*

Het is maar dat ik over het algemeen wel fan ben van deze soort college films, want deze film is eigenlijk niet al te best.
Toch heb ik me wel met de film vermaakt, de film pretendeert ook niet serieus te zijn, gelukkig maar want hier en daar zitten er leuke grappen in de film(hele kamp kent de tekst van Bring it on uit hun hoofd).
De hoofdrolspelers zelf vind ik te wisselvallig, ene moment zijn ze overtuigend, het andere moment lijkt het alsof ze hun zinnetjes van een papiertje staan af te lezen.
De romance tussen Nick en de beeldschone Carly is in mijn ogen niet geloofwaardig, krijg niet echt te zien waarom ze voor elkaar vallen.
Het is allemaal wat te makkelijk en te voorspelbaar, zoals de hele film eigenlijk.
Het is het allemaal net niet, al zijn veel bijrollen wel leuk gecast en heb ik wel vaak moeten (glim)lachen om domme acties.

Het is maar dat het een leuk genre is, want voor de rest voegt deze film weinig toe aan de tientallen films die er al zijn over dit onderwerp.

Als je van dit genre houdt zal je je zeker wel vermaken met deze film. Houd je hier niet van? Laat hem dan links liggen, want je gaat hem dan ook echt niet leuk vinden, alle bekende cliché's komen voorbij!
Zelf heb ik me wel vermaakt met deze film, ondanks dat het niveau soms echt te wensen over laat.

2* voor de leuke dames en een aantal geslaagde grappen.

Aardige drama, die het niet echt moet hebben van het sterke verhaal. Die is namelijk zo voorspelbaar als het maar kan. Ook wordt het niet helemaal perfect voor mij afgesloten, teveel zaakjes die niet helemaal goed worden afgewerkt. Relatie vader-zoon, de vriendschap tussen Panettiere en Boyd in de jeugd

De cast krijgt hier gelukkig wel de kans om zich weer is te bewijzen, het casten van Roberts is misschien wat overbodig, maar ik vond het wel prima. Zo vond ik ook Defoe, Reynolds, Anne-Moss, Boyd en uiteraard de prachtige schoonheid Panettiere prima acteren.

Niet superbijzonder, maar wel een fijne wegkijk film.

3*

Firestarter is alweer de tweede verfilming van dit Stephen King verhaal en ik snap niet echt waarom dit in deze vorm uitkomt. Ook omdat het eerste deel nou niet bepaald als een klassieker te boeke staat.

Ik volg kleintje 2 wel in zijn commentaar. Dit is een film die veel potentie heeft en door de vlugge pacing een zeer vermakelijke film is geworden. Alleen het universum dat wordt gecreëerd voelt veel groter aan en in de film krijg je er eigenlijk maar een kleine fractie van mee. De film knalt door het plot heen en overal denk je. Ik wil hier meer van weten. Waarom is deze organisatie nou precies boosaardig? Waarom worden die tests uitgevoerd? Wat is het doel? En op persoonlijk vlak wil je ook meer weten van het hele achtergrond verhaal van de vluchtende Effron en Lemmon. Op wat fragmentjes na voel je de noodzaak van hun vlucht niet echt.

Je kan dit natuurlijk allemaal zelf wel invullen en het is niet moeilijk te bedenken. Maar de feit dat de film hier zelf geen tijd en aandacht in stopt is een groot gemis.

Firestarter schreeuwt om een serie en een verder uitgediept verhaal, maar het blijft echter maar aan die oppervlakte borrelen en veel dieper gaat het niet in deze film. En dat is jammer, want die nieuwsgierigheid wordt goed opgewekt en je wilt je echt in die wereld verdiepen. Jammer dat men tegenwoordig niet meer die drang heeft om miniseries te maken van King's verhalen. Dat was in de jaren 90 wel anders toen er allemaal middelmatige miniseries gemaakt werden. En juist nu met hogere productiewaardes worden veel te grote verhalen met potentie in anderhalf uur gepropt (Dark Tower, Firestarter etc.).

En o ja, de soundtrack van Carpenter is fenomenaal. Hij doet dit echt te weinig tegenwoordig.

3,0*

Leuke film, maar wat mij betreft niet superbijzonder.
De film is gewoon goed in het genre, de actie die je ziet is lekker. De bad guy irriteert je zoals een bad guy moet doen, Stallone is ook wel aardig(al vond ik dat gejank aan het einde niet zo sterk overkomen) en de soundtrack is ook allesbehalve tegenvallend.

Vond het alleen jammer dat de actie niet constant was, de film had zo z'n saaie momenten. Alleen die kolonel Trautman vond ik ook wat misplaatst. Hij moest de hele film door even zeggen hoe goed Rambo was, ik vond die verheerlijking wat irritant worden op een gegeven moment. Ook verwacht ik qua setting wat meer van de volgende delen, denk dat de jungle mij beter zal bevallen.

3*

First man is een lekkere slowburner die op een mooie en op het oog authentieke wijze het leven van Armstrong weergeeft. Vooral de kleurenfilter over de film heen geeft een warme toon en brengt je gelijk in die jaren 60 sferen.

Verder weinig opsmuk en verheerlijking, maar geeft het uitstekend weer hoe dat leven was. Het was hard werken en om in deze business innoverend te zijn moet je risico's nemen met alle gevolgen van dien. Hoogtepunten en vooral dieptepunten komen regelmatig voorbij. De afsluiter van de film is ook interessant en van de daadwerkelijke maanlanding hebben ze een subtiele, stille en adembenemende ervaring gemaakt.

Het nadeel met dit soort slice of life biografieën is wel dat je geen volledig beeld krijgt van wat ervoor en erna is gebeurd en er worden daarnaast ook tijdsprongen gemaakt van soms wel een paar jaar. Daar heb ik soms wel moeite mee. Een persoon van een paar jaar later kan een heel ander persoon zijn dan degene die je in de eerste delen van de film hebt leren kennen. Daardoor kunnen een aantal aspecten in het verhaal soms wat lomp ogen en heeft persoonlijk drama niet het beoogde effect.

Desalniettemin een fraaie ervaring om mee te maken.

3,5*