Opinions

Nummertje 4 in de reeks alweer.
Het zijn allemaal matige films met een dom uitgangspunt die ook maar nergens verklaard kunnen worden op een manier waarop ik het zou slikken. En toch kijk ik met het grootste gemak naar dit soort films. Het kan misschien zijn omdat die nachtelijke stedelijke sfeertjes en de totale anarchie die er dan heerst mij kan bekoren. Dat is allemaal met the Warriors begonnen vroeger.
The First Purge vormt geen uitzondering in de reeks. En juist in deze film is het goed uitleggen van waarom de Purge plaatsvindt belangrijke omdat de film terug gaat naar de roots van het verhaal. Dat lukt niet goed. Het blijft maar raar en ik kan me niet voorstellen dat het economisch iets van een voordeel zou opleveren omdat halve steden na zo'n avondje Purgen compleet in puin liggen.
De film doet verder niks bijzonders en regisseur McMurray weet met het "origins" verhaal ook niet heel veel raad, vooral op (cheesy) audiovisueel vlak kon ik genieten van de film. Het uitgangspunt blijft net zoals de andere films in de reeks gewoon dom en is uiteindelijk niet meer dan een smoes om nachtelijke sfeerbeelden van in dit geval Staten Island in beeld te brengen. Dat werkt op momenten erg goed(vooral wanneer de Purge net is begonnen) . De donkere drugslord cq. John McClane gangster in de hoofdrol is de enige die me flink kon bekoren en het levert enkele mooie actiescènes op. De rest van de cast deed niet zoveel bij mij, met die schreeuwende buurvrouw Dolores voorop. Man man man man.
En na deze film blijf je je afvragen waarom men het zou geloven dat de eerste Purge een succes zou zijn terwijl je een halve bevolking van het eiland over hebt die kunnen bevestigen/getuigen dat de overheid hier een smerige rol in heeft gespeeldt, terwijl het een sociaal experiment was. Je blijft in deze filmreeks maar met die vragen zitten.

Volgens mij scoren alle films in de reeks een stabiele 2,5 sterren bij mij. Deze dan ook maar.

2,5*

Wat een heerlijk intense film is dit zeg. Tussen het Barbie en Oppenheimer geweld draait deze anime die het in Azië fantastisch heeft gedaan met 275 miljoen dollar box office tot op heden. Dit is meer dan terecht, want zelden heb ik een sportwedstrijd van minuut tot minuut zo intens beleefd en vooral dat je door de wedstrijd de personages ook leert kennen. De wedstrijd is een achtbaanrit van emoties die op en neer vliegen en je leeft vanaf minuut 1. De film duurt lang met een speeltijd van ruim 2 uur. Dus het is natuurlijk niet alleen de wedstrijd waar je naar kijkt. Tijdens de wedstrijd wordt er vaak naar flashbacks overgeschakeld over hoe het team bij elkaar is gekomen en in het bijzonder hoofdrolspeler Miyagi en zijn jeugd.

De flashbacks hadden misschien wel iets uitgebreider gekund, want je hebt alsnog het gevoel dat je veel hebt gemist en de hele weg naar die ene wedstrijd komt niet in de film terug. Hier merk je dat deze op een manga reeks gebaseerde film toch tijd tekortkomt om echt een meesterwerk te zijn.

Gelukkig kon ik alsnog enorm van de film genieten. Is het basketbal echt onzettend goed en geloofwaardig in beeld gebracht en is de animatiestijl adembenemend mooi. Vooral fraai hoe de menselijke personages heel natuurlijk en realistisch door de omgevingen bewegen. En de basketbaloutfits zagen er ook fenomenaal uit.

Echt een topfilm die me vanaf minuut 1 tot 124 op het puntje van mijn stoel heeft gehouden. Een must see voor elke sport en anime fan.

Mooi rauw en Brits drama met bovengemiddeld acteerwerk van Jarvis, toch knap aangezien zij een beginner is zoals al wordt aangegeven. Het harde Britse leven in de buitenwijken wordt goed weergegeven en de slechte onderlinge relaties binnen het gezin komt ook overtuigend en realistisch over.

3,5*

Kan me prima vinde in HarmJan.

Zeer degelijke film met vooral een geweldige Jack Nickolson, but tell me something i didn't know already. Gewoon een geweldig acteur.

Het desolate sfeertje komt ook goed tot zijn recht en her en der heb ik genoten van de geweldige dialogen. Vond vooral die twee lifters erg grappig.

De gevoelige familiesnaar het laatste drie kwartier wordt bij mij niet geraakt, het past eigenlijk totaal niet bij de 1e helft van de film en wordt daardoor ook onnodig zoet.

Een film met twee gezichten.

3*

Toch knap hoe de makers een formulewerkje als dit toch sympathiek weten over te brengen. Technisch is de film prima, qua plot doet het niks bijzonders. Ja, een nieuwe ziekte. Maar in de basis is het niet anders dan de vele andere films die hieraan vooraf zijn gegaan.

Het zit hem vooral in Cole Sprouse en Haley Lu Richardson. Zij brengen een enorm charisma in de film en hebben een leuke chemie samen. De twee trekken de film daarmee makkelijk over de streep, ondanks een afgezaagd verhaaltje.

3,0*

Bij vlagen een erg grappige film en Segel vormt een perfecte combinatie met Blunt. Alleen duurt het allemaal zo lang.... 124 minuten is gewoon te lang voor een romkom. Hierdoor blijft de film niet continu op dat hoge niveau van een aantal grappen zitten, waardoor de film af en toe aardig inkakt. Achteraf toen ik zag dat dit een Apatow productie was werd het e.e.a. wel duidelijk, dit is wel een kwaaltje die ik vaker in Apatow producties tegenkom.

Bij vlagen goed, maar uiteindelijk net te langdradig om de gehele speelduur te overtuigen.

3,0*

Gewoon een leuke film, maar meer ook niet. Er was veel controverse rondom Ezra Miller, maar ik kan in dit geval de kunst van de artiest scheiden. Miller is gewoon grappig en speelt de rol met verve. Al is Barry Allen's alterego soms wel balancerend op het randje van mijn irritatiegrens.

De film doet qua verhaal verder gewoon wat het moet doen, maar heeft het net als zo vaak tegenwoordig teveel tijd nodig om het verhaal te vertellen. Het middenstuk duurt op een gegeven moment zo lang dat de verveling toeslag. Als dan het aantal grote setpieces ook nog eens tegenvalt en de CGI soms echt erbarmerlijk slecht is kan je toch onmogelijk van een echt goeie film spreken. Waar is in vredesnaam het budget naartoe gegaan? Dat tussenstuk in die limbo waar Allen kan kiezen tussen de verschillende tijdlijnen ziet er zo slecht uit met als dieptepunt eigenlijk wel de geanimeerde Nicolas Cage. Terwijl ik op de aarde wel weer kon genieten van de wrede actiescenes op het einde. Al was was dat meer het gevoel dan dat het echt visueel een meesterwerk was.

Al met al heeft de film een hart en pakt het verhaaltechnisch goed uit. Ik snap best dat mensen lekker kunnen fanboyen op bepaalde momenten. Maar de pacing is erg matig en visueel enorm wisselvallig, tot aan het waardeloze toe.

Flashbacks of a Fool is een erg stijlvolle film waarbij vooral het eerste half uur erg dromerig overkomt en mij eigenlijk heeft betoverd.

Daarna krijgen we een blik in zijn verleden, waar we een betere blik op de vriendschap met zijn overleden vriend Boots zouden moeten krijgen. Helaas is dit niet het geval en is de vriendschap vrij oppervlakkig in beeld gebracht. Wat dat betreft is de synopsis op de dvd hoes erg misleidend. Als coming of age gedeelte werkt het wel prima en weet het hier ook meer dan goed te vermaken, maar in de context van het eerste half uur werkt het helaas niet. Veel wijzer worden we niet van Joe zijn vriendschappen.

De laatste twintig minuten gaan we weer terug naar het heden en de terugkeer van Joe in Engeland. Het weerzien met zijn familie is mooi, maar het veel te emotionele gebeuren met Ruth werkt ook niet helemaal omdat dit ook oppervlakkig is uitgewerkt in de flashback.

Toch jammer, want hier had veel meer ingezeten. De film is erg stijlvol, de aankleding is erg leuk de gebeurtenissen zijn ook aanstekelijk en ontroerend. Jammer dat er her en der de diepgang mist in Joe zijn personage en zijn vriendschappen waardoor niet alles geloofwaardig oogt.

3*

Deeltje drie is een degelijke, maar ook saaie film in de reeks. Ik mis duidelijk verdere uitdieping van Carl en Assad. Dat daarbij het thema ook nog eens doodsaai (religiegekkie) s en er totaal geen spanning of verrassing in de film zitten, maakt dit voor mij toch veruit de minste film van de eerste drie. Ik had er meer van verwacht.

2,5*

Inderdaad een leuke film, nergens echter een hoogvlieger.

Chevy Chase is gewoon leuke gecast, zet veel leuke typetjes neer en de namen die hij erbij verzint zijn ook grappig.
De dialogen van Chase zijn vaak ook sterk, lekker droog.
Soms zitten er ook leuke grapjes in die niet erg opvallen.
vb. Stoel wegtrekken op de redactie vd krant om erop te gaan zitten en je ziet die gast erachter op de grond donderen.
Simpel, maar toch leuk en effectief gedaan zonder er de nadruk op te leggen!

Het plot is natuurlijk niet van wereldniveau, maar toch vermakelijk voor een komedie, je ziet ze wel is erger. De muziek is wel erg eighties, voelt toch erg gedateerd aan.

Al met al een leuke komedie, waarin Chevy Chase een leuke en aanstekelijke rol heeft, maar nergens echt een hoogvlieger is.

3*

Zij kon de boel wel verraden denk ik March233.

Voor de rest is Flightplan zoals de meesten al omschreven. Toch een aardige film, alleen werkt Foster in Flightplan toch wel heel erg op je zenuwen.
Dat hysterische geschreeuw de hele tijd, daarmee maak je het jezelf niet gemakkelijker.
De film laat je wel met verschillende ideëen spelen, alleen had ik het allemaal al wel snel door op een gegeven moment.
Dochter zou volgens de inlichtingen ook dood zijn, alleen er was maar 1 kist aan boord, toen wist ik het eigenlijk al.. Dan ga je doordenken en kom je eigenlijk ook tot de conclusie dat Carson(de airmarshal) zo'n beetje de enige is die in aanmerking komt als dader, niet geheel verassend dus voor mij.


Wat overblijft is gewoon een zeer wisselvallige film, met een slechte Foster in de hoofdrol maar wel hier en daar goede en beklemmende momentjes en een redelijk uitgedacht script, ondanks dat ik het wel doorhad.

2,5*

Alweer een heerlijke film van Rob Reiner.

Ben persoonlijk een gigantische fan van Stand by Me en toen ik een half jaar geleden hoorde dat Reiner Flipped ging uitbrengen kon ik niet wachten om hem te zien. Ik denk wel de film waar ik me het meest op heb verheugd de afgelopen tijd.

Het deed me dan ook pijn aan mijn hart dat deze film nergens aandacht krijgt en waarschijnlijk stilletjes aan alles en iedereen voorbij vaart.

Echt jammer, want Flipped is net als Stand by Me gewoon een toppertje in het coming of age genre. De film is heerlijk fris en de twee hoofdrolspelers zijn bijzonder leuk. Daarbij is de manier van vertellen gewoon erg origineel en zorgt voor een heldere kijk op de vriendschap die Juli en Bryce in de loop van de jaren opbouwen. Vooral omdat je een goede inzake krijgt over de beide hoofdrolspelers, om de beurt wordt hetzelfde verhaal vanuit het perspectief van Bryce of Juli verteld. Flipped is daarom ook nog is een heel toepasselijke naam.

Daarnaast is de gehele cast in vorm en krijg ook weer dat typisch nostalgische gevoel bij het kijken van deze film. Komt vooral ook door het leuke buitenwijkje waar de film zich afspeelt, de bloedmooie plaatjes die je als kijker voorgeschoteld krijgt en de vrolijke sixties nummertjes die de finishing touch geven.

Ik heb genoten en ben totaal vervoerd door deze film. Een film die helaas te laat is gemaakt door Reiner, waardoor ik er geen fijne, nostalgische jeugdherinneringen aan overhoud. Iets waar deze film anders zeker voor zou hebben gezorgd! Nu houd ik er gewoon fijne herinneringen aan over!

4,5*

Ondanks de vele fouten en het zwaar onlogische verhaal is Flodder in Amerika inderdaad nog steeds zeer vermakelijk.

Heerlijk hoe tokkie ze zich gedragen in New York, dit levert vaak hilarische momenten op die je toch even goed doen lachen.

Het einde lijkt wel en voorspelling op 2001, toch raar hoe onschuldig zoiets toen was en als je er nu bij nadenkt kan je er eigenlijk iets anders bij denken.
(vliegtuig die je boven het wtc ziet vliegen)

3*

Helene and Andre believed in the sacredness of life.

They wouldn't harm anything.

Not even a fly!

Heb de Chamber Collection al een tijdje op dvd en gooi nu alle 5 the Fly flms er tegenaan.

The Fly is een leuke film die echter niet het niveau van de remake haalt. Het uitgangspunt is hier natuurlijk origineel en de vertelswijze beviel me ook wel, ondanks dat je de uitkomst al weet.

Ook de cast vond ik wel aardig en hadden ze soms erg sterke, gevatte dialogen, zoals mijn openingszin al aangeeft. Wel geeft de film meer ruimte voor een drama dan een echte horrorfilm, dus je hoeft geen huiveringwekkende momenten te verwachten.

Alleen jammer dat de film in het midden kitcherige momenten vertoont en dat de introductie van de vlieg iets te lang op zich laat wachten(al zorgt het hoofddoekje wel voor leuke momenten). Gelukkig zorgt de sterke soundtrack nog voor leuke en sfeervolle momenten.

Geen topper, maar wel prima vermaak voor zo'n gouwe ouwe.

3*

The Fly is in mijn ogen ook geen pure horror, het volgt namelijk meer het psychologische proces van een normale man tot het afzichtelijke wezen aan het einde van de film.

De aanloop is in mijn ogen wel een beetje te lang, de film komt heel traag op gang. Er gebeurt het 1e uur dan ook vrij weinig op horrorgebied.

Vanaf het moment dat Goldblum de 1e veranderingen ondergaat wordt de film veel interessanter, echte horror o.i.d. wordt het nooit in mijn ogen, daarvoor is het allemaal net teveel ´drama´.

Wel profiteert de film van de lekkere oude special effecten, de ene na de andere ranzige scene vliegt voorbij. Reinbo heeft het hierboven mooi gezegd, dit missen de film van tegenwoordig. Als ze nu deze film zouden maken zou je een uit de computer getoverde mens/vlieg zien. Dat neemt de charme toch op een bepaalde manier weg.

Nu voelt het allemaal echt aan en gruwel je ook echt van de veranderingen die voortduren in de film.

Dat is gelijk ook het sterke en het zwakke punt van de film. Aan de ene kant is het natuurlijk prachtig en kweekt het een bepaalde band en blikken van afgrijzen, maar aan de andere kant gebeurt er gewoon vrij weinig in de film.

Op psychologisch vlak is het allemaal wel goed uitgewerkt en blij je medelijden houden met Goldblum op het einde. Voor mij telt deze film ook minder als horror, meer een psychologisch drama met een ranzig tintje eraan.

Twijfel tussen de 3* en een 3,5* . Ik denk dat ik mijn oude stem maar verhoog naar 3,5* ook vanwege de jeugdsentimenten die ik houd aan dit deel en deel 2. Al had deze film vroeger een grotere indruk op mij dan tegenwoordig.

What??!!??

Wat is er mis met de mensen hier op MovieMeter Ben benieuwd naar de vele gaten waar men naar refereert en als die er wel zijn boeit het me ook niet echt zo erg, want de film is toch vooral een snelle komedie van slechtst 87 minuten.

Flypaper is verder namelijk een zeer degelijke, grappig en vooral ook goed in elkaar gezette Whodunnit verhaaltje dat tot aan de laatste minuut de spanning er ook nog eens weet in te houden. Daarnaast zijn de vertolkingen erg leuk. De hilbillies stelen de show met hun domheid, maar ook Dempsey zet een fijn karaktituur neer.

Door alle karaktituren zet de regisseur je constant op het verkeerde been en zo krijg je een zeer luchtige/grappige film die je tot het einde nieuwsgierig houdt.

Zeer onderhoudend en 1 van de betere biosfilms van de afgelopen tijd!

3,5*

Herzien op de nieuwe 4K transfer. Overdag ziet de film er beeldschoon uit. In de (vele) donkere scenes merk ik toch dat de HDR er moeite mee heeft. Het bronmateriaal is misschien niet zo goed? Of Studio Canal heeft niet dezelfde talenten aan het roer als andere partijen. Vooral in de donkere scenes leek er bovenin de balk dat het een beetje teveel heen en weer schoof.

Maar het blijft een low budget film en op veel andere momenten en vooral betreft het geluid is dit een enorme vooruitgang t.o.v. voorgaande uitgaves.

De film zelf is typisch Carpenter. Een subtiele soundtrack en mooi sfeervol camerawerk. De opbouw is erg langzaam, maar continu blijft Carpenter je op de zenuwen brengen. Dit komt bv vooral door die misthoorn die lichtjes op de achtergrond te horen is en altijd onheilspellend klinkt. Subtiele, muzikale dingen die een film zoveel meer kracht meegeven. Het is verder een kort filmpje en ja, het komt misschien iets te laat op gang. En ook de climax is niet spectaculair.

The Fog is qua plot vooral een film met hele mooie ideeën en er wordt een briljante sfeer neergezet. Maar de creativiteit om er echt een lekker einde aan te breien ontbreekt en de climax is daardoor ook licht teleurstellend. Jammer, want maak de film even tien minuten langer. Bouw die opgebouwde spanning wat beter uit en zorg voor een iets bloedstollender eind van de film.

3,5*

Overigens verziekt het einde de film compleet. Wat een achterlijk stel gladiolen ben je dan als vrienden en vriendin van de hoofdrolspeler zijnde. Je weet tijdens het kijken natuurlijk dat dit gaat gebeuren, maar je fuckt hiermee zo met de psyche van een persoon dat je gewoon kan wachten tot het compleet fout gaat. En uiteraard gaat het ook fout. Die Alexei had hem nooit zo in zijn eentje moeten opwachten. Dan vraag je er simpelweg om.
De grote verliezer is in dit geval niet de hoofdrolspeler, maar iedereen om hem heen die hem dit hebben laten doorstaan en verantwoordelijk zijn voor deze dode.

De film an sich was verder onderhoudend. Je weet dat de jongen in de hoofdrol een rol speelt voor zijn kijkers, dus je prikt wel makkelijk door zo'n irritante act heen. De rest van de groep voelde ook oké aan. Heb wel eens plattere personages gezien in dit soort film. Al met al vermakelijk, lekker grof en sfeervol. Alleen dat einde.... Het is gewoon dom.

2,5*

Mooi filmdebuut van Nolan, vooral de spanning is constant voelbaar dankzij die lekker nerveuze muziekscore.
De cast voelt natuurgetrouw aan en voldoet prima voor zo'n low budget film. Het verhaal lijkt op het eerste gezicht simpel, maar is eigenlijk nog best intelligent, op de helft van de film komt een soort van plottwist waardoor het allemaal nog interessanter werd. Gelukkig maar, Following begon vlak daarvoor een klein beetje in te zakken.
Het einde is ook erg leuk gevonden, al vond ik het wel raar dat de hoofdrolspeler zijn hamer had achter gelaten bij die vrouw, dan vraag je er natuurlijk wel om om genaaid te worden.

Zeer vermakelijke en spannende film die de 69 minuten precies waard is.

3,5*

Je gaat met een groep voetbalsupporters naar Zagreb en naar wat voor films moet je dan kijken? Juist, dit soort films. Totaal niet mijn genre, ondanks dat ik de hooligan scene best interessant vindt. Misschien komt het omdat ik het juist ook link aan dat soort stoere typjes die de film al op voorhand leuk vinden ongeacht de kwaliteit.

Danny Dyer heb ik persoonlijk niet veel mee en ook in deze film overtuigt hij niet. Heb altijd het gevoel dat hij extra stoer probeert over te komen wanneer zijn kop in beeld komt. Ook zitten er bijzonder domme droom sequences in de film en irritante zijplotjes over familiezaken die nauwelijks wat toevoegen. Gelukkig zitten er nog wel leuke typjes in, zoals die dikke Billy die met alles en iedereen mot heeft.

Toch is de film door de vele grapjes die ze met elkaar uithalen best vermakelijk en wanneer je op het einde dat vieze moraaltje verwacht als gevolg van die zijplotjes komt er gelukkig toch nog een dikke fuck you. Dit is uiteindelijk een film die je niet moet veroordelen op de hooliganscene, maar gewoon op je af moet laten komen en ook vooral niet serieus nemen. Juist omdat er zo omslachtig met het moraal wordt omgegaan op het einde. Alleen wel jammer dat het einde een hoog American History X gehalte bevatte en daardoor ook weer niet heel origineel was.

2,5*

Fijn en vrolijk tussendoortje voor tussendoor, waarbij ondanks het repetitieve element van de telefoongesprekken ze wel weten te vermaken.

De film heeft verder te weinig om het lijf om echt te kunnen imponeren. De plaatjes worden verder netjes binnen de lijntjes ingevuld.

Aanstekelijk, maar niet erg bijzonder verder.

2,5*

Was zojuist op RTL4, wat een draak van een film zeg.

Opzich is het idee voor deze film niet eens zo slecht, ware het een pure jeugdfilm zou zijn.

De kids zijn in mijn ogen ook niet het grootste probleem in deze film, dat is meneertje Chuck Norris namelijk!!

Werkelijkwaar elke scene met hem was tenenkrommend slecht, vechtscenes sloegen ook helemaal nergens op het moralistische gelul van hem op het einde was om te janken.

De bad guys sloegen ook nergens op en het acteerwerk is gewoon slecht.

De kids zijn gewoon beter dan alle volwassenen in deze film.

De muziekkeuze/geluidseffecten zijn ook barslecht, amateuristisch soms.

Het enige wat deze film mij voor een halve ster behoed zijn de kids, die redden de film nog enigzins.

1*

Leuke en frisse komedie uit de Apatow reeks!

Het idee voor deze film is leuk en de uitwerking is ook weer grappig.

De hoofdrolspelers zijn zeer goed gecast en na i love you, man ben ik ook weg van Jason Segel. Grappige man!!

De bijrollen zijn ook goed, Kristin Bell(die tv/film rollen van haar in deze film zijn echt te grappig voor woorden) ziet er prachtig uit en Mila Kunis ook.

Zag Paul Rudd ook in de film, die hadden ze wel even goed onder handen genomen zeg, kon hem bijna niet herkennen. Ook hem is er een leuk rolletje weggelegd in de film.

De film is niet van de poep en pies humor en de constant grappen, het is meer de leuke situaties en het reageren van de personages erop wat me zo aantrekt. De tropische locatie van Hawaï trekt je natuurlijk ook wel erin mee.

Jammer dat het laatste half uur meer als een standaard romcom oogt, maar de eindscene is dan wel weer heel leuk gedaan.

FSM is gewoon een grappige film op een heerlijke locatie met lekkere dames en een mooi feel good einde. Geen klassieker, maar zeker wel een paar keer herbekijken waard!

3,5*

Een leuk uitgangspunt wordt helaas wat te fragmentarisch uitgebeeld in de film en het einde is helaas ook te zot voor woorden. Jammer dat films vaak een uitvlucht naar het o zo makkelijke zoeken, dit maal de aliens.

2*

Vannacht op Netflix herkeken en het blijft toch ontzettend vreemd hoe een film over een milkshakemachine verkoper en een paar hamburgerbakkers bijna 2 uur lang van begin tot eind kan boeien. Dit komt mede dankzij het fenomenale acteerwerk van Michael Keaton, die (van wat ik allemaal weet) een ontzettend geloofwaardige prestatie neerzet als Ray Kroc. Wat the Founder vooral goed weet te doen is dat het beide kampen goed weet neer te zetten. De keiharde, (misschien) achterbakse maar ook realistische en gedreven Ray Kroc val te begrijpen, maar ook de naïeve, eerlijke broers McDonald kan je begrijpen. Familiewaarden is voor hen een groot goed en ze verdedigen dat met hand en tand. De frustratie van Kroc is weer dat ze daarmee achterblijven en niet door kunnen groeien. Dit psychologische spelletje wordt op een entertainende en dusdanige manier gebracht dat de film voorbij vliegt en je uiteindelijk zelf ook zin krijgt om een rondje door de McDrive te doen. Dit heb ik vandaag dus gedaan en mijn ervaring was precies zoals Kroc's eerste ervaring met McDonald's: ik bestel, ik reken af en ik kreeg gelijk mijn eten mee. Niet teveel denken over wat je eet en of het goed voor je is.

En zo moet je deze film ook zien. Je drukt op play, je geniet gelijk enorm van de sfeer en het vlotte verhaal en voor je het weet rollen de eind credits over je scherm. Of alles allemaal 100% zo is gebeurd? Nee, maar in grote lijnen krijg je i.i.g. de juiste informatie mee.

3,5*

Tsja, ik vind dit gemiddelde de film geen recht aan doen.

Het verhaal doet je ook een beetje denken aan Meet the Parents, al hebben de Vaughn en Witherspoon andere (leuke) redenen om hun familie te bezoeken.

Vooral het 1e uur van de film heb ik regelmatig dubbel gelegen om de vele domme, maar vooral ook grappige situaties. Vaughn en Witherspoon hebben zo allebei hun geheimpjes voor elkaar die door hun familieleden op een pijnlijke, maar leuke manier naar buiten wordt gebracht.

De cast is ook lekker fleurig en speelt met veel plezier hun rol. Nergens irriteert het. Vaughn is ook weer heerlijk op dreef als ie in een pessimistische bui is en Witherspoon is even charismatisch als altijd. Hoewel de vonken tussen hun 2 er niet altijd van af vliegen is het toch komisch allemaal.

Helaas verdwijnt de humor compleet het laatste kwartier en krijg je het standaard christmas feel good verhaaltje met de bekende speeches over liefde en familie.

Het irriteert echter nergens, alleen je krijgt wel het idee dat er meer potentie had gezeten als ze het luchtig zouden houden.

De film eindigt gelukkig nog wel leuk, zodat je toch met een glimlach aan de aftiteling begint.

3*

Four Good Days is een mooie en kleine film waarin Glenn Close en Mila Kunis alle tijd en ruimte krijgen om te stralen. Hier maken ze dan ook gretig gebruik van. De film zit vol mooie dialogen die de wanhoop van zowel moeder als dochter zien. Je gelooft hun relatie onmiddellijk en het zal ongetwijfeld voor een aantal mensen raakvlakken tonen. Er zijn genoeg gezinnen waarin ouders en kinderen voor grote dilemma's komen te staan.

De richting van het verhaal is verder niet zo bijzonder. Het kabbelt lekker voort en de twee vrouwen kennen hun ups and downs. Nergens wereldschokkend, maar het onderwerp houdt het onderhoudend en kijkbaar. Het is wel jammer dat dit soort films extreem onder de radar vliegen en te weinig aandacht krijgen. Prime kan als streamingkanaal toch wel wat beter hun films uitlichten, aangezien je overal altijd te zien krijgt dat 1 of andere pauper Netflix film weer een kijkhit is. Dat komt puur doordat de dienst films goed weet uit te lichten waardoor ze gekeken worden. Dat mis ik dan soms nog wel eens bij Prime. Jammer, want dit soort films zie je al snel over het hoofd.

3,5*

Bij vlagen extreem hilarisch, bijzonder stupide en erg wrang t.o.v. de realiteit. Maar soms ook saai en is de regie niet van een zodanig niveau dat je meegesleept wordt in de film. Erg wisselvallig.

3*

Wat een lachwekkende film is dit geworden zeg. Het ligt er allemaal zo dik bovenop dat je de film vanaf minuut 1 al niet meer serieus kan nemen. De boodschap is alles behalve subtiel en de makers van deze prut proberen die ook erg geforceerd door je strot heen te douwen.

Die speech van Jovovich haalt je meteen uit de concentratie. Daarbij krijg je veel te vaak irritante split screens voor je neus geschoteld tussen de zogenaamde echte beelden en de "reconstructie" met Jovovich in de hoofdrol. Dit werkt ook totaal niet, omdat je door het naast elkaar leggen van de beelden continu eraan herinnerd wordt dat het allemaal nep is. Je kiest voor het één of de ander(found footage of een "gebaseerd op" film), niet voor beiden.
Dit zorgt voor een zeer ongeloofwaardige en slordige film met amper noemenswaardige scènes.

Je kijkt continu naar onder hypnose gebrachte patiënten die allemaal wel iets over een uil te mompelen hebben. Konden ze niets beters(lees: engers) verzinnen? Dit was echt driemaal niets. Richting het einde komt er eindelijk wat vaart in de film, maar worden alle in potentie leuke momenten vakkundig de das om gedaan door (uiteraard) de beelden eens flink te laten storen waardoor het zogenaamd suggestief zou moeten blijven en je dus nooit iets ziet

Dan heeft de "echte Abbey" het misschien wel over aliens, maar iemand die er zelf als een dooie spook uitziet neem ik vanaf minuut 1 al niet serieus. Net zoals deze hele grap van een film, die ondanks wat mooie panorama shots van het prachtige landschap helemaal niets te bieden heeft.

1,0*

Flight Plan, Breakdown, the Forgotten. We hebben ze allemaal al wel een keer gezien. Al neigt deze veel meer naar de laatste betreft de uitwerking van de film.

De synopsis van de film zorgt ervoor dat je vanaf het begin van de film alert bent op hetgeen dat je voorgeschoteld krijgt. Het mysterie ontrafelt zich op een rustig tempo, maar je krijgt al vrij rap al wel door dat de film zich precies op de manier ontwikkelt die je al in gedachten hebt. Weinig verrassingen dus en dat is toch wel jammer. Wat dat betreft heeft Anderson niet een heel fantastisch oeuvre. Op the Machinist na schittert het vooral in wel oké films. Je merkt wel aan alles dat hij bekend is met het genre.

Ik was wel blij dat ik er onbevooroordeeld in kon gaan, want er stond nog geen enkele stem op MovieMeter toen ik de film ging kijken.

Ondanks dat het allemaal een beetje voorspelbaar vind is het wel onderhoudend. Anderson weet de grauwe sfeer goed over te brengen met mooie shots en een beetje koel kleurenpatroon over de hele film heen. Een heel deprimerend gevoel overheerst. Worthington vind ik een prima acteur. Hij heeft al in een aantal kleinere films gespeeld en nooit vond ik hem slecht. Nergens werd de film ongeloofwaardig. Ik geloofde zijn emoties van begin tot eind.

Voor Netflix een prima productie. Weinig op aan te merken. Als je bekend bent met het genre kent de film weinig verrassingen, maar is het wel een aangename aanvulling. Ik heb ze slechter gezien.

3,0*