Opinions

Een leuke komedie van Seth MacFarlane, maar wel meer van het type je moet er van houden. Dan is de film zeker goed te doen. Het verhaal is matig, maar de humor die vaak flauw is (soms bijna tenenkrommend) was ook vaak best leuk. Buiten dat was de film voorbij voordat ik er erg in had. Leuk, maar net niet dat beetje extra.

Het verhaal achter The Minion, waarin een demoon een sleutel probeert te bemachtigen om lucifer te laten ontsnappen, deed mij denken aan Fallen en End of Days. Laatst genoemde komt daar nog het meest bij in de buurt. Het is vooral het kenmerkende feit dat de demoon van lichaam wisselt waardoor je al snel aan eerdergenoemde films denkt. The Minion is echter een zeer matige uitwerking van een verhaal dat vele malen spannender en duisterder had kunnen zijn. Spannend is het namelijk niet en duister is het ook al eveneens niet. De film krabbelt moeizaam richting het einde zonder al te veel actiescènes. Deze aanwezige actiescènes zijn vrij matig, behalve de scène in het politiebureau. The Minion is helaas een teleurstellend resultaat geworden, want met dit materiaal en een betere uitwerking had dit naar mijn idee best een film met meer potentie kunnen zijn.

Film begint redelijk spannend in dat grote huis, maar daarna kakt het flink in. Komt dan moeizaam weer op gang, alhoewel ik het nergens echt op gang vond komen. Veranderd uiteindelijk in een standaard cliché thriller, waar de horror niet te vinden was of je moet de scene waarin Emily met de kettingzaag door het plafond een aanvaller te lijf gaat meerekenen als horror en waarin de spanning echt minimaal aanwezig was. Zo kon je ook verwachten dat toen de vader werd aangevallen door iemand met een masker op en een gele regenjas die zich niet verzette en waarvan de handen duidelijk vastgebonden waren, dat het de vriend van Emily zou zijn. De trailer van Mischief Night zag er best interessant uit, maar als film stelt het weinig voor en blijft er niet meer over dan een saaie thriller met weinig spanning en geen grote verrassingen hooguit dat bleek dat er twee aanvallers waren .

Ruim 10 jaar geleden deze Misery voor het eerst gezien en toen weinig indruk gemaakt. Zoveel jaar later stond me zelfs niets meer bij dus het was toch wel eens een keer tijd om deze film weer eens te kijken. Echter, deze film heeft nu wederom weinig indruk gemaakt. Kathy Bates daarentegen maakt wel indruk als geobsedeerde fan, maar de film vond ik (in tegenstelling tot veel andere users) nauwelijks spannend. Daardoor werd de speelduur dan ook een speelduur die aan de ruime kant was, want echt heel erg veel vond ik niet gebeuren in dat huis. De film is voldoende, maar ook niet meer wat mij betreft.

Deze film stond me beter in het geheugen, maar het zal ondertussen al een jaar of 10 zijn dat ik die (voor het eerst) heb gezien. Nu de 2e keer vond ik het een stuk minder leuk. Het begint redelijk met die oorlogscenes, maar na de ontsnapping van Braddock wordt het inhoudelijk minder leuk. Zijn terugkeer na 10 jaar deed me hopen op flink wat spektakel, maar op wat geknal en ontploffingen na had het einde weinig te bieden.

Wel leuk om te zien in de credits: Stuntman: J. Claude van Damme.

Een film waarin racisme en rassenhaat centraal staat, maar ook een film waarin het acteerwerk sterk is. Zowel Dafoe als Hackman zijn goed in hun rollen en ook Dourif speelt als sheriff een goede rol. Een sfeervol werk, dat helaas wat minder qua tempo voorbij trekt waardoor de film wat mij betreft best een hoeveelheid extra geweld had mogen bevatten. Misschien daardoor dat de film mij niet helemaal bevallen is, want ook de speelduur vond ik eigenlijk wat aan de (te) lange kant.

Ondanks een redelijke opening die helaas niet meteen losgaat, komt Momentum niet helemaal op gang. Het is een film die regelmatig wel een aantal vermakelijke actiescènes bevat, maar waarin de spanning niet de gehele speelduur aanwezig is. De rollen werden redelijk ingevuld, waarbij James Purefoy als badguy nog het best zijn rol vertolkt.

Leuke komedie die vooral het wegkijken waard is door de grappen en grollen, maar ook het eeuwige gekrijs van Chris Tucker. Charlie Sheen deed het redelijk. Leuk om eens een keer gezien te hebben.

Leuke actie/komedie. De film legt er aardig wat vaart in en komt daardoor met vermakelijke actiescene's. De combinatie Snipes/Harrelson vond ik aangenaam, wat weer voor een leuke afleiding zorgde door de humor die ze samen erin verwerkt hebben. You are not going to hit him. 'why not'? 'Because I'm gonna do it' één van die dingen waar ik toch wel om moest lachen, desondanks dat die situatie vaker gebeurde.

Al met al, na meerdere keren te hebben gezien: geen hoogvlieger, maar blijft wel leuk.

Een film van Steven R. Monroe. Eerlijk gezegd had ik die naam nog niet eerder gehoord maar het blijkt dus dat hij de regisseur is van de remake I Spit On Your Grave. Een vluchtige blik in zijn lijst met gemaakte films levert vooral slechte resultaten op en de eerder genoemde film, inclusief het tweede deel lijken zonder meer qua beoordelingen zijn beste werk. De I Spit On Your Grave films heb ik op het moment van schrijven nog niet gezien, maar ik kan me na het zien van MoniKa voorstellen dat die films waarschijnlijk wel een stuk beter zullen zijn.

MoniKa is een vrouw die vermoord wordt maar toch weer terugkeert om wraak te nemen. Qua verhaallijn doet dat wat denken aan de klassieker The Crow, maar met die vergelijking houdt het dan ook meteen op. Het verhaal komt tergend langzaam op gang, maar weet hoe gek het ook klinkt eigenlijk nauwelijks op gang te komen. Het verhaal is saai, de film is langdradig en er is vrijwel nergens sprake van spanning. Zelfs een sfeervol geheel is het allerminst. De film zit vol met dialoog en slechts een aantal actiescenes die geen indruk maken. Het einde daarentegen is de grootste verrassing.

Best een spannende film en bevat enkele goede scene's. Helaas was het een groot minpunt dat er niet gekozen is voor Spaanse audio en dat er juist Engels werd gesproken. Daardoor ontstaat er irritatie van mijn kant voor enkele personages omdat er zo nu en dan met een vreselijk accent werd gesproken. Verder een film die wel goed wegkijkt en vermaakt.

Kindergriezelfilm met een aardig sfeertje en voor begrippen een redelijke dosis spanning gecombineerd met een portie humor. Het verhaal is overigens zelf ook best leuk.

Mijn eerste kennismaking met Troma. Ik had wel eerder over Troma gehoord, maar dit is een heel ander soort film dan de andere films waarover ik heb gehoord. Deze film is meer komedie dan horror. Kills zijn er wel maar zijn offscreen en er is ook geen gore. Het monster zelf maakt gelukkig na een minuut of 25 zijn entree. Heerlijk over de top uiterlijk met zelfs een tong dat eveneens een monster blijkt te zijn (ik heb geen idee hoe ik het anders moet benoemen). De scene waarin het leger het monster aanvalt met grof geschut is leuk. Jammer dat het geheel nauwelijks spannend is.

Een bij vlagen vrij grappige film, met ook nog een zeer jonge Paul Walker.

Lange tijd is deze Bond film een redelijk werkje, tot eigenlijk de sciencefiction richting het einde de overhand krijgt. Dan wordt het wat meer een star wars werkje, en tegelijk ook een stuk minder leuk.

Tsja, enigszins wat moeilijk te beoordelen deze film. Toch heeft deze film mij nogal verrast. De film begint vrij rustig en gaat niet bepaald met een vlotte gang voorbij, maar de film blijft wel sterk. Vooral de verschijning rondom het personage van Ed Harris en zijn aanhang zorgde voor mysterie en daaropvolgend zoveel mensen die ook verschenen zorgde voor een chaotische situatie voor het personage van Lawrence, iets wat ook meer dan logisch was en waardoor je heel goed met haar kon meeleven. En dus zonder meer een krachtige film die naar een vrij bizar slot toewerkt, waarin de chaos echt compleet losgaat. De film die niet als een volbloed horrorfilm kan worden omschreven bevat sterk acteerwerk, een fijne sfeer, de nodige mysterie en nog wat spanning waardoor de film de gehele speelduur boeiend blijft.

Dat ik altijd vergeten ben om op deze film te stemmen verbaast me. Al met grote regelmaat gezien, en keer op keer prima mee vermaakt. Leuker nog dan Bean: The ultimate disaster movie. Het verschil zit juist in de rol die Rowan Atkinson vertolkt. Hierin komt het personage meer tot zijn recht en lijkt het dus ook op de tv-serie. Maar dan een lange aflevering. De kracht van Mr. Bean is (naar mijn mening) wanneer hij niet praat maar zijn kaken stijf op elkaar houd zoals hij dus wel in deze film doet.

Deze film is echt voor de liefhebbers van Leslie Nielsen te noemen. Humor is gigantisch kinderachtig, maar heb me er toch wel redelijk mee kunnen vermaken. Iets wat ik meestal wel heb bij films van Nielsen.

Leuke familiefilm met een leuk verhaal. Goed geacteerd door Jim Carrey en met voldoende goede grappen. Het is een leuke wegkijker ondanks dat het ietwat voorspelbaar is, maar het verveelt niet.

He went for a little walk, you should have seen his face!

Toch maar eens een Boris Karloff film gezien, mede door het feit dat ik op horror gebied wat meer van de modernere horror ben. Het begon al best grappig met bovenstaande uitspraak toen Imhotep er vandoor ging, maar The Mummy bevat helaas maar weinig spanning waardoor de film niet helemaal vermaakt. Er vallen een aantal doden, maar tegelijkertijd zitten er maar weinig horrorelementen in waardoor je niet al te veel gegriezel kunt verwachten. Boris Karloff acteert overtuigend. De manier waarop hij constant kijkt heeft iets behoorlijk dreigends. Wat ik minder vond aan deze film is weinig The Mummy, veel Ardeth.

Een degelijke thriller over een moord in het witte huis. Het hoe en wat blijft vrij lang onduidelijk waardoor je geboeid blijft kijken. Een aantal redelijke actiescènes en voldoende spanning. Niet overal even geloofwaardig uiteraard, maar desondanks is Murder at 1600 vermakelijk genoeg.

Behoorlijke tegenvaller. Grootste teleurstelling zit hem nog eigenlijk in Kenneth Branagh als Poirot, dan kijk ik nog liever naar Ustinov, al moet gezegd worden dat Suchet voor mij de ultieme vertolker is. De film begint in een vrij rustig tempo dat uiteindelijk de gehele speelduur ook op die manier blijft verlopen. Ondanks de moordzaak weet de film helaas geen (extra) spanning op te bouwen waardoor de film met zijn speelduur eigenlijk flink voortkabbelt. Aan het einde was de ontknoping behoorlijk tegenvallend waardoor het gevoel overheerst dat er meer uit deze verfilming gehaald had kunnen worden, ondanks de sterke cast en de vele mooie visuele beelden ten spijt.

Hier vond ik echt niks aan. Het acteerwerk was slecht, en de vreemde personages vond ik ook maar niks. Het 'feestje' is saai en vond het zelfs langdradig. Grappig vond ik het niet en qua horror was het niet meer dan redelijk. Een beetje meer spanning had de film naar mijn idee wel beter gedaan.

Het verhaal van een getuige van een moord die niet kan praten, is een sterk gegeven en een goed uitgangspunt voor een film. Qua verhaal trok het mijn interesse. Bij vlagen is de film spannend maar toch wist het me niet helemaal te vermaken. Inhoudelijk vond ik het niet al te bijzonder waardoor Mute Witness toch uiteindelijk niet meer was dan een aardige thriller naar mijn mening.

Omdat ik ooit vergeten was om op deze film te stemmen, heb ik hem toch maar weer eens herzien. Er stond me vrij weinig van bij ( behalve dat ik nog wel wist dat Tom de moordenaar was) . Toen de film net werd uitgebracht moest ik die per se voor de volle mep kopen doordat de film in 3D was. Het 3d gedeelte vond ik niet eens een toevoeging toentertijd en dat kartonnen brilletje zorgde alleen maar voor jeuk aan mijn neus. Daardoor toch maar bij herziening de 2d versie gekeken.

Vanaf de opening word al duidelijk dat het een behoorlijk bloederige film is het ziekenhuis ligt vol met lijken, die zelfs ledematen missen en dus een prima film voor de gore liefhebber.
Het verhaal is niet altijd even spannend, maar spanning is met regelmaat te vinden. Qua sfeer is het deels goed, vooral in de mijn is de sfeer sterk. De kills worden ook aardig uitgevoerd, alhoewel de scene met het oog en de pikhouweel in het begin van de film er wat minder indrukwekkend uitzag.

Totaal niet verkeerd. Het verhaal is niet erg interessant wat mij betreft, maar de uitwerking ervan is een stuk beter. Het duurt wel even voordat het op gang komt, maar ondanks dat de film niet echt altijd even spannend is, kijkt het wel gemakkelijk weg. De sfeer hierin is een groot pluspunt.

Het eerste deel Fan Kao was een redelijke film, en dit tweede deel weet eveneens niet meer dan redelijk te worden. Een uitvoering die deels op zijn voorganger lijkt. Een film met een behoorlijk aantal geestenverschijningen en een prachtige setting, waarbij de spanning helaas tegenvalt. De special effects zijn goed, met bijvoorbeeld de scene met het glas en de hand, maar ook dat de hoofdrolspeelster in het water wordt getrokken terwijl ze op het droge stond. De film kent nog een verrassing aan het einde, maar de weg daar naartoe kent eigenlijk weinig hoogtepunten of scenes die met kop en schouders er bovenuit steken. Toch is de film onderhoudend genoeg en betreft het een korte speelduur waardoor deze film goed te doen is. Het vermaakt op zich redelijk, maar meer ook niet.