Opinions

Een tegenvaller. Kent een zwakke en zeer trage opbouw waarin de spanning heel ver te zoeken is. Teveel dialoog en het duurt veel te lang voordat het enigszins spannend wordt. Doordat het wel flink mysterieus is blijft de film nog wel enigszins interessant maar echt boeiend wordt het pas wanneer Michelle echt de strijd aangaat met Howard om uit de bunker te kunnen ontsnappen. Juist daardoor vond ik de gebeurtenissen buiten de bunker juist wel interessant.
Hoe dank ook vond ik 10 Cloverfield Lane een behoorlijke tegenvaller, waarbij ik het gevoel heb dat er meer uitgehaald had kunnen worden. Aan het acteerwerk ligt het overigens niet, zo speelde vooral John Goodman een zeer sterke rol.

Ietwat anders dan ik van Emmerich gewend ben. Geen spektakel waar alles kapot bij gaat, maar een avonturenfilm die voornamelijk draait om een achtervolging om een jongedame terug te halen. Het wordt uitgewerkt met een aantal actiescènes, die me niet echt konden interesseren, en te weinig spanning. De setting daarentegen is wel mooi, eveneens was het visueel ook prima.

Darren Lynn Bousman slaat de plank volledig mis. Deze horror/thriller die naar mijn mening meer een thriller is, wil maar geen moment spannend worden. De cast is erg matig, je kan geen moment met deze mensen meeleven omdat het ook geen moment boeit. Bousman probeert een creepy spannend sfeertje te creëren maar slaagt daar niet in, de film is erg langdradig en bevat weinig hoogwaardige scene's. Het einde vond ik ook erg slap en sloeg in mijn ogen echt nergens op.

12 rounds is het type actiefilm die veel doet denken aan Die hard: with a vengeance. Dit keer dan met John Cena in de hoofdrol. En ik moet zeggen hij deed het best aardig. Verder bevat deze film meer dan genoeg actie die de hele speelduur spectaculair is en niet gaat vervelen.

12 rounds 2, wederom een WWE productie, dus wederom een worstelaar in de hoofdrol. Na John Cena mag Randy Orton zich bewijzen. En wat mij betreft komt hij er stukken minder goed vanaf dan Cena. Ik ken hem meer als die worstelaar met kortgeschoren hoofd en af en toe een vreselijk enge blik in zijn ogen. Misschien dat hij nu daardoor mij heel anders overkwam met al dat haar op zijn hoofd, ik zie meer een rol als badguy voor hem weggelegd. Wat betreft het verhaal is het heel simpel. Het is ontzettend voorspelbaar. Bij dat ongeluk wist ik dan ook al meteen wie de badguy is en wat zijn motieven ervoor zijn. Verder is de actie niet al te hoogstaand, miste ik een lekker sfeertje en spanning, en zijn de personages stuk voor stuk niet interessant. Zonde dat Reiné niet het maximale eruit heeft gehaald, want ik hou maar het idee dat er meer mogelijk was voor deze film.

De op waargebeurde feiten gebaseerde verfilming over een aanval op Amerikanen in Libië. Op voorhand interessant materiaal en met Michael Bay aan het hoofd, zorgden al snel voor hoge verwachtingen. Aan die verwachtingen heeft 13 Hours: the Secret Soldiers of Benghazi moeiteloos voldaan. Een speelduur van ruim 140 minuten die ondanks de lengte ook de volle speelduur blijft boeien. Ook ondanks dat de aanloop naar de eerste aanval vrij lang duurt. Daarna gaat het echter volledig los, met vele kogels, mortieren, raketten en uiteraard ook de nodige explosies. Het ziet er visueel allemaal prima uit en de actiescènes en de impact van alle kogels en ontploffingen worden heel sterk in beeld gebracht. Maar buiten dat, weet Michael Bay toch de nodige drama erin te verwerken dat zo wordt uitgewerkt dat het echt aangrijpend is. Een waanzinnig spektakel van een gebeurtenis waarbij zes mannen streden voor hun leven maar waarvan er maar 4 uiteindelijk weer thuis kwamen . Een prima film van Bay, waarbij ook de voor mij onbekende cast, zeker lof verdient.

Toch een ietwat tegenvallende thriller. Qua verhaal begint het nog best aardig, maar hoe verder de 'deelnemer' komt hoe meer de opdrachten beginnen te vervelen. Ook het ontbreken van spanning haalt de film deels onderuit.

The Asylum slaat zoals bekend vaak de plank mis, maar met deze film lijkt het erop dat er één van de slechtste films uit de hoed is getoverd. Het zal vast met een soort van knipoog naar films als American Pie zijn gemaakt, maar het niveau is hierin wel hier dramatisch. De humor en poep en pies grappen zijn geen moment leuk. Daardoor is een korte speelduur toch een vreselijk lange zit.

Stevig oorlogsdrama die qua opening mij even deed denken aan Saving Private Ryan. Niet dat deze opening zo extreem is als de film van Steven Spielberg, maar de bestorming had er zeker wel gelijkenissen mee. De film komt dus goed op gang en bevat de nodige actiescenes. Er komen onder meer tanks voorbij en er vinden aanvallen plaats vinden vliegtuigen, ook het nodige geweld wordt vrij hard in beeld gebracht getuige het feit dat een soldaat aangeeft dat het rustig is op het moment dat hij wordt afgewisseld, en de volgende die zijn plek overneemt door een sniper door het hoofd wordt geschoten. Film wordt van twee kanten getoond, maar kent gaandeweg een mindere periode waardoor de vaart wat afneemt. Toch wordt de film sterk hervat en kent de scene waarin de mannen een jonge groep tegenstanders treft een verrassend slot.
1944 wisselt harde actiescenes af met de nodige drama en zelfs een vleugje humor. Vooral de scene waarin de mannen toegesproken worden, de heer in kwestie 'heil hitler' zegt en de soldaat vervolgens zegt 'ik zeg niets' en daaropvolgend de foto's van hitler welke ze niet willen hebben is grappig.

2 fast 2 furious kan niet tippen aan zijn voorganger. De infiltratie van O'Connor is best oke met het idee dat hij een rijder wordt voor Verone, met aan zijn zij een bij vlagen hilarische Roman Pearce, maar het ontbreken van Dominic Toretto is toch een groot gemis.

Redelijk.

Een film die ik eigenlijk wilde zien vanwege het meespelen van zowel Carmen Electra als Brooke Hogan. Het vrouwelijke schoon is dan ook uiteraard het leukste van de hele film.

Er is namelijk geen enkel beetje spanning, er wordt vreselijk slecht geacteerd (bijv. dat die leraar een wond op zijn been had en 'vreselijk' veel pijn had, was echt lachwekkend) en de cgi is vreselijk. De haai leek op sommige momenten zelfs wel even door een paar mensen in elkaar geknutseld (als je het zo nu en dan boven water kon zien).

In augustus 2008 beoordeelde ik deze film met 3,5*. Nu ruim vierenhalf jaar later is mijn mening compleet veranderd. Wat ik hier ooit aan heb gevonden snap ik niet, want nu vind ik er nog maar weinig aan. De komedie is tenenkrommend en de grappen zijn niet leuk,ook het acteerwerk is ver ondermaats. Qua horror is het gelukkig wel wat beter, maar meer dan een goede portie gore bevat deze horror/komedie ook niet.

Had er na het tegenvallende 2001 maniacs al een stuk minder vertrouwen in en ja, wat een tegenvaller. De humor is gewoon slecht uitgewerkt en totaal niet leuk. Personages zijn stuk voor stuk irritant en ik vond niemand er bovenuit springen qua personage en/ of rol. Qua gore gelukkig een stukje beter met onder andere de kill waar die dame met haar gezicht voor de poes van de maniac zit en haar huid van haar gezicht wordt gerukt . Helaas buiten dat, is field of screams teveel van hetzelfde als voorloper 2001 maniacs, en daarmee ook een film die gerust overgeslagen mag worden.

Waar het verhaal achter 31 behoorlijk zwak is, weet Rob Zombie toch een behoorlijke film te maken. Het is dan ook even flink door de spreekwoordelijke zure appel heen bijten, want 31 komt vrij laat op gang. Het gebeuren voordat het 'spel' begint is dan ook totaal niet interessant, en dus had de film best een minuut of vijftien korter mogen duren.

Op het moment dat 31 begint gaat de film behoorlijk los, beginnend met een soort van Nazi lilliputter. En juist als je denkt dat je de meest gestoorde personage hebt gehad, volgen er daarna nog meerdere gestoorden. Qua gore lekker bloederig en over de top, met ook nog plek voor de nodige humor. Grootste nadeel is echter dat de film te weinig diversiteit bevat waardoor het toch langzaam gaat vervelen.

Met een kortere speelduur en een ander uitgewerkt einde (dit was nogal belabberd) had Zombie met 31 zeker een sterkere film kunnen maken. De potentie is wel aanwezig, maar het is het helaas net niet.

Enigszins op het verkeerde been gezet door de eerdere (minder positieve) berichten over deze Power Kids die ik als Force of Five tegenkwam op Blu-ray, waarna ik na het zien van de trailer toch besloot om deze film te bestellen. Hoe dan ook, werd mij duidelijk dat dit beslist geen kinderactiefilm is. Van de makers van onder andere Ong Bak en dat is dan ook heel duidelijk te zien. De moves worden echter uitgevoerd door kinderen die spectaculair te werk gaan zoals dat ook bekend is van onder andere de Tony Jaa films. Grootste minpunt is dat de opening vrij traag verloopt, en de actie eigenlijk pas echt halverwege de film begint. Daar tegenover staat dat die actiescènes ook zeer vermakelijk zijn en dat het stuntwerk en moves fijn is om naar te kijken.

Sandler in een rol die niet eens verschrikkelijk irritant is. 50 first dates voelt dankzij het thema meer aan als een romantische komedie met een vleugje drama, maar weet het toch allemaal goed genoeg te brengen om toch terug te kunnen kijken op een film die voldoende is uitgewerkt. Vooral de bijdrage van Rob Schneider is erg leuk en zorgt zeker voor dat beetje extra.

Een oorlogsfilm waarin we zien hoe een cameraman een groep soldaten volgt in de strijd tegen de vietcong. Op één of andere manier komt het aardig over hoe de soldaten in de oorlog ervoor staan, maar de film zelf levert kwaliteit in doordat de verwachte actiescene's lang uitblijven. Er wordt weinig gevochten en wanneer dat wel gebeurd, gebeurd er dan ook niet veel. Helaas. De film zelf blijf wel interessant ondanks dat er niet altijd evenveel in de film gebeurd.

Wat een documentaire. Normaal kijk ik nooit naar documentaire's, omdat het mijn ding niet is. Maar aangezien het vandaag 10 jaar geleden is dat deze vreselijke gebeurtenissen hebben plaatsgevonden, heb ik besloten deze docu toch te kijken. Deze docu is ongelooflijk aangrijplijk, aangezien je overduidelijk de angst en emotie vol in beeld krijgt.

Indrukwekkend, weinig andere woorden hiervoor.

Na enkele jaren op de planning, eindelijk toch eens gezien. Achteraf moet ik bekennen dat ik deze film eerder had moeten kijken. Hoewel weinig verhaal, toch een beklemmend sfeertje, juist omdat het een ieder zou kunnen overkomen dat er een wildvreemde aanbelt.

Qua gore is dit een film die scoort. Er is niet bezuinigd op bloed en dergelijke, en de enige 'heftige' scene wordt afgewisseld voor een volgende die al net zo bloederig is. Ondanks de setting (vrijwel de gehele film 1 locatie) is de film ook nog redelijk spannend.