Opinions

Het is even doorbijten voordat deze film enigszins interessant wordt, mocht je dat al in deze situatie mogen noemen, want tot het moment dat de soldaten in het mijnenveld belanden gebeurd er maar vrij weinig. Daarna wordt het een film die de impact van mijnen expliciet in beeld brengt en de missende ledematen worden wel behoorlijk heftig in beeld gebracht . Het is dat de film eigenlijk geen afwisseling heeft verder, want daardoor voelt de speelduur toch wel wat aan de lange kant aan.

Grote tegenvaller.

Dat Bassie en Adriaan een waardig afscheid verdienen is wel terecht na zo'n mooie lange carrière. Maar dit is voor mij geen ideaal afscheid. Bassie en Adriaan worden gevangen genomen, vastgebonden en wachten totdat ze door Keet en Koen worden bevrijd. .
De schurken zijn erg matig en kunnen totaal niet tippen aan voorgangers als B100 en Handige Harry. Het neefje van de baron is dan nog het beste van de drie, hij vertolkt zijn rol best aardig en is in doen en laten wel wat vergelijkbaar met de baron.

Keet en Koen zeggen mij niks, hoewel ik wel vernomen heb dat Keet van Telekids of een dergelijk kinderprogramma is. Ik vraag mij ook af of dit duo echt doorgezet wordt of dat ze gewoon alleen in de film worden genoemd als de opvolgers van Bassie en Adriaan .

Het ideale afscheid zou voor mij zijn geweest dat Bassie en Adriaan weer op een avontuur zouden gaan zoals de avonturen uit de jaren '70, '80 en '90, met de aanwezigheid van bijvoorbeeld B100 en Handige Harry. Ik begrijp uiteraard dat leeftijd hierin een rol zou hebben kunnen spelen, maar het had naar mijn idee meer eer gedaan aan deze heren die nog steeds met hun oudere avonturen een hoop mensen vermaken.

Geen verkeerde film. Bij een samenwerking van onder andere Panna Rittikrai en Prachya Pinkaew , waarbij de cast bestaat uit allerlei kampioenen uit verschillende sporten, hoef je geen uitgebreid verhaal te verwachten. Geen echte kennismaking met de karakters, op eigenlijk deels die ene agent na die in de opening van de film nog undercoverwerk verricht.

Vanaf de bestorming van het dorp, komt er lichte variatie in de film. Voornamelijk doordat op dat moment (en de sterke opening) de kogels in het rond vliegen. Vanaf het moment dat de overgebleven inwoners en sporters besluiten om het gevecht aan te gaan met de guerilla's, wordt de nadruk vooral gelegd op hand-tegen-hand gevechten + gebruik maken van de sporten om tegenstanders uit te schakelen. De omschakeling, het terugvechten, zorgt ervoor dat de liefhebber verder non stop actie krijgt tot het einde van de film.

De actiescene's zelf zijn sterk in beeld gebracht, net als de vele stunts die je ook nog eens voorgeschoteld krijgt aan het einde van de film (zoals eerder genoemd in de vorm van een korte making-off), die nogal indrukwekkend zijn overigens.

Vermakelijk. Deze kruising van actie/western/komedie bevat genoeg actie. De actie is uiteraard zeer over the top, maar liefhebbers van muay thai kunnen genoeg redenen vinden om deze film te kunnen waarderen of gewoon leuk/vermakelijk te vinden.

Zelf vond ik de actie juist prima en een goede mix met humor. De vaart zit er aardig in en heb me geen moment verveeld. Er zijn uiteraard veel betere films met deze vechtstijl te vinden, maar deze is ook prima te doen. Een leuk tussendoortje.

Meer dan vermakelijke Pinkaew. Waar dit keer de nadruk niet op Muay Thai is gelegd, wordt de nadruk wel gelegd op Taekwondo. Ook dit kan er prima mee door.

Het verhaal heeft maar weinig om handen. Een taekwondo familie wordt het doelwit van een criminele organisatie omdat de zoon van de familie een dolk (of wat het is) weet te beschermen door oplettendheid en zijn taekwondo moves.

Dit mag echter de pret niet drukken, want ondanks het wat mindere verhaal is het zeer vermakelijk om te kijken. De film bevat meer dan genoeg strakke vechtscene's.

Overigens de scene in de dierentuin met de krokodillen sloeg eigenlijk nergens op, echter vond ik het ondanks ook best grappig.

Prima film.

Stukken minder dan Kickboxer: Vengeance. Film heeft niet voor het eerst een flinterdun verhaal, welke ik dit keer wel erg tegen vond vallen. De actiescenes vond ik ook niet echt heel bijzonder en dat stelde me zelfs wat teleur. Eigenlijk behoren de cameo's van onder meer Rico Verhoeven, Ronaldinho, Mike Tyson en Roy 'Big Country' Nelson tot de leukste momenten uit de film. En ook de lange speelduur is een tegenvaller. Over Kickboxer: Vengenace was ik nog vrij positief, maar helaas is deze opvolger een tegenvaller.

Een degelijke reboot, alhoewel het toch best op een remake leek. Had er vooraf niet al te veel van verwacht omdat Kickboxer voor mij wel een klassieker is en waarbij ook veel jeugdsentiment meespeelt.

Alain Moussi heeft op zich best redelijke moves en zet mede daardoor een redelijke rol neer als Kurt Sloan. De actiescenes zelf zijn goed. Van Jean-Claude van Damme had ik een nietszeggend bijrolletje verwacht, maar was blij verrast dat hij zelf ook een aantal actiescènes in deze film heeft. Grootste minpunt is dat je de film grotendeels qua gebeuren kan voorspelen, want Kickboxer: Vengeance lijkt meer op de oude Kickboxer maar dan in een nieuw jasje. Jammer, want ik had op meer originaliteit gehoopt. Toch ben ik wel benieuwd naar de volgende Kickboxer film, want de vervolgen op het origineel waren vrij zwak en zitten niet al te best meer in mijn hoofd. Misschien kan die dan nog wel voor een verrassing zorgen.

Misdaaddrama waarin de Air Jordan schoenen zowat de hoofdrol spelen. Hoe mooier de schoenen hoe meer status de persoon geniet. En dan staat een jongentje centraal die die luxe niet heeft en op versleten sneakers rondloopt. Uiteindelijk heeft hij dan toch zijn geliefde Air Jordans, maar niet geheel onverwacht worden die gestolen.

Vanaf dat moment gaat de vaart erin, want het ventje wil zijn schoenen terug. De toch al vrij schimmige sfeer slaat wat om en de film wordt meer en meer confronterend. Van geweld tot inbraak en wapens die niet worden geschuwd, alles wordt op alles gezet om de schoenen te proberen terug te krijgen. Ook al start de film wat traag, het wordt nergens vervelend en met een speelduur van zo'n 80 minuten is dit ook een eenvoudig filmpje om even snel weg te kijken. Aangevuld met een hiphop soundtrack waarvan opvallend was dat de nummers even van te voren werden aangekondigd. Best een vermakelijk filmpje deze Kicks, maar het lijkt nu toch vooral op een hoop reclame voor een aantal rappers en met Nike als grote winnaar.

In 2009 kwam regisseur Tim Smit op YouTube met korte film 'What's in The Box' op de proppen. Een Sciencefiction film, van een minuut of 9 die vooral opviel dankzij de sterke special effects. De CGI was zo sterk vertegenwoordigt dat Hollywood hem in het oog kreeg, waardoor het eigenlijk een eerste stap was naar deze film.

Het duurde uiteindelijk acht jaar voordat zijn speelfilmdebuut Kill Switch uitkwam. Een film die een overduidelijke link heeft met 'What's in The Box'. Nu staat wederom een box (redivider box) centraal, en wederom een Sciencefictionfilm met een overdaad aan special effects.

De film zelf begint echter wat rommelig. Je zit middenin een situatie welke niet meteen duidelijk wordt, wat zelfs een beetje onoverzichtelijk is, en wat dankzij een minder sterk verhaallijn eigenlijk voor een matige opening zorgt. De regisseur gooit de trukendoos volledig open en weet visueel gezien beter te scoren. Vooral de CGI met de boten en de drone's zien er sterk uit, maar de film weet het op het gebied van spanning niet volledig waar te maken. De regelmatig voorbijkomende flashbacks zijn hier schuldig aan, want het haalt geregeld toch de spanning uit de film. De film is gemaakt volgens het First Person view, waardoor de film bijna volledig vanuit de ogen van de hoofdpersoon wordt vertoond. Dit kan een interessante toevoeging zijn, zo was dat bijvoorbeeld duidelijk het geval bij de film Hardcore Henry, maar bij Kill Switch gaat dat toch wel na een tijdje vervelen. En zo ook de special effects, die misschien te talrijk voorbij komen, waardoor het verhaal toch wat ondergeschikt wordt daaraan.

Echter voor een debuutfilm, die schijnbaar slechts een miljoen heeft gekost om te maken, heeft Tim Smit met beperkte middelen een degelijke film gemaakt. Smit mist de ervaring aan zijn zijde en zal zeker nog moeten werken aan het uitwerken van een verhaal, maar dat er mogelijkheden voor hem zijn, daar geloof ik wel in.

Stevige thriller over 2 ontsnapte broers die hun ouders vermoordden en uiteindelijk terechtkomen bij de familie Ryan. Tot dat moment niet bepaald bijzonder te noemen, maar de film kent na een minuut of 50 een behoorlijke draai aan het verhaal en wordt daarna stukken interessanter. De familie Ryan blijkt nog gestoorder te zijn dan de James broers en nemen op bizarre wijze wraak . Het doet de film zeker veel goeds. Daarna komt nog een kleine verrassing met 'de onderwereld' en de toevoeging van het personage Bob. Film kent een heerlijk sfeertje, is behoorlijk duister en heeft een aantal fijne shootouts. Killers is een toch wel onverwachte maar fijne thriller.

Toch beter dan ik had verwacht. Het verhaal zelf vond ik een stuk minder. Qua spanning vond ik het in het algemeen niet al te best, maar de mysterie hield deze film toch interessant. Wel enigszins voorspelbaar, want ik had al ver voor het eind het vermoeden wie de dader was (juiste vermoeden), maar de reden waarom was anders dan ik van tevoren had gedacht. Daardoor eindigt de film toch met een degelijke twist.

De reclame die ik eens een keer voorbij zag komen toen deze film op tv kwam zag er behoorlijk vermakelijk uit. Leek me een prima film, maar helaas is dit echt op alle fronten tegengevallen. Een saaie thriller over twee mannen die in een burgeroorlog hebben gevochten en waarvan er één wraak wilt nemen. Het verhaal klinkt dan nog best oké, maar de uitwerking vond ik echt zeer ondermaats en erg saai. Het duurt om te beginnen al veel te lang voordat de film op gang komt doordat er wat mij betreft teveel aandacht is besteed aan karakterontwikkeling. Daarna is het kat en muis spel gewoon erg saai en kunnen Travolta en De Niro niet overtuigen en spelen beide heren teveel op de automatische piloot. De actiescenes waren vrij zwak en ook miste de film teveel spanning om ook nog maar enigszins te vermaken.

Sterk drama met horrorelementen dat traag, maar prima opbouwt. Een duidelijke kijk op het hoe en waarom nadat Bok-nam door haar hele omgeving word aangepakt, mishandelt door haar man die ook nog eens seks heeft met een andere vrouw en vervolgens ook dankzij haar man haar dochter verliest . Zoals al eerder vermeld is de opbouw lang, maar het voelt zeker niet aan als te lang. Het verveelt niet. Na die lange opbouw slaat de film om en komt het bloedvergieten met onder andere een afgehakt hoofd en de dood van Bok-nam nadat ze die blokfluit in haar nek geramd krijgt . Alhoewel de film niet spannend is, blijft het de gehele speelduur de aandacht vasthouden. Het acteerwerk van met name Bok-nam was sterk.

Een onnodig vervolg na 26 jaar met in de hoofdrol Dolph Lungdren. Had er weinig verwachtingen van, en was uiteindelijk toch wel zo ongeveer zoals ik had gedacht. Lundgren speelde het nog best oké, de humor was bij vlagen matig maar het verhaal verveelde me niet eens waardoor ik dit tweede deel nog best het kijken waard vond. Niet goed genoeg om een tweede keer te gaan bekijken, maar voor een keertje vond ik dit best te doen.

Dat The Kindred gelijkenissen met Re-Animator vertoont, is overduidelijk. Toch zal het voor veel mensen van een lager niveau zijn, desondanks weet de film toch redelijk te vermaken. Qua hoeveelheid horror was er meer uit te halen, maar de effecten zijn zeer behoorlijk. Aardige sfeer, toffe monsters en wat spanning. Vooral naar het einde toe komen de ranzige effecten tot zijn recht.

Via een heftige opening kom je goed in de film. Daarna word de film rustig opgebouwd en ondanks dat er niet altijd evenveel gebeurd, blijft het interessant. Toch blijft de film spannend. Het laatste gedeelte, zo'n klein half uur gaat de film los. Granaatexplosies, inslagen van rpg's en de kogels die in het rond vliegen.

Het camerawerk is goed en de actie word spectaculair in beeld gebracht. Ook het acteerwerk is goed.

Een jaar eerder rond de kerstperiode ook al twee pogingen ondernomen maar tot twee keer toe daarbij in slaap gevallen. Kwam toendertijd totaal niet door de opening heen waar een familie bij elkaar samen komt om kerst te vieren, terwijl de familie niet een typische familie is die goed met elkaar kan opschieten, laat staan elkaar mogen.

En aangezien het nu weer kerst was, een nieuwe poging ondernomen om Krampus toch eens af te kijken. En niet geheel onverwachts was ik mij weer aan het ergeren om de opening met de familie waarbij die kinderen zo irritant zijn dat je ze achter de muur zou willen plakken. Dat stuk heb ik dan ook even gelaten voor wat het was en gauw doorgegaan met de gebeurtenissen daarna. Die gebeurtenissen waren een stuk hoopvoller.

Zo gaat de dochter in de sneeuw op pad en maakt het kennis met Krampus. De sfeer begint dan op te komen en de eerste spanning is aanwezig. Er komt vaart in de film, wat het geheel zonder meer na de saaie opening veel goed doet. De film begint dan behoorlijk los te gaan, en de ene na het andere monster maakt zijn intrede. De film lijkt te schommelen en niet te kunnen kiezen tussen horror of fantasy, maar gelukkig maakt de verschijningen van de elfen een hoop goed.

Krampus is niet een film die ik elk jaar rondom kerst zal opzetten, maar achteraf gezien wel een betere film dan ik een jaar eerder had gedacht.

Het tweede deel uit de reeks waarin de panda Po is uitgegroeid tot de drakenkrijger. Met een vrij behoorlijke tegenstander als grote uitdager richt de film zich vooral op de achtergrond van Po. Daarbij worden de vurige vijf helaas naar de achtergrond verwezen. De film is al van een iets minder niveau, maar kent vooral dankzij de kenmerkende humor nog het nodige vermaak.

Stapje voor stapje wordt deze reeks toch wel wat minder. Kung Fu Panda 3 voelt dan ook wel behoorlijk aan als uitmelken want het verhaal is toch wel vrij zwak. Na het einde van Kung Fu Panda 2 was het dan ook wel van verre zien aan te komen dat het verhaal zich zou focussen om Po zijn vader. Inhoudelijk is er niet veel veranderd na twee eerdere delen, waardoor deel drie weinig vernieuwend is. De kenmerkende humor, met vooral Mr. Ping als uitschieter is nog altijd aanwezig gelukkig, maar stapje voor stapje worden de vurige vijf stilletjes naar de achtergrond verwezen. Best jammer eigenlijk.

Raar werkje.

Visueel gezien ziet het er maar goedkoop ogend uit. Je zit vanaf de opening meteen in de actie en dit draaft maar door. Tijdens de film wordt er maar weinig duidelijk en is het inhoudelijk alleen maar actie, actie en nog eens actie. Dit ging mij na verloop van tijd ietwat vervelen.

Met hoge verwachtingen begonnen aan dit eerste deel van Crows Zero maar die verwachtingen werden helaas niet waargemaakt. De film heeft een prima sfeer en goede actiescènes, maar heeft ook een behoorlijke hoeveelheid drama, wat niet altijd even goed werkte. Zo had de operatie bijvoorbeeld wat mij betreft weggelaten mogen worden. Niet geheel onverwacht nog over de top en kenmerkende humor. Zo is de bowl scène op het dak vrij hilarisch. De talrijke personages raakte ik uiteindelijk nog kwijt, waardoor ik een aantal niet meer uit elkaar kon houden. Grootste nadeel is dat de film 130 minuten duurt, want de film kent een aantal trage momenten wat het tempo flink eruit haalt. Crows Zero is uiteindelijk een degelijke Miike, maar helaas minder dan gedacht.

Een vervolg die meer van hetzelfde is. Met Crows Zero II weet Miike wederom een film neer te zetten die redelijk sfeervol is en de nodige actie bevat. Met inhoudelijk minder drama dan zijn voorganger voelt deze wederom te lange film net een stuk minder lang als zijn voorganger. Met het laatste echte gevecht (op de 1 tegen 1 erna na) weet Miike een stevig slotstuk te brengen wat zoals de gehele film bikkelhard is maar ook erg lang, maar wel op een goede manier.