Opinions

Ondanks meerdere herzieningen kan ik maar nauwelijks geloven dat deze film toen ie in Amerika uitkwam, een grote hit was. Hoe vaak ik hem ook kijk, ik vind hem toch echt niet al te spannend te noemen. Helaas moet deze film het juist van de spanning hebben, aangezien er vrij weinig gore in voorkomt. De creeper is wel vermakelijk en mysterieus, maar huiveren van angst doet hij dan ook helaas niet. Een film die aardig wegkijkt, maar niet hoogstaand is.

Ondanks alle slechtheid toch vermakelijk. De film draait niet om de spanning, wat wel een belangrijk punt is in het eerste deel, maar richt zich juist op de gore. Toch meer mijn ding dan spanning, misschien dat dit deel me daardoor wel aardig vermaakte.

Zeker niet slecht.

Flaming brothers doet vooral veel denken aan het betere John Woo werk, alhoewel dit niet tot dat niveau mag worden genoemd. Het is vooral een matige film die die stijl aanhoud, maar Flaming Brothers schiet op vele fronten tekort. Het verhaal over twee 'broers' die in de wereld van de misdaad terechtkomen gaat gecombineerd met veel drama en emotie, maar ook heel weinig actie. Daardoor voelt de film niet bepaald als actie/misdaadfilm aan, maar eerder als een misdaad/dramafilm. De ontwikkeling tussen de personages was zo slecht nog niet, maar er was veruit teveel dialoog. Ook de enkele actiescènes, vooral met name de laatste shootout was sterk, waren best oké. Chow Yun-Fat speelde een vrij typische rol en deed dit zeer naar behoren.

Een nieuw deel uit de reeks, na het eerder gemaakte Saw 3D: The final chapter. Net als dat ooit gebeurde bij de reeksen van A nightmare on Elm Street (Freddy's Dead: The Final Nightmare (1991) en Friday the 13th (Friday the 13th: The Final Chapter (1984). Schijnbaar was het uitmelken na 7 films nog niet afgelopen en dus brachten de Spierig broers ons na zeven jaar zonder, alsnog een opvolger.

De Spierig broers hebben op zich potentie wat mij betreft. Met debuutfilm Undead maakten ze een degelijke film, die tot het science fiction gebeuren, redelijk vermaakte. Met Predestination een uitstap die voor mij uiterst zwak was, een degelijke Winchester, maar met Daybreakers een positieve uitschieter waaruit wat mij betreft wel bleek dat de Spierig broers op horrorgebied wel wat kunnen.

De film heeft echter een verhaallijn die niet al te bijster interessant is. Allereerst doordat het maar altijd van hetzelfde is, maar ook doordat het verhaal toch in Saw: The Final Chapter leek afgerond (eigenlijk natuurlijk een aantal delen eerder zelfs). Maar doordat er een aantal situaties in zitten die niet geheel logisch zijn, is het wachten op een twist. Dat komt er dan ook aan het einde en zorgt voor een flinke verrassing. Tussendoor is het vooral kenmerkend qua inhoud wat Jigsaw te bieden heeft. De kills zijn degelijk, de film mist sfeer en het is niet spannend genoeg helaas. Toch is het einde vrij sterk uitgewerkt en zorgt dit mede voor een redelijk geheel.

Na het zien van High Plains Drifter had ik van Joe Kidd veel verwacht. Helaas maakt deze film dat voor mij niet waar. Eastwood vond ik dit keer wat minder spelen, maar hij speelt desondanks nog naar behoren. Duvall vond ik tegenvallend en dus qua personages viel het me om te beginnen al wat tegen. Het verhaal zelf over een voormalig premiejager die weer op jacht gaat vond ik wat aan de matige kant. Bevat gelukkig wel een aantal vermakelijke scenes zoals wanneer Joe Kidd dat luik opent en één van de mannen van Harlan daardoor heen valt was best grappig . Aan het einde nog een prima scene met de trein die de saloon binnenrijdt maar tussendoor teveel doorsnee.

Atkinson als English is helaas een stuk minder leuk dan Bean. Het zijn uiteraard verschillende personages en die zou je geen moment met elkaar moeten vergelijken, maar desondanks doe ik dat altijd wel. Het is best aardig, de humor is erg flauw en je moet ervan houden, maar de film heeft zo zijn leuke momenten. Overall miste ik buiten Atkinson een vermakelijke rol, want het eerste deel had nog een aardige rol van Malkovich met fout Frans accent. Iets minder dan deel 1.

Leuk vermaak. Inhoudelijk zelfs voor een actiefilm nog een redelijk verhaal. Uitgewerkt met een fijne sfeer en de nodige actie. Met een aantal bekende koppen, die helaas meer op de automatische piloot spelen, maar ook met een fijne bijrol van Dolph Lundgren als psycho priester die jacht maakt op de met data gevluchte Keanu Reeves. Met die rol steelt Lundgren eigenlijk ook wel de show.

Deze film komt vrij moeizaam op gang en bevat het eerste gedeelte weinig vaart en weinig spanning. Pas op het moment dat Lundgren de confrontatie aangaat met die handelaar van die sportwagens waarvan ik de naam ben vergeten wordt het gelukkig wat beter. Vanaf dat moment komen er een aantal vermakelijke actiescènes. De bijbehorende shootout tussen al die sportwagens deed zoals eerder opgemerkt overduidelijk denken aan het werk van John Woo. Fijne slowmotion actie en flink wat kogels met daarna een ontsnapping in een Ferrari F40. Die rit met een Lamborghini in de achtervolging is nog vermakelijk maar helaas is het einde wat zwak.

Behoorlijk stuk entertainment. Leuke humor, goede actiescènes en Jackie Chan die met zijn drunken boxing een knap staaltje vechtwerk vertoont.

Had niet verwacht dat deze film van de regisseur van het tweede deel zou zijn. Dat tweede deel vond ik de beste in de reeks, maar dit deel komt niet eens in de buurt van de eerste twee delen. Saai verhaal, humor was eveneens niet leuk en de rollen werden matig ingevuld. Qua actie viel het me ook tegen en alleen het eindgevecht kon me enigszins overtuigen.

Ook vond ik het vreemd dat er zo weinig met drunken boxing werd gedaan.

Een leuke nieuwe uitwerking van de oude Jumanji film. Dit keer geen bordspel maar een videogame, waardoor het meer hedendaags aanvoelt. In dat opzicht voelt de originele Jumanji toch wat verouderd aan, al is dat niet erg. De visueel fraai ogende film met mooie settings kent een leuke cast die op een goede manier zorgen voor een flinke dosis humor, afgewisseld met een aantal vermakelijke actiescènes in een vlot tempo.

Sterke Miike. Was ik een dag eerder nog minder enthousiast over de Crows Zero films, werd ik nu wel heel blij van het resultaat wat Miike met 13 assassins aflevert. Het verhaal wat draait om een landheer die verkracht, verminkt en mensen vermoord begint vrij bruut maar kent een verder vrij rustige opbouw. Op het moment dat de groep samurais op weg gaan om de landheer te stoppen komt er een hoger tempo in, al moet gezegd worden dat de film echt geen moment verveeld. Zelfs wat humor tussendoor met de momenten tussen de samurai en insecten is de opbouw naar het tweede gedeelte waarin de actiescènes rijkelijk voorkomen goed. Die actiescènes die volgen zijn erg sterk en flink bruut. 13 assassins benut de 120 minuten zeer goed. Het resultaat mag er wezen.

Leuke komedie waarbij ik al snel moest denken aan de serie Catweazle. Enkele vergelijkingen hierbij zijn heel simpel: het reizen door de tijd, een persoon die in vertrouwen wordt genomen en die meehelpt het personage terug te krijgen naar het verleden. En uiteraard de hilarische taferelen die plaatsvinden als de hoofdpersoon en zijn trawant in de toekomst arriveren. De humor is flauw maar wel leuk.