Opinions

Visueel een sterke roadtrip, vol toffe actiescènes, waanzinnig stuntwerk en de meest gestoorde personages. Het acteerwerk was goed, en het camerawerk was dat ook.

Na het zien van de trailer werd ik erg nieuwsgierig naar deze film, echter onterecht. De film opent traag, is lange tijd saai en na pak hem beet 46 minuten begint de horror pas. Een lange zit tot dat moment. Vanaf dat moment blijft het eigenlijk ook de rest van de tijd saai en de korte speelduur helpt ook niet mee. De kills zijn standaard en vallen ook niet op, en er is eigenlijk weinig te melden dat wel goed is. Er had veel meer in deze film kunnen zitten, maar helaas.

Degelijke sportfilm met een vrij cliché uitwerking. Je weet in grote lijnen hoe deze film zal verlopen maar dat stoort niet. De film heeft een hoop bekende koppen in de cast die er een leuk resultaat van maken. Redelijk vlot en leuke humor maken Major League tot een leuk tussendoortje, niet meer, niet minder.

Deel 8 uit de classics reeks is wederom weer teveel van hetzelfde. Het gaat wederom om korte filmpjes die vergezeld worden van het nodige muziek zoals we dat al uit bijvoorbeeld Fantasia kennen. Helaas net als in die film zijn niet alle filmpjes leuk en voelt deze herhaling niet als een film die je even voor je plezier nogmaals opzet.

When I say Mali, you say Bu..... Mali......BOOOOOHHHHHH

Op zich best een grappige komedie, alhoewel het verhaal zelf niet veel voorstelt. Maar toch bevat de film genoeg humor om de speelduur door te komen. En uiteindelijk valt de film dan ook niet eens echt tegen. Toegegeven, Jamie Kennedy speelt zijn rol niet bepaald denderend en is uiterst irritant, maar het duo Taye Diggs en Anthony Anderson spelen hun rollen wel leuk. Het freestylen in die club was best grappig, ondanks dat de lyrics werkelijk tenenkrommend slecht zijn (Ik begrijp dat het met humor werd gebracht, maar toch). Ook de kleine bijrol van Terry Crews die opeens soft leek te zijn en zijn vader wilde bellen nadat hij zag dat Brad uiteindelijk op één lijn kwam te staan met zijn vader was leuk.

Genoeg humor, maar wel flauw.

Degelijk. Een redelijke avonturenfilm met een heuse sterrencast die er regelmatig veel plezier in lijkt te hebben. Het resultaat zorgt voor aardige actiescene's en van tijd tot tijd leuke humor, maar wordt eigenlijk nergens echt goed.

Gemiddeld.

Redelijk regiedebuut van Keanu Reeves, waarin hij zelf als acteur een matige rol neerzet. Een film met een matig verhaal, vol met actie, maar de actie is vaak gewoon oke. Ik hou het er maar op dat ik er meer van had verwacht.

Een SF/Horrorfilm die maar weinig aan horror te bieden heeft en waarin science fiction eigenlijk een grotere betekenis speelt. Het is een film over een wetenschapper die hersenen van apen transplanteert en het idee krijgt om dat ook met mensen te doen. Het verhaal is niet al te sterk en qua spanning is het wat saai. Horror is er te weinig waardoor dit uurtje toch wat langdradig aanvoelt. De rol die Boris Karloff vertolkt kan dan ook niet voorkomen dat The Man Who Changed His Mind een mindere titel is uit de lijst van Karloff films.

Waar Roger Moore als James Bond het weer goed vertolkt, is het vooral Christopher Lee die indrukt maakt met zijn uitstraling van kille moordenaar. Daarbij komt bij dat de actie die in deze film zit, ook vrij goed is en de scene's met de autoachtervolging zien er ook goed uit. En daarbij komt ook nog een degelijke dosis spanning zo nu en dan.

Een film die vooral vertoont wordt zoals de gestoorde Frank het allemaal beleeft. Zo ongeveer 90 a 95% is Elijah Wood niet in beeld te zien, maar is het juist de blik hoe hij het ziet, wat wij te zien krijgen. Mede daardoor vind ik het moeilijk om te zeggen hoe het acteerwerk van Wood is, want nu moet je hem voornamelijk op zijn stem beoordelen.

De film boeide me overigens niet al te erg, eigenlijk alleen de gore scene's konden mijn interesse trekken, en vooral dan met name de eindscene.

Een redelijke actiefilm die omschreven kan worden als een dertien-in-een-dozijn film. De zoveelste in het genre over een bankoverval. Kent zo nu en dan redelijk vermakelijke actiescènes en heeft een redelijke intro, maar toch begint de film richting het einde aan kwaliteit te verliezen.

Oef, wat slecht. Met volle overtuiging de slechtste van The Marine reeks. Om te beginnen komt de film veel te laat op gang. Je wacht 29 minuten op de eerste poging tot spanning waarbij een toevallige aanwezigheid tot getuige van een afrekening leid (op een bargevecht na). Dan denk je de getuige haar broer is een marinier en hij stapt meteen in zijn auto als hij hoort dat zijn zus en haar vriend zijn ontvoerd. . En dan zal de film toch wel eindelijk echt losgaan? Nee, zeker en helaas niet. Het wordt daarna wel heel langdradig en wordt nergens ook maar een beetje spannend. De actie is ook één al saai en ondanks de korte speelduur is de film vreselijk langdradig.

This guy is like the terminator.

Het eerste deel uit de reeks, waarna er inmiddels al 3 films meer van verschenen en waar ik zojuist van verneem dat ook een vijfde deel uitkomt met Mizanin. Tot dusver het beste deel uit de reeks, mede dankzij de rol van John Cena. Heeft wat mij betreft een betere uitstraling dan Ted DiBiase Jr en Mike 'The Miz' Mizanin, en vertolkt de marinier op goede wijze. Actiescènes zijn nogal over de top en vrij spectaculair. Ongeloofwaardig is het ook, maar hoe spectaculairder hoe leuker ik het vind. Degelijke rol ook van Robert Patrick als badguy.

Een boeiend onderwerp over de nasleep van soldaten die terugkeren van de oorlog in Irak. De film speelt het eerste gedeelte af tijdens de oorlog, wat ook het sterkste gedeelte van de film is, en het tweede gedeelte speelt zich op het thuisfront af. Het is vooral het laatste deel wat deze film onderuit haalt want er is geen enkele vorm van spanning of een echt sterke scene. Het verhaal focust zich vooral op wat een oorlog met de mens kan veroorzaken mentaal gezien, maar echt indrukwekkend was deze film niet.

Dit was een voorbeeld van een film die ik echt eens opnieuw moest gaan kijken. Enkele jaren terug hier aan begonnen, maar kon er helemaal niets van herinneren. Vermoedelijk toendertijd bij in slaap gevallen en achteraf na herziening zou dit inderdaad best wel eens kunnen want er kwam vrijwel niks voorbij wat mij bekend voorkwam.

De intro begint met een flinke tegenvaller. Komt gewoon totaal niet op gang en is ronduit saai. Pas vanaf de eerste ontmoeting met de Martians, en dat laat al een behoorlijk lange tijd op zich wachten, begint de film wat meer op gang te komen. Spannend of grappig vond ik het helaas niet. Wat mij betreft had er best wat meer variatie mogen zijn want na meerdere confrontaties tussen mens en alien, begon de verveling toch enigszins toe te slaan. Gelukkig liep de film daarna nog wel redelijk vlot. Ook de sterrencast kon mij niet dat beetje extra vermaak bieden.

Vooraf moest ik al gauw denken aan de Martial Law films en vooral de poster van Martial Outlaw deed mij mede denken hieraan. Achteraf ging het om de poster van Mission of Justice (ook wel Martial Law III genoemd). Hoe dan ook merkte ik al snel dat dit toch een andere film was. Eén van het niveau zoals je in het b actiegenre wel vaker ziet. Flinterdun verhaal, vermakelijke actiescènes en zwak acteerwerk. Toch heeft Wincott een aantal vermakelijke moves, en was dat ook van toepassing op de acteur die zijn broer vertolkte. Verrassend is Martial Outlaw niet, hoogstaand ook niet, maar weet op zich best redelijk te vermaken voor een keertje.

Een animatiefilm die niet geschikt is voor de hele familie. Het onderwerp van deze film is dan ook niet leuk, maar heeft meer betrekking tot het genre drama. In zijn totaliteit is Mary and Max dan ook meer een dramafilm in een animatie jasje.
Leuk is het niet, maar het droevige onderwerp inclusief de dood van Max zorgen wel dat dit een film is die je bijblijft.

Gemiddelde actiefilm en tegelijkertijd vrij standaard van Damme film. Dit keer een samenwerking met Ringo Lam die hiermee zeer zeker niet zijn beste werk vertoont, maar toch een redelijk vermakelijk tussendoortje. Van Damme speelt een dubbelrol in een verhaal dat wat eenvoudig is en waarin een man verneemt een tweelingbroer te hebben en daarvoor te worden aangezien. Film opent al meteen vlot met actie en kent met de speelduur van 100 minuten een vrij vlotte uitwerking met genoeg actie en spanning.

Weinig horror, meer thriller. Helaas één die niet best is. Het verhaal waarin een groep besluit om tikkertje te spelen in een maisveld is gewoon erg zwak. Het is dus de setting wat nog het meest interessant is aan deze film. Karakters zijn allemaal zeer zwak en ook de killer die met een rode trui met capuchon rond loopt straalt helemaal niks uit. De kills zijn dan ook erg saai en de film kent te weinig spanning. De ontknoping van de moordenaar was uiteindelijk ook tegenvallend waardoor The Maze een film is die niet al te lang zal blijven hangen in het geheugen.

Mcbain is het type The Expendables, maar dan van de jaren '90. De film is niet realistisch, zit vol met rondvliegende kogels en ontploffingen en heeft een ouderwets vermakelijke sfeer.

Slappe hap. Een film met een verhaal dat al zo vaak is gemaakt met vooral de vooraf te verwachten ingrediënten. Kent een aantal leuke momenten, maar is qua humor vooral vaak erg flauw. Ook het einde is langzaamaan al voorspelbaar en de te verwachte vriendschappen en opbloeiende liefdes waren ook al van ver aan te zien komen. De rol van Murray viel me nog wat tegen en ik vond hem niet echt heel leuk in zijn rol. De situaties van Morty (Mickey) behoorden nog tot enkele van mijn favoriete momenten uit deze film. Helaas, had meer verwacht van deze samenwerking tussen Ivan Reitman en Bill Murray.

Aardig remake van de Charles Bronson film(die ik nog steeds niet heb gezien). Kan deze film dus niet vergelijken met het origineel. De actie is gewoon goed, film vermaakt en verveeld geen moment. Maar vanaf het moment dat Bishop en Steve achter de spiegel staan, vind ik er nog meer vaart inkomen. Vanaf dat moment wordt de actie een stuk harder.

Een flinterdun wraakverhaal over een man die zijn vrouw en kind verliest. Lundgren nam hier behalve de hoofdrol ook de regie op zich in een toch vrij degelijke film. Eigenlijk zijn er nergens echt grote verrassingen of grote hoogtepunten, maar toch kent The Mechanik een aardig tempo, degelijke actiescènes en een redelijke wisselwerking met de dramatische momenten. Vooral wanneer Lundgren met een shotgun aan de haal gaat wordt het eigenlijk écht leuk.

Een spoof van wel heel bedenkelijk niveau. De purge maar dan op een humoristische wijze. Van purgen is er sprake, van humor alleen op zeer zwak niveau. De film heeft namelijk vrijwel alleen maar flauwe grappen die totaal niet werken. Zo heb ik letterlijk geen enkele keer kunnen lachen, zelfs een glimlach heb ik niet eens op mijn gezicht kunnen krijgen. Zo tenenkrommend slecht, echt dramatisch. Zo ook de personages die stuk voor stuk totaal niet interessant waren, met als dieptepunt Mike Tyson. De soundtrack vond ik nog het beste aan deze hele film. Volgens mij is het ook de eerste keer dat ik een soundtrack beter vind dan de film. Nee, Meet the Blacks is teleurstellend, hier had ik wel wat meer van verwacht.

De tiende Disney classic voelt wederom als een herhaling aan. Hetzelfde concept over een aantal korte filmpjes die door muziek worden vergezeld. Leuk vond ik het allerminst waardoor ik deze film geen tweede keer meer zal gaan kijken.

Vrij vermakelijke actiefilm, waarin er geen gebrek is aan actiescènes. De uitwerking is wat simpel maar toch goed te doen. Film lijkt overigens op een voorloper van de latere Expendable films.

Het verhaal van deze komedie, waarbij er vrijwel nergens echt goede grappen zijn waar je om kunt lachen, is vrij zwak. Qua acteerwerk is het niet beter, Ferrell is in deze film in tegenstelling tot zijn andere films, zelfs helemaal niet grappig. De scene waarin hij via het raam van de wc probeert te ontsnappen, maar uiteindelijk ondersteboven in een container beland, is nog het leukste wat de hele film te bieden heeft.

Twee jaar voordat de film Serbuan Muat uitkwam en Iko Uwais en regisseur Gareth Evans daarmee enige bekendheid zouden vergaren, werkten beide heren al samen aan Merantau.
Merantua is een film die qua verhaallijn wat weg heeft van Honour of the Dragon. De film opent met het personage Yuda die besluit om een ritueel uit te voeren en naar Jakarta gaat. Juist deze opening is een stuk minder dan verwacht, want op het gebied van actie gebeurd er namelijk helemaal niets. De opening is daardoor dan ook wat aan de lange en zelfs eigenlijk wat saaie kant. Echter, wanneer Yuda in Jakarta is dan begint de film dan eindelijk echt op gang te komen. De actiescènes daarna zijn strak en flitsend en een goed staaltje martial arts. En buiten dat komt de film in een vrij behoorlijk tempo. De film bevat voor de afwisseling ook een vrij grote hoeveelheid drama, waarvan het grootste drama ongetwijfeld de dood van Yuda was (welke ik zelf niet aan had zien komen) . Merantau weet meer dan voldoende te vermaken, voornamelijk door de goede actiescènes en Iko Uwais laat zien goed te kunnen vechten. Inderdaad, een Tony Jaa is hij niet (of misschien nog niet) maar moves heeft hij zonder meer.

Een groots opgezette oorlogsfilm over de Opstand van Warschau in 1944. Er wordt wat tijd genomen voor een inleiding en je leert dan ook de hoofdpersoon enigszins kennen. Het duurt dan ook wel even voordat de film echt loskomt. Maar wanneer het dan los gaat, dan gaat het ook goed los. Hard, rauw en emotioneel. Zo zijn er genoeg scenes die met kop en schouders erbovenuit steken: zoals de liquidatie van de moeder en het broertje van Stefan, de ontploffing waarna het bloed en stukken huid uit de lucht vallen en bijvoorbeeld ook dat een gewonde Pool op zijn ziekenbed een handgranaat laat ontploffen om samen met zijn geliefde een Duitser uit te schakelen . De actiescènes zijn erg goed, en de vele explosies en bombardementen zijn dat ook. Ook de impact van een kogel of een ontploffing waarbij mensen weggeslingerd worden, zijn erg sterk in beeld gebracht.
De film heeft mij behoorlijk verrast en de volle speelduur (ondanks dat de film best traag werd opgebouwd) heb ik mij prima vermaakt. Enige minpunten waren de slowmotions tijdens enkele scenes, en een soundtrack die niet altijd even goed was.

Een film die draait om het huis van Mickey waarin de Disney personages vastzitten door de sneeuw en waarin Mickey besluit om er maar het beste van te maken. Op die manier wordt er kerst gevierd door middel van een aantal (korte) verhalen. Een verhaal over Mickey en Pluto die knabbel en babbel op bezoek krijgen, Donald die gaat schaatsen (dit voelde helemaal nergens aan als kerst) en als grote afsluiter een Disney versie van A Christmas Carol. Er zullen daarvoor vast nog meerdere korte filmpjes zijn geweest, maar die hebben dan schijnbaar wel heel weinig indruk gemaakt dan. Hoe dan ook zijn de verhalen van wisselende kwaliteit, zowel qua humor als qua animatie. Echt leuk was het eerste gedeelte dan ook niet, maar A Christmas Carol zorgt zonder meer voor een positief einde aan een wisselvallige film.