Opinions

Gebasseerd op een waargebeurd verhaal wat zich in Las Vegas afspeelt.

Ben Campbell is een geweldige student die alleen maar hoge cijfers haalt.

Zijn grote droom is om een Robinson-studiebeurs te krijgen, maar moet hiervoor wel uitzonderlijke dingen hebben gedaan.

Tevens heeft hij niet de 300.000 $ om zich dit te kunnen veroorloven.

Leraar Micky Rosa wil Ben overhalen om gebruik te maken van diens talent in Las Vegas bij blackjack.

De doelstelling is om door middel van kaarten tellen en het gebruik van signalen de buit binnen te slepen.

Ben is van plan om alleen mee te spelen totdat hij de 300.000 $ binnen heeft.

Het team bestaat uit 6 personen.

Niet alles in de film is op waarheid gebasseerd.

Sommige dingen werden flink aangedikt of waren compleet verzonnen.

Jim Sturgess weet flink te overtuigen als een Amerikaan, omdat hij zelf van Britse afkomst is.

Acteur Cillian Murphy deed zoiets vergelijkbaars in de film Red Eye.

Zelf vond ik het verhaal niet zo heel voorspelbaar, en komt dit de film ten goede.

3,0 *

21 & Over is een standaard tienerkomedie die werd geschreven en geregisseerd door het duo Jon Lucas en Scott Moore.

Misschien dat hun invalshoek een Hangover-film voor pubers was.

Voor velen is het een mix van humor uit American Pie, The Hangover en Project X.

Het eindresultaat is niet slecht, maar ook niet origineel.

Jeff Chang wordt 21 jaar, en krijgt z'n 2 beste vrienden Casey en Miller over de vloer.

Dit alles 1 dag vóór een belangrijk schoolinterview.

Jeff heeft een strenge vader, en ziet zich genoodzaakt om thuis te blijven zitten.

Zijn vriend Miller weet hem echter over te halen om een avond flink te zuipen en lol te trappen.

Dit kan uiteraard niet lang goed gaan.

Helaas is niet alles even goed in deze film uitgewerkt.

Mocht je echter een fan zijn van tienerkomedies, dan zou ik deze zeker eens een kans geven.

3,0 *

De titel van de film verwijst naar de verbindingen in en uit Manhattan. In werkelijkheid zijn er slechts 17 bruggen, en de overige 4 zijn tunnels. Zodoende kreeg de film in eerste instantie de titel "17 Bridges." In Spanje werd de titel veranderd in "Manhattan Sin Salida." (Manhattan Without Escape). In Italië kreeg de film de titel "City of Crime" mee. In Argentinië werd de titel veranderd in "Nueva York Sin Salida." (New York Without Escape). Dit was de laatste uitgebrachte bioscoopfilm met Chadwick Boseman, alvorens hij op 28 augustus 2020 overleed. Boseman schonk een deel van zijn eigen salaris voor de film aan co-ster Sienna Miller, nadat de studio weigerde om aan haar eisen te voldoen. Veteraan acteur Keith David vertolkt de rol van Deputy Chief Spencer. Hij nam de stem van Black Panther voor zijn rekening in de animatiefilm Fantastic Four. Boseman vertolkte deze rol in de live-action film Black Panther. Nadat de film was uitgebracht, stond er al een sequel in de planning. Boseman zou zowel als hoofdrolspeler en producent terugkeren. Vanwege de ondermaatse prestaties van de film en de vroegtijdige dood van Boseman in 2020, werden deze plannen voor een sequel geannuleerd. Zowel Chadwick Boseman alsmede Taylor Kitsch waren te zien in Marvel-movies. Zoals eerder aangekondigd was Boseman te zien in Black Panther, en vertolkte Kitsch de rol van Gambit in X-Men Origins: Wolverine. Ondanks dat de film suggereert dat Andre de reputatie heeft als "Cop-killer", heeft hij in werkelijkheid maar één agent vermoord. De rest van de mensen die hij heeft vermoordt, zijn ironisch genoeg vuile agenten. Een ander stukje ironie, is dat hij tijdens elke actie uit zelfverdediging handelt. Dit is wat hij constant beweert wanneer zijn reputatie in twijfel wordt getrokken. In de film doet hij daarnaast zijn uiterste best om Michael en Ray NIET te doden. De onvermijdelijke moord op Michael door Burns, wordt al vroeg aangekondigd tijdens de treinsequentie. Hoewel het een beetje onscherp is, ziet de kijker rond 1 uur en 10 minuten Burns in de trein stappen. Dit alvorens Michael en Andre dit hebben gedaan.

Hoewel het plot verre van origineel is, bevat de film een interessante blik op Manhattan Island. Ondanks het voorspelbare verhaal een onderhoudende actiefilm met een paar aangename actiescènes.

3,0 *

De titel in deze film verwijst naar het gewicht van de ziel.

21 Grams is een prachtige film waarbij de acteerprestaties sterk zijn.
Helaas heb ik inmiddels al een paar films gezien in dit genre, maar dit maakt 21 Grams niet minder bijzonder.
Ik doel op diverse verhaallijnen die vervolgens richting het einde bij elkaar komen.
Een paar voorbeelden zijn o.a. 11:14, 4.3.2.1 en 2 Days In The Valley.
Het is dus noodzakelijk om hier verder niet veel over te vertellen.
Een film die vanaf het begin tot het einde blijft boeien.

Aanrader!!

3,5 *

Voor de meesten misschien een vrij onbekende TV-film over de gebeurtenissen tijdens de Olympische Zomerspelen in 1972.

Om het zo realistisch mogelijk te maken werd dezelfde locatie gebruikt.

Verder blijft de film in grote lijnen trouw aan het verhaal tijdens dit gijzelingsdrama.

Indien je de geschiedenis een beetje kent, dan weet je ook al hoe deze gaat aflopen.

Niet zo sterk als Munich (2005) , maar zeker het bekijken waard.

3,0 *

Bij 21 Jump Street moeten we uiteraard meteen denken aan de populaire jaren '80 TV-serie.

Echter is deze film alleen maar gebaseerd hierop, en heeft een paar leuke verwijzingen.

Een voorbeeld is o.a. Johnny Depp die in deze film een heel kleine rol heeft.

Het verhaal begint met Schmidt en Jenko op de middelbare school.

Beiden hebben een verschillend karakter, maar worden later elkaars beste vrienden.

Ze besluiten om samen naar de politieschool te gaan.

Tot hun grote telleurstelling worden ze alleen maar aangesteld als parkwachters.

Nadat ze geblunderd hebben tijdens een arrestatie, moeten ze deelnemen aan een undercoverproject genaamd: 21 Jump Street.

De opdracht is om een gevaarlijke drug op te sporen en vervolgens uit te vinden wie de leverancier is.

21 Jump Street is een succesvolle komedie uit 2012.

Ik heb in tijden niet zo hard meer gelachen, en mag een absolute aanrader worden genoemd.

3,5 *

Het hoofdplot voor deze Finse komedie had voor mij wat duidelijker mogen zijn. Voor de rest een redelijke romantische komedie.

2,5 *

Nicolas Cage was niet bepaald onder de indruk van de film, en beschreef hem zelfs als teleurstellend. De acteur brak zijn enkel tijdens de opnamen in Bulgarije, en was twee weken uit de running. Dit was de derde samenwerking tussen Cage en zijn zoon Weston. Daarnaast was het de zesde samenwerking tussen Nicolas Cage en Millennium Films na The Wicker Man, The Bad Lieutenant: Port of Call - New Orleans, Drive Angry, Trespass en Stolen. De bioscooprelease stond oorspronkelijk gepland op 14 juni 2018, maar werd in plaats daarvan op 28 juli 2018 direct op DVD uitgebracht.

Het enige positieve aan deze film, is dat Cage zich achteraf ook bewust werd dat dit gewoon slecht is. Vooral het acteerwerk is op diverse gebieden bagger. Dit had een sterke actiefilm kunnen worden, maar het script zit vol ongeloofwaardige momenten.

2,0 *

Een duidelijke boekverfilming, omdat de gedachten van het hoofdpersonage herhaaldelijk te horen is. Iets wat vaak onnodig aanvoelt, omdat actrice Luna Wedler dit op een goede manier weet uit te drukken.

3,0 *

Dit veroorzaakte grote controverse in Noorwegen, nadat bekend werd dat er een film zou worden gemaakt over de aanslagen van Anders Behring Breivik. Er werd zelfs een campagne opgezet die meer dan 20.000 handtekeningen opleverde om de film tegen te houden. Dit was de eerste film van regisseur Paul Greengrass die volledig digitaal werd opgenomen. Voor Jonas Strand Gravli was dit zijn filmdebuut. De rol van de rechter wordt vertolkt door Tone Danielsen. In het echte leven is ze de moeder van Anders Danielsen Lies. Vivian Hein vertolkt de rol van haar eigen zus. Vibeke Hein Bæra was de assistent van Lippestad gedurende het hele proces. Jon Øigarden, Anders Danielsen Lie en Lena Kristin Ellingsen werkten eveneens aan Mammon. Turid Gunnes en Thorbjørn Harr werkten eerder samen aan de tv-serie "Hvaler" uit 2008. De pianomuziek die in de trailer werd gebruikt, is een schaarse vertolking van het Noorse volkslied "Ja, vi elsker dette landet." De film Utøya 22. Juli is een andere fictieve versie van dezelfde gebeurtenissen uit het echte leven die worden afgebeeld in documentaires over Breivik.

Het grootste minpunt concentreert zich met name op het Engelse accent van de Noorse acteurs. Daarnaast concentreert zich de film met name op de overlevenden, hun families en de verdediging van Breivik. De mentaliteit van hem wordt weergegeven op basis van ontmoetingen met zijn advocaat. Het moeizame herstel van het personage Viljar wordt op een realistische manier weergegeven. De rest van de cast levert prima werk. Wellicht dat de rol van Breivik door iemand anders vertolkt had kunnen worden, maar dat is een persoonlijke mening. Het zal voor menig kijker lastig zijn om deze film een kans te geven. Dit wegens de tragische aard van de gebeurtenissen, die op 22 juli 2011 in Noorwegen plaatsvonden. Niet voor niets hebben immers zoveel personen zich tegen deze film verzet. Desondanks levert Greengrass hier een indrukwekkende film af.

3,0 *

Een geslaagde sequel die net zo sterk is als z'n voorganger.

Onder leiding van de regisseurs Phil Lord en Christopher Miller keert het duo Tatum en Hill weer terug. Deze mannen werkten al eerder samen met de regisseurs aan 21 Jump Street (2012) en The Lego Movie (2014). Verder zijn er geregeld leuke verwijzingen naar andere films, en wordt er veel geïmproviseerd. Voor de oplettende kijkers werd er ook al direct naar "23 Jump Street" gerefereerd die inmiddels is aangekondigd. De zoon van Kurt Russell (Wyatt) liet een rol in de Hunger Games-sequels aan zich voorbij gaan om in deze film te kunnen spelen.

Zoals gezegd staat "23 Jump Street" in de startblokken. Het zal lastig worden om het succes van beide films te evenaren, maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Deze sequel is in elk geval op bijna elk gebied meetbaar met z'n voorganger.

3,5 *

Zelf heb ik Ex Drummer nog nooit gezien.

Ik wist daarom ook niet zeker wat ik van 22 mei moest verwachten.

Het eindresultaat is teleurstellend.

Het verhaal gaat over Sam die als bewakingsagent in een winkelcentrum werkt.

Op 22 mei vindt er een verschrikkelijke gebeurtenis plaats waarbij een jongen zichzelf opblaast.

Sam krijgt een enorm schuldgevoel, omdat hij diverse verwijten naar z'n hoofd krijgt geslingerd.

Hij herbeleeft de dag vanuit diverse perspectieven, en probeert de aanslag te voorkomen.

Een opmerkelijk details is dat diverse acteurs en actrices hun eigen voornaam bleven behouden.

De eindscène is mooi in beeld gebracht, maar helaas blijft het hierbij.

2,0 *

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

Karl Koch raakt geobsedeerd door het getal 23.
Verder gelooft hij in een wereldwijde samenzwering.
Tijdens een computerclub raakt hij bevriend met David.
Samen hacken ze in het Global Data Network, en komen ze in contact met Lupo en Pepe.
Deze heren maken gebruik van hun talent waarbij veel geld valt te verdienen.

Hoewel op het einde de doodsoorzaak van Karl nooit bekend werd, denkt men buiten de film om aan zelfmoord.

De film heeft diverse critici kunnen overtuigen, maar helaas had ik er meer van verwacht.
Het verhaal bevat grotendeels drama, en van spanning is nauwelijks iets te merken.

2,0 *

Deze film werd niet bepaald succesvol ontvangen.

Integendeel: Het is troep van de bovenste plank.

Persoonlijk sta ik achter deze mening.

Vooral als je bedenkt dat het verhaal echt nergens over gaat, en bijna alles ontzettend slecht is uitgewerkt.

Het ergste is wel dat de meesten deze in de horror-categorie plaatsen.

Kortom: Een film die je met een WTF-gevoel achterlaat.

1,5 *

Een absolute aanrader voor de liefhebbers.

Deze film toont gelijkenissen met Rear Window (1954). Voor die tijd een spannende film met goede acteerprestaties.

3,0 *

Een redelijke korte horrorfilm over een groep soldaten die te maken krijgen met mysterieuze gebeurtenissen die om 23:59 uur plaatsvinden.

Leuk om eens gezien te hebben, maar voor de rest niet origineel.

2,5 *

Een datapad dat meerdere keren in de film wordt gebruikt, bevat symbolen die hetzelfde alfabet zijn wat in het Star Wars-universum worden gebruikt. De personages Ash en Bishop zijn eveneens de namen van de androïden uit Alien en Aliens. Regisseur Joey Curtis en uitvoerend producent Kenneth K. Martinez Burgmaier hebben samen 4 films gemaakt. Het duo werkt inmiddels al meer dan 20 jaar samen.

In die afgelopen 20 jaar hebben ze niet veel bijzonders geleverd. Met name dit amateuristisch werk kan wat mij betreft richting de prullenbak.

1,5 *

In 24 Heures de la Vie d'une Femme staan 3 jaartallen centraal.

Het verhaal begint in 2001.

Louis is een eenzame vrijgezel die in een casino de jackpot wint.

Daar ontmoet hij de 19-jarige Olivia die op de vlucht is voor haar vriend met losse handjes.

Louis neemt haar uiteindelijk mee naar zijn hotel, en vertelt het verhaal dat hij ooit van een Engelse dame in 1936 heeft gehoord.

Door middel van flashbacks wordt er geschakeld tussen de jaartallen 1910, 1936 en 2001.

24 Heures de la Vie d'une Femme is de 6e verfilming van de Australische auteur Stefan Zweig.

Voor de echte liefhebbers is dit een aanrader, maar persoonlijk heb ik er zelf niet zo heel veel mee.

Ondanks alles kijkt de film lekker weg, en bevat het een paar mooie scènes.

2,5 *

Een redelijke film die een beeld schetst van de muziekwereld eind jaren '80/begin jaren '90 in de Engelse stad Manchester.

Journalist Tony Wilson staat centraal als een platenbaas en de oprichter van een nachtclub.

Zijn hele biografie is op Wikipedia te bekijken.

Helaas overleed Wilson op 10 augustus 2007 aan de gevolgen van een hartaanval, tijdens een behandeling tegen nierkanker.

Voor mij niet meer dan 2,5 * waard, omdat deze bands niet mijn persoonlijke aandacht hadden in die jaren.

Hoewel ik eerlijk moet bekennen dat New Order een geweldige band is.

Het nummer " Bizarre Love Triangle " is gewoon absoluut top!!!

Zoals gezegd niet meer dan 2,5 *

Tja, je weet wat je kunt verwachten met een film van The Asylum. Slecht acteerwerk, slecht camerawerk, slechte CGI en een slecht verhaal.

1,0 *

Deze film ging op 26 oktober 2017 op het Austin Film Festival in première.

Een redelijke actiefilm met goed acteerwerk. Op sommige momenten was er in mijn optiek sprake van wat slordig camerawerk. Ondanks alles een redelijke wegkijker.

2,5 *

Gebaseerd op de gelijknamige roman van Sabda Aramandio.

Een ondoorzichtig verhaal met redelijke actiescènes. Voor de rest stelt het allemaal niet veel voor.

2,0 *

Het verhaal in 24 Mesures gaat over 4 personen die allemaal problemen hebben in de familiesfeer.

Het leek me eerst denken aan een Franstalige remake van 21 Grams, maar deze conclusie heb ik al snel ingetrokken.

Het stelt allemaal niet veel voor, en is leuk om eens een keertje gezien te hebben.

Echt interessant wordt het allemaal niet.

2,5 *

De film waarmee regisseuse Anne Zohra Berrached haar diploma en 2 filmprijzen won. Zij studeerde op de Filmacademie Baden-Württemberg in Ludwigsburg.

Het verhaal concentreert zich met name op de beslissingen die de hoofdpersonages moeten nemen. Hierdoor blijft het voor de kijker aantrekkelijk om de rit helemaal uit te zitten. Helaas ontbrak het mij op sommige momenten aan diepgaandere emoties. Toch worden diverse herkenbare faciliteiten goed in beeld gebracht. De acteerprestaties zijn overtuigend, maar ben ik eveneens van mening dat hoofdrolspeelster Julia Jentsch als cabaretière minder succesvol was. Gelukkig is dit echter niet de rode draad in deze film.

Naast 2 filmprijzen werden Anne Zohra Berrached, Julia Jentsch en Bjarne Mädel in totaal 6 keer hiervoor genomineerd.

PS: In de omschrijving van de film is een fout ontdekt. Het gaat in het verhaal om een ongeboren zoon met het syndroom van Down, en een hartprobleem i.p.v. een dochter. Dit zal voor het verhaal verder niets uitmaken, maar het viel mij gewoon even op.

3,0 *

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

Het echte verhaal neemt ons mee naar Georgia waar de filmmakers vandaan komen.
De film blijft grotendeels trouw aan de gebeurtenissen die destijds plaatsvonden.
Zo kunnen we geloven dat één van de jongeren de sauna verlaat om naar het toilet te gaan, en hierdoor onbewust de deur blokkeert.
Hij keert nooit terug, en kan zich niet herinneren zijn vrienden te hebben opgesloten.
Echter in tegenstelling tot de film kwam er in het echte verhaal gelukkig niemand om het leven.
Wel hebben ze iets meer dan 10 uur in een bloedhete sauna vastgezeten.

Over het algemeen ben ik een groot liefhebber van films die een claustrofobisch gevoel geven.
Het gevoel dat je o.a. in films zoals Frozen (2010) en ATM (2012) krijgt.
Voorwaarde is wel dat de uitwerking goed moet zijn, en dit lijkt niet altijd even makkelijk.
De hoofdzaak is om de kijker te blijven boeien, en in een geïsoleerde ruimte heb je maar beperkte mogelijkheden.
247°F (2011) weet op een redelijke manier hiermee om te gaan, maar helaas haalt hij niet het niveau van Frozen (2010)
Toch is deze film voor de echte liefhebbers zeker niet slecht, en verdiend hij een kans.

2,5 *

Een sfeervolle film uit Uruguay die in zwart-wit werd uitgebracht.

Het verhaal gaat over 3 vrienden die zich een ongeluk vervelen.

Leche heeft binnenkort een examen Italiaans, is verliefd op zijn lerares en heeft de taak om op zijn demente oma te passen die grotendeels alleen maar slaapt.

Javi heeft een vreselijk bijbaantje waarbij hij in een auto met geluidsinstallatie door de buurt heen en weer moet rijden, en de hele tijd naar een commercial voor een pastareclame moet luisteren.

Zijn relatie met Maria verloopt niet echt lekker, en ze staat op het punt om deze te verbreken.

Seba is meer het zwijgende type die de vreemdste figuren tegenkomt.

De film bevat een aantal grappige momenten.

Toch heb ik een lange tijd zitten te twijfelen over het aantal sterren.

Het is nu eenmaal humor die je in 1 woord geweldig vindt, of die je helemaal links laat liggen.

Regisseur Juan Pablo Rebella heeft later nog de film Whisky gemaakt.

Niet veel later pleegde hij op 32-jarige leeftijd zelfmoord.

Ik hou het voorlopig even op 2,5 *

25th Hour is een indrukwekkende dramafilm met een vleugje misdaad.

Het feit dat er wat gebeurtenissen uit 9/11 worden meegenomen, geeft de film een extra boost.

De plek waar het WTC ooit stond wordt zelfs getoond, en laat nog kippenvel achter.

Monty Brogan is een drugsdealer die een gevangenisstraf van 7 jaar moet uitzitten.

De dag vóór zijn vertrek brengt hij met z'n vrienden Frank Slaughtery en Jacob Elinsky door.

Ook zijn Spaanse vriendin Naturelle Riviera wijkt niet van zijn zijde.

De film laat grotendeels zien hoe Monty z'n leven heeft verkloot, en nu moet boeten voor zijn daden.

Als kijker raak je soms wat emotioneel betrokken naarmate de dag nadert waarop Monty zijn koffers kan pakken.

Verwacht echter geen hoog misdaad gehalte, want dan kom je bedrogen uit!!

3,5 *

Een redelijke film die vooral goed bij m'n vriendin in de smaak valt.

Een typische romantische comedy die meestal een voorspelbaar verhaal hebben, maar nergens gaan vervelen.

Ik moet eerlijk bekennen dat deze film best te doen was.

Zolang ik ze maar niet te vaak kijk.

27 Dresses vertelt grotendeels het verhaal over Jane die helemaal gek is op bruiloften, en al 27 diverse jurken heeft aangetrokken.

Helaas zit haar eigen bruiloft hier niet bij.

Wel heeft ze een oogje op haar baas George, maar durft ze verder geen stappen te ondernemen.

Haar jonge zus Tess is hier niet bepaald bang voor, en weet op een slinkse wijze het vertrouwen van George te winnen.

In het echte leven is actrice Katherine Heigl een paar maanden jonger dan Malin Akerman.

Beide dames zetten een leuke rol neer waardoor de film redelijk wegkijkt.

2,5 *

Het verhaal gaat over de 14-jarige Sybille die bij haar tante intrekt.

Hier ontmoet ze de eveneens 14-jarige Mickey die per direct verliefd op haar wordt.

Echter is Sybille niet zo'n onschuldig meisje, en heeft grotendeels haar ogen laten vallen op Mickey's vader Alexander.

Het verhaal is niet zo heel interessant, maar de film bevat wel een aantal prachtige beelden.

Ook de humor komt een heel klein beetje om de hoek kijken, maar dit is helaas niet genoeg om de film een voldoende te geven.

2,5 *

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal dat in 2005 veel aandacht trok in Argentinië. Schrijfster, kunstenares en kunstmecenas Natalia Kohen werd gedwongen opgenomen in een psychiatrische instelling voor 27 nachten, nadat haar dochters een rechtszaak hadden aangespannen over de zeggenschap over haar erfenis. Een diagnose van dementie, gesteld door een neuroloog die later bekend werd als Facundo Manes, speelde een belangrijke rol in de opname. De zaak leidde tot een publiek debat over psychiatrische institutionalisering, familieruzies en misbruik van medisch gezag.

Gelukkig zijn de wetten in de meeste landen aangepast om ouderen te beschermen tegen dit soort praktijken. Een onderhoudende en noodzakelijke herinnering aan deze feiten.

3,0 *