Opinions

Een redelijke documentaire over de gangsterfamilie Noonan.

Persoonlijk vond ik de soundtrack beter dan de documentaire. Dominic Noonan staat grotendeels centraal als hoofd van deze beruchte familie. Carlton Leach verschijnt eveneens kort in beeld. Het leven van deze gangster werd verfilmd in Rise of the Footsoldier (2007).

Deze documentaire kreeg in 2011 een slechte sequel. Deze verscheen onder de titel: "Sins of the Father. " Regisseur Donal MacIntyre won in 2007 een Grand Prix, en werd genomineerd voor een Grand Jury Prize.

2,5 *

Een clichématig verhaal met een redelijke cast. Dit afgewisseld met wat luchtige fragmenten. Charles Busch was voor mij de uitblinker, die tevens verantwoordelijk was voor de regie. Het basisidee voor de film is goed, en de uitwerking redelijk.

2,5 *

Een sterke Bond-film ondanks de leeftijd van Roger Moore!

Tijdens de opnames werd Moore 57 jaar. Hij werd hiermee de oudste Bond-acteur ooit. Dit in tegenstelling tot Sean Connery in Never Say Never Again (1983). Hij was destijds pas 52 jaar. Connery gaf in een interview te kennen dat zowel hij als Moore te oud waren voor de rol van 007. Hij was van mening dat een 33-jarige tot 35-jarige acteur deze rol beter kon invullen. Moore realiseerde zich dat dit zijn laatste Bond-avontuur zou worden, omdat de moeder van tegenspeelster Tanya Roberts nog jonger was dan hem. Daarnaast vond hij zichzelf 100 jaar te oud, en onderging hij vlak voor de opnames plastische chirurgie. De geruchten deden zelfs de ronde dat hij een toupet zou dragen. Timothy Dalton stond al gereed in de startblokken, maar Moore besloot om nog 1 keer in de huid van 007 te treden. Persoonlijk vond Moore dit de slechtste Bond-film waarin hij te zien was. Het toenemende geweld, de slechte chemie tussen hem en Tanya Roberts, zijn afkeer tegen Grace Jones en zijn oude leeftijd speelden hierbij een rol. Ook producent Albert R. Broccoli vond het tijd worden voor een jongere acteur. Achteraf gaf Broccoli toe dat het een fout was om Moore opnieuw de hoofdrol te geven. In tegenstelling tot de geruchten, werd Moore nooit meer benaderd. Ook voor Lois Maxwell was dit het laatste Bond-avontuur. De actrice was in de veronderstelling dat ze het personage M zou kunnen vertolken als zijnde promotie. Echter was producent Broccoli van mening dat de kijkers een vrouwelijke M niet zouden accepteren. Toch werd dit in 1995 werkelijkheid toen Judi Dench deze rol vertolkte in GoldenEye (1995). Maxwell stelde voor om haar personage te laten sterven, maar dit idee werd geschrapt. Zowel Moore als Maxwell nemen op een symbolische manier afscheid in de film.

De rest van de cast is prima samengesteld. David Bowie kreeg de rol van Max Zorin aangeboden, maar liet deze aan zich voorbij gaan voor Labyrinth (1986). Later gaf hij te kennen dat hij het script te slecht vond om hier de nodige energie in te steken. Ook onze eigen Rutger Hauer en Lee Van Cleef werden overwogen, maar uiteindelijk kreeg Christopher Walken de rol toegewezen. Bo Derek werd overwogen voor de rol van Stacey Sutton. Producent Broccoli besloot echter om verder te zoeken, en benaderde Tanya Roberts na haar rol in The Beastmaster (1982). Roberts hoopte met deze film haar carrière in een stroomversnelling te laten gaan, maar het eindresultaat was teleurstellend. Vanaf 1994 tot 2005 speelde ze enkel en alleen nog maar in TV-series. De rol van May Day werd vertolkt door Grace Jones. Broccoli kwam haar op het spoor na haar verschijning in Conan the Destroyer (1984). In die tijd had de actrice een relatie met Dolph Lundgren die regelmatig bij haar was op de set, en eveneens een korte rol vertolkt. Regisseur John Glen raakte in de stress toen hij niemand had om als bodyguard te laten figureren, en Lundgren schoot te hulp. De scène waarbij Jones in de mijn gillend omringt wordt door elektrische kabels, was niet bepaald geïmproviseerd. Dit had ze van te voren namelijk niet zien aankomen. Acteur Patrick Macnee wilde dolgraag in een Bond-film verschijnen. Met name omdat hij goed bevriend was met Roger Moore. Hij kreeg de rol van Sir Godfrey Tibbet toegewezen. Deze film betekende een 3e en laatste samenwerking tussen Macnee en Moore. Eerder waren ze al samen te zien in Sherlock Holmes in New York (1976) en The Sea Wolves (1980). Macnee was eveneens de zoon van een paardentrainer. Verder was dit de éérste bioscoopfilm voor actrice Alison Doody. Tijdens de opnames werd ze 18 jaar, en werd hiermee de jongste Bond-girl ooit. De producenten wilden wederom Barbara Bach strikken voor de rol van Majoor Anya Amasova na haar verschijning in The Spy Who Loved Me (1977). Nadat Bach dit aanbod afwees, werd de naam van haar personage veranderd in Pola Ivanova. Deze rol werd vertolkt door Fiona Fullerton. Stuntman Bob Simmons verscheen voor de laatste keer in een Bond-film. Hij overleed in 1987 op 65-jarige leeftijd. Regisseur John Glen wilde wederom graag samenwerken met scenarioschrijver George MacDonald Fraser, maar hij was helaas niet beschikbaar. Tot slot had Maud Adams een cameo, en is de stem van Michael G. Wilson in de film te horen.

De gelijknamige titelsong “A View to a Kill “ van Duran Duran blijft geweldig. Men hoopte hiermee een jonger publiek aan te trekken. Componist John Barry was minder enthousiast, en had moeite met het feit dat een popband verantwoordelijk was voor het themalied. Bassist Jon Taylor heeft een belangrijk aandeel gehad, omdat hij in een dronken bui persoonlijk op producent Broccoli afstapte en hem vroeg wanneer hij een fatsoenlijke band het themalied zou laten spelen. Het nummer werd in Amerika een nummer 1-hit, en ook in de Nederlandse Top 40 werd het een succes.

De achtergrondinformatie is enorm, maar sommige momenten verdienen zeker de aandacht. Zo werd de opnamestudio op 27 juni 1984 verwoest door een brand. Hierdoor liepen de opnames vertraging op, en duurde het bijna 4 maanden om de studio te herbouwen. In 2006 werd de opnamestudio opnieuw getroffen door een brand na de opnames van Casino Royale (2006). Dianne Feinstein was destijds burgemeester van San Francisco, en Moore was haar favoriete Bond-acteur. Hierop besloot Feinstein bijna overal haar toestemming voor te geven, en resulteerde dit in een goede vriendschap tussen Moore en Feinstein. De scène waarbij Moore aangeeft het jammer te vinden dat ze geen juiste maat kostuum hadden voor Roberts, bleek niet in het script te staan. Evenals de valse blik van Roberts richting Moore. Aangezien Roberts nogal een lastige actrice was om mee samen te werken, besloot regisseur John Glen om de scène erin te laten zitten. De producenten waren niet op de hoogte van het feit dat er een kledingzaak bestond onder de naam “Zoran Ladicorbic Ltd.” Dit werd achteraf in de opening credits duidelijk gemaakt. De zilveren Rolls Royce Cloud II was van producent Albert R. Broccoli. De scène met de brandweerauto werd uitgevoerd door Moore zelf. De stuntman bleek te klein te zijn om met zijn voeten bij de pedalen te komen. Moore had al enige kennis, omdat hij in een ver verleden actief was als vrachtwagenchauffeur. Echter had men kritiek op de stuntdubbel van Moore die een aantal keren duidelijk te zien is. Parijs en de Eiffeltoren werden gezien als een grote locatie voor de film, maar waren al eerder in het kort te zien in Thunderball (1965).

Ik was verbaasd over de lage recensies. Ik zou hem niet als een topfilm willen beoordelen, maar hij is zeker niet slecht. Met name de special effects vond ik voor die tijd goed gedaan. Natuurlijk heb ik de film meerdere keren betrapt op wat onlogische en slordige fouten. Een voorbeeld is de scène in een brandende lift. Moore weet zichzelf te redden, en reikt Stacey een brandslang aan om hiermee omhoog te klimmen i.p.v. het vuur te doven. Ook de in duidelijk beeld gebrachte stuntdubbel van Moore gooit wat roet in het eten. Daarnaast hebben zich critici met name uitgelaten over zijn veel te oude leeftijd. Christopher Walken heeft een groot deel van de film gered, en werd hiermee de éérste Academy Award-winnaar die in een Bond-film speelde. John Barry en Duran Duran werden genomineerd voor een Golden Globe. Daarnaast won de film 2 prijzen, en werd nogmaals 4 keer genomineerd. (Waaronder Tanya Roberts voor een Razzie Award).

Sowieso een aanrader voor de echte Bond-liefhebbers!

3,5 *

Het hoofdpersonage Sadie ontpopt zich tot een vrouwelijke Rambo, nadat ze lichamelijk en fysiek wordt mishandeld door haar man. Ze hanteert een Israëlisch zelfverdedigings- en vechtsysteem dat in de jaren vijftig werd ontwikkeld. Ze besluit om deze zogenaamde Krav Maga toe te passen om slachtoffers van huiselijk geweld mee te helpen.

Op basis van het genre hoef je geen wraakachtige film te verwachten. Het is meer een intensieve dramafilm, die een zwaar onderwerp op een grimmige en realistische manier behandelt. Toch kwam het op mij allemaal veel te traag en amateuristisch over.

2,0 *

Een slechte film.

Ondanks een interessant script, weet deze film de aandacht niet vast te houden. Ook ik stoorde mij aan de kleuren, en leek het op sommige momenten alsof ik naar een zwart/wit-film zat te kijken. De actie en cast is matig.

Zonde van je tijd.

1,5 *