Opinions

Een redelijke drama/familiefilm onder leiding van Alfonso Arau.

Het verhaal laat in grote lijnen zien hoe de 10-jarige Luke moet leren omgaan met bepaalde tegenslagen. Toch vond ik het lang niet altijd even onderhoudend. De moord op Hank liet bij mij een negatieve smaak achter. Vooral omdat hier verder niet veel mee wordt gedaan, en Luke's opa het verhaal in de doofpot stopt. Persoonlijk ben ik niet zo van de literatuur, maar schijnt het boek beter te zijn dan deze TV-film.

Logan Lerman won in 2004 een Young Artist Award. Daarnaast werd de film 4 keer genomineerd. De officiële speelduur bedraagt ongeveer een dik anderhalf uur. Dit in tegenstelling tot de 120 minuten die worden aangegeven.

2,5 *

Geïnspireerd door "ware gebeurtenissen" waar ik mijn vraagtekens bij plaats. Bij vlagen zijn de twee hoofdpersonages klungelig en irritant. Het meest foute moment was de muziekkeuze tijdens het verbergen van Justin's lichaam. Ook de belachelijke plotwending richting het einde slaat nergens op.

1,5 *

Een onderhoudende film van David Lean.

Na de kritiek op Ryan's Daughter (1970), besloot de regisseur om 14 jaar lang geen films meer te maken. In 1984 kwam hij voor de laatste keer terug met A Passage to India (1984). Op de set verliep alles behalve soepel. Lean lag met een groot deel van de cast overhoop. De bekendste conflicten waren er met Judy Davis en Alec Guinness. Davis was van mening dat Lean na een pauze van ruim 15 jaar zijn talent was kwijtgeraakt. Guinness vond een aantal van zijn scènes in de prullenbak terug, en de sfeer werd grimmiger. Het is een wonder dat deze film er ooit van is gekomen tijdens deze turbulente opnames.

Het oorspronkelijke script van Santha Rama Rau werd afgekeurd door John Brabourne en David Lean. Geïnspireerd door het boek schreef David Lean in 1982 een eigen script, en bracht hiervoor 6 maanden tijd in New Delhi door. De laatste 3 maanden verbleef hij in Zürich. De cast is goed samengesteld. Lean had aanvankelijk rollen weggelegd voor Peter O'Toole, Trevor Howard en Celia Johnson. Howard was echter te jong en Johnson sloeg het aanbod af. Johnson overleed enige tijd later op 73-jarige leeftijd. Schrijver Satyajit Ray kwam met de suggestie om Victor Banerjee de rol van Dr. Aziz te laten vertolken. Na enig aarzelen ging Lean akkoord. Ook actrice Peggy Ashcroft begon wegens haar leeftijd te twijfelen, maar kon het aanbod van Lean uiteindelijk niet afslaan. Tot slot werd Nigel Hawthorne vervangen door Richard Wilson.

Begin jaren '80 vonden er diverse Britse producties plaats in India. Voorbeelden zijn Gandhi (1982), Heat and Dust (1983),

The Far Pavilions (1984), Octopussy (1983) en de TV-serie "The Jewel in the Crown (1984)." Kort samengevat ontsnapte ook deze laatste film van Lean niet aan de kritiek. Persoonlijk vond ik de speelduur te lang, maar heb ik genoten van een aantal mooie scènes. Vooral het prachtige landschap geeft een positieve indruk. Zoals gezegd heb ik eveneens over de casting niet veel negatiefs te melden. De culturele verschillen worden mooi in beeld gebracht.

Peggy Ashcroft won een Oscar voor beste vrouwelijke bijrol. Maurice Jarre won een Oscar voor de beste filmmuziek. In totaal won de film 21 prijzen, en werd 26 keer genomineerd.

3,0 *

Een standaard film die in sommige opzichten overeenkomsten vertoond met A Christmas Carol (1938).

Zeker de moeite waard om eens samen met de familie te bekijken, maar helaas niet echt origineel in zijn genre.

2,5 *

Een luchtige film die tijdens de vertoning in Cannes een staande ovatie van 10 minuten lang kreeg.

Dit zware thema wordt op een luchtige manier benaderd, en is niet origineel in zijn soort. Toch weet de film een voldoende te scoren door goed script, goede acteerprestaties en humor.

Fernando León de Aranoa won een Goya Award, en de film sleepte 18 nominaties binnen.

3,0 *

Een redelijke dramafilm met Barbara Niven en Jessica Clark in de hoofdrol.

De recensies zijn over het algemeen positief. Deze film zal niet voor iedereen zijn weggelegd, maar weet op sommige momenten de gevoelige snaar te raken. Toch vond ik het tempo te traag, maar bewijst Barbara Niven dat je ook op 59-jarige leeftijd nog steeds gezien mag worden! Dit geldt eveneens voor Jessica Clark.

Producente Marina Rice Bader won in 2012 een LA Femme Filmmaker Award.

2,5 *

Gebaseerd op een roman waarin het hoofdpersonage een andere man ontmoet. In de film ontmoet Jermiasz Angust de jonge Nederlandse en praatgrage Texel Textor. Vanaf dat moment creëert het verhaal diverse plotwendingen die misschien vanaf het begin al voorspelbaar waren, maar anderzijds als een verrassing komen. In elk geval ben je richting het einde bezig om de touwtjes aan elkaar vast te knopen. In feite komt het erop neer dat Texel het schuldige geweten van Jermiasz vertegenwoordigt, nadat hij zijn vrouw 20 jaar geleden heeft vermoord toen ze zwanger was. Texel verschijnt als het schuldgevoel van Jermiasz, en de dochter die hij gehad zou kunnen hebben. De vechtscène richting het einde van de film, bepaalt of Jermiasz zich laat verteren door dit schuldgevoel of dat hij het zal overwinnen. Uiteindelijk weet hij het te overwinnen.

Het verhaal is op dat gebied redelijk uitgewerkt, en de acteerprestaties zorgen voor een aangename kijkervaring. Toch blijf je jezelf afvragen of Jermiasz zichzelf vergeeft, of gewoon een totale sociopaat is?

2,5 *

Een standaard Indonesisch liefdesverhaal van Netflix. Saai, langdradig en weinig bijzonderheden.

2,0 *

Een redelijke mysterieuze avonturenfilm die het niet bepaald van veel spanning moet hebben.

Het script is alles behalve voorspelbaar. De onverwachte plottwist speelt de belangrijkste hoofdrol. Over het algemeen hou ik hier wel van, maar pakte het in deze film niet echt lekker uit. Mede door een dialoog tussen Zahn en Jovovich, die de personages van Olyphant en Sanchez als de verdachten zien. Dit vond ik persoonlijk wat rommelig. Ondanks het feit dat dit juist de insteek was van schrijver en regisseur David Twohy. Dit om 4 personages verdacht te maken, en vervolgens de hoofdrolspelers als de daders aan te wijzen.

Toch zorgen mooie locaties en enige spanningsopbouw voor een redelijke film. De acteerprestaties zijn eveneens te doen, en werd Timothy Olyphant in 2010 genomineerd voor een TFCA Award.

2,5 *

Een film die eigenlijk al in 2001 uitgebracht moest worden.

De officiële titel luidde destijds: "Dial 9 for Love." Later werd dit aangepast naar "Men Are Dogs." De filmproductiemaatschappij besloot zich terug te trekken, en men beschikte over onvoldoende geld om de film af te maken. Regisseur Kees Van Oostrum besloot om een aantal studenten een ruwe versie te laten zien, en uitvoerend producent Gary W. Wilkes aan het project te verbinden. Het eindresultaat verscheen 12 jaar later onder deze huidige titel: A Perfect Man (2013)

Amsterdam wordt mooi in beeld gebracht. De cast is goed samengesteld. Vooral de Amerikaanse acteur Liev Schreiber met onze eigen Huub Stapel en Renée Soutendijk. Schreiber die we vooral beter kennen uit Scream 2 (1997) en Scream 3 (2000). Toch werd ik onvoldoende emotioneel meegesleept in het verhaal.

2,5 *

Dit is een remake die slechts losjes is gebaseerd op Dial M for Murder (1954). Zo zijn er meerdere versies van de Hitchcock-klassieker uit 1954 verfilmd.

De hoofdrol in deze versie is weggelegd voor Michael Douglas. Een acteur die bijna elke film wel tot een succes weet te maken. Dit dankzij een sterk staaltje acteerwerk. Dit geldt eveneens voor Gwyneth Paltrow en Viggo Mortensen. De chemie tussen beide personages is zichtbaar aanwezig. Om Paltrow op haar gemak te stellen, zong Mortensen liefdesliedjes voor haar die hij in Argentinië had geleerd. Een groot deel van zijn eigen kunstwerken werden gebruikt voor de opnames. Mortensen verscheen in datzelfde jaar eveneens in de schaamteloze Hitchcock-remake Psycho (1998). Actrice Elizabeth Hurley werd overwogen voor de rol van Emily Bradford Taylor.

Dial M for Murder (1954) kent een aantal versies. In 2001 verscheen er een Pakistaanse remake onder leiding van Ajab Gul. Dit is een directe remake op A Perfect Murder (1998). Deze verscheen onder de titel: "Khoey Ho Tum Kahan."

Kritisch bekeken bevat de film helaas wat plotgaten, maar is de spanning duidelijk voelbaar. Opmerkelijk genoeg werd Michael Douglas in 1999 enkel genomineerd voor een Blockbuster Entertainment Award, en werd deze prijs toegekend aan Gwyneth Paltrow. James Newton Howard won een ASCAP Award.

3,0 *

Een mierzoete romantische komedie met Victoria Justice als Lola. Eerder vertolkte ze al een personage onder dezelfde naam in Zoey 101. Dit was haar tweede Netflix-film waarin ze de hoofdrol vertolkt. Met uitzondering van Justice bevat de cast grotendeels Australische acteurs en actrices.

Een standaard clichéfilm met wat komische en romantische scènes. Verder wel een aanrader voor het mooie Australische landschap.

2,5 *

Een standaard romantische dramafilm, die het vooral op een regenachtige woensdagavond goed deed op de Nederlandse televisies.

Een mooie hoofdrol voor Robert Urich, die helaas in 2002 op 55-jarige leeftijd overleed. Met destijds een beeldschone Stacy Haiduk, en een jonge Holly Marie Combs. Zij werd in 1995 genomineerd voor een Young Artist Award, en zou later in nog wat andere TV-films en series verschijnen. De cast wordt o.a. uitgebreid met George R. Robertson. Hij is met name beter bekend als Chief Hurst uit Police Academy (1984).

3,0 *

Ongetwijfeld een sterke film van en met Clint Eastwood!

Steven Spielberg overwoog om te film te regisseren, maar uiteindelijk nam Eastwood zelf plek in de stoel. Op advies van Kevin Costner nam hij eveneens de rol van Chief Red Garnett op zich. Diens rol blijft echter bescheiden tot in het laatste kwartier. Alles bij elkaar opgeteld verscheen Eastwood hooguit 43 minuten in beeld. Verder wilde hij oorspronkelijk de rol van Butch door Denzel Washington laten vertolken.

De film blijft vanaf het begin tot het einde boeien. Dit mede dankzij een sterke cast, en een goed script. De opnames begonnen in juli 1993, en in december dat jaar kwam hij al uit. Voor Eastwood persoonlijk was dit één van zijn lievelingsfilms die hij heeft geregisseerd. Opmerkelijk genoeg viel de film nooit in de prijzen, maar bracht hij wel ruim 135,2 miljoen dollar op.

3,5 *

Een saaie film met onderontwikkelde personages. De enige pluspunten zijn de korte tijdsduur, en het onvergetelijke "Modern Love" van David Bowie.

2,0 *

Een intrigerende film over zware kwesties zoals persoonlijke verantwoordelijkheid, vooroordelen en vergeving.

3,0 *

Een van de betere films van Hallmark. Heather Hemmens heeft een goede chemie met Duarte Gomes, en de landschappen van Portugal brengen je direct in een zomerse stemming.

3,0 *

Vreselijk acteerwerk, geen enkele voelbare spanning en totaal niet de moeite waard om te bekijken.

1,0 *

Een uitstekende film gebaseerd op de roman "An American Tragedy ", en deels op een waargebeurd verhaal. Na het uitbrengen van An American Tragedy (1931), moest men op zoek naar een nieuwe titel. De persoon met de beste originele titel, zou een beloning van 100 dollar ontvangen. Ivan Moffat kwam met "A Place in the Sun ", maar heeft zijn beloning nooit gekregen. Het waargebeurde verhaal vond plaats in 1908, waarbij Chester Gillette zijn zwangere vriendin vermoorde.

De opnames vonden plaats in 1949, maar de film werd door Paramount Pictures pas in 1951 uitgebracht. Dit om te voorkomen dat Sunset Blvd. (1950) en A Place in the Sun (1951) om de Oscars moesten strijden. Sommige zomerse scènes vonden in oktober plaats in Lake Tahoe. Diverse crewleden waren genoodzaakt om de sneeuw aldaar weg te ruimen.

De hoofdrollen in deze klassieker zijn weggelegd voor Montgomery Clift, Elizabeth Taylor en Shelley Winters. Vooral Shelley Winters wilde dolgraag de rol van Alice Tripp vertolken, en werd voorheen als een sekssymbool gezien. Later verscheen zijn nog in 2 andere films van regisseur George Stevens. Dit waren The Diary of Anne Frank (1959) en The Greatest Story Ever Told (1965). Montgomery Clift bleef overnachten in het San Quentin State Prison om zich te kunnen voorbereiden op zijn sterfscène. Hij raakte goed bevriend met Elizabeth Taylor, maar had meer moeite met de acteerprestaties van Winters. De rol van Alice Tripp was oorspronkelijk bedoeld voor Audrey Totter, maar de actrice stond op dat moment onder contract bij MGM. George Stevens had eveneens Gloria Grahame op het oog, maar haar baas Howard Hughes stond dit niet toe.

Het totale budget werd geschat op 1,800 miljoen dollar, maar uiteindelijk bleek dit fors hoger uit te pakken. De kosten bedraagden ruim 2,236 miljoen dollar. Regisseur Mike Nichols gaf te kennen dat A Place in the Sun (1951) zijn lievelingsfilm was, en hem inspireerde om later The Graduate (1967) te maken. De film won maar liefst 6 Oscars, en sleepte nog eens 8 prijzen binnen. Verder werd hij ruim 10 keer genomineerd. (Waaronder 4 nominaties voor een Oscar)

3,5 *

Een documentaire die tot op de dag van vandaag voor een langdurige ontwrichting van de samenleving zorgt. Laat ik vooropstellen dat deze documentaire een goed beeld geeft van de inhoudelijke problematiek. Tegelijkertijd zien we dat er doorgaans oplossingen worden gecreëerd. De manier waarop we hiermee omgaan is echter verschillend. Mede omdat men vaak twijfelt aan het exacte percentage, of dat deze aangedragen oplossingen een nieuw obstakel vormen. Het zijn discussiepunten die ook hier weer zichtbaar in beeld verschijnen, en we gewoon onze persoonlijke meningen dienen te respecteren. Persoonlijk sta ik hier neutraal in, en zal mijn hoofd niet in het zand steken voor de feiten. Anderzijds blijf ik kritisch als het aankomt op cijfers en oplossingen. Het volledig uitbannen van plastic is immers onmogelijk, omdat er teveel geld mee gemoeid is.

3,0 *

De laatste film van Robert Altman.

Altman's vrouw was een groot fan van de "Prairie Home Companion" radioshow, en kwam met het voorstel om hier een film van te maken. De oorspronkelijke titel was "The Last Broadcast ", maar dit werd later aangepast. De destijds 80-jarige Altman heeft een groot deel van de scènes vanuit zijn rolstoel opgenomen. Hij werd geassisteerd door Paul Thomas Anderson, omdat Altman niet in staat was om alles zelf te doen. Hij overleed 1 jaar later op 81-jarige leeftijd.

De cast bevat een aantal bekende namen. Het was voor Meryl Streep een wens om met Altman te mogen samenwerken. Ook Altman was vol lof over de actrice. Samen met tegenspeelster Lily Tomlin reikte ze in 2005 een ere-Oscar uit aan Altman. Meryl Streep's schoonmoeder hielp de actrice met haar accent. Maya Rudolph was (net zoals haar personage Molly) zwanger tijdens het begin van de opnames. De vader van het kind was Paul Thomas Anderson. George Clooney werd benaderd voor de rol van Guy Noir, maar was helaas verhinderd. Kevin Kline nam vervolgens diens plek in. Michelle Pfeiffer zou oorspronkelijk de rol van de "Dangerous Woman " vertolken, maar trok zich later terug. Zij werd vervangen door Virginia Madsen. Tot slot waren Tom Waits en Lyle Lovett in beeld voor de rollen van Lefty en Dusty.

Alle nummers werden in het theater live gezongen en opgenomen. Het nummer "Goodbye To My Mama " zal voor actrice Lily Tomlin extra zwaar zijn geweest. Haar moeder overleed namelijk tijdens de productie van deze film. Een leuk detail is de scène waarbij Kevin Kline de champagnefles ontkurkt, en vervolgens het hoofd van Altman raakt. Deze scène werd uiteindelijk niet geschrapt.

Goed voor 5 prijzen en 20 nominaties.

3,0 *

Gebaseerd op de memoires die door Billy Moore werd geschreven. Hoofdrolspeler Joe Cole kreeg maandenlang uitgebreide bokstrainingen, en bracht veel tijd door met de echte Billy Moore en zijn familie in Liverpool. De echte Billy Moore heeft richting het einde een cameo, en vertolkt zijn eigen vader die aan kanker was overleden. De gevangenen in deze film worden allemaal door ex-gedetineerden in Thaise gevangenissen gespeeld. Dit met uitzondering van Panya Yimumphai. Kort na zijn optreden op het Canne Film Festival, werd hij opnieuw gearresteerd wegens drugsbezit. Sinds juli 2020 verdween hij wederom achter de tralies. De meeste ex-gedetineerden stonden zelfs bovenaan de lijst om potentiële acteurs te worden. De gevechten zijn echt. Cole gaf te kennen dat zijn visagist meer tijd besteedde aan het bedekken van de kneuzingen en snijwonden, dan aan het toevoegen ervan. De opnames vonden o.a. plaats in Thailand en in de Filippijnen. De film ging op 19 mei 2017 in wereldpremière op het Filmfestival van Cannes. In Koeweit werd de film tot twee keer toe verboden wegens buitensporige brutaliteit. De distributeurs beloofden de autoriteiten dat de film uit de bioscopen zou verdwijnen, zodra ze klachten van het publiek zouden krijgen. De film werd echter een stevige hit in het land. De autoriteiten van de VAE weigerden om Boeddha's op de poster te plaatsen. Dit aangezien het een religieus icoon vertegenwoordigt, dat in de Islamitische wereld is verboden. Cherry Miko maakte met deze film haar acteerdebuut.

Een schokkende, harde en bij vlagen een vrij ongemakkelijke boksfilm. De cast is goed samengesteld. Wetende dat het hier om ex-gedetineerden gaat. Er is bijna geen sprake van dialogen, en het geheel voelt best wel langdradig aan. Voor de rest is het een goede film om eens te bekijken.

3,0 *

Een film die voor mij persoonlijk niet echt goed uit de verf komt, maar toch zijn momenten heeft.

Gebaseerd op de gelijknamige novel van Jack Higgins. Eind jaren '70 begon men al te spreken over een verfilming. Edward Dmytryk, Robert Mitchum, Lee Marvin en Robert Shaw zouden hier allen een aandeel in hebben gehad. Het zou echter nog ruim 10 jaar duren alvorens de speelfilm een feit werd.

De regie was weggelegd voor Franc Roddam, maar deze stapte op na diverse meningsverschillen. Mike Hodges werd ingehuurd om de film af te maken. Acteur Mickey Rourke kroop in de huid van de voormalige IRA-activist Martin Fallon. Naar verluidt verdiende hij ruim 1 miljoen pond. Om zich in te kunnen leven in zijn rol, bracht Rourke enige tijd door met echte IRA-activisten. Zowel Hodges als Rourke waren ontevreden met het eindresultaat. Rourke vond de film gewelddadig, en Hodges probeerde zelfs zijn naam bij de aftiteling weg te halen. John Scott zou de filmmuziek voor zijn rekening nemen, maar werd door de producenten ontslagen wegens creatieve meningsverschillen. Bill Conti nam diens plek in.

Ook bij critici zijn de meningsverschillen duidelijk zichtbaar. De film bevat 2 brute scènes, waarbij een kerk en Christusbeelden niet gespaard zullen blijven. Ik vond het tempo op sommige momenten erg traag, en irriteerde mij vooral aan Sammi Davis. Toch blijft het een aardige film om eens te bekijken. Mits je er niet teveel van verwacht. Voor mij persoonlijk zweeft hij tussen redelijk tot goed.

Rourke won in 1987 een Jupiter Award. Eveneens voor zijn rol in Angel Heart (1987).

2,5 *

Een romantische dramafilm met Renée Zellweger in de hoofdrol.

De film komt traag op gang, maar dankzij een sterke cast scoort de film een voldoende. Vooral Zellweger en Fitzgerald dragen de film. Het verhaal is op sommige momenten emotioneel meeslepend. Het gaat hierbij grotendeels om het geloof, en 2 verschillende culturen die de rode draad vormen.

Renée Zellweger werd o.a. in 1998 genomineerd voor een NYFCC Award. Eveneens voor haar rol in One True Thing (1998).

3,0 *

Een slechte film met een onlogisch script. Wederom een standaard clichéfilm.

2,0 *

Een standaard en clichématige kerstfilm.

De opnames vonden grotendeel plaats in Kasteel Peles in Roemenië. De hoofdrollen zijn weggelegd voor Katie McGrath en Roger Moore. De film bevat o.a. een leuke verwijzing naar de voormalig 007-acteur. Ook zijn vrouw Kristina Moore is in een korte cameo te zien. De film maakte o.a. gebruik van de melodie uit Practical Magic (1998).

Een redelijk onderhoudende kerstfilm voor het hele gezin, maar verre van origineel. In 2012 werden Sam Heughan en Katie McGrath genomineerd voor een Grace Award.

2,5 *

Deze biografie over Marie Colvin ging in september 2018 op het TIFF (Toronto International Film Festival) in première. Oorlogscorrespondente Janine di Giovanni was een bekende van Marie Colvin. In een artikel voor "Harper's Bazaar" van 4 december 2018, gaf ze een kritische mening over deze film. Zo liet ze weten dat er geen goede personen bij de Sunday Times werkten. Het waren met name redacteuren, die ten koste van de veiligheid van hun verslaggevers de primeur in handen wilden hebben. Haar tweede echtgenoot Juan Carlos Gumucio werd helemaal niet in het script verwerkt. Dit terwijl hij een belangrijke rol in haar leven speelde. Haar laatste vriend Tony Shaw was geen zorgzame en liefhebbende man, maar juist iemand die haar veel verdriet bezorgde. Ondanks het feit dat ze positief was ingesteld over actrice Rosamund Pike, gaf ze haar lezers het advies om de documentaire "Bearing Witness" uit 2005 te bekijken. Taron Egerton werd oorspronkelijk gecast voor de rol van Paul Conroy, maar werd later vervangen door Jamie Dornan. Rosamund Pike en Tom Hollander waren eerder samen te zien in Pride & Prejudice.

Een discutabele film waarbij je jezelf de vraag stelt waarom correspondenten in conflictgebieden de grenzen opzoeken. Met name Marie Colvin vond het belangrijk om een realistisch beeld te schetsen van de oorlog, en de slachtoffers die het treft. Persoonlijk was ik niet bekend met het verhaal achter Colvin, en moest ik mij wat meer verdiepen in de geschiedenis. Helaas bevat deze biografie niet alle feiten, maar word je als kijker toch meegesleept in een wereld vol haat en ellende. Rosamund Pike weet te overtuigen, en ook de rest van de cast is goed samengesteld. De actiescènes worden realistisch in beeld gebracht. Politiek gezien zorgt deze biografie echter voor behoorlijk wat onenigheid. Dit aangaande de geloofwaardigheid van het verhaal. Ongeacht welke mening je ook hebt...we kunnen niet om haar tragische dood heen, en heb ik bewondering voor haar moed en doorzettingsvermogen. Rust in vrede.

3,0 *

Niet echt een geslaagde romantische dramafilm.

Het geheel komt nogal sloom over, en er is geen enkele chemie aanwezig tussen beide personages. De Eerste Wereldoorlog had misschien wat meer uitgediept mogen worden, maar het is grotendeels de misplaatste cast. Dit is best wel jammer, want voor de rest is het verhaal redelijk onderhoudend.

Alan Rickman won in 2014 een Tiantian Award voor Beste Mannelijke Bijrol. Patrice Leconte werd in 2015 genomineerd voor een Magritte Award.

2,5 *