Opinions

Het verhaal is gebaseerd op de roman "El juego de los niños" (The Child's Game) van auteur Juan José Plans. In het boek veranderen de kinderen in moordenaars, nadat ze een vreemd geel stuifmeel hebben aangeraakt. De personages in het boek hebben eveneens andere namen dan in de film. Juan José Plans schreef en regisseerde zelf een radiobewerking van zijn roman. In 1999 werden deze als zes afleveringen uitgebracht.

Het script voor deze film werd in slechts vier dagen geschreven. Ondanks zijn prominente carrière, was dit de tweede en laatste film van regisseur Narciso Ibáñez Serrador na La Residencia. Oplettende kijkers zal het zijn opgevallen dat sommige scènes een hommage aan The Birds van Alfred Hitchcock bevatten. Serrador wilde dat de personages Tom en Evelyn gedurende deze film Engels met elkaar spraken. Dit zou de communicatieproblemen van Evelyn verbeteren, omdat ze helemaal geen Spaans spreekt. Aangezien de producenten bang waren dat het publiek zou worden afgeleid door de ondertiteling, besloten ze richting het einde om de Spaanse taal na te synchroniseren voor de originele versie. Serrador is altijd kritisch gebleven aangaande deze beslissing, omdat het in zijn optiek de sfeer van de film zou schaden. In eerste instantie had hij Anthony Hopkins in gedachten voor de rol van Tom. Hoewel de film zich op een eiland afspeelt, werden alle scènes in de stad Ciruelos gefilmd. Dit ruim 400 kilometer verwijderd van de zee. In het Verenigd Koninkrijk werd de film gelijktijdig onder de titels "Would You Kill a Child?" en "Death is Child's Play" uitgebracht. American International Pictures bracht hem onder de titels "Trapped!" en "Island of the Damned" in Amerika uit. In 2012 werd de matige remake Come Out and Play uitgebracht.

De film valt het beste te omschrijven als een psychologische horror zonder veel bloederige momenten. De intro bevat nieuwsbeelden, die ons laten zien hoe slecht de kinderen werden behandeld. Dit zet de toon voor wat er later in het verhaal gaat gebeuren. De rollen worden omgedraaid, en nu zijn de kinderen aan de beurt om de volwassenen te vermoorden. Het blijft echter een mysterie wat de oorzaak is? Halverwege de rit blijkt dat de kinderen elkaar op een magische wijze hypnotiseren. Dit is voor mij dan ook het grootste struikelblok geweest. Desondanks wordt de spanning geleidelijk opgebouwd, en bevat met name het einde wat verontrustende scènes. Vooral als je het verhaal in de juiste tijdsgeest plaatst. De hoofdpersonages worden geconfronteerd met een groot dilemma, en moeten kiezen tussen hun eigen leven en dat van de kinderen. Deze film diende later als een inspiratiebron voor Children of the Corn. Wellicht dat een zonovergoten eiland niet de meest ideale stemming is voor een creepy horrorfilm, maar anderzijds is dit juist het tegenovergestelde van wat je verwacht. Anno 2023 is het concept lang niet meer origineel, maar voor 1976 was dit een heel ander verhaal.

3,0 *

Een luchtige sportfilm waarin het thema vrouwenworstelen centraal staat.

De legendarische vrouwelijke worstelaar Mildred Burke was samen met twee leerlingen van haar verantwoordelijk voor de training van Laurene Landon en Vicki Frederick. Na wekenlang intensief werk, konden de actrices de worstelactie zonder dubbelspel uitvoeren. Helaas kent de film ook een tragische geschiedenis. Het bleek namelijk de laatste film voor regisseur Robert Aldrich te zijn. Vrijwel direct na de opnames onderging hij een operatie, maar deze eindigde in fatale nierfalen. Aldrich had een sequel ingepland. Tijdens de release in de Verenigde Staten werd "...All the Marbles" beschouwd als een box office-flop, maar in het buitenland werd deze redelijk ontvangen. De film zou oorspronkelijk een groter verhaal bevatten, waarbij het vervolg zich op Japan zou concentreren. Door de dood van Aldrich is dit echter nooit van de grond gekomen. De laatste 20 minuten spelen zich af in het MGM in Reno, Nevada. Hoewel de film een MGM-release was, zijn de twee bedrijven nooit met elkaar verbonden geweest. De vorige studio-eigenaar Kirk Kerkorian gebruikte de naam van de studio, en paste deze toe op zijn reeds gevestigde gamingbedrijf. Oorspronkelijk was het personage Harry Sears weggelegd voor Paul Newman, maar uiteindelijk ging de rol naar Peter Falk. Laurene Landon had haar eerste grote filmrol te pakken, en brak door als een succesvolle actrice. Naar verluidt was de auditie voor de casting van de twee vrouwelijke hoofdrolspelers een moeizaam proces. Kathleen Turner deed auditie om een van de vrouwelijke worstelaars te vertolken. Na haar eerste ontmoeting met Aldrich, zag Landon hem aan voor Robert Altman. Blijkbaar was Aldrich niet blij met deze vergelijking. Daarnaast was er geregeld sprake van onderlinge worstelingen tussen de regisseur en actrice op de set. In een verklaring gaf Landon te kennen dat ze in paniek raakte, nadat bekend werd dat zij en Vicki Frederick topless te zien zouden zijn. Tijdens de modderscène bedachten de actrices allerlei methodes om hun borsten te bedekken. Ongeacht hoeveel modder ze hiervoor moesten gebruiken. Aldrich was op zijn zachtst gezegd niet blij met dit resultaat, en belde Landon de volgende ochtend woedend op. Hij zag de dames als de bedriegers van het plan, en dankzij hen moest de set weer opnieuw gebouwd worden. Landon voelde zich tot op het bot vernederd, en schaamde zich met name tegenover haar ouders. Zo had ze haar ouders beloofd om nooit naaktscènes in een film te doen. Dit was het tweede sportthema dat Aldrich voor zijn film gebruikte. Zeven jaar eerder regisseerde hij de gevangenisvoetbalfilm The Longest Yard. Voor de overzeese release werd de poster van de film aangepast naar "The California Dolls." Dit aangezien de Amerikaanse uitdrukking "...All the Marbles" geheel onbekend was. Voor acteur Burt Young was dit zijn derde en laatste samenwerking met Aldrich. In het verleden werkte hij samen met de regisseur in The Choirboys en Twilight's Last Gleaming. Later werd hij gecast in de succesvolle box-office boksfilms Rocky en Rocky II. Voor acteur Richard Jaeckel was dit zijn zevende en laatste samenwerking met Aldrich. De andere films waren Attack en Twilight's Last Gleaming. Daarnaast werkten ze ook samen aan de tv-serie "Four Star Playhouse: The Squeeze" uit 1953. De film promoot het idee dat (vrouwelijk) worstelen 'echt' is. Na de eerste wedstrijd van de Dolls tegen de Toledo Tigers geeft hun manager te kennen: "Nobody's supposed to win!" Een van de meest populaire worstelaars uit het eerste en tweede seizoen van "GLOW: Gorgeous Ladies of Wrestling" werd naar "The California Doll" vernoemd.

De film toont een realistisch beeld over vrouwelijke worstelaars. Vrouwenworstelen heeft nooit een eigen terrein gehad, en de dames waren altijd op weg naar hun volgende wedstrijd. Ze werkten met blessures, en de gezondheid had geen voordelen. Het was een zwaar leven, maar de meesten vonden het geweldig. Peter Falk is uiteraard de absolute uitblinker, maar ook de actrices spelen heel goed. Ondanks dat de film wat gebreken heeft, kijkt hij nog steeds vermakelijk weg.

3,0 *

Geslaagde film met Al Pacino in de hoofdrol als een succesvol advocaat.

De film laat zien hoe een corrupt rechtsysteem te werk gaat, en onschuldige personen achter de tralies laat verdwijnen.

Rechter Flemming is iemand die zich strikt aan de wet houdt, en het voor elkaar krijgt om een onschuldige cliënt van Kirkland (Pacino) te veroordelen.

Het bewijsmateriaal was immers 3 dagen te laat ingediend.

Uiteindelijk wordt Flemming zelf aangeklaagd wegens verkrachting, en wil hij dat Kirkland z'n advocaat wordt.

Dit brengt Kirkland in een lastige situatie.

Wat volgt is een bijna 2 uur durende speelfilm met een mooie ontknoping.

Verder bevat de film bij vlagen wat komische fragmenten, en kunnen we genieten van Pacino's geweldig acteerwerk.

3,0 *

Een redelijke spaghettiwestern die het vooral moet hebben van Ennio Morricone. De componist die in datzelfde jaar de schitterende soundtrack van C'era una Volta il West (1968) voor zijn rekening zou nemen. Deze luchtige western zorgt voor ruim anderhalf uur vermaak. De chemie tussen Giuliano Gemma en Mario Adorf werkt aardig. Jammer dat de humor lang niet altijd even geslaagd is, maar dit mag de pret niet drukken.

2,5 *

Een aardige film met een goede cast. Dit was de voorlaatste film voor Fredric March. Het zou nog drie jaar duren, alvorens hij in zijn laatste film The Iceman Cometh was te zien. De acteur overleed op 14 april 1977. Ruim 7 jaar en 95 dagen na de release van "...Tick...Tick...Tick..." Daarnaast zorgen Jim Brown en George Kennedy eveneens voor een onderhoudende rit. Brown werd geboren op 17 februari, en Kennedy op 18 februari. Laatstgenoemde verwierf bekendheid met "The Naked Gun"-trilogie, en overleed helaas in 2016 op 91-jarige leeftijd. Brown kende ik nog met name van zijn gastrol in de seizoenspremière van Knight Rider. Een opvallend detail is wel dat Colusa County niet in het diepe zuiden ligt, maar in Noord-Californië. Het grootste deel van de soundtrack van de Glaser Brothers werd in 1972 verwijderd, nadat deze film zijn televisiedebuut maakte. Deze werd omgedoopt met de soundtrack uit A Time to Sing van Hank Williams Jr.

Als je deze film gaat vergelijken met In the Heat of the Night, dan is het resultaat stukken minder. Dit betekent echter niet dat de film slecht is. Het verhaal over rassenrelaties blijft behoorlijk effectief. De cast heeft mij overtuigd om "...Tick...Tick...Tick..." een voldoende te geven. Vooral het personage van Jim Brown toont veel sympathie en integriteit. Dit terwijl ik hem in het verleden alleen maar de rol van een bad guy zag vertolken. Regisseur Ralph Nelson is in staat geweest om geloofwaardige spanning uit het scenario te halen. Wellicht lang niet zo sterk als In the Heat of the Night, maar zeker de moeite waard.

3,0 *

.45 Is een verwijzing naar een wapen wat in deze film een belangrijke rol speelt.

De kijker wordt geconfronteerd met een blik in de criminele wereld waarin Al (Angus Macfadyen) en zijn vriendin Kat (Milla Jovovich) leven.

Al is een crimineel met losse handjes die een onbeperkte macht heeft.

Zijn vriendin Kat is geobsedeerd door diens gereedschap waarmee hij haar duidelijk maakt dat niemand anders aan haar mag zitten.

Na een onschuldig voorval in de kroeg krijgt Kat al snel te maken met de losse handjes van Al.

Hiermee laat hij haar alle hoeken van de kamer zien.

Een keiharde film die tevens de werkelijkheid schetst van de wereld waarin geld, drugs, wapens en macht een hoofdrol spelen.

De acteerprestaties waren goed, en de karakters worden gaandweg meer uitgediept.

Zeker de moeite waard als je van een misdaad/dramafilm houdt.

3,0 *

Een sterke actiefilm met Jack O'Connell in de hoofdrol. De acteur had niet bijzonder veel tekst, en was goed voor 342 woorden. Oorspronkelijk zou het personage Gary Hook uit Lancashire komen. Op verzoek van O'Connell werd het script herschreven, zodat het personage uit zijn geboorteplaats Derby, Derbyshire kwam. De meeste scènes werden opgenomen in Noord-Engeland. Voor regisseur Yann Demange was dit zijn eerste bioscoopfilm. De Sheffield's Park Hill Flats werd gebruikt als locatie om de Divis Flats mee te creëren. Beter bekend als een republikeins bolwerk dat aan de voet van de Falls Road in Belfast stond. Een paar weken na de opnames werd er een muziekvideo voor "Predation" van de heavy metalband Derision gefilmd. Het verlaten ziekenhuis werd gebruikt als een fictieve kazerne. Nadat de band en crew waren gearriveerd, ontdekten ze dat de set uit de film nog intact was. Dit compleet met zandzakken en prikkeldraad. Aangezien de clip een zombie-thema bevatte, paste dit allemaal perfect. Tijdens de openingsscène van de muziekvideo verschijnt de set van "'71" in beeld. De componist David Holmes werd geboren in Belfast waar een groot deel van de film zich afspeelt. De geweren van de Britse soldaten zijn een zogenaamd L1A1 Self-Loading Rifle. Een Britse versie van de Belgisch ontworpen FN FAL. Deze geweren zijn al een lange tijd niet meer beschikbaar voor Britse troepen, maar zouden in 1971 in dienst zijn geweest. Deze worden op een mooie manier in beeld gebracht. Paul Anderson en Charlie Murphy verschenen samen eveneens in Peaky Blinders. Barry Keoghan, Charlie Murphy en Killian Scott werden herenigd na hun samenwerking in Love/Hate.

De jaren '70 worden op een mooie manier vastgelegd. Dit in combinatie met een grijze kleur van het stedelijke verval. De film besteed ook tijd om het karakter van Hooks wat context te geven. Een man met weinig tot geen familie, maar niet zonder mensen die afhankelijk van hem zijn. Een ideaal beeld voor mannen die in het leger gaan. O'Connell weet zijn personage overtuigend neer te zetten, en dat geldt ook voor de rest van de cast. "'71" Is tevens een mooi bewijs dat het Verenigd Koninkrijk in staat is om spannende en opwindende films af te leveren. Een goede actiefilm die verwijst naar het donkere pad dat voor velen in Noord-Ierland dat jaar zou volgen.

3,5 *

Een voorvertoning van deze film werd vertoond tijdens "Star Wars Celebration IV" in Los Angeles. Toepasselijk genoeg werd het vertoond op 25-05-2007. Dit was de 30ste verjaardag van de première van Star Wars. Na tien jaar extra werk aan de film, werd de bijna definitieve versie op 25-05-2017 in 32 theaters vertoond. Dit tijdens de 40ste verjaardag van de film. De voltooide film voor een wereldwijde release, werd in de nazomer van afgelopen jaar uitgebracht. Schrijver en regisseur Patrick Read Johnson was in werkelijkheid de eerste persoon, die een onvolledige voorvertoning van Star Wars kreeg te zien. Deze film van Johnson is een autobiografische vertelling, en gaat dieper in op deze gebeurtenis. Het hele opnameproces nam 13 jaar in beslag. Dit met primaire fotografie van 2004 tot 2006, en de laatste aanvullende fotografie in 2015 en 2016. De opnames vonden deels plaats op Waukegan High School in Waukegan, Illinois.

Zeker een aanrader voor de liefhebbers van Star Wars en regisseur Patrick Read Johnson.

3,0 *

Helaas heeft deze film me niet weten te boeien.

Het verhaal vond ik ontzettend traag.

Verder werden de actiescenes niet echt goed in beeld gebracht, en was het zo nu en dan best wat rommelig.

Ik heb betere films gezien in dit genre.

1,0 *

Inmiddels heb ik de film opnieuw bekeken, en kom ik uit op een aangename western. Stacy Keach vertolkt de rol van de beroemde westerse figuur Doc Holliday. Minder dan tien jaar later vertolkte hij de rol van een andere westerse figuur. Dit als het personage Frank James in The Long Riders. Het verhaal van 'Doc' speelt zich af in 1881. In deze versie zit eveneens een verwijzing naar Gunfight at the O.K. Corral.

Met name het eerste deel van de film zorgt voor een aangename rit. Halverwege wordt het wat saai en traag, maar slaagt de film er toch in om je aandacht vast te houden. Het blijft immers de grote vraag hoe het verhaal zich zal ontwikkelen, en dat zorgt voor een meeslepend aspect. Historisch gezien is de film minder nauwkeuriger dan zijn voorgangers. Het algehele gevoel van de film is echter veel geloofwaardiger dan de gemiddelde Hollywood-western. Ook de cast zorgt voor een onderhoudende western.

3,0 *

Een redelijke oorlogsfilm die het verhaal vertelt over een groep mariniers die zich vrijwillig opgeven om tegen de Japanners te kunnen vechten.

Ze moeten allemaal een zware training doorstaan, en zich beseffen dat deze missie ook hun leven kan kosten.

In totaal doen zo'n 15.000 man mee.

Maar hoeveel zullen er veilig terugkeren?

2,5 *

Een leerzame documentaire die allerlei cursussen en methodes aan bod laat komen, en onze innerlijke groei en persoonlijke effectiviteit op een juiste manier weet in te vullen. Voor de een lachwekkend, en voor de ander een ideaal hulpmiddel. Deze documentaire had voor mij ook wel wat korter gemogen, maar desondanks kijkt hij lekker weg.

3,0 *

In 'Round Midnight speelt Dexter Gordon het fictieve personage Dale Turner. Een combinatie van de levensechte jazzmannen Bud Powell en Lester Young. Het personage van Francis Borler is gebaseerd op de in 1997 overleden Francis Paudras. De echte vriendschap tussen Paudras en Bud Powell, is het onderwerp van diverse boeken geweest. Alle muziek op de set werd live uitgevoerd. In totaal verschenen er twee soundtrackalbums. Eentje kwam uit Columbia, en "The Other Side Of 'Round Midnight" verscheen onder de naam van Dexter Gordon op het Blue Note-label. Gordon werd de eerste jazzmuzikant die een Oscarnominatie voor beste acteur in deze film won. Tevens was dit zijn enige Oscar-genomineerde uitvoering. Victoria Gabrielle Platt maakte met deze film haar acteerdebuut.

Je zou denken dat deze film alleen is weggelegd voor de echte liefhebbers van jazz, maar niets is minder waar. Persoonlijk heb ik weinig met deze muziekstijl, maar de meeste muziek klinkt lekker zacht en interessant. Het verhaal is vrij ontspannen en eenvoudig. De unieke stem van Gordon helpt hem om een interessant personage te creëren. Regisseur Bertrand Tavernier maakte deze film als een eerbetoon aan de verdwenen Europese muziekscene.

3,5 *

Een redelijke kerstfilm die verdeeld wordt over drie jaar tijd. Verbazingwekkend genoeg veranderen de personages op geen enkele wijze. Zelfs hun kleding verandert niet. De chemie tussen Merritt Patterson en Trevor Donovan komt niet echt lekker uit de verf.

2,5 *

Een goede speelfilm met de nodige romantiek, drama en uiteraard wat humor.

Om nu te zeggen dat je bij dit soort speelfilms de hele tijd in een deuk ligt vind ik wat overdreven.

Confronterend is hij echter wel.

Wat is liefde? Wordt die liefde beantwoord en op welke manier?

Ik ga ervan uit dat iedereen zulke dingen wel eens heeft meegemaakt in zijn/haar leven.

Daarnaast vond ik de filmmuziek goed.

Vooral het nummer Sweet Disposition van Temper Trap blijft geweldig!!

3,5 *

Een futuristische blik in de toekomst waarin kunstmatige intelligentie en suggesties onderdeel uitmaken van ons leven. In sommige opzichten toont het een herkenbaar en beangstigend beeld. Met name als we de technologie alles laten beslissen. Deze film is met name weggelegd voor kijkers die de voor- en nadelen van de groeiende invloed van technologie op ons dagelijks leven willen verkennen. Ook voor de liefhebbers die op zoek zijn naar films met een diepere betekenis. Angela Schijf speelt overtuigend de rol van de persoonlijke assistent Alecto.

3,0 *

Duitse humor kan absoluut leuk zijn, ja.

Je moet er echter wel van houden.

Persoonlijk vond ik dit een flauwe parodie op o.a. Star Trek en Star Wars.

Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die van dit soort humor houden.

Echter was Gag Reel op het einde van deze film het enige waarmee ik nog een beetje heb kunnen lachen.

1,5 *

Op 23 oktober 2009 ging hij in première in de Verenigde Staten, en wist in het eerste weekend al 18.002 dollar op te brengen. De film beleefde zijn wereldpremière op het Palm Springs International Festival in 2009. Met name voor de liefhebbers die kennis hebben van 20e-eeuwse moderne en postmoderne kunst. Of je zou er net zoals mij open voor moeten staan. (Untitled) is een wrange, sluwe en grappige komedie over de kunstwereld, en hoe kunst kan worden bedacht. Het acteerwerk is goed, en het verhaal is niet lastig om je hoofd erbij te houden. Ik vond de film op bepaalde momenten grappig, maar de humor zal niet voor iedereen aanstekelijk zijn.

3,0 *

Deze familiefilm gaat over een groep huurders die gedwongen hun appartement moeten verlaten.

Lacey (Michael Greene) heeft hiervoor zelfs een knokploeg ingehuurd om de klus te klaren.

Hoewel een aantal personen hun koffers hebben ingepakt, weigert Frank Riley (Hume Cronyn) zich gewonnen te geven.

Samen met zijn demente vrouw Faye Riley (Jessica Tandy) en 3 andere huurders probeert hij het appartementencomplex te redden van de ondergang.

Ze staan er echter niet alleen voor.

2 Mechanische aliens helpen de huurders in hun strijd voor gerechtigheid.

Standaard familiefilm die een aantal leuke fragmenten bevat.

Richting het einde wordt het uiteraard voorspelbaar.

Toch blijft het een redelijke film om eens een keertje gezien te hebben.

2,5 *

Een matige film met een oninteressant en oppervlakkig script. Het personage van Verónica Echegui komt in de film nogal dom en naïef over. Er was weinig sprake van chemie tussen de hoofdrolspelers. Als kijker kon ik geen enkele vorm van liefde of emotie voor ze opbrengen.

2,0 *

"Naakt scoort altijd", zal The Asylum wel hebben gedacht. Hier moet deze film het dan ook grotendeels van hebben. Het script is slecht, en sommige "grappen" zijn te voorspelbaar. Een pluspuntje is dat de acteerprestaties nog niet eens zo heel slecht waren.

In mijn ogen een afrader.

2,0 *

Een slecht regiedebuut van Tara Subkoff. De regisseuse kreeg inspiratie voor het verhaal, nadat ze aan de dochter van een vriend had gevraagd wat haar idee voor een horrorfilm was. Het thema cyberpesten is vervolgens de rode draad binnen dit verhaal. De film werd binnen 18 dagen tijd opgenomen. Samen met de redactie heeft het Subkoff vervolgens 7 maanden gekost om de film te monteren. Haar man Urs Fischer was voor een groot deel verantwoordelijk voor de kunst in de film. Ook Anjelica Huston, Milla Jovovich en Doran hebben een belangrijke bijdrage geleverd. Dit geldt ook voor Tim Hutton die zijn huis beschikbaar had gesteld. Geïnteresseerden kunnen het huis bezoeken in Bedford, New York. In mei 2015 werd de film vertoond op het Cannes Film Festival. Subkoff organiseerde samen met 100 Franse tieners op dat moment een protest buiten om pesten tegen te gaan. Dit resulteerde in een online hype voor de film. Alvorens Subkoff begon met filmen, bracht ze ongeveer 2,5 weken door met acteershops en improvisatieoefeningen. Dit om de jonge castleden voor te bereiden op hun rollen. Acteur en scenarioschrijver Casey Barnhart werd ingeschakeld om een niet-gecrediteerde herschrijving te doen, alvorens de productie van start ging. Taryn Manning en Natasha Lyonne hadden eerder al samengewerkt tijdens de populaire Netflix-show Orange Is the New Black.

Hoewel het thema cyberpesten uitermate serieus genomen moet worden, is deze film er niet in geslaagd om het succesvol uit te werken. De gecaste tienermeiden zijn hooguit irritant te noemen. Ik kon weinig sympathie voor ze opbrengen. De manier waarop ze worden neergezet, is helaas volstrekt ongeloofwaardig. Dit met uitzondering van hun obsessie voor de mobiele telefoons. Het camerawerk is net zo irritant, en de beelden bevatten een rommelige combinatie van Candy Crush en Instagram. Best wel spijtig voor een dergelijke film met een beladen thema. Hier had veel meer mee gedaan kunnen worden. Een paar effectieve shots zijn zo nu en dan wel de moeite waard, maar het totaalplaatje scoort alles behalve een voldoende.

1,5 *

John Michael Higgins speelt de rol van directeur Dixon. Hij speelt eveneens een middelbare schooldirecteur in Bad Teacher. Kate Walsh en Anne Winters waren samen te zien in 13 Reasons Why. Jake Borelli en Kate Walsh waren als dokter te zien in Grey's Anatomy, maar in verschillende seizoenen.

Een standaard stereotype tienerfilm die helaas nergens interessant wordt. Ik kan me voorstellen dat dit concept uiteindelijk meer irritant begint te worden.

2,0 *

Een vermakelijke zombiefilm in de stijl van 28 Days Later. Het scenario heeft een opvallende gelijkenis met het ‘Kondo Tatsumi’-verhaal in "World War Z – An Oral History of the Zombie War" van Mel Brooks. Beide verhalen gaan over een online gamer die verstrikt raakt in een zombie-apocalypse met beperkte tot geen vaardigheden om te overleven. Deze film speelt zich af in Korea, en het verhaal van Mel Brooks speelt zich af in Japan. In ruim 35 landen stond “#Saraitda” bovenaan in de Netflix daily chart. Met name in de Verenigde Staten, Frankrijk, Spanje, Zweden, Rusland, Australië, Pakistan en Canada. Hiermee werd het de eerste Koreaanse film die bovenaan in de Netflix Movies Worldwide-hitlijst stond. De top van de wereldwijde ranglijst voor “#Saraitda”, is het eerste record onder Koreaanse films die op Netflix zijn uitgebracht. Acteur Yoo Ah-in gaf te kennen dat hij hard werkte om een gezwollen lichaam voor zijn personage te creëren. Dit door middel van zout voedsel. Het was eveneens de eerste keer voor Yoo Ah-in dat hij met gebleekt haar in een film te zien was. In eerste instantie droeg hij een zwarte pruik, nadat hij klaar was met de opnames voor Sorido Eopsi. Terwijl hij zijn pruik op de set afzette, gaf het productiehoofd te kennen dat zijn kort en gebleekte haar beter was. Door middel van meerdere stemmen werd zijn kapsel uiteindelijk bepaald. Op verzoek van het publiek plaatste Yoo later een foto van hem met de pruik op zijn Instagram-account. Tevens werd er een Instagram-account voor het personage Oh Joon-woo aangemaakt om de film mee te promoten. Sinds het begin van de COVID 19-pandemie in februari 2020, was dit de eerste film die een grote opening maakte en miljoenen kijkers naar de Zuid-Koreaanse kassa’s wist te trekken. Ruim 21 dagen bleef hij bovenaan staan, en bleef 4 weken lang de koppositie van video-on-demand-verkopen vasthouden. Tijdens de openingsdag in Zuid-Korea trok “#Saraitda” in totaal 204.071 kijkers, en behaalde 62% van de kassa’s. Dit was het hoogste aantal kijkers tijdens de eerste dag van alle films sinds februari 2020. Dit alvorens de pandemie in februari 2020 in Zuid-Korea een feit werd. Alvorens de tweede pandemie medio augustus 2020 in Zuid-Korea uitbrak, werden in de theaters films vertoond als Peninsula, Steel Rain 2 en Daman Akeseo Goohasoseo.

In het begin had ik weinig verwachtingen, maar halverwege de rit werd ik alsnog lichtelijk verrast. Met name de manier waarop de zombies in beeld worden gebracht. Het scenario was mager, maar de technische aspecten zijn prima. Voor de liefhebbers van zombiefilms is het wel een aanrader.

3,0 *

Een redelijke onderhoudende film die ook wel bekend staat onder "Shadow Walkers." Een leuk detail is dat de kloon van Allison werd vertolkt door Colleen's tweelingzus Suzzane Dengel. De film heeft een laag budget met een relatief onbekende cast. Het begin van de film ontpopt zich in de stijl van American Pie, maar neemt vervolgens bizarre vormen aan in de stijl van Groundhog Day. Dit concept lijkt verrassend goed uit te pakken, maar halverwege de rit merk je dat de schrijvers niet zo goed wisten welke kant ze uit moesten gaan. Grotendeels weggelegd voor de liefhebbers van sci-fi B-films.

2,5 *

Een redelijke roadmovie die een paar leuke fragmenten bevat.

Echt interessant wordt het allemaal niet.

Grotendeels omdat ik meer films in dit genre heb gezien die sterker zijn.

Christopher Walken steelt hier de show, en laat zien dat hij ondanks z'n leeftijd niet stil blijft staan.

Sharon Stone zag er ook niet slecht uit, maar had duidelijk een push-up BH nodig om het allemaal wat groter te maken.

Bij Alessandro Nivola moest ik even goed nadenken.

Hij speelde uiteraard de broer van Castor Troy (Nicolas Cage) in Face/Off.

Leuk om eens een keer bekeken te hebben, maar helaas geen bijblijvertje.

2,5 *

Een interessante documentaire die zich concentreert op de zwemsport, de topsporters en de aanloop naar de Olympische Zomerspelen 2016 in Rio. Een blik op hun hedendaagse activiteiten buiten de zwembanen, maar met name hoe ze moeten omgaan met telleurstellingen. Vooral als het verschil minimaal is. Deze documentaire is erin geslaagd om dit goed in beeld te brengen, maar is op sommige momenten oppervlakkig. Desondanks geschikt om eens een keertje te bekijken.

3,0 *

Een redelijke horrorfilm met een vrij simpel plot. Wetende dat het uitgangspunt niet origineel zou zijn, besloot ik toch om deze film een kans te geven. De schrikeffecten zijn matig, maar het camerawerk is positief. Het acteerwerk was goed. Voor een Zuid-Koreaanse horrorfilm is "0.0 Mhz" niet opmerkelijk, en weet zich niet te onderscheiden van andere films uit dit genre. Leuk om eens een keertje te bekijken, maar geen bijblijvertje.

2,5 *

06 is een film die het duidelijk moet hebben van de dialogen.

Grof taalgebruik, spanning, pesterijen etc. etc. spelen een hoofdrol.

Soms werd er te vaak in herhaling gevallen.

Op zich wel leuk als tussendoortje, maar niets iets wat je meerdere keren moet zien.

2,5 *

Tja, bij deze laatste film van van Gogh kun je een heel verhaal typen of het gewoon kort houden.

Ik kies voor het laatste.

Ficties, feiten, samenzweringen en het complot laat ik voor wat het is.

De film was mede dankzij het gemompel van Thijs Römer slecht te volgen.

Dit geldt overigens niet voor hem alleen.

Er werd door meerdere characters gesproken alsof ze een hete aardappel in de mond hadden.

Respect voor Theo van Gogh die het toch aandurfde om zijn persoonlijke visie te geven inzake het hele gebeuren op 06-05-02.

Helaas wel geen bijblijvertje.

2 *.