Opinions

Als groot muziekliefhebber mogen The Beatles niet ontbreken. Deze film is deels een documentaire over de legendarische Britse band.

Halverwege de jaren '60 domineerden The Beatles en The Rolling Stones de muziekwereld. Gillende meiden liepen de bandleden overhoop. In 1964 werd de 1e bioscoopfilm gemaakt, en de enige die in zwart-wit werd uitgebracht. Later verschenen nog 4 films waarin The Beatles te zien zijn. United Artists had geen hoge verwachtingen, maar het succes werd groot. De schreeuwende fans bleken een groot obstakel te zijn, en dwongen de regisseur om zijn locaties zorgvuldig uit te kiezen. Tijdens de openingsscène viel George Harrison op de grond, maar dankzij de amusementswaarde werd de scène niet verwijderd. Zo zijn er nog tal van gebeurtenissen die zich hebben afgespeeld. Bijvoorbeeld de ontmoeting tussen John Lennon en zijn vader na 17 jaar tijd. Deze ontmoeting verliep niet bepaald soepel. De film laat eveneens een paar scènes met Pattie Boyd zien, en een jonge Phil Collins. Pattie Boyd en George Harrison stapten binnen 18 maanden na de film in het huwelijksbootje.

Zelfs voor kijkers die geen groot Beatles-fan zijn, kan deze film veel betekenen. Hij werd 2 keer genomineerd voor een Oscar, maar heeft deze helaas nooit gewonnen. De film was wel goed voor 2 andere prijzen en nominaties.

3,5 *

Grotendeels dezelfde flauwe humor die we van Wayans zijn gewend, maar zo nu en dan ook wel leuk kan zijn. In mijn jongere jaren kon ik altijd urenlang in een deuk liggen om dit soort poep-en-pieshumor, maar kritisch bekeken wordt het op den duur vervelend. Ook ik irriteerde me wederom aan de standaard grappen die in een razendsnel tempo voorbij kwamen.

Deze keer moeten het Annabelle (2014) en Sinister (2012) ontgelden. Verder zitten er diverse verwijzingen in naar andere bekende horrorfilms. Ook sommige bekende personen werden op de hak genomen.Een duidelijk voorbeeld was Pierre Daniel. Zo vergeleek Wayans hem door middel van een foto met Cleveland Brown uit "Family Guy." Daniel klaagde Wayans aan wegens racisme, maar de jury verwierp de zaak. Deze waren namelijk eveneens van mening dat Daniel veel op Cleveland Brown leek.

Zo nu en dan verscheen er een korte glimlach op mijn gezicht, maar verdween weer net zo snel. Blijkbaar is de eigendunk van Wayans nog steeds ontzettend groot. Dit na aanleiding van zijn zelfgemaakte grap over Scary Movie (2000) en Scary Movie 2 (2001), waarbij hij beweert dat de laatste 3 delen zonder hem waardeloos waren. De sequel was immers al matig.

2,5 *

In de stijl van Scary Movie (2000) waar de ene helft van Wayans al deel van heeft uitgemaakt.

Samen met Rick Alvarez was hij verantwoordelijk voor deze grotendeels flauwe parodie op bekende films. Films zoals Paranormal Activity (2007), The Devil Inside (2012), The Exorcist (1973) en The Blair Witch Project (1999) worden flink op de hak genomen. Als je bekend bent met de humor van Wayans, dan weet je al wat je te wachten staat. Ondanks een paar leuke grappen blijft het geheel zoutloos. Je moet dan ook een echte liefhebber zijn om dit soort poep-en-pieshumor te kunnen waarderen. De film won 1 prijs, en werd 1 keer genomineerd. Echter was het geen prijs en nominatie om trots op te zijn. Marlon Wayans en Essence Atkins verschenen al eerder in Dance Flick (2009). In tegenstelling tot deze slechte troep, weet "A Haunted House " nog redelijk leuk te blijven.

2,5 *

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

In het echte leven trokken Lionel en zijn vrouw Marianne Foyster op 16 oktober 1930 in de pastorie, en vertrokken in oktober 1935. Samen hadden ze een geadopteerde dochter genaamd Adelaide, maar in de film werd haar personage geschrapt. Het verhaal dat in deze film wordt afgebeeld, bevat grotendeels een nauwkeurige weergave van het verblijf van de Foyster's in de Borley Pastorie, en sluit zich nauw aan bij de gedocumenteerde verslagen van Lionel en Marianne. De conclusie van de film is echter volledig fictief. Marianne Foyster gaf toe dat ze een seksuele relatie had met Frank, en de paranormale incidenten gebruikte om deze affaire mee te verdoezelen. De Borley Pastorie werd in 1862 door dominee Henry Dawson Ellis Bull in de buurt van de Borley Church gebouwd. In Duitsland werd deze film onder de titel "American Poltergeist 5: The Borley Haunting" uitgebracht. Na het succes van de originele American Poltergeist, voegden Duitse distributeurs de titel toe aan een verzameling niet-verwante horrorfilms. Dit met de doelstelling dat ze binnen dat gebied als één enkele serie konden worden uitgebracht. Een Amerikaanse winkelketen verzocht om het aantal seksscènes te verminderen, alvorens de film op DVD uit te brengen. Deze versie werd met 4 minuten ingekort, maar de Britse versie bleef onaangetast.

Het genre voor deze film is erg misleidend. Op basis van de titel verwacht je een horrorfilm met paranormale gebeurtenissen, maar in feite concentreert het verhaal zich grotendeels op de affaire tussen Marianne en Frank. Het verhaal is erg onsamenhangend, en de film lijkt op bepaalde momenten niet te weten in welke richting hij moet gaan. Met name het einde was best voorspelbaar. Niet de slechtste in zijn soort, maar ook niet goed.

1,5 *

Regisseur en schrijver Phil Wurtzel schreef het script voor deze slechte horrorfilm, toen hij bezig was met de productie van de documentaire in het Barn Theatre in Augusta, Michigan, waar de film werd opgenomen. De documentaire volgt de heropening van het theater. Beter bekend als het oudste zomervoorraadtheater in de Verenigde Staten. Shelby Young werd ingehuurd voor de hoofdrol van Vivian Miller. Dit binnen 24 uur tijd, alvorens de productie van start ging. Met slechts een paar uur voorbereiding arriveerde ze in Michigan voor haar eerste filmdag. De cast verbleef in het Firekeepers Casino & Hotel in Battle Creek, Michigan. Het personage van Frank Seals zou oorspronkelijk alleen in de openingsscène voorkomen. Echter konden Cary Elwes en Scott T. Whitesell het zo goed met elkaar vinden, dat Elwes voorstelde om nog een aantal scènes met Whitesell te filmen.

Het verhaal is uitermate saai, en de spanning is ver te zoeken. Deze langzame film moet het met name hebben van goede acteerprestaties. Ondanks alles worden de personages niet volledig uitgewerkt, en blijft hun achtergrondgeschiedenis in vele gevallen onduidelijk.

1,5 *

Heel even leek deze horrorfilm van The Asylum mee te vallen, maar richting het einde gaat het volledig mis.

Er is hooguit 1 schrikeffect aanwezig, de acteerprestaties zijn slecht en het script is eveneens matig uitgewerkt. Een afrader.

1,5 *

Het succes van A Hard Day's Night (1964) schreeuwde om een vervolg. Deze verscheen 1 jaar later volledig in kleur! Het idee was om er oorspronkelijk een western van te maken die zich in Texas zou afspelen. Dit script is echter nooit werkelijkheid geworden. Ook de titel van de film werd later aangepast. Zo zou deze eerst "Eight Arms to Hold You " heten.

The Beatles waren zelf niet zo tevreden met "Help! ". Ze kregen meer het gevoel dat ze op de achtergrond stonden in hun eigen film. De plaatsen waar de bandleden kwamen, werden op hun verzoek aangepast. Het ging hier b.v. om de Australische Alpen waar ze nog nooit waren geweest. Verder gaven ze te kennen dat ze tijdens het filmen experimenteerde met marihuana. Dit verklaart waarom ze zoveel nonsens eruit flapten, en continu stoned waren. "Help! " was de 1e film waarin John Lennon gebruik maakte van zijn herkenbare bril. Volgens sommigen gebeurde dit pas in How I Won the War (1967), maar dit blijkt dus feitelijk onjuist te zijn.

Deze 2e film evenaart bijna het succes van A Hard Day's Night (1964). Richting het einde worden de grappen meliger. Eleanor Bron maakte met deze film haar debuut. Volgens Paul McCartney is the track "Eleanor Rigby " naar haar vernoemd. Jammer dat Peter Sellers destijds een rol heeft afgewezen. Ook Judy Cornwell moest wegens haar zwangerschap afhaken. Toch blijft dit een aanrader voor de echte Beatles-fans!

3,5 *

De remake van "Thooval Sparsam" uit 1990, en tegelijkertijd een remake van 3 Men and a Baby en 3 Hommes et un Couffin.

Dit is de eerste Bollywood-film die in HD-kwaliteit op Blu-Ray werd uitgebracht. Shah Rukh Khan kreeg de hoofdrol aangeboden, maar sloeg het aanbod af wegens datumproblemen. De film wordt grotendeels gedomineerd door Vidya Balan. Haar rol heeft een rustige waardigheid, en toont haar als een volwassen en mobiele actrice. Vooral haar dialogen zijn opmerkelijk. Wel was de actrice niet gecharmeerd van modeontwerper Manish Malhotra en diens kledingkeuze voor haar. Rani Mukerji kreeg de hoofdrol aangeboden, maar deze ging naar Akshay Kumar. Saif Ali Khan kreeg de rol van Tanmay Joglekar aangeboden, maar deze rol werd uiteindelijk vertolkt door Riteish Deshmukh. Sajid Khan benaderde Himanshu Malik om zijn dochter in de film te casten, maar hij sloeg dit aanbod af. Voor Srk was het de eerste keer dat hij een gastoptreden had in een Akshay Kumar-film. Alvorens de film van de grond kwam, had Khan vier verschillende eindscènes geschreven. In eerste instantie was hij van plan om ze allemaal op te nemen, maar kwam later terug op zijn beslissing. Deze film was de eerste samenwerking tussen Akshay Kumar en Ritesh Kumar. Samen werkten ze nog aan meerdere films van Sajid Khan. In hetzelfde jaar maakte Ritesh Deshmukh een cameo in Namastey London, maar deelde het scherm niet met Akshay Kumar. Tevens was "Heyy Babyy" de eerste samenwerking tussen Akshay Kumar en Sajid Khan. Fardeen Khan was de eerste acteur die voor de film had getekend. Al vanaf de eerste dag was hij volledig toegewijd aan de film. De acteur kreeg de rol van Akshaye Khanna in Race aangeboden, maar moest deze afwijzen wegens zijn verplichtingen aan "Heyy Babyy." Sajid Khan maakte met deze film zijn regiedebuut. In een interview gaf hij te kennen dat de baby buiten de opnames naar Ritesh Deshmukh ging, en de acteur een moederinstinct had met het kind. Voor de videoclip "Bollywood Girls" van Sean Kingston werden fragmenten uit de film getoond. Het nummer "This Love" van Maroon 5 werd gesampled voor de officiële trailer van "Heyy Babyy."

Ondanks het feit dat het verhaal al meerdere keren is verfilmd, blijft het een leuke Bollywood-film. De chemie tussen de hoofdrolspelers is aanwezig, en het verhaal bevat enkele leuke dialogen. Dit afgewisseld met aardige muziek en dansscènes. Wat mij betreft had de tijdsduur vele malen korter gemogen, maar desondanks de moeite waard als je het verhaal in een andere vorm wilt zien.

3,0 *

Een sterke film onder leiding van David Cronenberg!

Hoewel er al veel over het verhaal wordt vrijgegeven, blijft de film spannend dankzij een aantal geweldige scènes. Harrison Ford en Thomas Jane sloegen het aanbod voor de hoofdrol af. Uiteindelijk mocht Viggo Mortensen in de huid kruipen van Tom Stall. Dit is zeker geen verkeerde beslissing! Mortensen kocht diverse rekwisieten om zich volledig in zijn rol te kunnen leven. Verder gaf hij in een interview te kennen dat een scène tussen hem en Ed Harris meerdere malen opnieuw moest worden opgenomen wegens lachbuien.

Mortensen werd in de film grotendeels bijgestaan door Maria Bello en Ashton Holmes. Beiden zijn eveneens sterk in hun rol. Het leeftijdsverschil tussen moeder en zoon was overigens niet zo heel groot. Bello is slechts 11 jaar ouder dan Holmes. Aan de seksscène op de trap hield Bello wat blauwe plekken en kneuzingen over. Deze werden vervolgens bedekt met een laag make-up. De rol van William Hurt blijft bescheiden. Hij neemt ongeveer 10 minuten van de film in beslag, en had hier slechts 5 opnamedagen voor nodig.

Cronenberg was niet op de hoogte dat het een verfilming was van een strip/graphic novelle. Zelf had hij hier weinig mee, maar boekte uiteindelijk veel succes met dit resultaat. Opmerkelijk detail is dat William Hurt een Oscarnominatie kreeg voor zijn ondersteunende rol. In totaal kreeg de film 2 Oscarnominaties, en was goed genoeg voor 70 andere nominaties en 35 prijzen. Wat mij betreft hebben ze hierin niet overdreven!

3,5 *

De sequel van A Woman of Substance (1983).

Nadat actrice Jenny Seagrove eerder de rol van de jonge Emma Harte vertolkte, speelt ze in deze TV-film de rol van kleindochter Paula Fairley. Ook Deborah Kerr verscheen voor de laatste keer in beeld. Na deze film besloot ze om te stoppen met acteren, en overleed 21 jaar later op 86-jarige leeftijd. Helaas nemen het aantal personages in dit deel flink toe. Ondanks hun goede acteerprestaties, wordt het lastiger om ze allemaal uit elkaar te houden. Vooral als het om een miniserie en film gaat die vaak meer dan 2 uur duurt. De kijker wordt geacht om beide films direct achter elkaar te bekijken. In totaal ben je hier meer dan 5 uur zoet mee. (Het 3e deel heb ik dan nog niet meegerekend)

Desondanks is deze film niet slecht. In 1992 werd de trilogie afgesloten met To Be the Best (1992).

3,0 *

Gebaseerd op de gelijknamige Broadway-productie die op 28 februari 1957 in première ging.

Deze film beschikt over voldoende ingrediënten voor het hele gezin. De film won 1 Oscar voor het nummer "High Hopes ", en werd 3 keer genomineerd. Voor de rest valt er niet veel aan muziek te beleven. Desalniettemin wordt dit goed gemaakt met wat luchtige scènes. Geen topper, maar ook niet slecht.

3,0 *

Een standaard onderhoudende Kerstfilm met wat leuke momenten, maar net niet voldoende om de film een hoge rating te geven. Het concept is leuk bedacht. Dit is een komische blik op Kerstfilms, en hoe ze uiteindelijk aflopen. In de meeste gevallen wordt er opzettelijk slecht geacteerd, en stoort de kijker zich met name aan het personage van Anissa Borrego. Opvallend genoeg maakt de actrice in dit geval gebruik van haar echte stem. Hate it or love it.

2,5 *

Mede dankzij Tom Hanks een redelijke film.

De film is gebaseerd op het gelijknamige boek van Dave Eggers. Tom Hanks had het boek van Eggers gelezen, en werd al snel een groot liefhebber van diens werk. Regisseur Tom Tykwer besloot om het boek te verfilmen. Deze film betekende een tweede samenwerking tussen Hanks en Tykwer. Eerder werkten ze samen aan Cloud Atlas (2012). Ook acteur Ben Whishaw is te zien in beide films. Ondanks dat het verhaal zich afspeelt in Saoedi-Arabië, werd er voor een groot deel in Marokko gefilmd.

Tom Hanks weet bijna elke film wel tot een groot succes te maken. Alleen al bepaalde uitdrukkingen op zijn gezicht zijn een trigger voor je lachspieren. Toch lijkt Hanks een beetje misplaatst te zijn voor deze film. Er gebeurt vrijwel niets. Het thema concentreert zich grotendeels op de cultuurverschillen. Tevens hebben de filmmakers niet met alles goed rekening gehouden. Zo is er o.a. een winkel te zien in Saoedi-Arabië die bikini's verkopen. Het hoogtepunt zijn de dialogen tussen Tom Hanks en Alexander Black die nog enige humor bevatten. Tevens wordt de snorkelscène prachtig in beeld gebracht.

Deze film is weggelegd voor de grote fans van Tom Hanks. Hoewel ik de acteur hoog heb zitten, weet hij het niveau niet helemaal tot een grote voldoende te brengen. De film heeft zo zijn momenten, maar over het algemeen blijft het allemaal vrij standaard en traag. Bijzonder jammer! Alexander Berner, Frank Kruse, Matthias Lempert en Roland Winke wonnen een Film Award in Gold. Uwe Schott, Stefan Arndt en X-Filme Creative Pool werden hiervoor genomineerd.

2,5 *

De film waarmee Edward Furlong de prijs won voor beste jonge acteur. Daarnaast werd de film nog 3 keer genomineerd voor andere prijzen.

Het verhaal toont de harde realiteit van een arme en alleenstaande moeder met 6 kinderen. Elke stuiver moet worden gespaard om het hoofd boven water te houden. Op veel punten is de film voorspelbaar, maar weet toch voor een onderhoudende sfeer te zorgen.

3,0 *

Een redelijke film voor de liefhebbers die wat ingewikkeld in elkaar steekt.

Het schokkende camerawerk zal voor veel kijkers irritant zijn. De spanning was zo nu en dan wel te pruimen, maar voor de rest vond ik het niet zo heel bijzonder. Blijkbaar was hij wel goed genoeg voor 3 prijzen.

2,5 *

Een redelijke horrorfilm.

Helaas is de cast matig samengesteld, maar beschikt de film over een paar aardige schrikeffecten. Geen uitblinker, maar zeker aangenaam voor liefhebbers van paranormale horrorfilms.

De film viel in de prijzen tijdens het Burbank International Film Festival in 2013. Gerald Webb en Diahnna Nicole Baxter werden genomineerd als zijnde beste acteur en actrice.

2,5 *

Gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Debora Green, die haar zoon in 1995 verkoudheidsmedicijnen gaf en hem naar bed bracht. Niet veel later stak ze hun huis in brand. Het echte gezin telde drie kinderen. De jongste dochter overleefde het drama door uit het raam te springen.

Persoonlijk was ik niet zo onder de indruk van de acteerprestaties. De weergave van de individuen waren fysiek en emotioneel niet erg accuraat.

2,0 *

De opnames vonden plaats in Lacombe, LA bij Bayou Adventures. Met uitzondering van acteur Doug Van Liew, worden de namen van de hoofdpersonages geassocieerd met de Bijbelse traditie.

Dit is typisch weer zo'n film waarbij de meningen zwaar zijn verdeeld. Ik was oprecht verbaasd over de hoge rating. Ik denk dat de hoeveelheid plotwendingen en overacting wat roet in het eten hebben gegooid. Persoonlijk vind ik het wel aardig als er gebruik wordt gemaakt van een plotwending. Zolang de film maar met een logische eindconclusie komt. Hoewel deze film er met een laag budget in slaagt om die aandacht vast te houden. vond ik het op bepaalde momenten gekkenwerk worden. Toch kan dit ook als een positief pluspunt worden opgevat. Met name als je over een duister en raadselachtig personage als Isaac beschikt, en zijn ware aard in het midden blijft tot het einde. Een rol die overigens sterk wordt neergezet door Jacob Lofland. Misschien dat de focus zich weer teveel op het horror-genre concentreert, en de echte liefhebbers vervolgens worden getrakteerd op een koude douche. Hoe je het ook wendt of keert...smaken verschillen.

Wellicht dat minder plotwendingen en een betere cast mij konden overtuigen om een hogere rating te geven.

2,0 *