Opinions

In verband met dodenherdenking gekeken. Jammer dat zo’n film niet eens wordt uitgezonden i.p.v. weer eens Schindler’s List. En deze film is zo mogelijk nog indrukwekkender dan het eerste deel van de 2e WO trilogie van Wadja, Pokolonie.

Kanal is een van de meest indrukwekkend oorlogsfilms ooit w.m.b. Grofweg in twee stukken te hakken. Het eerste deel buiten het riool en het tweede deel erin. Het eerste deel is al erg sterk. Het kapotgeschoten Warschau en onze opstandelingen die zich nogal verloren voortbewegen in de loopgraven en tussen de kapotgeschoten gebouwen, geven een sterk contrast. De karakteruitdieping komt heel slim naarmate het verhaal voort gaat. Dus geen uitleg om de uitleg over onze personages, maar dat komt gaandeweg wel. De belegering van de Duitsers is behoorlijk indrukwekkend en het viel me echt op hoe mooi het allemaal in beeld is gebracht. Dan heb ik het over de sfx en over het camerwerk en over de art-direction. Vind de film er subliem uitzien, maar dat komt helemaal tot zijn rec ht in het tweede deel.

Het tweede deel in het riool behoort gemakkelijk tot het beste wat cinema te bieden heeft. Zwaar indrukwekkend. De riolen zijn echt de hel op aarde. Het hele punt is natuurlijk dat de verzetsstrijders de hel verkiezen boven de dreiging van de nazi’s. Wat beklemmend zeg, echt alsof je er zelf bij bent. Heel naargeestig en duister. De dwalingen door het vieze rioolwater, zijn een gitzwart avontuur. De kermende oude man, de mijnen boven het ontsnappingsgat, de stoere officier die in handen valt van de nazi’s na alle ontberingen, de zelfmoord van zijn vriendin, de vluchtende mensen op vlucht voor het gas, de pianist die als een gek door de riolen slentert, maar eigenlijk zijn alle momenten in het Kanal zwaar indrukwekkend. Het perfecte pamflet tegen de gekte van de oorlog.

Dit verdient veel meer aandacht. 4,5 sterren.

Voor de liefhebber van coole oude misdaadfilms, maar wel wat monder goed dan een aantal films die Ramon noemt. Stoere mannen, coole dialogen en veel sterke scenes vormen een solide basis. Tegen het einde sleept de film een heel klein beetje aan en de liefdesinterest is heel geforceerd, maar het zijn details. De heist op het begin, de shootout op het einde en veel aardige momenten daartussen maken het meer dan goed. 4 sterren.

Mooi. En leuk. Een ode aan je eerste liefde. Roy Andersson lijkt weemoedig terug te denken aan een periode in het leven, waarvan hij lijkt te zeggen; dit is puur. Later word je eenzaam. Zoals de opa op het begin. Of kom je terecht in een ontwrichte relatie. Zoals de ouders van het meisje. Of word je een oude vrijster zoals haar zus. Hij brengt de love story op een luchtige manier. Vrij speels. Ook in de beeldtaal. De tekortkomingen van de jonge acteurs, zoals gebrek aan ervaring, doet de film alleen maar goed. Het onzekere, haast schuchtere spel past bij de personages en de fase van hun levens. Op een aantal momenten is het hartverscheurend. Vaak blijft het ook op oppervlakkig. Maar is dat in het echt ook niet meestal zo? De humor sijpelt er ondertussen steeds meer door. Vooral op het eind is het vrij hilarisch. En hoewel ik de laatste grap eigenlijk direct door had, vond ik hem niet minder leuk. Dit is een liefdesverhaal zoals er 1000-den zijn. Dat En Kärlekshistoria toch fris, origineel en anders aanvoelt is extra knap. Gemakshalve geef ik die credits maar aan Andersson. 4 sterren.

Vind Fassbinder en zijn films absoluut fascinerend, maar vaak ook wel wat saai. Dat is hier ook wel weer het geval. Een interessant vormexpiriment, maar niet alles werkt. Al met al een leuke voorloper op (het veel betere) Angst Essen Seele Auf. 3,5 sterren maar weer.

Zo typisch Kaurismaki, dat ik na 9 films van hem nu eigenlijk wel eens toe ben aan iets van diversiteit. Ik vermoed dat ik straks de verschillen tussen films als The Match Factory Girl, Ariel, deze of I Hired a Contract Killer (en eigenlijk al zijn werk) amper kan heugen. Ik heb daar nu al moeite mee als me een bepaalde scene uit zijn oeuvre te binnen schiet.

De droogkomische toon vermengd met het tragische van stoïcijnse arbeiders die rokend door het leven gaan, in een film opgefleurd met maffe muziekoptredens en vreemd kleurrijke artdirection in compacte speelduur, is een samenvatting die ik bij al zijn films kan typen. Het is precies dit dat me aansprak in Drifting Clouds, maar ook precies dit dat me een heel klein beetje tegen begint te staan. Als je mijn score ziet weet je dat het mee valt, want hoewel hij te weinig divers is, is hij onvergelijkbaar met alle andere filmmakers.

Verrassend goede film. Visueel zeer aardig, prima geacteerd, passende muziek en dramatisch sterk. De film zit vol kleine momenten die allemaal wel werken en de feel is sowieso goed. Het is allemaal niet bijster origineel, maar stoorde me daar nooit aan. Net geen 4 sterren.

En alweer een prachtige Ghibli-film gezien. Moet eerlijk zeggen na alle Miyazaki's gezien te hebben ben ik wel toe om wat andere Ghibli's te zien, maar het blijft alllemaal wel heel erg vermakelijk. Blijft jammer dat ik deze films als kind niet heb gezien. 4,5 sterren nog maar eens.

Erg vermakelijk. Net zo goed als Three Outlaw Samurai, dat ontloopt elkaar niets. Fraaie locaties mooi in beeld gebracht. Een verhaal waardoor je er direct inzit, het verhaal waarin 4 verschillende groepen iets van elkaar willen zorgt dan ook voor veel tempo. Verhalend steekt alles prima in elkaar en er gebeurt dus ook hier weer van alles. Het werkt echt als een trein. Op zich zijn de vechten wat achterhaald, maar eigenlijk deert dat niet. Het is nog steeds erg aangenaam om naar te kijken en bovendien werken de andere pluspunten sterk in het voordeel. 4 sterren.

Uiterst stijlvolle en harde spaghetti western. Niet over de gehele speelduur even goed, maar vooral tegen het eind steeds beter en af en toe echt geniaal. Je moet er van houden en dat begint in mijn geval steeds meer zo te zijn. 4 sterren.

Film die de moeite waard is door de voortreffelijke acteurs (vooral de gangsters en dan heb ik het niet alleen over Edward G. Robinson), de broeierige sfeer en het zeer aardige eind op die boot. Verder doet het erg toneelmatig aan (was het ook niet op een toneelstuk gebaseerd?), het deed me dan ook denken aan de Petrified Forest, wat ik een tegenvaller vond en ook Key Largo viel ligt tegen. Net niet bijzonder genoeg en da's jammer. 3,5 sterren.

Een van de leukere Lloyd films. Er zitten enkele fantastische scenes in. Natuurlijk de slapstick scenes waarin Lloyd zich echt uitleeft, maar misschien wel de beste scene was de boom-klim scene, waarin Lloyd langer naar zijn liefje kan kijken. De korte samenwerking van Lloyd en Wilde heeft wel twee van de beste films opgeleverd van de kleine 30 die ik zag van Harold Lloyd. De te vroeg overleden Wilde had meer aandacht voor het verhaal, zo lijkt het.

ik vond dit toch wel een typische Kitano film hoor. de spelletjes die ze doen om de verveling tegen te gaan, zitten in de meeste van zijn films. ook kan hij het niet laten om in al zijn films iets met yakuzas te doen, wat alleen maar leuk is.

de film neemt goed de tijd om de relatie tussen Kikujiro en het jongentje weer te geven. In tegenstelling tot Q, hierboven, vond ik het jongentje heel goed ingetogen spelen.

echt geraakt werd ik niet, slechts op komisch gebied wist de film emotie in de vorm van een grote glimlach bij me op te roepen. dat geeft ook niet.

de dromen van het jongentje waren prachtig in beeld gebracht, maar vooral de muziek is exceptioneel mooi. al met al 4 sterren.

wat een onwijs gave film! ongelofelijk stijlvol, erg cool en heel grappig. het meeste is al gezegd; tarantino heeft gewoon zijn natte droom op filmgebied gemaakt. niet zeuren over het magere verhaal (totaal ondergeschikt aan al het moois dat je te zien krijgt) en genieten.

4,5 sterren

een vraag nog; in de trailer zag ik een gevecht tussen Thurman en Liu, waarbij Thurman op het zwaard van Liu ging staan. hierna maakte ze een achterwaartse salto waarbij ze liu een schop gaf. dit heb ik (net als mijn vriendin) echt niet gezien. Wie biedt uitsluitsel?

Friedkin laat zien nog steeds wat te kunnen. Misdaad is toch wel het genre dat hem het best lijkt te passen, al maakte hij mijn favoriete (en sowieso een persoonlijke favoriet) horrorfilm. Dit is net als bijvoorbeeld the French Connection of To Live and Die in L.A. een ontzettend krachtige film met een goed getroffen sfeer. Dat uit zich hier ook met name in een aantal zeer sterke scenes. Het verhaal is typisch neonoir en in dit geval nogal onstuimig. Dat hoeft zeker geen probleem te zijn, maar hier betekent het ook dat het verhaal er ietwat onder te lijden heeft. Vond het hele plan achteraf gezien wel erg stupide. Ik zag de twist niet aankomen, maar dat was meer omdat ik er eigenlijk vanuit ging dat het plan wel enigszins voorbereid was en men e.e.a. wel eeen klein beetje had uitgezocht.
Dat eind trouwens. Het abrupte is niet onaardig, maar vond het ietwat geforceerd quasi interessant overkomen. Kweenie. 3,5 sterren voor een zeer redelijke film, die zijn potentie over de hele lengte net niet helemaal benut.

Moet eerlijk zeggen dat ik het idee had dat ik deze film het voordeel van de twijfel had gegeven omdat ie immers van Kubrick is. Is helemaal niet zo. Gewoon een erg sterke film. Ik heb inmiddels ook een stuk meer film noirs gezien en kan hem beter vergelijken met geroemde toppers (van the Maltese Falcon tot Kiss Me Deadly) en deze gaat goed mee.

Erg sfeervol en mooi in beeld gebracht. Vind het een beetje onzin om te zeggen dat de hand van Kubrick is te herkennen, omdat hij volgens mij helemaal geen typische stijlkenmerken heeft toegepast die hem kenmerken. Het eind is zelfs anti Kubrick. Was ie aan het begin van zijn carriere nog wat optimistischer of zat ie vast aan een vervelende studio (volgens mij heb ik wel eens iets over dat laatste gelezen).

Hoog tempo. Veel sterke momenten, vooral het laatste half uur is ronduit sterk. Ik neig naar 4 sterren.

Ontzettend vermakelijk film noir. Helemaal volgestopt met flashbacks waar van alles in gebeurt. De eerste 10 minuten zijn trouwens het best. Die O'Brien heeft overigens in veel ontzettend leuke film noirs gespeeld.

Ken die Siodmak helemaal niet trouwens. Misschien toch eens kijken of ie nog wat interessants gemaakt heeft.

Briljante score van Mike Oldfield, die de gekte van de Rode Khmer perfect illustreert. Maar goed, enkel mensen waar muzikaal gezien serieus iets mis mee is, vergelijken Dion met Lennon.

De film kent geen rare cameratrucjes. De film haalt zijn kracht uit de manier waarop het verhaal verteld wordt (geen boek die dat overtreft) en de sterke acteurs. Vooral de acteurs die de kleine rode Kmeretjes spelen zijn indrukwekkend (alsof je naar een docu kijkt).

Oprecht (ogend) drama verpakt in een simpel verhaal, dat geen rare wendingen neemt. Toch is de rigoureuze wending halverwege de film een klap in de bek van de kijker. Wat volgt is een reeks indrukwekkende scènes. Zelden een film gezien, die zo goed de onmacht en de pijn van de personages overbrengt op de kijker.

Blijft indrukwekkend. Gaat dit zien, want als Onderhond dit slecht vindt, moet het wel goed zijn.

Geweldige film inderdaad. Pas de vierde die ik zie van Cassavetes, maar ik reken hem al tot mijn favorieten. Zijn eigenzinnige stijl in combinatie met het neo noir verhaaltje werkt ontzettend goed. Grappig en bloedmooi tegelijk. De auditie van de serveerster is mijn favoriete scene.

Ik vond het ontbreken van ondertitels bij deze film niet zo'n probleem als anderen (of zoals bij bijvoorbeeld Shadows en Faces). Vond het redelijk goed te volgen. Bovendien is het volgens mij vaak helemaal niet relevant of je alles kan verstaan aangezien dat in het echte leven ook niet zo is en er veel dingen en passant worden gezegd (en je je nu beter op andere zaken kan focussen). 4,5 sterren.

Voor mezelf als geheugensteuntje; heb de DC gezien (eigenlijk omdat ik precies twee uur de tijd had voor een film).

De films van Lanthimos worden steeds beter, vind ik. Benieuwd naar the Favourite. Ergens snap ik wel dat sommigen hem een aansteller (of whatever) vinden. Maar hier vond ik de mythe / fabel die hij neerlegt goed werken. Hij creëert een soort eigen klinisch universum waarin mensen niet normaal kunnen communiceren met elkaar (moest aan Godard denken) en zelfs seks is een afstandelijke daad. Juist omdat alles met zwarte humor gebracht wordt werkt het wel voor mij. Vond de ruimte die hij laat voor een rationele of bovennatuurlijke verklaring wel werken.
Je voelt trouwens toch al heel snel dat je nooit antwoord gaat krijgen over het hoe? Ook volstrekt niet relevant. Hopelijk blijft hij zijn stijl voldoende ontwikkelen en/of variëren. Hier kan ik in elk geval eens een echt hoge beoordeling aan kwijt (na een 2,5 voor Dogtooth en een 3,5 voor Lobster).

Oh ja, ik zag echt pas bij de aftiteling dat Alicia Silverstone de moeder van Martin speelt, haha.

Ergens begrijp ik de teleurgestelde reacties hier wel, maar in een aantal gevallen heb ik ook het idee dat sommigen een 13 in een dozijn misdaadfilm wilde. En dat is het zeker niet.

Dominik wilde vooral wat anders. Of dat geslaagd is een tweede. Aan de ene kant wilde hij de romantiek van het genre afhalen. Zo’n scene waarin Liotta in elkaar geslagen wordt is een goed voorbeeld. Geen stoere taferelen, maar een bange man die smeekt of ze stoppen en die de beating nauwelijks weet te incasseren en al kotsend en half kreupel wordt achtergelaten. Gandolfini's personage is één groot voorbeeld van de ontnuchtering van het genre. En eigenlijk zijn alle personages erg menselijk (op het karakter van Pitt na).
Aan de andere kant wilde hij dan wel weer een chique gangsterfilm maken door het geweld explosief en rauw te laten zien met gestileerde beelden bijvoorbeeld in (erg) slow-motion. Die combinatie lijkt een beetje in strijd met elkaar, maar vond dat nu net het aardige van Killing Them Softly.

De plot kent wel wat moeilijkheden. Zo vond ik het lastig te geloven dat Liotta de eerste overval zo gemakkelijk opbiechtte en er nog gemakkelijker mee weg kwam. Hij was immers zo’n aardige jongen. “Maar pas op dat het niet weer gebeurt”…. Jaja. Verder probeert Dominik het geheel te koppelen aan de verkiezing(sbeloften) en dan met name het economische aspect en onze plaats in de maatschappij. En in dit geval dus de plaats van een misdaadorganisatie in de maatschappij. Dit is een nogal globale omschrijving en dat komt eigenlijk omdat ik niet precies weet wat de regisseur hier nu mee wilde. De poging is lovenswaardig, het uiteindelijk resultaat wat dit betreft teleurstellend. Het lijkt nu net of er een poging gedaan wordt het geheel een diepere betekenis te geven, maar men geen idee heeft wat ze nu precies kwijt willen.

Tot slot vond ik veel dialogen nogal onzinnig. Zo’n gesprek in de auto tussen die twee kruimeldieven over hoe hij met een blonde stoot seks heeft gehad, komt nogal zielig over. Was dit nu precies het punt (om de al besproken romantiek weg te halen) of komt het gewoonweg niet uit de verf. Een van de twee moet het zijn, maar in beide gevallen zitten we opgescheept met een vervelende scene. En daar waren er wel meer van.

Om tot slot nog positief af te sluiten vind ik dit duidelijk wel een bovengemiddelde productie met enkele fraaie scenes en sterke acteurs van een auteur met potentie, maar in twee van zijn drie films komt die potentie er met horten en stoten uit. En dat was hier zeker het geval. Maar het is in elk geval wel weer een film die anders durft te zijn en niet binnen de gebaande paden wandelt. Daarom toch 3,5 sterren.

gisteren the Killing mogen aanschouwen. de introductie van de karakters was al ontzettend cool. gespeeld door stuk voor stuk erg goede acteurs (Hayden voorop). de dialogen kwamen ontzettend rap van zijn tong, iedereen was geloofwaardig en ze stonden allemaal garant voor een coolheid die sinds Humphrey Bogart niet meer te zien was.

het ontwikkelen van het misdaadverhaal was erg interessant en voordat ik het wist, waren we al aan de bewuste daad toe.

toen gebeurde het. de ene briljante scène na de andere, ondersteunt door de geweldige vondst om het verhaal vanuit ieders perspectief te laten zien, met tijdsprongetjes.

het eind paste prima bij de film en de film stopte bij de laatste climax, zoals het hoort.

een van mijn favoriete 10 misdaadfilms en een van mijn favoriete Kubrick's. 4,5 sterren... fuck it 5 sterren.

Deze film is toch wel een beetje het bewijs dat velen verzot zijn op goede sfx. Onbegrijpelijke kritiek en een erg laag gemiddelde (die hoort natuurlijk in de top 250 thuis) bij deze film uit 1933.

Ten eerste moet dit een van de meest sterke screenplay's allertijden zijn. Alleen de tocht van Kong naar New York gaat wel erg snel (ik bedoel lijkt me nogal wat om zo'n aap de halve stille oceaan over te krijgen). Verder is het absolute perfectie en het schoolvoorbeeld van hoe een verhaal verteld moet worden.

De scènes op het schip, op het eiland en in New York zorgen allemaal voor het ene na het andere hoogtepunt. Naast de vele sterke momenten is ook alles prima in orde -Goede acteerprestaties (Wray was een beauty) en Armstrong erg charismatisch en overtuigend als geflipte filmregisseur. - Mooie locaties en schitterende decors. - Een tempo dat nooit eerder gezien is, denk ik.

Dan komt het discussiepunt bij de film. De sfx. Feit; nu kunnen ze meer en ziet het er beter uit. Geen twijfel. Maar is het nu niet juist de charme van deze film, dat (hoewel vooruitstrevend, want dat was het) de effecten niet zo gelikt zijn als tegenwoordig? Ik vind van wel. Daarbij komt dat het er helemaal niet zo slecht uitziet. Ik weet niet precies hoe het allemaal werkt met stop-motion, maar ik was verbaasd hoe aardig het eruit zag. Je moet Kong niet van dichtbij in beeld nemen, maar verder...

Ik denk dat als je de effecten in de juiste tijd kan plaatsen en je je eroverheen zet dat het er allemaal wat oud uit ziet, iedereen dit een topfilm vindt.

ik vind het in ieder geval top. Een van de beste avonturen films ooit. 4,5 sterren.

Ik kan het niet laten om in mijn stukje (een echte recensie schreef ik hier nog nooit) de versie van 2005 onlosmakelijk te verbinden aan het origineel van 1933. En wat een interessante materie; Bijna 75 jaar filmgeschiedenis scheiden deze twee films.

Wat het origineel zo geweldig maakt is het geweldige screenplay en het zinderende tempo. Het originele screenplay is geweldig en hoewel deze film datzelfde screenplay gebruikt, blijft het toch geleend en gaan alle credits naar 1933. Er zijn wel voldoende zijlijntjes en andere benaderingen, maar dat vond ik nu juist niet altijd even sterk. Het erbij geraapte verhaaltje met die Jimmy, bijvoorbeeld. Belachelijk en slecht uitgewerkt.

Dat is een beetje het probleem met deze versie. Door het bijna verdubbelen van de speelduur, gaat het zinderende tempo (nota bene het sterke punt uit '33) verloren. Het duurt zelfs bijna een uur voordat ze op dat eiland aan komen.

Ik vond ook in de versie van 2005 Kong nog steeds niet overtuigend, dat wil zeggen; ik had nog steeds niet het idee dat ik naar een echte aap zat te kijken. Wat dat betreft zijn we dus weinig opgeschoten. Natuurlijk zijn de sfx prachtig en is de hele setting van de jaren '30 goed getroffen, maar ik vind dat ten opzichte van het origineel geen pluspunten. Ik vond de versie van Cooper en Schoedsack juist uitermate charmant en ook toen al waren de decors en settings prachtig. Dat er nu dan het e.e.a. is verbeterd is dan ook geen eerlijk vergelijkingsmateriaal.

De acteurs. Een punt waar deze versie moet inleveren. Vond Watts en de vele bijrollen goed, maar Black en Brody waren compleet miscast. Wat dat betreft waren Armstrong en Cabot wel een stuk beter, zeg. En tegen Wray kan niemand op. De kapitein (Kretschmann) in deze versie is echt een beetje teveel van het goede. Ligt er allemaal te dik bovenop.

De relatie Kong/ Darrow is hier wel beter uitgewerkt. Daar verdient Jackson een pluim, hoewel dat er ook hier weer erg dik bovenop ligt. Het origineel was veel subtieler in de tragiek van Kong.

Heb met deze film een beetje hetzelfde als met LOTR van Jackson. Er valt genoeg aan te merken op de films, maar het blijft wel top vermaak. Ook hier weer. Dus toch 4 sterren, waar het origineel er 4,5 krijgt.

Briljante film. Net zo'n goede sfeer, verhaal, acteerprestaties en film noir aspecten als bijvoorbeeld Double Indemnity, the Maltese Falcon of the Big Sleep, maar is qua filmstijl veel aparter en knapper. Gewaagder gefilmd, briljant begin, geniaal eind, veel vreemde, maar geslaagde scenes tussendoor. Deze film is een typisch voorbeeld, die door de regisseur naar een hoger niveau getild wordt. Nodigt uit om meer te gaan zien van Aldrich. 4,5 sterren.

Door het thema ogenblikkelijk een hoge score, zo lijkt het. Anyway, vond het wel aardig, maar beslist niet geweldig. Niet aangrijpend genoeg door te veel toevalligheden, trucjes en onwaarschijnlijkheden. Wel aardig verder. 3 sterren.

De zelfverzekerdheid waarmee sommigen oordelen over of iets realistisch is of niet, zonder er vooral al te lang over na gedacht te hebben, verbaast mij. Hoe komt men aan die wijsheid? Omdat men zoiets zelf niet in extreme heeft meemaakt? Natuurlijk is dit een exces, daarom is er ook een film over gemaakt.

Anyway vind het een overtuigend pleidooi tegen pesten. De opbouw pakkend, de karakters overtuigend en hoewel ik de hele speelduur zat te hopen dat die gasten werden afgeknald (beetje fout sorry) had ik dat gevoel in een klap niet niet meer toen het daadwerkelijk gebeurde. Zelfs een naar en leeg gevoel. knap. Wel vond ik de stap om het op te lossen met slachting van met name Kaspar wel erg groot. Dat geloofde ik misschien niet helemaal. 4 voorzichtige sterren.

Opnieuw een heel sterke film van van Warmerdam. Weer een absurdistisch verhaal met een compacte cast aan extravagante typetjes. Karikaturen die wel een ziel hebben. Onderlinge verhoudingen die steeds verder ontsporen. Een eigen realiteit die los staat van de rest van de wereld. De buitenopnames die net zo goed op toneel plaats konden vinden (en er ook bijna zo uit zien). Van Warmerdam zelf die misschien wel het meest ontspoorde typetje is, maar waar je tegelijk ook wel sympathie voor op kunt brengen.

Veel komische momenten. Steeds grilligere humor. Ontzettend vermakelijk. Valt wel op dat elke van Warmerdam net iets minder is dan zijn voorganger. 4 sterren. Bijna net zo goed als zijn eerdere films en dat is al heel wat.

Deze film is het net niet. Op alle punten. Humor is af en toe wel aardig, maar nooit echt leuk. Actie ziet er wel oke uit, maar is te netjes en gelikt. Cruise en Diaz zijn mooie mensen, echt goed acteren doen ze zelden tot nooit. Mangold is wel een degelijke regisseur en hoewel het idee en de toon best goed waren, is de film eenvoudigweg niet fun genoeg. Het clicheverhaaltje stoort niet, hoewel alles dus wel weer erg standaard is. Het is juist leuk als je in een pretentieloze actiefilm breekt met cliches en gewoon je eigen ding maakt. Daar is Mangold niet auteur genoeg voor, waardoor alles niet fun genoeg is. Een aardige inhuurregisseur die soms leuke films maakt (3:10 to Yuma of Copland), maar het niet helemaal is. 2,5 sterren.

Geslaagde film, vooral door mooie muziek en (eigenlijk slechts af en toe) mooie beelden.

Het verhaal is met veel bravoure gebracht, maar is ondanks een hoop technisch geneuzel, redelijk eenvoudig. De mogelijkheid 3,5 sterren uit te delen lijkt voor films als deze gemaakt.

Stilistisch goed, maar inhoudelijk vergezocht en weinig geloofwaardig (hoewel niet oninteressant). Voor een film die vanaf minuut 1 ontzettend narratief is en de maker duidelijk het verhaal belangrijk vindt is dat w.m.b gewoon een stevig minpunt. De beleving komt door die ongeloofwaardigheid (ik bedoel zeker geen realisme) in het gedrang, ik kon maar weinig meegaan met welk personage dan ook. Bij vlagen is het echt een geweldige film, maar overal viel het me toch een klein beetje tegen. 3,5 sterren.